ภีษมะ

โอ้ผู้ประเสริฐแห่งภารตะ อรชุนผู้เดือดดาลได้ใช้ศรห้าดอกตัดศักติ (ศัสตรา) นั้นเป็นห้าส่วน แม้มันถูกขว้างด้วยกำลังแขนของภีษมะ

แล้วเทววรตะพร้อมด้วยกษัตริย์นักรบผู้เฒ่าทั้งหลาย ได้ไปเฝ้าหัวหน้าเผ่าทาศะ และทาบทามขอนางกุมารีนั้นด้วยตนเองแทนพระบิดา

ครั้งนั้น ภีษมะ ศานตนวะ ผู้ตั้งมั่นในธรรม ได้ก้มกราบเหล่าปาณฑพและกุรุผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า แล้วจึงกล่าวถ้อยคำแก่พวกเขา

ภีษมะกล่าวว่า: ข้าแต่พราหมณ์ พระพรหมทรงกระทำสิ่งใดโดยการส่งผู้หนึ่งไปยังนครศักดิ์สิทธิ์พาราณสี? และข้าแต่ฤๅษี พระชนารทนะ (พระวิษณุ) ทรงประกอบกรรมใด และพระศังกร (พระศิวะ) ทรงกระทำการใด?

ถ้อยคำที่ครั้งก่อนพระพรหมได้ตรัสแก่พระมหาตมะปุลัสตยะนั้น ปุลัสตยะก็ได้กล่าวถ่ายทอดแก่ภีษมะ ณ คงคาทวาระ (หริดวาร)

เทววรตะ (ภีษมะ)—ผู้ทรงปัญญายิ่ง ผู้อุทิศตนแด่โยคะแห่งการทำสมาธิ—เป็นที่พึ่งของศาสตร์ทั้งปวง มีอินทรีย์ในอำนาจและปราศจากมลทิน

สูตะกล่าวว่า: ในกษेत्रอันศักดิ์สิทธิ์นั้น โอ้ทวิชผู้ประเสริฐ พระอาทิตย์เทพ (อาทิตยะ) ได้รับการสถาปนาโดยภีษมะเองตามพิธี ด้วยความเห็นชอบของพราหมณ์ผู้เป็นใหญ่ และด้วยความแน่วแน่แห่งดวงใจ

ด้วยญาณความรู้เท่านั้นจึงบรรลุโมกษะ—นี่คือสัจที่เรากล่าวไว้. ข้าแต่พระราชา คำสอนนี้เองภายหน้าท่านจักได้สดับอีกจากภีษมะ โอรสแห่งศานตนุ.

ครั้นแล้วเหล่ากุรุทั้งปวง—ภีษมะ โทฺรณะ และอื่น ๆ—ก็รีบออกจากนาคปุระ มุ่งสู่มหานครทวารวตีโดยพลัน

กังไคยะ (ภีษมะ) เป็นบุตรชายคนแรกของพระองค์ เป็นมหาวีรบุรุษผู้มีกำลังเหนือกว่า ในทำนองเดียวกัน บุตรชายผู้มีพละกำลังมหาศาลทั้งสองนั้นก็ได้ประสูติแก่พระนางสัตยวดี

เมื่อพระเจ้าศานตนุเสด็จสู่สวรรค์ พระมารดาของข้าพเจ้าก็ทรงเป็นหม้าย พระนางผู้บริสุทธิ์พร้อมด้วยพระโอรสทั้งสองได้รับการคุ้มครองโดยภีษมะ

เป็นเวลาสี่ปีที่พระราชาทรงมีความสุขอย่างยิ่งในการใช้เวลากับพระโอรส (เทวพรต) เช่นเดียวกับที่พระศิวะทรงยินดีกับพระโอรสกุมาร (การติเกยะ)