Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । लिंगे प्रतिष्ठा च कथं शिवं हित्वा प्रवर्तिता । तत्कथ्यतां महाभाग परं शुश्रुषतां हि नः

ພວກ຤ິສີກ່າວວ່າ: ການປະຕິບັດການສະຖາປະນາລິງຄະ (ບູຊາຜ່ານລິງຄະ) ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ ດັ່ງກັບວ່າລະທິ້ງພຣະສິວະໃນຮູບຕົວຈິງ? ໂອ ຜູ້ມີພາກອັນຍິ່ງ, ຂໍຈົ່ງກ່າວໃຫ້ພວກເຮົາຟັງ—ເພາະພວກເຮົາປາຖະໜາຈະຟັງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ.

Verse 2

लोमश उवाच । यदा दारुवने शंभुर्भिक्षार्थं प्राचरत्प्रभुः

ໂລມະສະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໃນປ່າດາຣຸ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຳພູ ໄດ້ເດີນອອກໄປເພື່ອຂໍທານ—

Verse 3

दिगंबरो मुक्तजटाकलापो वेदांतवेद्यो भुवनैकभर्ता । स ईश्वरो ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च

ເປົ່າກາຍດັ່ງຟ້າ, ປ່ອຍມວນຜົມກະຈຸກໃຫ້ຫຼຸດລົງ; ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍເວດານຕະ, ເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກທັງປວງ—ພຣະອີສະວອນນັ້ນ ຜູ້ຖືຄວາມຮູ້ສັກສິດທັງມວນ, ເປັນສູງສຸດໃນບັນດາອົງຍອກຄີ, ແລະຍັງເຫນືອກວ່າສູງສຸດອີກ.

Verse 4

अणोरणीयान्महतो मही यान्महानुभावो भुवनाधिपो महान् । स ईश्वरो भिक्षुरूपी महात्मा भिक्षाटनं दारुवने चकार

ນ້ອຍກວ່າສິ່ງນ້ອຍສຸດ, ໃຫຍ່ກວ່າສິ່ງໃຫຍ່ສຸດ; ມີອານຸພາບກວ້າງໃຫຍ່, ເປັນຈອມເຈົ້າໃຫຍ່ແຫ່ງໂລກ—ພຣະອີສະວອນນັ້ນ ມະຫາຈິດໃຈ ຮັບຮູບເປັນພຣະພິກຂຸ ແລະໄດ້ອອກບິນດະບາດໃນປ່າດາຣຸ.

Verse 5

मध्याह्न ऋषयो विप्रास्तीर्थं जग्मुः स्वकाश्रमात् । तदानीमेव सर्वास्ता ऋषीभार्याः समागताः

ໃນເວລາທ່ຽງ ບັນດາລະສີ-ພຣາຫມັນ ອອກຈາກອາສຣົມຂອງຕົນ ໄປຫາທີ່ທີຣຖະອັນສັກສິດເພື່ອອາບນ້ຳ; ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພັນລະຍາຂອງລະສີທັງປວງ ກໍມາຊຸມນຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 6

विलोकयंत्यः शंभुं तमाचख्युश्च परस्परम् । कोऽसौ भिक्षुकरूपोयमागतोऽपूर्वदर्शनः

ນາງເຫຼົ່ານັ້ນເບິ່ງໄປຫາພຣະຊັມພູ ແລະກ່າວກັນແລະກັນວ່າ: “ຜູ້ໃດໜໍ ຜູ້ມາໃນຮູບພຣະພິກຂຸນີ້ ມາຮອດທີ່ນີ້—ເປັນພາບທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ?”

Verse 7

अस्मै भिक्षां प्रयच्छामो वयं च सखिभिः सह । तथेति गत्वा सर्वास्ता गृहेभ्य आनयन्मुदा

“ພວກເຮົາຈະຖວາຍບິນດະບາດໃຫ້ທ່ານນັ້ນ ພ້ອມກັບໝູ່ສະຫາຍຂອງພວກເຮົາ.” ເມື່ອກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ນາງທັງຫມົດຈຶ່ງໄປຫາເຮືອນຂອງຕົນ ແລະນຳອາຫານທານກັບມາດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 8

भिक्षान्नं विविधं श्लक्ष्णं सोपचारं च शक्तितः । प्रदत्तं भिक्षितं तेन देवदेवेन शूलिना

ພວກເຂົາໄດ້ນໍາອາຫານບິນທະບາດຫຼາຍຢ່າງ ລະອຽດນຸ່ມ ແລະດີງາມ ຕາມກໍາລັງ ພ້ອມດ້ວຍການຄາລະວະອັນຄວນ; ແລະພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຕຣິສູນ ດີວະແຫ່ງດີວະ ໄດ້ຮັບແລະເສວຍອາຫານນັ້ນ।

Verse 9

काचित्प्रियतमं शंभुं बभाषे विस्मयान्विता । कोसि त्वं भिक्षुको भूत्वा आगतोत्र महामते

ແລ້ວຍິງຄົນໜຶ່ງຜູ້ຕື່ນຕະລຶງ ໄດ້ເວົ້າກັບພຣະສັມພູຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງນາງວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ຈຶ່ງມາທີ່ນີ້ໃນຮູບຂອງຜູ້ຂໍທານ, ໂອ ຜູ້ໃຈກວ້າງ?”

Verse 10

ऋषीणामाश्रमं शुद्धं किमर्थं नो निषीदसि । तयोक्तोऽपि तदा शंभुर्बभाषे प्रहसन्निव

ນາງກ່າວວ່າ: “ນີ້ແມ່ນອາສຣົມອັນບໍລິສຸດຂອງພວກລຶສີ—ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ນັ່ງພັກ?” ແມ່ນແຕ່ຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະສັມພູກໍຕອບ ດັ່ງກັບຍິ້ມຢູ່।

Verse 11

ईश्वरोहं सुकेशांते पावनं प्राप्तवानिमम् । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा ऋषिभार्या उवाच तम्

ພຣະອົງກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີຜົມງາມ, ຂ້າແມ່ນອີສະວະຣະ; ຂ້າໄດ້ມາຮອດສະຖານທີ່ອັນຊໍາລະນີ້.” ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງອີສະວະຣະ ພັນລະຍາຂອງລຶສີກໍເວົ້າກັບພຣະອົງ।

Verse 12

ईश्वरोऽसि महाभाग कैलासपतिरेव च । एकाकिनः कथं देव भिक्षार्थमटनं तव

ນາງກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນອີສະວະຣະແທ້, ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ; ແລະເຈົ້າແມ່ນພຣະເຈົ້າແຫ່ງໄກລາສະດ້ວຍ. ແຕ່ເປັນຫຍັງ, ໂອ ເທວະ, ເຈົ້າຈຶ່ງພະເດີນພຽງລໍາພັງເພື່ອຂໍບິນທະບາດ?”

Verse 13

एवमुक्तस्तया शंभुः पुनस्तामब्रवीद्वचः । दाक्षायण्या विरहितो विचरामि दिगंबरः

ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພຣະສັມພູ (Śambhu) ຈຶ່ງກ່າວຄຳອີກວ່າ: «ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າພົ້ນຈາກ ດາກສາຍະນີ (Dākṣāyaṇī) ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງພາລະເດີນທ່ອງໄປ ເປັນດິກັມບະຣະ ຜູ້ນຸ່ງຟ້າ»។

Verse 14

भिक्षाटनार्थं सुश्रोणि संकल्परहितः सदा । तया सत्या विना किंचित्स्त्रीमात्रं मम भामिनि । न रोचते विशालाक्षि सत्यं प्रतिवदामि ते

«ເພື່ອການອອກບິນທະບາດ ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ເສມອດ້ວຍໃຈທີ່ບໍ່ຍຶດຕິດຄວາມປາຖະໜາໂລກ. ບໍ່ມີ ສະຕີ (Satī) ແລ້ວ, ໂອ ນາງຜູ້ໃຈຮ້ອນ, ຜູ້ຍິງທົ່ວໄປບໍ່ອາດເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ນາງຕາກວ້າງ, ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຄວາມຈິງແກ່ເຈົ້າ»។

Verse 15

तस्योक्तं वचनं श्रुत्वा उवाच कमलेक्षणा । स्त्रियो हि सुखसंस्पर्शाः पुरुषस्य न संशयः

ເມື່ອນາງຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ນາງກ່າວຕອບວ່າ: «ຜູ້ຍິງນັ້ນແທ້ຈິງມີການສຳຜັດອັນສຸກສະບາຍແກ່ຊາຍ, ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ»។

Verse 16

तास्स्त्रियो वर्जिताः शंभो त्वादृशेन विपश्चिता

«ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສັມພູ (Śambhu), ຜູ້ຍິງທັງຫຼາຍຄວນຖືກຫຼີກເວັ້ນໂດຍຊາຍຜູ້ຮູ້ແຈ້ງເຊັ່ນເຈົ້າ»។

Verse 17

इति च प्रमदाः सर्वा मिलिता यत्र शंकरः । भिक्षापात्रं च तच्छंभोः पूरितं च महागुणैः

ດັ່ງນັ້ນ ນາງຜູ້ດີທັງຫຼາຍໄດ້ມາຊຸມນຸມຢູ່ບ່ອນທີ່ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ປະທັບຢູ່, ແລະບາດບິນທະບາດຂອງ ສັມພູ ກໍຖືກເຕີມເຕັມຢ່າງອຸດົມ ດ້ວຍທານອັນດີເລີດ ແລະຄຸນຄ່າອັນສູງສົ່ງ।

Verse 18

अन्नैश्चतुर्विधैः षड्भी रसैश्च परिपूरितम् । यदा संभुर्गंतुकामः कैलासं पर्वतं प्रति । तदा सर्वा विप्रपत्न्यो ह्यन्गच्छन्मुदान्विताः

ມັນເຕັມພ້ອມດ້ວຍອາຫານ 4 ປະເພດ ແລະລົດຊາດ 6 ປະການ. ເມື່ອພຣະສຳພູ (ພຣະຊິວະ) ປາຖະໜາຈະເດີນທາງໄປຫາພູເຂົາໄກລາສ, ພັນລະຍາຂອງພຣາຫມັນທັງປວງກໍໄດ້ຕາມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 19

गृहकार्यं परित्यज्य चेरुस्तद्गतमानसाः । गतासु तासु सर्वासु पत्नीषु ऋषिसत्तमाः

ນາງເຈົ້າທັງຫຼາຍລະທິ້ງວຽກງານໃນເຮືອນ ແລະເດີນຕໍ່ໄປດ້ວຍໃຈທີ່ຈົ່ງຈ້ອງຢູ່ທີ່ພຣະອົງ. ເມື່ອພັນລະຍາເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດໄດ້ໄປແລ້ວ, ບັນດາລະສີຜູ້ປະເສີດກໍກັບມາ (ແລະເຫັນວ່ານາງເຈົ້າບໍ່ຢູ່)។

Verse 20

यावदाश्रममभ्येत्य तावच्छून्यं व्यलोकयन् । परस्परमथोचुस्ते पत्न्यः सर्वाः कुतो गताः

ເມື່ອພວກເຂົາກັບມາຮອດອາສຣົມ ກໍເຫັນວ່າວ່າງເປົ່າ. ແລ້ວພວກເຂົາກ່າວກັນແລະກັນວ່າ: “ພັນລະຍາຂອງພວກເຮົາທັງໝົດໄປໃສ?”

Verse 21

न विदामोऽथ वै सर्वाः केन नष्टेन चाहृताः । एवं विमृश्यमानास्ते विचिन्वंतस्ततस्ततः

ພວກເຂົາກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ເລີຍ—ໃຜໄດ້ນຳນາງເຈົ້າໄປ ແລະເຮັດໃຫ້ຫາຍໄປ?” ເມື່ອຄິດພິຈາລະນາຢ່າງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຄົ້ນຫາໄປທົ່ວທິດທາງ.

Verse 22

समपश्यंस्ततः सर्वे शिवस्यानुगताश्च ताः । शिवं दृष्ट्वा तु संप्राप्ता ऋषयस्ते रुषान्विताः

ຕໍ່ມາພວກເຂົາທັງໝົດເຫັນນາງເຈົ້າເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງຕາມພຣະຊິວະ. ແລະເມື່ອເຫັນພຣະຊິວະ ບັນດາລະສີເຫຼົ່ານັ້ນກໍເຂົ້າໄປຫາ ດ້ວຍຄວາມໂກດເຄືອງເຕັມໃຈ.

Verse 23

शिवस्याथाग्रतो भूत्वा ऊचुः सर्वे त्वरान्विताः । किं कृतं हि त्वया शंभो विरक्तेन महात्मना । परदारापहर्त्तासि त्वमृषीणां न संशयः

ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະ ທຸກຄົນເວົ້າດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນວ່າ: «ໂອ ຊັມພູ, ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ແລະ ຜູ້ວາງກິເລດ—ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ລັກເອົາເມຍຄົນອື່ນ ແມ່ນແຕ່ຂອງລຶສີ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ!»

Verse 24

एवं क्षिप्तः शिवो मौनी गच्छमानोऽपि पर्वतम् । तदा स ऋषिभिः प्राप्तो महादेवोऽव्ययस्तथा । यस्मात्कलत्रहर्ता त्वं तस्मात्षंढो भव त्वरम्

ເມື່ອຖືກຕໍ່ວ່າຢ່າງນັ້ນ ພຣະສິວະຜູ້ນິ່ງງຽບກໍຍັງເດີນໄປຫາພູ. ໃນເວລານັ້ນ ມະຫາເທວະຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ ຖືກລຶສີທັງຫຼາຍມາປະເຊີນ ແລະກ່າວວ່າ: «ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ລັກເອົາຄູ່ຄອງ ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເປັນຜູ້ໄຮ້ພະລັງທັນທີ!»

Verse 25

एवं शप्तः स मुनिभिर्लिंगं तस्यापतद्भुवि । भूमिप्राप्तं च तल्लिंगं ववृधे तरसा महत्

ເມື່ອຖືກລຶສີທັງຫຼາຍສາບແຊ່ງຢ່າງນັ້ນ ລິງຄະຂອງພຣະອົງກໍຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ. ແລະເມື່ອແຕະດິນ ລິງຄະນັ້ນກໍເຕີບໃຫຍ່ຢ່າງຮວດເລັວ ຈົນມະຫັດສະຈັນ.

Verse 26

आवृत्य सप्त पातालान्क्षणाल्लिंगमदोर्ध्वतः । व्याप्य पृथ्वीं समग्रां च अंतरिक्षं समावृणोत्

ໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ ລິງຄະນັ້ນພຸ່ງຂຶ້ນສູງ ປົກຄຸມປາຕານທັງເຈັດ. ແລະມັນແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວໂລກທັງໝົດ ພ້ອມທັງຫໍ່ຫຸ້ມອາກາດກາງ (ອັນຕະຣິກສະ) ອີກດ້ວຍ.

Verse 27

स्वर्गाः समावृताः सर्वे स्वर्गातीतमथाभवत् । न मही न च दिक्चक्रं न तोयं न च पावकः

ສະຫວັນທັງຫຼາຍຖືກປົກຄຸມໝົດ ແລະມັນກາຍເປັນສິ່ງທີ່ເກີນກວ່າສະຫວັນເສຍອີກ. ບໍ່ມີແຜ່ນດິນ ບໍ່ມີວົງທິດທັງຫຼາຍ ບໍ່ມີນ້ຳ ແລະບໍ່ມີໄຟ.

Verse 28

न च वायुर्न वाकाशं नाहंकारो न वा महत् । न चाव्यक्तं न कालश्च न महाप्रकृतिस्तथा

ບໍ່ມີລົມ ບໍ່ມີອາກາດ; ບໍ່ມີອະຫັງກາຣ ແລະບໍ່ມີມະຫັດ. ບໍ່ມີອະວະຍັກຕະ ບໍ່ມີເວລາ ແລະບໍ່ມີມະຫາປຣະກຣິຕິເຊັ່ນກັນ.

Verse 29

नासीद्द्ववैतविभागं च सर्वं लीनं च तत्क्षणात् । यस्माल्लीनं जगत्सर्वं तस्मिंल्लिगे महात्मनः

ບໍ່ຫຼືອການແບ່ງແຍກແບບຄູ່ຕົວ; ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທຸກສິ່ງກໍລະລາຍໄປ. ເພາະຈັກກະວານທັງປວງລະລາຍເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ—ໃນລິງຄະຂອງມະຫາອາດຕະມາ—

Verse 30

लयनाल्लिंगमित्येवं प्रवदंति मनीषिणः । तथाभूतं वर्द्धमानं दृष्ट्वा तेऽपि सुरर्षयः

“ເນື່ອງຈາກເປັນທີ່ແຫ່ງການລະລາຍ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ລິງຄະ’” ບັນດານັກປັນຍາກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້. ເມື່ອເຫັນມັນໃນສະພາບນັ້ນ ທີ່ເພີ່ມພູນບໍ່ຢຸດ ແມ່ນແຕ່ຣິຊິເທວະ—

Verse 31

ब्रह्मेंद्रविष्णुवाय्यग्निलोकपालाः सपन्नगाः । विस्मयाविष्टमनसः परस्परमथाब्रुवन्

ພຣະພຣະຫມາ, ອິນທຣະ, ວິສນຸ, ວາຍຸ, ອັກນິ, ຜູ້ພິທັກໂລກທັງຫຼາຍ—ພ້ອມດ້ວຍພວກນາກ—ມີໃຈຖືກຄວາມພິສົດຄອບງຳ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັນໄປມາ.

Verse 32

किमायामं च विस्तारं क्व चांतः क्व च पीठिका । इति चिंतान्विता विष्णुमूचुः सर्वे सुरास्तदा

“ມັນຍາວເທົ່າໃດ ແລະກວ້າງເທົ່າໃດ? ປາຍຂອງມັນຢູ່ໃສ ແລະຖານຂອງມັນຢູ່ໃສ?” ດ້ວຍຄວາມຄິດກັງວົນດັ່ງນັ້ນ ທວງເທວະທັງປວງໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະວິສນຸໃນເວລານັ້ນ.

Verse 33

देवा ऊचुः । अस्य मूलं त्वया विष्णो पद्मोद्भव च मस्तकम् । युवाभ्यां च विलोक्यं स्यात्स्थाने स्यात्परिपालकौ

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ວິສນຸ ເຈົ້າຈົ່ງໄປຊອກຫາຮາກຖານຂອງມັນ; ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ ຈົ່ງໄປຊອກຫາຍອດ. ໃຫ້ພວກເຈົ້າສອງຄົນກວດເບິ່ງ ແລະຢູ່ໃນຖານະຂອງຕົນເປັນຜູ້ພິທັກ»។

Verse 34

श्रुत्वा तु तौ महाभागौ वैकुंठकमलोद्भवौ । विष्णुर्गतो हि पातालं ब्रह्मा सर्वर्गं जगाम ह

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ຜູ້ມີບຸນວາສະນາສອງພຣະອົງ—ພຣະວິສນຸ ເຈົ້າແຫ່ງໄວກຸນຖະ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ—ກໍອອກເດີນທາງ. ພຣະວິສນຸລົງໄປສູ່ປາຕາລ ແລະ ພຣະພຣະຫມາໄປສູ່ສະຫວັນ.

Verse 35

स्वर्गं गतस्तदा ब्रह्मा अवलोकनतत्परः । नापस्यत्तत्र लिंगस्य मस्तकं च विचक्षमः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄປຮອດສະຫວັນ ດ້ວຍໃຈມຸ່ງຫາການຄົ້ນຫາ. ແມ່ນວ່າຈະມີປັນຍາແຈ້ງ ແຕ່ກໍບໍ່ເຫັນຍອດຂອງລິງຄະນັ້ນໃນທີ່ນັ້ນ.

Verse 36

तथा गतेन मार्गेण प्रत्यावृत्त्याब्जसंभवः । मेरुपृष्ठमनुप्राप्तः सुरभ्या लक्षितस्ततः

ເມື່ອກັບຄືນຕາມເສັ້ນທາງເກົ່າ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍມາຮອດສັນຫຼັງຂອງພູເມຣຸ; ທີ່ນັ້ນ ສຸຣະພີ ໄດ້ເຫັນເຂົາແລ້ວ.

Verse 37

स्थिता या केतकीच्छायामुवाच मधुरं वचः । तस्या वचनमाकर्ण्य सर्वलोकपितामहः । उवाच प्रहसन्वाक्यं छलोक्त्या सुरभिं प्रति

ນາງຢືນຢູ່ໃນຮົ່ມເງົາຂອງຕົ້ນເກຕະກີ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄຳຫວານ. ເມື່ອພຣະບິດາໃຫຍ່ແຫ່ງທຸກໂລກ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ຟັງຄຳນາງ ກໍຫົວເຮາະ ແລະເວົ້າກັບສຸຣະພີດ້ວຍໃຈຈະຫລອກລວງ.

Verse 38

लिंगं महाद्भुतं दृष्टं येनव्याप्तं जगत्त्रयम् । दर्शनार्थं च तस्यांतं देवैः संप्रेषितोस्मयहम्

ຂ້າໄດ້ເຫັນລິງຄະອັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມໂລກທັງສາມ; ແລະເພື່ອຈະເຫັນປາຍສຸດຂອງມັນ ບັນດາເທວະໄດ້ສົ່ງຂ້າອອກໄປ.

Verse 39

न दृष्टं मस्तकं तस्य व्यापकस्य महात्मनः । किं वक्ष्येऽहं च देवाग्रे चिंता मे चाति वर्तते

ຂ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນສ່ວນຫົວຂອງພຣະມະຫາອົງຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວໄປນັ້ນ. ຂ້າຈະກ່າວຫຍັງຕໍ່ໜ້າເທວະ? ຄວາມກັງວົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບງຳຂ້າ.

Verse 40

लिंगस्य मस्तकं दृष्टं देवानां च मृषा वदेः । ते सर्वे यदि वक्ष्यंति इंद्राद्या देवतागणाः

«ຂ້າຈະກ່າວມຸສາຕໍ່ເທວະວ່າ ‘ຂ້າໄດ້ເຫັນສ່ວນຫົວຂອງລິງຄະ’—ຖ້າຫາກບັນດາໝູ່ເທວະ ເລີ່ມແຕ່ພຣະອິນທຣາ ຈະກ່າວຢືນຢັນດັ່ງນັ້ນ»។

Verse 41

ते संति साक्षिमो देवा अस्मिन्नर्थे वदत्वरम् । अर्थेऽस्मिन्भव साक्षी त्वं केतक्या सह सुव्रते

«ໃນເລື່ອງນີ້ ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພະຍານ—ຈົ່ງກ່າວຢືນຢັນໃຫ້ໄວ. ໃນການນີ້ ເຈົ້າກໍຈົ່ງເປັນພະຍານ, ໂອ ຜູ້ມີພຣະຈັນຍາ, ພ້ອມກັບດອກເກຕະກີ.»

Verse 42

तद्वचः शिरसा गृह्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । केतकीसहिता तत्र सुरभी तदमानयत्

ເມື່ອຮັບຄໍາຂອງພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນປະເມດຖິນ ດ້ວຍການນ້ອມສະຫຼຸບຫົວ, ສຸຣະພີໄດ້ນໍາເກຕະກີມາທີ່ນັ້ນຕາມທີ່ຖືກສັ່ງ.

Verse 43

एवं समागतो ब्रह्म देवाग्रे समुवाच ह

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ມາຮອດ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍາ ຕໍ່ໜ້າເທວະທັງຫຼາຍ។

Verse 44

ब्रह्मोवाच । लिंगस्य मस्तकं देवा दृष्टवानहमद्भुतम् । समीचीनं चार्तितं च केतकीदल संयुतम्

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຂ້າໄດ້ເຫັນສ່ວນຍອດອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງລິງຄະ—ຮູບງາມຖືກຕ້ອງ ແລະປະດັບດ້ວຍກີບດອກເກຕະກີ»។

Verse 45

विशालं विमलं श्लक्ष्णं प्रसन्नतरमद्भुतम् । रम्यं च रमणीयं च दर्शनीयं महाप्रभम्

«ມັນກວ້າງໃຫຍ່ ບໍ່ມີມົນທິນ ນຸ່ມນວນລະອຽດ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງຍິ່ງ—ນ່າອັດສະຈັນ; ງາມລະມຸນ ນ່າຊົມ ຄວນແກ່ການເບິ່ງ ແລະມີສະຫງ່າລາສີອັນໃຫຍ່.»

Verse 46

एतादृशं मया दृष्टं न दृष्टं तद्विनाक्वचित् । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सुरा विस्मयमाययुः

«ສິ່ງທີ່ຂ້າເຫັນນີ້ ເປັນດັ່ງນີ້—ບໍ່ເຄີຍເຫັນຄືນີ້ ຢູ່ບ່ອນໃດເລີຍ»។ ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະພຣະຫມາ ກໍເກີດຄວາມພິສົດອັນໃຫຍ່.

Verse 47

एवं विस्मयपूर्णास्ते इंद्राद्या देवतागणाः । तिष्ठंति तावत्सर्वेशो विष्णुरध्यात्मदीपकः

ດັ່ງນັ້ນ ອິນທຣາ ແລະຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດ ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິສນຸ—ອົງຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ, ເປັນດັ່ງປະທີບແຫ່ງປັນຍາພາຍໃນ—ກໍປະທັບຢູ່.

Verse 48

पातालादागतः सद्यः सर्वेषामवदत्त्वरम् । तस्याप्यंतो न दृष्टो मे ह्यवलोकनतत्परः

ເມື່ອກັບມາຈາກປາຕາລາໃນທັນທີ ລາວໄດ້ປະກາດຕໍ່ທຸກຄົນຢ່າງຮີບດ່ວນວ່າ: «ແມ່ນວ່າຂ້ອຍມຸ່ງໝັ້ນຊອກຫາແລະເບິ່ງ ແຕ່ກໍບໍ່ເຫັນທ້າຍສຸດຂອງມັນ»។

Verse 49

विस्मयो मे महाञ्जातः पातालात्परतश्चरन् । अतलं सुतलं चापि नितलं च रसातलम्

ຄວາມພິສົດອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້ອຍ ເມື່ອຂ້ອຍເດີນທາງຂ້າມພົ້ນປາຕາລາ—ຜ່ານອະຕະລະ, ສຸຕະລະ, ນິຕະລະ ແລະ ຣະສາຕະລະ.

Verse 50

तथा गतस्तलं चैव पातालं च तथातलम् । तलातलानि तान्येनं शून्यवद्यद्विभाव्यते

ດັ່ງນັ້ນລາວກໍໄດ້ຜ່ານດິນແດນຕ່າງໆ—ສະຕະລະ, ປາຕາລາ ແລະ ອະຕະລະ; ແລະບັນດາໂລກໃຕ້ດິນເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອທຽບກັບພຣະອົງ ກໍປານດັ່ງວ່າຫວ່າງເປົ່າ ແລະໄຮ້ຄ່າ.

Verse 51

शून्यादपि च शून्यं च तत्सर्वं सुनिरीक्षितम् । न मूलं च न मध्यं च न चांतो ह्यस्य विद्यते

ທຸກສິ່ງນັ້ນຖືກພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດ—ຫວ່າງເປົ່າຍິ່ງກວ່າຄວາມຫວ່າງເປົ່າເອງ; ແຕ່ສໍາລັບສິ່ງນີ້ ບໍ່ມີທັງຮາກ ບໍ່ມີທັງກາງ ແລະບໍ່ມີທັງທ້າຍສຸດໃຫ້ພົບເຫັນ.

Verse 52

लिंगरूपी महादेवो येनेदं धार्यते जगत् । यस्य प्रसादादुत्पन्ना यूयं च ऋषयस्तथा

ມະຫາເທວະ ໃນຮູບແຫ່ງລິງຄະ ແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກທັງປວງນີ້. ໂດຍພຣະປະສາດຂອງພຣະອົງ ພວກທ່ານດ້ວຍ—ໂອ ບັນດາລຶສີ—ຈຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 53

श्रुत्वा सुराश्च ऋषयस्तस्य वाक्यमपूजयन् । तदा विष्णुरुवाचेदं ब्रह्माणं प्रहसन्निव

ເມື່ອເທວະດາ ແລະ ຣິສີທັງຫຼາຍ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ກໍໄດ້ນົບນ້ອມສັກກາລະ. ແລ້ວພຣະວິສນຸ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ດັ່ງມີຮອຍຍິ້ມອ່ອນໆອັນຮູ້ເຫັນ.

Verse 54

दृष्टं हि चेत्त्वया ब्रह्मन्मस्तकं परमार्थतः । साक्षिणः के त्वया तत्र अस्मिन्नर्थे प्रकल्पिताः

“ຖ້າແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍອດນັ້ນຕາມຄວາມເປັນຈິງ ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ແລ້ວໃຜແມ່ນພະຍານທີ່ເຈົ້າໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໄວ້ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອຮັບຮອງຄໍາອ້າງນີ້?”

Verse 55

आकर्ण्य वचनं विष्णोर्ब्रह्मा लोकपितामहः । उवाच त्वरितेनैव केतकी सुरभीति च

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນປິຕາມະຫາແຫ່ງໂລກ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະວິສນຸ ກໍຕອບຢ່າງຮີບດ່ວນວ່າ: “ເກຕະກີ ແລະ ສຸຣະພີ.”

Verse 56

ते देवा मम साक्षित्वे जानीहि परमार्थतः । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सर्वे देवास्त्वरान्विताः

“ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ຕາມຄວາມເປັນຈິງວ່າ ເທວະດາເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ຂ້າ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະພຣະຫມາ ເທວະດາທັງປວງກໍເກີດຄວາມຮີບດ່ວນ ແລະ ພ້ອມຈະກະທໍາການ.

Verse 57

आह्वानं चक्रिरे तस्याः सुरभ्याश्च तया सह । आगते तत्क्षमादेव कार्यार्थं ब्रह्मणस्तदा

ແລ້ວເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ເອີ້ນນາງນັ້ນ ແລະ ເອີ້ນສຸຣະພີມາພ້ອມກັນ. ເມື່ອພວກນາງມາຮອດໃນທັນທີ ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງການຂອງພຣະພຣະຫມາ ເລື່ອງນັ້ນກໍຖືກຍົກຂຶ້ນພິຈາລະນາທັນທີ.

Verse 58

इंद्राद्यैश्च तदा देवैरुक्ता च सुरभी ततः । उवाच केतकीसार्द्धं दृष्टो वै ब्रह्मणा सुराः

ຕໍ່ມາ ສຸຣະພີ ຖືກອິນທຣະ ແລະ ເທວະອື່ນໆ ຖາມໄຖ່ ຈຶ່ງກ່າວພ້ອມກັບ ເກຕະກີ ວ່າ: «ແທ້ແລ້ວ ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ເຫັນຍອດນັ້ນ»។

Verse 59

लिंगस्य मस्तको देवाः केतकीदलपूजितः । तदा नभोगता वाणी सर्वेषां श्रृण्वतामभूत्

“ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຍອດແຫ່ງ ລິງຄະ ໄດ້ຮັບການບູຊາດ້ວຍ ກີບດອກເກຕະກີ.” ໃນຂະນະນັ້ນ ສຽງໜຶ່ງທີ່ເຄື່ອນໄປໃນຟ້າ ກໍເກີດຂຶ້ນ ໃຫ້ທຸກຄົນໄດ້ຍິນ.

Verse 60

सुरभ्या चैव यत्प्रोक्तं केतक्या च तथा सुराः । तन्मृषोक्तं च जानीध्वं न दृष्टो ह्यस्य मस्तकः

“ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຮູ້ເຖີດ ສິ່ງທີ່ ສຸຣະພີ ແລະ ເກຕະກີ ໄດ້ກ່າວນັ້ນ ເປັນຄຳມຸສາ; ເພາະຍອດຂອງລິງຄະນີ້ ບໍ່ເຄີຍຖືກເຫັນ.”

Verse 61

तदा सर्वेऽथ विबुधाः सेंद्रा वै विष्णुना सह । शेपुश्च सुरभीं रोषान्मृषावादनतत्पराम्

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງປວງ—ພ້ອມອິນທຣະ ແລະ ພຣະວິສນຸ—ເກີດຄວາມໂກດ ແລະ ສາບແຊ່ງ ສຸຣະພີ ຜູ້ມຸ່ງໃນການເວົ້າຄຳມຸສາ.

Verse 62

मुखेनोक्तं त्वयाद्यैवमनृतं च तथा शुभे । अपवित्रं मुखं तेऽस्तु सर्वधर्मबहिष्कृतम्

“ໂອ ຜູ້ງາມຜ່ອງ ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງດ້ວຍປາກ ຂໍໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າເປັນອະບໍລິສຸດ ແລະ ຖືກຂັບອອກຈາກທຳທັງປວງ.”

Verse 63

सुगंधकेतकी चापि अयोग्या त्वं शिवार्चने । भविष्यसि न संदेहो अनृता चैव भामिनि

ໂອ ເກຕະກີຜູ້ຫອມກິ່ນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ເຈົ້າຈະບໍ່ເໝາະສົມສໍາລັບການບູຊາພຣະສິວະ ເພາະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າຄໍາບໍ່ຈິງ ໂອ ນາງເອີຍ।

Verse 64

तदा नभो गता वाणी ब्रह्मणं च शशाप वै । मृषोक्तं च त्वया मंद किमर्थं बालिशेन हि

ໃນເວລານັ້ນ ສຽງຈາກຟ້າໄດ້ສາບແຊ່ງພຣະພຣະຫມາຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ: “ໂອ ຄົນໂງ່, ເຈົ້າເວົ້າຄໍາມຸສາດ້ວຍຄວາມເດັກນ້ອຍເພາະຫຍັງ?”

Verse 65

भृगुणा ऋषिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । तस्माद्युयं न पूज्याश्च भवेयुः क्लेशभागिनः

“ພ້ອມກັບ ພຣິກຸ ແລະ ບັນດາລິສີທັງຫຼາຍ, ພ້ອມທັງປຸໂຣຫິດຂອງເຈົ້າ—ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາ ແລະຈະເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບຄວາມທຸກຍາກ.”

Verse 66

ऋषयोऽपि च धर्मिष्ठास्तत्त्ववाक्यबहिष्कृताः । विवादनिरता मूढा अतत्त्वज्ञाः समत्सराः

“ແມ່ນແຕ່ບັນດາລິສີເຫຼົ່ານັ້ນ—ແມ່ນວ່າຖືກຍົກຍ້ອງວ່າຊອບທໍາ—ກໍຖືກຂັບອອກຈາກຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄວາມຈິງ: ມຸ່ງໝັ້ນໃນການໂຕ້ຖຽງ, ຫຼົງຜິດ, ບໍ່ຮູ້ຄວາມເປັນຈິງ, ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອິດສາ.”

Verse 67

याचकाश्चावदान्याश्च नित्यं स्वज्ञानघातकाः । आत्मसंभाविताः स्तब्धाः परस्परविनिंदकाः

“(ພວກເຂົາ) ກາຍເປັນທັງຜູ້ຂໍທານ ແລະແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃຫ້ທານທີ່ມີຊື່ສຽງ—ທໍາລາຍປັນຍາຂອງຕົນເອງຢູ່ເສມອ; ຖືຕົນ, ຢືນຢັນດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍະໂສ, ແລະຕໍ່ວ່າກັນແລະກັນ.”

Verse 68

एवं शप्ताश्च मुनयो ब्रह्माद्या देवतास्तथा । शिवेन शप्तास्ते सर्वे लिंगं शरणमाययुः

ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາມຸນີ ແລະ ເທວະດາທັງຫຼາຍ ເລີ່ມແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ຖືກພຣະສິວະສາບ ແລ້ວທຸກອົງໄດ້ໄປພຶ່ງພາລິງຄະເປັນທີ່ພັກພິງ।