กลียุค

วันตรีโยทศี (ขึ้น/แรมวันที่ ๑๓) ในปักษ์มืดของเดือนนภัสยะ ถูกจดจำว่าเป็นปฐมกาลแห่งกาลียุค ติถีเหล่านี้เรียกว่า “ยุคาทิ” และทาน (ดานะ) ที่ถวายในวันนั้นย่อมให้ผลไม่สิ้นสุด

และในกาลียุค โอ้เหล่าวิประ (พราหมณ์) คำสาปของเราจักตกแก่ท่านทั้งหลาย กระนั้นพราหมณ์บางพวกจักดำรงอยู่เสมอ ผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมทั้งปวง

กาลี-ยุคเป็นที่จดจำว่า มีสี่แสนกับสามหมื่นสองพันปี (ตามปีมนุษย์) และเมื่อรวมทั้งสี่ยุคนี้เข้าด้วยกัน จึงเรียกว่าเป็น ‘ยุค’ ของเหล่าเทวะ

โอ้ท่านผู้ทรงปัญญา ในยุคกาลีนี้ มนุษย์โดยมากมีอายุสั้น เป็นคนเฉื่อยชา ปัญญาทึบเขลา โชคไม่ดี และเหนือสิ่งอื่นใดถูกความเดือดร้อนรบกวนอยู่เสมอ

ต่อมาเมื่อกาลียุคเริ่มขึ้น พระผู้เป็นเจ้าจะอวตารเป็นพระพุทธะ โอรสแห่งอัญชนา ในแคว้นกีกฏะ (คยา) เพื่อทำให้ผู้เกลียดชังเทพหลงผิด

มหาฤๅษีด้วยทิพยจักษุเห็นความเสื่อมแห่งพลังของสรรพสิ่งทางวัตถุเพราะโทษแห่งยุคสมัย และเห็นผู้คนไร้ศรัทธา ไร้คุณธรรม ปัญญาทึบ อายุสั้น และอาภัพ จึงใคร่ครวญเพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่ชนทุกวรรณะและอาศรม

ด้วยพระกรุณาของเรา เจ้าจักรักใคร่เรื่องเล่าลีลาสนุกของกาลี; และการจาริกของเจ้าจักไม่ถูกขัดขวาง—ทั้งในสวรรค์ บนแผ่นดิน และในรสาตละ (แดนบาดาล)

ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้มีลีลาเป็นความรื่นรมย์ และผู้เป็นที่รวมแห่งเทพทั้งปวง ในกาลียุค พระองค์ทรงเป็นผู้ก่อการสลาย; จริงแท้พระองค์ทรงเป็นที่ระลึกนามว่า มหากาละ

สิ่งนี้เป็นผู้ทำลายบาป ปราบคนชั่ว และเพิ่มพูนโภชนาการ ศรี-ความรุ่งเรือง และพละกำลัง อีกทั้งประทานสิทธิและเกียรติยศ และยังขจัดมลทินแห่งกาลียุคด้วย

ราชวงศ์แห่งอิกษวากุนี้จักสิ้นสุดที่สุมิตระ เพราะเมื่อถึงกษัตริย์องค์นั้นแล้ว ในกาลีก็จักถึงความยุติลง

โอ้ ไมเตรยะ ในหมู่ชนเหล่านั้น เมล็ดแห่งอธรรมซึ่งเกิดจากความมืดและความโลภย่อมผุดขึ้น กระตุ้นราคะและสิ่งทั้งหลาย ทำให้เขาไม่เหมาะแก่ธรรมและความดีงาม

ครานั้นพิธียัญญะไม่ดำเนินต่อ ฤๅษีผู้บำเพ็ญตบะก็ละการตบะ และจิตใจผู้คนไม่หันสู่ธรรม—ทั้งทานและหน้าที่ศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ