Dvaraka

มารกัณฑेयกล่าวว่า: โอ อินทรทยุมน์ จงเรียนรู้จากเราถึงมหาตมะของทวารกา—ที่ซึ่งแม้ในกาลียุค พระผู้ขจัดทุกข์เข็ญ พระรุกมินีปติ ประทับอยู่

ข้าแต่เทวีทวารกา คงคาแห่งคุทมี (โคทาวรี) อันเป็นมงคลน้อมนมัสการพระองค์ ดูเถิด ดูเถิด! นี่คือภาคีรถี (คงคา) ผู้เปี่ยมมหาบุญและเป็นมงคล

ศรีมารกัณฑेयกล่าวว่า: ข้าแต่มหาราช ครั้นได้ปฏิบัติตามถ้อยคำของบรรพชนผู้ปรากฏในรูปเปรตแล้ว จันทรศรมาพราหมณ์ผู้ประเสริฐก็ได้มาถึงทวารกา

น่าอัศจรรย์ยิ่งนักที่กุศัสถลี (ทวารกา) ได้ทำให้เกียรติยศแห่งสวรรค์หม่นลง และเพิ่มชื่อเสียงแก่แผ่นดินโลก ชาวทวารกามองเห็นพระกฤษณะ ผู้เป็นอาตมันแห่งสรรพชีวิตและเป็นเจ้านายของตน อยู่เสมอในลักษณะอันเปี่ยมรัก…

สูตกล่าวว่า: ครั้นพระผู้เป็นเจ้าเสด็จใกล้เขตแดนแห่งแคว้นอานรตะอันรุ่งเรือง (ทวารกา) พระองค์ทรงเป่าสังข์มงคลประกาศการเสด็จมา ราวกับทรงปลอบประโลมความเศร้าของชาวเมืองให้สงบลง।

ต่อมา เมื่อได้รับอนุญาตจากพระราชายุดิษฐิระแล้ว พระผู้เป็นเจ้า ศรีกฤษณะ พร้อมด้วยเทวีเทราปทีและญาติทั้งหลาย เสด็จไปยังทวารกา โดยมีอรชุนร่วมทางและมียาทวะห้อมล้อม โอ้พราหมณ์

เมื่อข้าได้ยินว่า ณ ทวารกา สุภัทรา—มาธวี—ถูกอรชุนฉุดพาไป และว่า วีรบุรุษแห่งวงศ์วฤษณีทั้งสองได้มุ่งสู่อินทรปรस्थ—เมื่อนั้น สัญชัยเอ๋ย ข้ามิได้คาดหวังชัยชนะ

ณ ทวารกา สุภัททรา—นางผู้เปี่ยมด้วยกามนา—ถูกกิรีฏินได้มาโดยยานที่ขับเคลื่อนด้วยความรัก ทั้งนี้ด้วยความยินยอมของวาสุเทวะ

เขาพำนักอยู่ในป่าเต็มหนึ่งปีและเพิ่มอีกหนึ่งเดือน ครั้นแล้วในกาลหนึ่งจึงไปเฝ้าหฤษีเกศ (กฤษณะ) ณ นครทวารวตี

นารทะกล่าวว่า: วิมลพาพราหมณ์นั้นมายังทวารกา แล้วทั้งสองผู้มีใจมั่นคงได้อาบน้ำอีกครั้งด้วยความปรารถนาภักดิ์ต่อศรีปติ ทันใดนั้นเสียงอันลึกซึ้งดั่งเมฆได้ดังกึกก้องในท้องฟ้า

จากนั้นพราหมณ์ผู้นั้น—รามกฤษณะสตีรถยะ สหายสมัยเด็ก—ผู้ซึ่งเศร้าโศกเสมอมาด้วยความยากจนอย่างยิ่ง ห่อข้าวคั่วที่ได้มาจากการขอทานในผ้าขาวเก่า และเดินทางมายังนครทวารกาอันรุ่งโรจน์เพื่อพบวาสุเทพ (พระกฤษณะ)

ศิพิกล่าวว่า โอ้ผู้เลิศในบรรดาฤาษี นางรากษสีเหล่านั้นอาศัยอยู่บนเส้นทางทะเลทราย แล้วน้ำแห่งทวารกานี้พวกนางได้มาจากไหน?