Adhyaya 9

Verse 1

लोमश उवाच । एकदा तु सभामध्य आस्थितो देवराट् स्वयम् । लोकपालैः परिवृतो देवैश्च ऋषिभिस्तथा

ໂລມາຊະ ກ່າວວ່າ: ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະດາ ໄດ້ປະທັບນັ່ງຢູ່ກາງສະພາຫຼວງ ໂດຍພຣະອົງເອງ ແລະມີຜູ້ພິທັກທິດ ເທວະດາ ແລະ຤ິສີ ລ້ອມຮອບຢູ່ດ້ວຍ।

Verse 2

अप्सरोगणसंवीतो गंधर्वैश्च पुरस्कृतः । उपगीयमानविजयः सिद्धविद्याधरैरपि

ພຣະອົງມີຝູງອັບສະຣາລ້ອມຮອບ ແລະມີຄະນະຄັນທະວະນໍາໜ້າຖວາຍກຽດ; ຊັຍຊະນະຂອງພຣະອົງຖືກຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ໂດຍສິດທະ ແລະວິທະຍາທອນດ້ວຍ।

Verse 3

तदा शिष्यैः परिवृतो देवराजगुरुः सुधीः । आगतोऽसौ महाभागो बृहस्पति रुदारधीः

ເມື່ອນັ້ນ ພຣະຄູອາຈານຂອງພຣະຣາຊາເທວະດາ ຜູ້ສະຫລາດ ມີສິດສາລ້ອມຮອບ ໄດ້ມາຮອດ—ພຣະບຣິຫັສປະຕິ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ ແລະໝັ້ນຄົງໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະຣຸທຣະ।

Verse 4

तं दृष्ट्वा सहसा देवाः प्रणेमुः समुपस्थिताः । इंद्रोपि ददृशे तत्र प्राप्तं वाचस्पतिं तदा

ເມື່ອເທວະດາທີ່ຢູ່ນັ້ນເຫັນພຣະອົງ ກໍພາກັນກົ້ມກາບທັນທີ; ອິນທຣະກໍໄດ້ເຫັນໃນເວລານັ້ນວ່າ ວາຈະສະປະຕິ (ບຣິຫັສປະຕິ) ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ।

Verse 5

नोवाच किंचिद्दुर्मेधावचो मानुपुरःसरम् । नाह्वानं नासनं तस्य न विसर्जनमेव च

ແຕ່ຜູ້ໂງ່ຈ້ານັ້ນບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງເລີຍ - ບໍ່ມີຄຳເວົ້າຕ້ອນຮັບທີ່ສຸພາບ. ລາວບໍ່ໄດ້ເຊື້ອເຊີນ, ບໍ່ໄດ້ສະເໜີບ່ອນນັ່ງ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ສົ່ງລາຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 6

शक्रं प्रमत्तं ज्ञात्वाथ मदाद्राज्यस्य दुर्मतिम् । तिरोधानमनुप्राप्तो बृहस्पती रुषान्वितः

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ພະອິນ (Śakra) ປະໝາດ ແລະ ມົວເົາໃນອຳນາດຈົນຂາດສະຕິປັນຍາ, ພະພຶຫັດ (Bṛhaspati) ຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນ ແລະ ຈາກໄປເພື່ອເຊື່ອງຕົວ.

Verse 7

गते देवगुरौ तस्मिन्विमनस्काऽभवन्सुराः । यक्षा नागाः सगंधर्वा ऋषयोऽपि तथा द्विजाः

ເມື່ອພະອາຈານຜູ້ສັກສິດຈາກໄປ, ເຫຼົ່າເທວະດາກໍໂສກເສົ້າ. ຍັກ, ນາກ, ຄົນທັນ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ລືສີ ແລະ ພາມ ກໍມີຄວາມທຸກໃຈເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 8

गांधर्वस्या वसाने तु लब्धसंज्ञो हरिः सुरान् । पप्रच्छ त्वरितेनवै क्व गतो हि महातपाः

ເມື່ອດົນຕີຄົນທັນຈົບລົງ, ພະຫະຣິ (ພະອິນ) ກໍໄດ້ສະຕິຄືນມາ ແລະ ຖາມເຫຼົ່າເທວະດາຢ່າງຮີບດ່ວນວ່າ: "ນັກບວດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນໄປໃສແລ້ວ?"

Verse 9

तदैव नारदेनोक्तः शक्रो देवाधिपस्तथा । त्वया कृता ह्यवज्ञा च गुरोर्नस्त्यत्र संशयः

ທັນໃດນັ້ນ ພະນໍຣະດາ ກໍເວົ້າກັບ ພະອິນ, ເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາວ່າ: "ທ່ານໄດ້ສະແດງຄວາມດູໝິ່ນຕໍ່ພະອາຈານຂອງທ່ານແທ້ໆ - ເລື່ອງນີ້ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ."

Verse 10

गुरोरवज्ञया राज्यं गतं ते बलसूदन । तस्मात्क्षमापनीयोऽसौ सर्वभावेन हि त्वया

ໂອ ຜູ້ປາບບະລາ, ເນື່ອງຈາກການດູໝິ່ນຄູອາຈານ ອານາຈັກຂອງເຈົ້າໄດ້ຫຼຸດຫາຍໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງຂໍອະໄພຈາກທ່ານ ດ້ວຍຈິດໃຈທັງປວງ.

Verse 11

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्य महात्मनः । आसनात्सहसोत्थाय तैः सर्वैः परिवारितः । आगच्छत्त्वरया शक्रो गुरोर्गेहमतंद्रितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງນາຣະດະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່, ສັກຣະກໍລຸກຂຶ້ນຈາກອາສນະທັນທີ ແລະມີບໍລິວານທັງຫມົດຫ້ອມລ້ອມ ຮີບໄປຫາເຮືອນຂອງຄູອາຈານ ໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ.

Verse 12

पृष्ट्वा तारां प्रणम्यादौ क्व गतो हि महातपाः । न जानामीत्युवाचेदं तारा शक्रं निरीक्षती

ຫຼັງຈາກຖາມທາຣາ ແລະກ່ອນອື່ນກໍກົ້ມນົບນາງ, ສັກຣະຖາມວ່າ “ມະຫາຕະປະສີນັ້ນໄປໃສ?” ທາຣາເບິ່ງສັກຣະແລ້ວຕອບວ່າ “ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້.”

Verse 13

तदा चिंतान्वितो भूत्वा शक्रः स्वगृहमाव्रजत् । एतस्मिन्नंतरे स्वर्गे ह्यनिष्टान्द्भुतानि च

ໃນເວລານັ້ນ ສັກຣະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ແລະກັບໄປຍັງວິມານຂອງຕົນ. ໃນຂະນະນັ້ນໃນສະຫວັນ ນິມິດອັນອັບມົງຄົນ ແລະບໍ່ນ່າພຶງປາຖະນາ ກໍເລີ່ມປາກົດຂຶ້ນ.

Verse 14

अभवन्सर्वदुःखार्थे शक्रस्य च महात्मनः । पातालस्थेन बलिना ज्ञातं शक्रस्य चेष्टितम्

ນິມິດເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ສັກຣະ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ປະສົບທຸກຂ໌ຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ແລະບະລີ ຜູ້ພໍານັກຢູ່ໃນປາຕາລາ ກໍຮູ້ເຖິງການກະທໍາ ແລະສະພາບຂອງສັກຣະ.

Verse 15

ययौ दैत्यैः परिवृतः पातालादमरावतीम् । तदा युद्धमतीवासीद्देवानां दानवैः सह

ຖືກລ້ອມຮອບໂດຍພວກໄດຕະຍະ ລາວໄດ້ເດີນທັບຈາກປາຕາລາໄປອະມະຣາວະຕີ. ໃນເວລານັ້ນ ສົງຄາມອັນດຸເດືອດໄດ້ປະທຸຂຶ້ນລະຫວ່າງເທວະດາ ແລະ ດານະວະ.

Verse 16

देवाः पराजिता दैत्यै राज्यं शक्रस्य तत्क्षणात् । संप्राप्तं सकलं तस्य मूढस्य च दुरात्मनः

ເທວະດາທັງຫຼາຍພ່າຍແພ້ຕໍ່ພວກໄດຕະຍະ ແລະໃນຂະນະນັ້ນເອງ ອານາຈັກຂອງສັກຣະ (ອິນທຣະ) ຖືກຍຶດໄປທັງໝົດໂດຍຜູ້ຫຼົງມົວ ແລະຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ.

Verse 17

नीतं सर्वप्रयत्नेन पातालं त्वरितं गताः । शुक्रप्रसादात्ते सर्वे तथा विजयिनोऽभवन्

ພວກເຂົາໄດ້ນຳໄປດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທຸກຢ່າງ ແລະຮີບຮ້ອນກັບໄປປາຕາລາ. ໂດຍພຣະຄຸນຂອງສຸກຣະ ພວກເຂົາທັງໝົດຈຶ່ງເປັນຜູ້ຊະນະແທ້ໆ.

Verse 18

शक्रोऽपि निःश्रिको जातो देवैस्त्यक्तस्ततो भृशम् । देवी तिरोधानगता बभूव कमलेक्षणा

ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກໍກາຍເປັນຜູ້ຂາດແຄນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຖືກເທວະດາທັງຫຼາຍລະທິ້ງ. ແລະພຣະເທວີ—ສຣີ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ—ກໍຫາຍໄປຈາກລາວ ເຂົ້າສູ່ຄວາມເລື່ອນລັບ.

Verse 19

ऐरावतो महानागस्तथैवोच्चैःश्रवा हयः । एवमादीनि रत्नानि अनेकानि बहून्यपि । नीतानि सहसा दैत्यैर्लोभादसाधुवृत्तिभिः

ໄອຣາວະຕະ ຊ້າງໃຫຍ່ ແລະ ອຸຈໄຈຫະສຣະວາ ມ້າສະຫວັນ—ພ້ອມດ້ວຍຮັດຕະນະອັນລ້ຳຄ່າອື່ນໆອີກຫຼາຍ—ຖືກດານະວະຜູ້ປະພຶດອະທຳ ດ້ວຍຄວາມໂລບ ຊິງໄປຢ່າງກະທັນຫັນ.

Verse 20

पुण्यभांजि च तान्येव पतितानि च सागरे । तदा स विस्मयाविष्टो बलिराह गुरुं प्रति

ສົມບັດເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ໃຫ້ບຸນກຸສົນ ກໍຕົກລົງໃນທະເລ. ແລ້ວບາລີຕື່ນຕະລຶງ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ຄູອາຈານຂອງຕົນ.

Verse 21

देवान्निर्जित्य चास्माभिरानीतानि बहूनि च । रत्नानि तु समुद्रेऽथ पतितानि तदद्भुतम्

«ພວກເຮົາໄດ້ຊະນະເທວະ ແລະນໍາສົມບັດຫຼາຍຢ່າງກັບມາ; ແຕ່ບັດນີ້ຮັດນະເຫຼົ່ານັ້ນຕົກໃນທະເລ—ນ່າອັດສະຈັນແທ້!»

Verse 22

बलेस्तद्वचनं श्रुत्वा उशना प्रत्युवाच तम् । अश्वमेधशतेनैव सुरराज्यं भविष्यति । दीक्षितस्य न संदेहस्तस्माद्भोक्त स एव च

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງບາລີ ອຸຊະນາ (ສຸກຣະ) ຈຶ່ງຕອບວ່າ: «ດ້ວຍການບໍລິບູຊາອັດສະວະເມດະໜຶ່ງຮ້ອຍຄັ້ງ ອໍານາດເປັນຈອມເທວະຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພິທີດິກຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ—ດັ່ງນັ້ນຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນຈະໄດ້ເສວຍສຸກມັນ»

Verse 23

अश्वमेधं विना किंचित्स्वर्गं भोक्तं न पार्यते

ຖ້າບໍ່ມີພິທີອັດສະວະເມດະ ກໍບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງ ຫຼືເສວຍສຸກສະຫວັນໄດ້ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ.

Verse 24

गुरोर्वचनमाज्ञाय तूष्णींभूतो बलिस्ततः । बभूव देवैः सार्द्धं च यथोचितमकारयत्

ເມື່ອຮູ້ເຂົ້າໃຈຄໍາສັ່ງຂອງຄູອາຈານ ບາລີກໍນິ່ງງຽບ. ແລ້ວຈຶ່ງຮ່ວມກັບເທວະທັງຫຼາຍ ໃຫ້ການປະຕິບັດທີ່ຄວນເປັນ ສໍາເລັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 25

इन्द्रोपि शोच्यतां प्राप्तो जगाम परमेष्ठिनम् । विज्ञापयामास तथा सर्वं राज्यभयादिकम्

ອິນທຣະກໍຕົກຢູ່ໃນສະພາບນ່າສົງສານ ໄດ້ໄປຫາພຣະປະຣະເມດຖິນ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລະທູນບອກທຸກຢ່າງ—ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ອານາຈັກ ແລະອື່ນໆທັງໝົດ។

Verse 26

शक्रस्य वचनं श्रुत्वा परमेष्ठी उवाच ह

ເມື່ອພຣະປະຣະເມດຖິນໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຊັກຣະ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວວ່າ.

Verse 27

संमिलित्वा सुरान्सर्वांस्त्वया साकं त्वरान्विताः । आराधनार्थं गच्छामो विष्णुं सर्वेश्वरेश्वरम्

“ຈົ່ງຮວບຮວມເທວະທັງປວງ ແລະກັບເຈົ້າ—ໂດຍໄວ—ໃຫ້ພວກເຮົາໄປນະມັດສະການບູຊາພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນອົງຈອມເຈົ້າແຫ່ງຈອມເຈົ້າທັງປວງ.”

Verse 28

तथेति गत्वा ते सर्वे शक्राद्या लोकपालकाः । ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य तटं क्षीरार्णवस्य च । प्राप्योपविश्य ते सर्वे हरिं स्तोतुं प्रचक्रमुः

ເຂົາເຈົ້າທັງປວງກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວເທວະຜູ້ພິທັກໂລກ ມີຊັກຣະເປັນຫົວໜ້າ ກໍອອກເດີນທາງ. ນໍາພຣະພຣະຫມາໄວ້ຂ້າງໜ້າ ເຂົາເຈົ້າໄປຮອດຝັ່ງທະເລນ້ຳນົມ; ແລ້ວນັ່ງຢູ່ນັ້ນ ທຸກອົງເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະຫຣິ.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । देवदेव जगान्नाथ सुरासुरनमस्कृत । पुण्यश्लोकाव्ययानंत परमात्मन्नमोऽस्तु ते

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະເທວະ, ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ, ຜູ້ທີ່ເທວະແລະອະສຸຣະພາກັນນະມັດສະການ; ໂອ ພຣະອາຕະມາສູງສຸດ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ແລະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ, ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສັກສິດ—ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ.”

Verse 30

यज्ञोऽसि यज्ञरूपोऽसि यज्ञांगोऽसि रमापते । ततोऽद्य कृपया विष्णो देवानां वरदो भव

ພຣະອົງແມ່ນຍັດຍະເອງ, ພຣະອົງແມ່ນຮູບແຫ່ງຍັດຍະ, ພຣະອົງແມ່ນອະວະຂອງຍັດຍະ, ໂອ ພຣະຜົວແຫ່ງຣາມາ. ດັ່ງນັ້ນ ວັນນີ້ ໂອ ພຣະວິສນຸ, ດ້ວຍພຣະເມດຕາ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ເທວະທັງຫມົດ.

Verse 31

गुरोरवज्ञया चाद्य भ्रष्टराज्यः शतक्रतुः । जातः सुरर्षिभिः साकं तस्मादेनं समुद्धर

ເນື່ອງຈາກການຫມິ່ນປະມາດຄູບາອາຈານ ສະຕະກຣະຕຸ (ອິນທຣາ) ບັດນີ້ໄດ້ຕົກຈາກອຳນາດກະສັດຂອງຕົນ ພ້ອມກັບຣິສີເທວະທັງຫມົດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊ່ວຍຍົກເຂົາຂຶ້ນຈາກຄວາມຕົກຕ່ຳນີ້.

Verse 32

श्रीभगवानुवाच । दुकोकलज्ञया सर्वं नस्यतीति किमद्भुतम् । ये पापिनो ह्यधर्मिष्ठाः केवलं विषयात्मकाः । पितरौ निंदितौ यैश्च निर्दैवात्वेन संशयः

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: ຈະນ່າປະຫລາດອັນໃດ ເມື່ອຜົນຂອງກຳຊົ່ວສຸກງອມ ທຸກສິ່ງກໍພັງທະລາຍ? ຜູ້ມີບາບ ແລະອະທຳຢ່າງຫນັກ ຈົ່ມຢູ່ແຕ່ໃນອາລົມວັດຖຸ, ແມ່ນກະທັ້ງດ່າພໍ່ແມ່, ຍ່ອມເກີດຄວາມສົງໄສ ແລະປະຕິເສດພຣະພຣະເຈົ້າຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊະຕາ.

Verse 33

अनेन यत्कृतं ब्रह्मन्सद्यस्तत्फलमागतम् । कर्मणा चास्य शक्रस्य सर्वेषां संकटागमः

ໂອ ພຣະບຣະຫມາ, ຜົນຂອງສິ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດ ມາຮອດທັນທີ. ໂດຍກຳນັ້ນຂອງສັກຣະ (ອິນທຣາ) ຄວາມທຸກຍາກໄດ້ມາຮອດແກ່ທຸກຄົນ.

Verse 34

विपरीतो यदा कालः पुरुषस्य भवेत्तदा । भूतमैत्रीं प्रकुर्वंति सर्वकार्यार्थसिद्धये

ເມື່ອເວລາກັບກາຍເປັນອຸປະສັກຕໍ່ຄົນໜຶ່ງ ໃນຂະນະນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ວຽກງານແລະເປົ້າໝາຍທຸກຢ່າງສຳເລັດ ຜູ້ຄົນຍັງພະຍາຍາມສ້າງມິດຕະພາບກັບສັດຕູເກົ່າອີກດ້ວຍ.

Verse 35

तेन वै कारणेनेंद्र मदीयं वचनं कुरु । कार्यहेतोस्त्वया कार्यो दैत्यैः सह समागमः

ດ້ວຍເຫດນັ້ນແທ້ໆ ໂອ ອິນທຣາ ຈົ່ງເຮັດຕາມຖ້ອຍຄໍາຂອງເຮົາ. ເພື່ອພາລະກິດນີ້ ເຈົ້າຕ້ອງເຂົ້າພົບ ແລະຜູກມິດກັບພວກໄດຕະຍະ.

Verse 36

एवं भगवतादिष्टः शक्रः परमबुद्धिमान् । अमरावतीं ययौ हित्वा सुतलं दैवतैः सह

ເມື່ອຖືກພຣະອົງຊີ້ນໍາແລ້ວ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ຜູ້ມີປັນຍາລ້ຳເລີດ ໄດ້ອອກເດີນທາງກັບເທວະດາທັງຫຼາຍ ປະລະສຸຕະລະໄວ້ ແລ້ວໄປສູ່ອະມະຣາວະຕີ.

Verse 37

इन्द्रं समागतं श्रुत्वा इंद्रसेनो रुषान्वितः । बभूव सह सैन्येन हंतुकामः पुरंदरम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ ອິນທຣາ ມາຮອດແລ້ວ ອິນທຣະເສນະ ກໍເກີດໂກດແຄ້ນ. ພ້ອມກອງທັບ ລາວປາຖະໜາຈະສັງຫານ ປຸຣັນດະຣະ (ອິນທຣາ).

Verse 38

नारदेन तदा दैत्या बलिश्च बलिनां वरः । निवारितस्तद्वधाच्च वाक्यैरुच्चावचैस्तथा

ໃນເວລານັ້ນ ນາຣະດະ ໄດ້ຫ້າມພວກໄດຕະຍະ ແລະ ພຣະບາລີ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ຜູ້ກ້າແຂງ ບໍ່ໃຫ້ຂ້າເຂົາ ໂດຍໃຊ້ຖ້ອຍຄໍາຫຼາກຫຼາຍ ທັງສູງທັງຕ່ໍາ ໃຫ້ເໝາະກັບການ.

Verse 39

ऋषेस्तस्यैव वचनात्त्यक्तमन्युर्बलिस्तदा । बभूव सह सैन्येन आगतो हि शतक्रतुः

ຕາມຖ້ອຍຄໍາຂອງລະສີນັ້ນ ບາລີໃນເວລານັ້ນ ກໍວາງຄວາມໂກດໄວ້. ແລະແທ້ຈິງ ສະຕະກຣະຕຸ (ອິນທຣາ) ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ ພ້ອມກອງທັບຂອງຕົນ.

Verse 40

इन्द्रसेनेन दृष्टोऽसौ लोकपालैः समावृतः । उवाच त्वरया युक्तः प्रहसन्निव दैत्यराट्

ເມື່ອກອງທັບຂອງອິນທຣາເຫັນເຂົາ ແລະຖືກລ້ອມດ້ວຍເທວະຜູ້ພິທັກໂລກ ກະສັດໄດຕະ (ບາລີ) ກ່າວດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ ດັ່ງຜູ້ຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໆ।

Verse 41

कस्मादिहागतः शक्र सुतलं प्रति कथ्यताम् । तस्यैतद्वचनं श्रुत्वा स्मयमान उवाचतम्

«ໂອ້ ສັກກະຣາ (ຊັກຣາ) ເຈົ້າມາທີ່ນີ້ເພາະຫຍັງ? ຈົ່ງກ່າວເຖິງເຫດທີ່ມຸ່ງໄປສູ່ ສຸຕະລາ»। ເມື່ອອິນທຣາໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ກໍຕອບກັບດ້ວຍຮອຍຍິ້ມບາງໆ।

Verse 42

वयं कश्यपदायादा यूयं सर्वे तथैव च । यथा वयं तथा यूयं विग्रहो हि निरर्थकः

«ພວກເຮົາເປັນລູກຫຼານຂອງ ກັດຊະປະ; ພວກເຈົ້າທັງໝົດກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ເຮົາເປັນແນວໃດ ເຈົ້າກໍແນວນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນຄວາມບາດໝາງຈຶ່ງໄຮ້ຄວາມໝາຍ»।

Verse 43

मम राज्यं क्षणेनैव नीतं दैववशात्तवया । तथा ह्येतानि तान्येन रत्नानि सुबहून्यपि । गतानि तत्क्षणादेव यत्नानीतानि वै त्वया

«ອານາຈັກຂອງຂ້າ ຖືກເຈົ້ານໍາໄປໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ ໂດຍອໍານາດແຫ່ງພຣະພິລິດ. ແມ່ນແຕ່ຮັດຖະນະອັນລໍ້າຄ່າຫຼາຍຢ່າງ ທີ່ເຈົ້າເຄີຍພາກພຽນຮວບຮວມ ກໍຖືກນໍາໄປໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ»।

Verse 44

तस्माद्विमर्शः कर्तव्यः पुरुषेण विपश्चिता । विमर्शज्जायते ज्ञानं ज्ञानान्मोक्षो भविष्यति

«ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນກະທໍາການພິຈາລະນາ. ຈາກການພິຈາລະນາ ເກີດປັນຍາຮູ້; ຈາກປັນຍາຮູ້ ຈະເກີດໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)»।

Verse 45

किं तु मे बत उक्तेन जाने न च तवाग्रतः । शरणार्थी ह्यहं प्राप्तः सुरैः सह तवांतिकम्

ແຕ່ໂອ້… ການເວົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຄວນເຮັດຢ່າງໃດ. ຂ້າພະເຈົ້າມາເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ ເຖິງພຣະສະນິດຂອງພຣະອົງ।

Verse 46

एतच्छ्रुत्वा तु शक्रस्य वाक्यं वाक्यविदां वरः । प्रहस्योवाच मतिमाञ्छक्रं प्रति विदां वरः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຊັກຣະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດານັກວາຈາ—ຜູ້ມີປັນຍາ ແລະຮູ້ທັນ—ກໍຍິ້ມຫົວເບົາໆ ແລ້ວເວົ້າຕອບຊັກຣະ।

Verse 47

त्वमागतोसि देवेंद्र किमर्थं तन्न वेद्मयहम्

ໂອ ເທວະອິນທຣະ ຈອມເທວະ, ທ່ານໄດ້ມາແລ້ວ; ແຕ່ມາເພື່ອຈຸດປະສົງອັນໃດ—ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ເລີຍ।

Verse 48

शक्रस्तद्वचनं श्रुत्वा ह्यश्रुपूर्णाकुलेक्षणः । किंचिन्नोवाच तत्रैनं नारदो वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອຊັກຣະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ດວງຕາຂອງທ່ານກໍສັ່ນໄຫວ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງເລີຍ; ແລ້ວນາຣະດະຈຶ່ງເວົ້າກັບທ່ານດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ।

Verse 49

बले त्वं किं न जानासि कार्याकार्यविचारणाम् । धर्मो हि महतामेष शरणागतपालनम्

ໂອ ບາລິ, ທ່ານບໍ່ຮູ້ດອກຫຼື ການພິຈາລະນາວ່າ ສິ່ງໃດຄວນເຮັດ ແລະສິ່ງໃດບໍ່ຄວນເຮັດ? ນີ້ແທ້ແມ່ນທັມມະຂອງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່: ການປົກປ້ອງຜູ້ທີ່ມາຂໍພຶ່ງພາ।

Verse 50

शरणागतं च विप्रं च रोगिणं वृद्धमेव च । यएतान्न च रक्षंति ते वै ब्रह्महणो नराः

ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ, ພຣາຫມັນ, ຄົນເຈັບ, ແລະຄົນເຖົ້າ—ຜູ້ໃດບໍ່ປົກປ້ອງເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ນັ້ນຖືກນັບວ່າເປັນຜູ້ຂ້າພຣະພຣະຫມັນ (brahma-han) ແທ້ໆ.

Verse 51

शरणागतशब्देन आगतस्तव सन्निधौ । संरक्षणाय योग्यश्च त्वया नास्त्यत्र संशयः । एवमुक्तो नारदेन तदा दैत्यपतिः स्वयम्

«ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ» ຄໍານີ້ເອງ ເຮັດໃຫ້ເຂົາມາຮອດຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ. ເຂົາເໝາະສົມທີ່ເຈົ້າຈະປົກປ້ອງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ເມື່ອນາຣະດະກ່າວດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງເຖິງຄັ້ງທີ່ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ (ບາລິ) ເອງ…

Verse 52

विमृश्य परया बुद्ध्या कार्याकार्यविचारणाम् । शक्रं प्रपूजयामास बहुमानपुरःसरम् । लोकपालैः समेतं च तथा सुरगणैः सह

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາອັນແຫຼມຄົມ ວ່າສິ່ງໃດຄວນເຮັດ ແລະສິ່ງໃດບໍ່ຄວນເຮັດ, ລາວໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາຊັກຣະ (ອິນທຣະ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ—ຊັກຣະມາພ້ອມກັບໂລກະປາລະ ແລະຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 53

प्रत्ययार्थं च सत्त्वानि ह्यनेकानि व्रतानि वै । बलिप्रत्ययभूतानि स चकारः पुरंदरः

ແລະເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມໝັ້ນໃຈແລະເປັນຫຼັກຖານ, ປຸຣັນດະຣະ (ອິນທຣະ) ໄດ້ຮັບວິນັຍວຣະຕະ ແລະການກະທໍາແຫ່ງຄວາມສັດຊື່ຫຼາຍປະການ—ເປັນຫຼັກປະກັນໃຫ້ແກ່ບາລິ.

Verse 54

एवं स समयं कृत्वा शक्रः स्वार्थपरायणः । बलिना सह चावासीदर्थशास्त्रपरो महान्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ທໍາສັນຍາກັນແລ້ວ, ຊັກຣະ (ອິນທຣະ) ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນປະໂຫຍດຂອງຕົນ ໄດ້ພັກອາໄສຢູ່ຮ່ວມກັບບາລິ—ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຜູ້ເອົາໃຈໃສ່ອັດຖະສາດ (ລັດຖະນະໂຍບາຍ).

Verse 55

एवं निवसतस्तस्य सुतलेऽपि शतक्रतोः । वत्सरा बहवो ह्यासंस्तदा बुद्धिमकल्पयत् । संस्मृत्य वचनं विष्णोर्विमृश्य च पुनःपुनः

ເມື່ອທ່ານພັກອາໄສຢູ່ຢ່າງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໃນສຸຕະລາ ປີຫຼາຍໆກໍຜ່ານໄປສໍາລັບສະຕະກຣະຕຸ (ອິນທຣາ)។ ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງວາງແຜນ ໂດຍລະລຶກພຣະວາຈາຂອງພຣະວິສນຸ ແລະຄິດພິຈາລະນາຊໍ້າໆອີກເທື່ອແລ້ວເທື່ອເລົ່າ।

Verse 56

एकदा तु सभामध्य आसीनो देवराट्स्वयम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं बलिमुद्दिश्य नीतिमान्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະດາ ປະທັບນັ່ງຢູ່ກາງສະພາດ້ວຍພຣະອົງເອງ। ທ່ານກ່າວຄໍາດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ເປັນຜູ້ຮູ້ທັນນະໂຍບາຍ ໂດຍມຸ່ງໄປຫາບາລິ।

Verse 57

प्राप्तव्यानि त्वया वीर अस्माकं च त्वया बले । गजादीनि बहून्येव रत्नानि विविधानि च

ໂອ ວິຣະບຸລຸດ, ໂດຍເຈົ້າ (ບາລິ) ແລະໂດຍພວກເຮົາ ຍັງມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຄວນໄດ້ຮັບ—ຊ້າງແລະອື່ນໆອີກຫຼາຍ, ພ້ອມທັງຮັດຕະນະນານາຊະນິດ।

Verse 58

गतानि तत्क्षणादेव सागरे पतितानि वै । प्रयत्नो हि प्रकर्तव्यो ह्यस्माभिस्त्वयान्वितैः

ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຫາຍໄປໃນທັນທີ ແລະຕົກລົງໃນທະເລ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາພ້ອມກັບເຈົ້າ ຈໍາເປັນຕ້ອງພາກພຽນຢ່າງແນ່ນອນ.

Verse 59

तेषां चोद्धरणे दैत्य रत्नानामिह सागरात् । तर्हि निर्मथनं कार्यं भवता कार्यसिद्धये

“ໂອ ໄດຕະຍະ, ຖ້າຈະກູ້ເອົາຮັດຕະນະເຫຼົ່ານັ້ນອອກຈາກທະເລນີ້, ເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງເຮັດການກວນທະເລແທ້ໆ ເພື່ອໃຫ້ການງານສໍາເລັດຕາມປາຖະໜາ” ເຂົາກ່າວ.

Verse 60

बलिः प्रवर्तितस्तेन शक्रेण सुरसूदनः । उवाच शक्रं त्वरितः केनेदं मथनं भवेत्

ໂດຍການກະຕຸ້ນຂອງ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ບາລິ ຜູ້ປະຫານເທວະ ໄດ້ກ່າວຢ່າງຮີບດ່ວນຕໍ່ສັກຣະວ່າ: «ດ້ວຍວິທີໃດ ຈຶ່ງຈະເຮັດການກວນນີ້ໄດ້?»

Verse 61

तदा नभोगता वाणी मेघगंभीरनिःस्वना । उवाच देवा दैत्याश्च मंथध्वं क्षीरसागरम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ມີສຽງດັງກ້ອງໃນຟ້າ ເລິກຫນັກດັ່ງຟ້າຮ້ອງໃນເມກ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວະ ແລະ ໄດຕະຍະ, ຈົ່ງກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ!»

Verse 62

भवतां बलवृद्धिश्च भविष्यति न संशयः

«ແລະພະລັງຂອງພວກເຈົ້າຈະເພີ່ມພູນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»

Verse 63

मंदरं चैव मंथानं रज्जुं कुरुत वासुकिम् । पश्चाद्देवाश्च दैत्याश्च मेलयित्वा विमथ्यताम्

«ຈົ່ງໃຫ້ພູມັນດະຣະເປັນໄມ້ກວນ ແລະໃຫ້ວາສຸກີເປັນເຊືອກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເທວະແລະໄດຕະຍະ ຈົ່ງຮ່ວມກັນ ແລ້ວກວນໃຫ້ສຳເລັດ»

Verse 64

नभोगतां च तां वाणीं निशम्याथ तदाःसुराः । दैत्यैः सार्द्धं ततः सर्व उद्यमं चक्रुरुद्यताः

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງສະຫວັນນັ້ນ ອະສຸຣະທັງຫຼາຍ ກັບພວກໄດຕະຍະ ກໍພາກັນລຸກຂຶ້ນລົງມື; ທຸກຄົນພ້ອມພຽງ ແລະໝັ້ນຄົງ ເລີ່ມການງານນັ້ນ.

Verse 65

पातालान्निर्गताः सर्वे तदा तेऽथ सुरासुराः । आजग्मुरतुलं सर्वे मंदरं पर्वतोत्तमम्

ແລ້ວບັນດາເທວະ ແລະ ອະສຸຣະທັງປວງ ໄດ້ອອກຈາກປາຕາລາ ແລ້ວໄປພ້ອມກັນສູ່ພູມັນດະຣະ ອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ເປັນພູທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ।

Verse 66

दैत्याश्च कोटिसंख्याकास्तथा देवा न संशयः । उद्युक्ताः सहसा प्राऽयुर्मंदरं कनकप्रभम्

ພວກໄດຕະຍະມີຈໍານວນເປັນໂກຕິ ແລະ ພວກເທວະກໍເຊັ່ນກັນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ; ທຸກພວກພ້ອມພຽງ ແລ້ວຮີບຮ້ອນມຸ່ງໄປຫາພູມັນດະຣະ ທີ່ສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄໍາ।

Verse 67

सरत्नं वर्तुलाकारं स्थूलं चैव महाप्रभम् । अनेकरत्नसंवीतं नानाद्रुमनिषेवितम्

ພູນັ້ນປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ມີຮູບຮ່າງກົມ ໃຫຍ່ໜາ ແລະສ່ອງປະກາຍຢ່າງຍິ່ງ; ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຮັດນະຫຼາຍຊະນິດ ແລະມີໄມ້ນານາພັນເຂົ້າໄປອາໄສ।

Verse 68

चंदनैः पारिजातैश्च नागपुन्नागचंपकैः । नानामृगगणाकीर्णं सिंहशार्दूलसेवितम्

ພູນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຝູງສັດນານາຊະນິດ; ງາມດ້ວຍໄມ້ຈັນທະນາ ແລະ ໄມ້ປາຣິຊາຕະ; ມີດອກນາກະ, ພຸນນາກະ, ແລະ ຈຳປາກະ; ທັງຍັງເປັນທີ່ຢູ່ຂອງສິງ ແລະ ເສືອໂຄ່ງ।

Verse 69

महाशैलं दृष्ट्वा ते सुरसत्तमाः । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे तदा ते सुरसत्तमाः

ເມື່ອເຫັນພູໃຫຍ່ອັນມະຫາອົງອາດນັ້ນ ບັນດາເທວະຜູ້ປະເສີດທັງປວງ ໄດ້ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນກ່າວຖ້ອຍຄໍາຕໍ່ພູນັ້ນ।

Verse 70

देवा ऊचुः । अद्रे सुरा वयं सर्वे विज्ञप्तुमिह चागताः । तच्छृणुष्व महाशैल परेषामुपकारकः

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ພູອັດເຣ, ພວກເຮົາເທວະທັງປວງມາທີ່ນີ້ເພື່ອທູນຂໍ. ຂໍໃຫ້ຟັງພວກເຮົາ, ໂອ ຍອດພູອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຜູ້ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ»។

Verse 71

एवमुक्तस्तदा शैलो दवैर्दैत्यैः स मंदरः । उवाच निःसृतो भूत्वा परं विग्रहवान्वचः

ເມື່ອຖືກເທວະແລະໄດຕະຍະກ່າວເຊີນດັ່ງນັ້ນ ພູມັນດະຣະນັ້ນໄດ້ປາກົດອອກມາ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາອັນສູງສົ່ງ ດຸດດັ່ງມີຮູບກາຍຈິງ.

Verse 72

तेन रूपेण रूपी स पर्वतो मंदराचलः । किमर्थमागताः सर्वे मत्समीपं तदुच्यताम्

ເມື່ອຮັບເອົາຮູບນັ້ນ ພູມັນດະຣາຈະລະຜູ້ມີຮູບກາຍ ກ່າວວ່າ: «ພວກເຈົ້າທັງຫຼາຍມາໃກ້ຂ້ອຍເພາະເຫດໃດ? ຈົ່ງບອກມາ»។

Verse 73

तदा बलिरुवाचेदं प्रस्तावसदृशं वचः । इंद्रोपि त्वरया युक्तो बभाषे सूनृतं वचः

ໃນເວລານັ້ນ ບະລິໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄໍາທີ່ເໝາະກັບການ; ແລະອິນທຣະກໍຖືກຄວາມຮີບຮ້ອນຜັກດັນ ໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄໍາທີ່ຈິງ ແລະອ່ອນນ້ອມ.

Verse 74

अस्माभिः सह कार्यार्थे भव त्वं मंदराचल । अमृतोत्पादनार्थे त्वं मंथानं भव सुव्रत

«ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຢູ່ຮ່ວມກັບພວກເຮົາເພື່ອໃຫ້ວຽກນີ້ສໍາເລັດ, ໂອ ມັນດະຣາຈະລະ. ເພື່ອໃຫ້ເກີດອະມຣິຕະ ຈົ່ງເປັນໄມ້ກວນ (ໄມ້ມັນທະນະ), ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ»។

Verse 75

तथेति मत्वा तद्वाक्यं देवानां कार्यसिद्धये । ऊचे देवासुरांश्चेदमिन्द्रं प्रति विशेषतः

ເມື່ອຄິດວ່າ “ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ” ເພື່ອໃຫ້ກິດຂອງເທວະດາສຳເລັດ ທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ເທວະດາແລະອະສຸຣາ ໂດຍເນັ້ນເຖິງພຣະອິນທຣາເປັນພິເສດ।

Verse 76

छेदितौ च त्वया पक्षौ वज्रेण शतपर्वणा । गंतुं कथं समर्थोऽहं भवतां कार्यसिद्धये

“ແລະປີກທັງສອງຂອງຂ້າ ຖືກເຈົ້າຕັດຂາດດ້ວຍວັຊຣະທີ່ມີຂໍ້ຕໍ່ຮ້ອຍ. ເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້າຈະສາມາດໄປໄດ້ແນວໃດ ເພື່ອໃຫ້ກິດຂອງພວກເຈົ້າສຳເລັດ?”

Verse 77

तदा देवासुराः सर्वे स्तूयमाना महाचलम् । उत्पाटयेयुरतुलं मंदरं च ततोद्भुतम्

ແລ້ວເທວະດາແລະອະສຸຣາທັງປວງ ພາກັນສັນລະເສີນພູໃຫຍ່ ແລະຖອນພູມັນດະຣະອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະນ່າອັດສະຈັນ ຂຶ້ນຈາກພື້ນດິນ।

Verse 78

क्षीरार्णवं नेतुकामा ह्यशक्तास्ते ततोऽभवन् । पर्वतः पतितः सद्यो देवदैत्योपरि ध्रुवम्

ເມື່ອປາດຖະໜາຈະນຳໄປຫາທະເລນ້ຳນົມ ພວກເຂົາກໍກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີແຮງສາມາດ. ພູນັ້ນຕົກລົງທັນທີ—ແນ່ນອນ—ທັບເທິງເທວະດາແລະໄດຕະຍະທັງຫຼາຍ।

Verse 79

केचिद्भग्ना मृताः केचित्केचिन्मूर्छापरा भवन् । परीवादरताः केचित्केचित्क्लेशत्वमागताः

ບາງພວກຖືກທັບແຕກຫັກ; ບາງພວກກໍຕາຍໄປ. ບາງພວກຕົກຢູ່ໃນອາການສະຫຼົບລຶກ. ບາງພວກຫັນໄປຫາການຕຳນິກ່າວໂທດ ແລະບາງພວກຈົມຢູ່ໃນຄວາມທຸກທ້ອນແລະຄວາມລຳບາກຢ່າງໜັກ।

Verse 80

ेवं भग्नोद्यमा जाता असुराःसुरदानवाः । चेतनां परमां प्राप्तास्तुष्टुवुर्जगदीश्वरम्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາຖືກທຳລາຍ ຝູງອະສຸຣາ ແລະ ເທວະ/ດານະວະ ໄດ້ຟື້ນສະຕິ; ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ແຈ້ງ ພວກເຂົາຈຶ່ງສັນລະເສີນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ។

Verse 81

रक्षरक्ष महाविष्णो शरणागतवत्सल । त्वया ततमिदं सर्वं जंगमाजंगमं च यत्

ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງ, ໂອ ມະຫາວິສນຸ—ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມາພຶ່ງພາ. ໂດຍພຣະອົງ ທຸກສິ່ງນີ້ຖືກແຜ່ຊຶມໄປ—ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 82

देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं प्रादुर्भूतो हरिस्तदा । तान्दृष्ट्वा सहसा विष्णुर्गरुडोपरि संस्थितः

ໃນເວລານັ້ນ ຮະຣິໄດ້ປາກົດເພື່ອໃຫ້ພະລະກິດຂອງເທວະສຳເລັດ. ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາ ວິສນຸກໍປາກົດທັນທີ ປະທັບຢູ່ເທິງກະຣຸດາ.

Verse 83

लीलया पर्वतश्रेष्ठमुत्तभ्यारोपयत्क्षणात् । गरुत्मति तदा देवः सर्वेषामभयं ददौ

ດ້ວຍລີລາ ພຣະອົງຍົກພູທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດຂຶ້ນໃນພິບຕາ ແລ້ວວາງໄວ້ເທິງກະຣຸດາ; ແລ້ວພຣະເທວະກໍປະທານຄວາມປອດໄພຈາກຄວາມຢ້ານໃຫ້ແກ່ທຸກຜູ້.

Verse 84

तत उत्थाय तान्देवान्क्षीरोस्योत्तरं तटम् । नीत्वा तं पर्वतं वृद्धं निक्षिप्याप्सु ततो ययौ

ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງລຸກຂຶ້ນ ນຳເທວະເຫຼົ່ານັ້ນໄປຍັງຝັ່ງເໜືອຂອງທະເລນ້ຳນົມ; ນຳພູໃຫຍ່ນັ້ນໄປ ວາງລົງໃນນ້ຳ ແລ້ວຈຶ່ງເດີນທາງຈາກໄປ.

Verse 85

तदा सर्वे सुरगणाः स्वागत्य असुरैः सह । वासुकिं च समादाय चक्रिरे समयंच तम्

ແລ້ວບັນດາເທວະທັງປວງ ມາຊຸມຮ່ວມກັບອະສຸຣາ ແລະນໍາວາສຸກີມາ ຈັດທໍາຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງກັນ।

Verse 86

मंथानं मंदरं चैव वासुकिं रज्जुमेव च । कृत्वा सुराऽसुराः सर्वे ममंथुः श्रीरसागरम्

ເຂົາໃຫ້ພູມັນດະຣາເປັນໄມ້ກວນ ແລະໃຫ້ວາສຸກີເປັນເຊືອກ; ທັງເທວະແລະອະສຸຣາພ້ອມກັນ ກວນມະຫາສະໝຸດນ້ໍານົມອັນສະຫງ່າງາມ।

Verse 87

क्षीराब्धेर्मथ्यमानस्य पर्वतो हि रसातलम् । गतः स तत्क्षणादेव कूर्मो भूत्वा रमापतिः । उद्धृतस्तत्क्षणादेव तदद्भुतमिवाभवत्

ເມື່ອກໍາລັງກວນທະເລນ້ໍານົມ ພູນັ້ນກໍຈົມລົງໄປຫາຣະສາຕະລາຢ່າງວ່ອງໄວ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຣາມາ ກາຍເປັນກູຣະມະ (ເຕົ່າ) ແລະຍົກພູຂຶ້ນທັນທີ—ເປັນການອັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 88

भ्राम्यमाणस्ततः शैलो नोदितः सुरदानवैः । भ्रममाणो निराधारो बोधश्चेव गुरुं विना

ຕໍ່ມາ ພູນັ້ນຖືກເທວະແລະດານະວະຜັກດັນ ຈຶ່ງໝຸນວຽນໄປ. ເມື່ອໝຸນໂດຍບໍ່ມີຖານຮອງ ມັນກໍເຫມືອນປັນຍາທີ່ວຸ່ນວາຍ ເມື່ອຂາດຄູອາຈານນໍາທາງ।

Verse 89

परमात्मा तदा विष्णुराधारो मंदरस्य च । दोर्भिश्चतुर्भिः संगृह्य ममंथाब्धिं सुखावहम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ເປັນພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ ໄດ້ເປັນຖານຮອງໃຫ້ພູມັນດະຣາ; ພຣະອົງຈັບໄວ້ດ້ວຍສີ່ພຣະຫັດ ແລະກວນທະເລ ອັນນໍາມາຊຶ່ງສຸກແລະຄວາມເກື້ອກູນ।

Verse 90

तदा सुरासुराः सर्वे ममंथुः क्षीरसागरम् । एकीभूत्वा बलेनैवमतिमात्रं बलोत्कटाः

ແລ້ວເທວະດາ ແລະ ອະສຸຣາທັງປວງ ໄດ້ຮ່ວມກັນກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ; ດ້ວຍກຳລັງອັນຮ່ວມເປັນໜຶ່ງ ພວກເຂົາກໍແຂງແກ່ງຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ໃນການພາກພຽນ।

Verse 91

पृष्ठकंठोरुजान्वंतः कमठस्य महात्मनः । तथासौ पर्वतश्रेष्ठो वज्रसारमयो दृढः । उभयोर्घर्षणादेव वडवाग्निः समुत्थितः

ເທິງຫຼັງ ຄໍ ຂາອ່ອນ ແລະ ຫົວເຂົ່າຂອງພະກະມະຖະຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງ ພູເຂົາອັນປະເສີດນັ້ນ—ແຂງດັ່ງວັດຊະຣະ ແລະ ໝັ້ນຄົງ—ໄດ້ຂັດສີກັນ; ດ້ວຍການສີກັນຂອງທັງສອງ ໄຟວະດະວາກນິ (ໄຟໃຕ້ທະເລ) ຈຶ່ງຜຸດຂຶ້ນ।

Verse 92

हलाहलं च संजातं तदॄष्ट्वा नारदेन हि । ततो देवानुवाचेदं देवर्षिरमितद्युतिः

ເມື່ອພິດຮາລາຮາລາເກີດຂຶ້ນ ນາຣະດະໄດ້ເຫັນມັນ; ແລ້ວພະຣິສີເທວະຜູ້ມີຮັດສະມີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວະດາທັງປວງດັ່ງນີ້।

Verse 93

न कार्यं मथनं चाब्धेर्भवद्भिरधुनाऽखिलैः । प्रार्थयध्वं शिवं देवाः सर्वे दक्षस्य याजनम् । तद्विस्मृतिं च वोयातं वीरभद्रेण यत्कृतम्

“ບັດນີ້ ພວກເຈົ້າທັງປວງບໍ່ຄວນສືບຕໍ່ການກວນທະເລອີກ. ໂອ ເທວະດາທັງຫຼາຍ ຈົ່ງອ້ອນວອນພຣະສິວະ ໂດຍລະລຶກເຖິງຍັດຍາຂອງທັກສະ; ແລະຂໍໃຫ້ຄວາມຫຼົງລືມທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຈົ້າ ເນື່ອງຈາກການກະທຳຂອງວີຣະພັດຣະ ຈົ່ງຖືກຂັບໄລ່ໃຫ້ຫາຍໄປ.”

Verse 94

तस्माच्छिवः स्मर्यतां चाशु देवाः परः पराणामपि वा परश्च । परात्परः परमानंदरूपो योगिध्येयो निष्प्रपंचो ह्यरूपः

“ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວະດາທັງຫຼາຍ ຈົ່ງລະລຶກພຣະສິວະໃນທັນທີ—ສູງກວ່າຄວາມສູງທັງປວງ ເກີນກວ່າສິ່ງທີ່ເກີນກວ່າ; ເກີນກວ່າການເກີນກວ່າ ເປັນຮູບແຫ່ງອານັນດະອັນສູງສຸດ; ເປັນຜູ້ທີ່ໂຢຄີຄວນເພ່ງພິຈາລະນາ ພົ້ນຈາກການປຸງແຕ່ງໂລກ ແລະ ບໍ່ມີຮູບ.”

Verse 95

ते मथ्यमानास्त्वरिता देवाः स्वात्मार्थसाधकाः । अभिलाषपराः सर्वे न श्रृण्वंति यतो जडाः

ແຕ່ບັນດາເທວະທັງນັ້ນ ຮີບຮ້ອນໃນການກວນ ແລະມຸ່ງແຕ່ປະໂຫຍດຕົນ; ທຸກອົງຖືກຄວາມປາຖະໜານໍາພາ ຈຶ່ງບໍ່ຟັງ ເພາະໃຈທຶບທື່ນ.

Verse 96

उपदेशैश्च बहुभिर्नोपदेश्याः कदाचन । ते रागद्वेषसंघाताः सर्वे शिवपराङ्मुखाः

ແມ່ນແຕ່ຈະຕັກເຕືອນດ້ວຍຄໍາສອນຫຼາຍປານໃດ ກໍບໍ່ອາດສອນໃຫ້ເຂົາໄດ້; ເພາະເຂົາເປັນກອງແຫ່ງຄວາມຕິດພັນແລະຄວາມຊັງ ທັງໝົດຫັນໜ້າອອກຈາກພຣະສິວະ.

Verse 97

केवलोद्यमसंवीता ममंथुः क्षीरसागरम् । अतिनिर्मथनाज्जातं क्षीराब्धेश्चहलाहलम्

ເຂົາທັງຫຼາຍຖືກຫໍ້ຫຸ້ມແຕ່ຄວາມພາກພຽນ ແລະໄດ້ກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ; ດ້ວຍການກວນຢ່າງເກີນຂອບ ພິດ “ຮາລາຮາລະ” ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນຈາກທະເລນ້ຳນົມ.

Verse 98

त्रैलोक्यदहने प्रौढं प्राप्तं हंतुं दिवौकसः । अत ऊर्ध्वं दिशः सर्वा व्याप्तं कृत्स्नं नभस्तलम् । ग्रसितुं सर्वभूतानां कालकूटं समभ्ययात्

ພິດ “ກາລາກູຕະ” ທີ່ຮ້າຍແຮງຈົນສາມາດເຜົາຜານສາມໂລກ ໄດ້ຄືບເຂົ້າມາເພື່ອທໍາລາຍຜູ້ຢູ່ສະຫວັນ. ມັນພຸ່ງຂຶ້ນສູງ ແຜ່ຄຸ້ມທຸກທິດ ເຕັມທ້ອງຟ້າທັງມວນ ດັ່ງຈະກືນກິນສັດທັງປວງ.

Verse 99

दृष्ट्वा बृहंतं स्वकरस्थमोजसा तं सर्पराजं सह पर्वतेन । तत्रैव हित्वापययुस्तदानीं पलायमाना ह्यसुरैः समेताः

ເມື່ອເຫັນພະຍານາກກະສັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຖືກຈັບໄວ້ໃນຝາມືດ້ວຍພະລັງອັນແຮງກ້າ ພ້ອມທັງພູເຂົາ, ເຂົາທັງຫຼາຍກໍລະທິ້ມບ່ອນນັ້ນທັນທີ ແລະຫນີໄປ; ອະສູຣະກໍຫນີຕາມຮ່ວມກັນ.

Verse 100

तथैव सर्व ऋषयो भृग्वाद्याः शतशाम्यति । दक्षस्य यजनं तेन यथा जातं तथाभवत्

ເຊັ່ນນັ້ນເທົ່າກັນ ຣິສີທັງປວງ ເລີ່ມຈາກ ພຣຶກຸ ກໍຖືກປອບໃຈໃຫ້ສະງົບເປັນຮ້ອຍໆ; ແລະຍັດຍະຂອງ ທັກສະ ກໍເປັນໄປຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນ ຜົນກໍຖືກກຳນົດຕາມນັ້ນ।

Verse 101

सत्यलोकं गताः सर्वे भुगुणा नोदिता भृशम् । वेदवाक्यैश्च विविधैः कालकूटं शतशस्ततः । देवा नास्त्यत्र संदेहः सत्यं सत्यं वदामि वः

ໂດຍຖືກ ພຣຶກຸ ກະຕຸ້ນຢ່າງແຮງ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ໄປສູ່ ສັດຕະຍະໂລກ. ທີ່ນັ້ນ ໂດຍພຣະວາຈາແຫ່ງເວດະຫຼາຍຮູບແບບ ພວກເຂົາໄດ້ຕ້ານທານພິດ ກາລະກູດ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃນນີ້—ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຄວາມຈິງ ຄວາມຈິງ ແກ່ທ່ານ.

Verse 102

भृगुणोक्तं वचः श्रुत्वा कालकूटविषार्द्दिताः । सत्यलोकं समासाद्य ब्रह्माणं शरणं ययुः

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງ ພຣຶກຸ ແລະຖືກທຸກທໍລະມານໂດຍພິດ ກາລະກູດ ພວກເຂົາໄດ້ໄປຮອດ ສັດຕະຍະໂລກ ແລະໄດ້ໄປພຶ່ງພາ ພຣະພຣົມ (ບຣະຫມາ) ເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 103

तदा जाज्वल्यमानं वै कालकूटं प्रभोज्जवलम् । दृष्ट्वा ब्रह्माथ तान्दृष्ट्वा ह्यकर्मज्ञानसुरासुरान् । तेषां शपितुमारेभे नारदेन निवारितः

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະພຣົມໄດ້ເຫັນ ກາລະກູດ ທີ່ລຸກໄຫມ້ລຸກໂຊນ ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍ຤ິດອັນດຸຮ້າຍ. ແລະເມື່ອເຫັນເທວະແລະອະສຸຣະຜູ້ຂາດປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງໃນການກະທຳ ພຣະອົງຈຶ່ງເລີ່ມຈະສາບແຊ່ງພວກເຂົາ; ແຕ່ນາຣະດະໄດ້ຫ້າມໄວ້.

Verse 104

ब्रह्मोवाच । अकार्यं किं कृतं देवाः कस्मात्क्षोभोयमुद्यतः । ईश्वरस्य च जातोऽद्य नान्यथा मम भाषितम्

ພຣະພຣົມກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳສິ່ງບໍ່ຄວນອັນໃດ ຈຶ່ງເກີດຄວາມປັ່ນປ່ວນນີ້? ຄວາມກະເທືອນນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນນີ້ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ—ຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ.”

Verse 105

ततो देवैः परिवृतो वेदोपनिषदैस्तथा । नानागमैः परिवृतः कालकूटभयाद्ययौ

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເດີນໄປ ໂດຍມີເທວະດາຫ້ອມລ້ອມ ແລະມີເວດາກັບອຸປນິສັດຫ້ອມຄຸ້ມ ຖືກອາຄະມະຫຼາຍປະການຫ້ອມລ້ອມ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກາລະກູດ।

Verse 106

ततश्चिंतान्विता देवा इदमूचुः परस्परम् । अविद्याकामसंवीताः कुर्यामः शंकरं च कम्

ແລ້ວເທວະດາທັງຫຼາຍຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ໄດ້ກ່າວກັນແລະກັນວ່າ: “ຖືກອະວິດຍາ ແລະກາມະຫ້ອມຫຸ້ມແລ້ວ ພວກເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດ ແລະຈະຕັ້ງໃຜເປັນ ສັງກະຣະ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງ?”

Verse 107

ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य तदा देवास्त्वरान्विताः । वैकुण्ठमाव्रजन्सर्वे कालकूट भयार्द्दिताः

ແລ້ວເທວະດາທັງປວງໄດ້ຍົກພຣະພຣະຫມາເປັນຜູ້ນຳ ແລະຮີບເຮັ່ງທັງໝົດ ຖືກຄວາມຢ້ານກາລະກູດບີບຄັ້ນ ໄປສູ່ໄວກຸນຖະ।

Verse 108

ब्रह्मादयश्चर्षिगणाश्च तदा परेशं विष्णुं पुराणपुरुषं प्रभविष्णुमीशम् । वैकुण्ठमाश्रितमधोक्षजमाधवं ते सर्वे सुरासुरगणाः शरणं प्रयाताः

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ແລະຫມູ່ລະສີທັງຫຼາຍ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ພຣະວິສນຸ ບຸຣານະປຸຣຸສະ ຜູ້ເປັນອິດທິພົນແຫ່ງອຳນາດ—ພຣະມາທະວະ ອະໂທກສະຈະ ຜູ້ສະຖິດໃນໄວກຸນຖະ. ຫມູ່ເທວະດາແລະອະສຸຣະທັງປວງ ພາກັນໄປຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງ.

Verse 109

तावत्प्रवृद्धं सुमहत्कालकूटं समभ्ययात् । दग्ध्वादो ब्रह्मणो लोकं वैकुण्ठं च ददाह वै

ໃນຂະນະນັ້ນ ກາລະກູດອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫນັກ ໄດ້ພຸ່ງອອກມາ; ມັນໄດ້ເຜົາໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາກ່ອນ ແລະແທ້ຈິງກໍໄດ້ເຜົາໄວກຸນຖະໃຫ້ລຸກໄຟດ້ວຍ.

Verse 110

कालकूटाग्निना दग्धो विष्णुः सर्वगुहाशयः । पार्षदैः सहितः सद्यस्तमालसदृशच्छविः

ຖືກໄຟແຫ່ງກາລະກູດເຜົາໄໝ້ ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ສະຖິດໃນຖ້ຳລັບທຸກແຫ່ງ (ໃນດວງໃຈ)—ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ກໍກາຍເປັນສີຄ້ຳດັ່ງຕົ້ນຕະມາລາໃນທັນທີ।

Verse 111

वैकुण्ठं च सुनीलं च सर्वलोकैः समावृतम् । जलकल्मषसंवीताः सर्वे लोकास्तदाभवन्

ໄວກຸນຖະກໍກາຍເປັນສີຟ້າເຂັ້ມ ແລະຖືກບັນດາໂລກທັງປວງຫໍ້ຫຸ້ມ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂລກທັງປວງຖືກຄຸ້ມຄອງດ້ວຍ “ຄວາມມົນທິນແຫ່ງນ້ຳ” ອັນນ່າອັດສະຈັນ ດັ່ງນ້ຳຂຸນປັ່ນປ່ວນ।

Verse 112

अष्टावरणसंवीतं ब्रह्मांडं ब्रह्मणा सह । भस्मीभूतं चकाराशु जलकल्मषमद्भुतम्

ພຣະຈັກກະວານໄຂ່ (ບຣະຫມານະດະ) ທີ່ຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍອາວະຣະນະ 8 ຊັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍພຣະບຣະຫມາ ຖືກ “ຄວາມມົນທິນແຫ່ງນ້ຳ” ອັນນ່າອັດສະຈັນນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຂີ້ເທົ່າໃນທັນໃດ।

Verse 113

नोभूमिर्न जलं चाग्निर्न वायुर्न नभस्तदा । नाहंकारो न च महान्मूलाविद्या तथैव च । शिवस्य कोपात्संजातं तदा भस्माकुलं जगत्

ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີດິນ ບໍ່ມີນ້ຳ ບໍ່ມີໄຟ ບໍ່ມີລົມ ແມ່ນແຕ່ຟ້າອາກາດກໍບໍ່ມີ; ບໍ່ມີອະຫັງກາຣະ ບໍ່ມີມະຫັດ (ຫຼັກການໃຫຍ່) ແລະມູນອະວິດຍາກໍບໍ່ເຫຼືອ. ດ້ວຍຄວາມໂກດຂອງພຣະສິວະ ໂລກທັງປວງໃນຍາມນັ້ນກາຍເປັນຄວັນຝຸ່ນຂີ້ເທົ່າອັນປັ່ນປ່ວນ।