พระปารวตี

พร้อมด้วยพระโอรสทั้งหลาย—พระคเณศ พระสกันทะ และอื่นๆ—และพระคิริชา (ปารวตี) พระองค์ทรงดำรงราชอำนาจอันรุ่งโรจน์ และเสด็จจาริกอย่างไร้ความหวาดหวั่น

ครั้นเห็นพระมเหศะดำรงอยู่ในตบะนั้น หิมวานผู้มีปัญญาจึงเข้าไปพร้อมด้วยปารวตี ด้วยปรารถนาจะได้เห็น “ปทปัลลวะ” คือความอ่อนละมุนดุจหน่อบัวแห่งพระบาทของพระองค์

ด้วยเหตุนี้เอง พระผู้เป็นเจ้าจึงเผาผลาญผู้อวดดีผู้นั้น; ครั้นเมื่อสมร (กามเทพ) ถูกเผาเป็นเถ้า พระนางปารวตีเทวีก็ถูกความละอายครอบงำ

ปารวตีกล่าวว่า “ท่านเป็นผู้ใด และมาจากที่ใด จึงปรากฏในเพศพรหมจารี? ท่านทำให้ป่านี้สว่างไสว—โปรดกล่าวเถิด โอผู้ประเสริฐในหมู่นักรู้พระเวท”

พระนางปารวตีตรัสว่า “โอ้ทวิชผู้ประเสริฐ โอ้ผู้ทรงชฏา จงฟังเรื่องราวชีวิตของเราทั้งสิ้นโดยครบถ้วน วันนี้เรากล่าวด้วยน้ำใจมิตรภาพ เป็นความจริงแท้—เป็นเช่นนั้นเอง มิใช่อื่นใด”

ปารวตีตรัสว่า “ก่อนนี้เรารู้เพียงว่าใครบางคนอื่นได้มาที่นี่ แต่บัดนี้ทุกสิ่งแจ่มชัดแล้ว—โดยเฉพาะท่านเป็นผู้มิอาจถูกสังหาร เป็นผู้ไม่มีผู้ใดพิชิตได้”

ข้าแต่เทวี เมื่ออุมาได้บำเพ็ญวัตรและข้อปฏิบัติที่กำหนดจนสำเร็จแล้ว นางจักกลับคืนสู่รูปเดิมด้วยตนเอง คือศัยลชา ผู้บังเกิดจากภูผา

ครั้นถูกตรัสดังนั้น คิริชาจึง—เปล่งวาจาอย่างไม่ยั้ง—ทูลตอบปิณากิน (ศิวะ); ดวงตาแดงด้วยโทสะ คิ้วขมวด และพักตร์บิดเบี้ยว

“บัดนี้เราจักอธิบายสิ่งที่ประทานผลแห่งภคะ (ความสุขทางโลก) และโมกษะ (หลุดพ้น).” คงคาวรีกล่าวว่า: “ข้าแต่สุเรศวร เจ้าแห่งเทพทั้งหลาย สาวิตรีได้สาปแก่ข้าพเจ้าและพระลักษมีจริงแท้”

กาลก่อน เทวะศังกร—นีลโลหิต—ได้อภิเษกสมรสกับเทวีไหมัวตีโดยชอบธรรม และจากยอดหิมวานได้เสด็จพร้อมหมู่คเณศวร

ดังนี้ ในศรีลิงคมหาปุราณะ ภาคปูรวะ เริ่มบทที่หนึ่งร้อยสองชื่อว่า “มทนะทาหะ—การเผามทนะ” สูตะกล่าวว่า “โอ วฤษภธวชะ ผู้มีธงเป็นโค! ด้วยตบะของมหาเทวีปารวตี และต่อมาด้วยถ้อยคำวิงวอนของพรหมา พระภควานศรวะจึงทรงพอพระทัย”

ดังนี้ ในศรีลิงคมหาปุราณะ ภาคปูรวะ เริ่มบทที่ ๘๕ ชื่อว่า “พรตแห่งอุมาและมหีศวร” สุ ตะกล่าวว่า: “ดูก่อนทวิชผู้ประเสริฐทั้งหลาย ในบรรดาพรตทั้งปวง เมื่อบูชาอย่างครบถ้วนแด่เทพเหนือเทพ—อุมาปติ—ตามพิธีแล้ว พึงสวดภาวนาวิทยาปัญจักษรีตามแบบแผน.”