พาราณสี

เทวีตรัสว่า: โอ้มหेशวร ณ ที่ใด ๆ มีตีรถะใด ๆ อยู่ ขอพระองค์ตรัสบอกข้าพเจ้าเถิดว่า ตีรถะเหล่านั้นเองมาปรากฏอยู่ในกาศีของข้าพเจ้านี้ ณ ตำแหน่งที่สอดคล้องกันอย่างไร โอ้พระผู้เป็นเจ้า

ในเขตศักดิ์สิทธิ์กาศีนี้ สิ่งใดก็ตามที่กระทำ—จะเป็นมงคลหรืออวมงคล—ผลกรรมนั้นไม่สิ้นสุดแม้ถึงกาลปรลัย เพราะฉะนั้นพึงประพฤติธรรมอันเกื้อกูลแท้ด้วยความเพียร ณ ที่นี้

ในอวิมุกตะ เขตศักดิ์สิทธิ์อันอมตะ ผู้ใดบูชาอาทิเกศวะ ผู้นั้นย่อมบรรลุความเป็นอมตะจริงแท้ และพ้นจากทุกข์ทั้งปวง

ยุธิษฐิระกล่าวว่า “ท่านได้กล่าวถึงมหิมาแห่งพาราณสีโดยย่อแล้ว ข้าแต่ฤๅษี โปรดพรรณนาโดยพิสดารเถิด แล้วจิตของข้าพเจ้าจักอิ่มเอมบริบูรณ์”

ณ พาราณสี ณ ประภาสะ และที่อาศรมบะดะรีด้วย; ณ คงคาทวาระ ณ ประยาคะ และ ณ สังฆมที่พระคงคาบรรจบมหาสมุทร—

บัดนี้เราจะกล่าวต่อถึงบุญกุศลของเขาทั้งสาม ซึ่งทำให้พวกเขาไปถึงนครอันงดงามคือกาศี ไวศเวศวรี โอราชา

เมื่อใดข้าจะได้เมืองกาสี ข้าถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งการพลัดพราก ข้าจะต้องตายอย่างแน่นอน พระมเหศวรทรงคร่ำครวญเช่นนี้

สถานที่ศักดิ์สิทธิ์เช่นกาสีอยู่ทางทิศตะวันตก พระวสิษฐะและเหล่ามหาฤๅษีอยู่ทางทิศเหนือ

จงฟังเรื่องราวอันงดงามยิ่งที่เกี่ยวกับพระวิศเวศวรแห่งกาสี ซึ่งจะทำให้ท่านบริสุทธิ์และได้เป็นพราหมณ์ด้วย

บัดนี้ โอผู้เป็นใหญ่ในหมู่พราหมณ์ โปรดกล่าวมหาตมยะอันสูงสุดของกาศีเถิด ข้าแต่พราหมณ์ ก่อนหน้านี้ข้าพเจ้าได้ยินเพียงเล็กน้อยจากปากของสันธยาวลี

วสุกล่าวว่า “โอ้ผู้เป็นมงคล บัดนี้เราจักพรรณนามหิมาอันสูงสุดแห่งพระคงคา ผู้สถิต ณ พาราณสี ผู้ประทานผลทั้งสุขโลกีย์และโมกษะ”

โอทวิชะ ผู้ใดระลึกถึงอวิมุกตะในยามลมหายใจสุดท้าย ผู้นั้นย่อมพ้นบาปและบรรลุแดนสูงสุดของพระศิวะ