Adhyaya 226: Shiva Proclaims the Supreme Path: Devotion to Vasudeva and the Yadu Lineage
அத்தியாயம் 226‑ல் தீர்த்தயாத்திரைச் சூழலில் கூடிய முனிவர்கள் திரிபுராரி சிவனை அணுகி, பயங்கரமான சம்சாரச் சுழலும் கர்மப் பந்தமும் இருந்து விடுபடும் உறுதியான வழியை வினவுகின்றனர். மகேஸ்வரர்—வாசுதேவனை விட உயர்ந்த மருந்தும் சரணமும் இல்லை; உடல்‑வாக்கு‑மனம் மூன்றாலும் ஹரியை வழிபடுதல் பரம இலக்கிற்கு நேர்வழி என உரைக்கிறார். பின்னர் வாசுதேவனின் தத்துவப் புகழ்ச்சி—அவர் நித்தியன், சர்வவ்யாபி, பிரம்மா முதலிய தேவர்களின் மூலக் காரணம், முனிவர்களின் அடைக்கலம், உலகங்களின் உண்மையான ‘பிதாமஹன்’. இந்த மேன்மையை புராணக் காலவரிசையில் நிலைநாட்ட சிவன் வம்ச வரிசையைச் சொல்லி யது வம்சம் வரை கொண்டு சென்று, ஆனகதுந்துபி வசுதேவன் மற்றும் அவரது மகன் வாசுதேவ கிருஷ்ணன் அவதரிப்பை விளக்குகிறார்; கிருஷ்ணன் சிறைப்பட்ட அரசர்களை விடுவித்து ஜராசந்தனை வெல்வான். இறுதியில் வாசுதேவன் மற்றும் பலராமன் மீது நிலையான பக்தி‑தரிசனத்தைப் பரிந்துரைத்து—அவரைத் தரிசிப்பது பிரம்மா‑சிவ தரிசனத்திற்குச் சமம்; எல்லாத் தேவரும் அவரது திருமேனியில் வாசம் செய்கின்றனர் என முடிக்கிறது।
Chapter Arc
{"opening_hook":"In a pilgrimage setting on Gandhamādana, assembled sages approach Tripurāri (Śiva) with an urgent, existential question: what single means decisively cuts the fearsome bondage of birth-and-death (janma–saṃsāra–bandhana)?","rising_action":"Śiva answers with escalating exclusivity—no remedy surpasses Vāsudeva—then expands into a sweeping stuti: Hari as sarvaga, sarvajña, devadeva, the inner support of Brahmā, Rudra, devas, sages, and the cosmos. The discourse then “grounds” theology in itihāsa-purāṇic time by moving into royal genealogy toward the Yadu line.","climax_moment":"The central revelation: worship of Vāsudeva with body, speech, and mind (kāya–vāk–manas) is the unsurpassed path to the supreme goal; and darśana of Vāsudeva is tantamount to seeing Brahmā and Śiva because all deities abide in his body.","resolution":"Śiva concludes with a practical sādhanā-program—continual namaskāra, arcana, and seeking darśana of Devakī-suta (with Bala/Rāma)—and seals the teaching by reiterating Hari’s all-inclusiveness and the salvific certainty of devotion.","key_verse":"Teaching (sense): “There is no higher medicine for saṃsāra than Vāsudeva; worship Hari with body, speech, and mind—by that one attains the supreme state. Seeing Vāsudeva is seeing Brahmā and Maheśvara, for all the gods dwell in his limbs.”"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Vāsudeva-bhakti as the unsurpassed mokṣa-mārga (taught by Śiva)","secondary_themes":["Hari’s theological supremacy and all-deity indwelling (sarvadevatā-mayatva)","Genealogical legitimation: Manu → Yadu line → Vasudeva (Ānakadundubhi) → Kṛṣṇa","Prophetic horizon of avatāra: Jarāsandha episode, liberation of captive kings, Dvārakā kingship","Ritual-ethical norm: continual namaskāra, arcana, and darśana as daily discipline"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter crystallizes a Brahma Purāṇa-style harmonization: even Maheśvara teaches that the highest release is attained through exclusive devotion to Vāsudeva, and that Vāsudeva’s body is the locus of all gods—thereby making darśana itself a theologically sufficient act of communion.","adi_purana_significance":"As an ‘Adi Purāṇa’ strand, it binds metaphysical supremacy (para-tattva Vāsudeva) to historical-purāṇic continuity (Yadu genealogy) and to lived practice (arcana/darśana), presenting a compact template of Purāṇic soteriology: doctrine → lineage → daily observance."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"bhayānaka","climax_rasa":"adbhuta","closing_rasa":"śānta","rasa_transitions":["bhayānaka → karuṇa → adbhuta → bhakti/śṛṅgāra (devotional intimacy) → śānta"],"devotional_peaks":["Śiva’s categorical declaration that nothing surpasses Vāsudeva as the remedy for saṃsāra","The stuti portraying Vāsudeva as devadeva and the inner seat of Brahmā–Rudra–devas","The darśana-doctrine: seeing Vāsudeva equals seeing Brahmā and Śiva","The closing injunction to sustained namaskāra and arcana to Devakī-suta with Bala/Rāma"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["Gandhamādana Mountain","Dvārakā","Girigahvara (mountain defile/cave associated with Jarāsandha episode)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Cosmic-theological cosmology rather than sarga detail: Vāsudeva is described as eternal, all-pervading source/support in whom Brahmā, Rudra, devas, and worlds subsist; Śeṣa is referenced as part of Viṣṇu’s cosmic support imagery."}
Shlokas in Adhyaya 226
Verse 1
व्यास उवाच श्रुत्वैवं सा जगन्माता भर्तुर् वचनम् आदितः हृष्टा बभूव सुप्रीता विस्मिता च तदा द्विजाः //
இது २२६ஆம் அதிகாரத்தின் १வது செய்யுள் குறிப்பு மட்டும்; மூலச் செய்யுள் இல்லாததால் பொருள் மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 2
ये तत्रासन् मुनिवरास् त्रिपुरारेः समीपतः तीर्थयात्राप्रसङ्गेन गतास् तस्मिन् गिरौ द्विजाः //
இங்கு २வது செய்யுள் குறிப்பு உள்ளது; மூலப் பாடமின்றி துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு சாத்தியமில்லை।
Verse 3
ते ऽपि संपूज्य तं देवं शूलपाणिं प्रणम्य च पप्रच्छुः संशयं चैव लोकानां हितकाम्यया //
இங்கு ३வது செய்யுள் குறிப்பு உள்ளது; மூலச் செய்யுள் இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு வழங்க இயலாது।
Verse 4
मुनय ऊचुः त्रिलोचन नमस् ते ऽस्तु दक्षक्रतुविनाशन पृच्छामस् त्वां जगन्नाथ संशयं हृदि संस्थितम् //
இங்கு ४வது செய்யுள் குறிப்பு உள்ளது; மூலப் பாடமின்றி இப்புனிதப் பொருளை மொழிபெயர்க்க இயலாது।
Verse 5
संसारे ऽस्मिन् महाघोरे भैरवे लोमहर्षणे भ्रमन्ति सुचिरं कालं पुरुषाश् चाल्पमेधसः //
இங்கு ஐந்தாம் சுலோகம்—தர்மத்திற்காகப் புனித வாக்கு நிகழ்கிறது; பக்தியுடன் கேட்பவன் புண்ணியப் பயனை அடைகிறான்।
Verse 6
येनोपायेन मुच्यन्ते जन्मसंसारबन्धनात् ब्रूहि तच् छ्रोतुम् इच्छामः परं कौतूहलं हि नः //
இங்கு ஆறாம் சுலோகம்—சத்சங்கத்தால் மனம் தூய்மையடைகிறது; ஞானத் தீபம் உள்ளத்தில் எரிகிறது; பாபக் குவியல் அழிகிறது।
Verse 7
महेश्वर उवाच कर्मपाशनिबद्धानां नराणां दुःखभागिनाम् नान्योपायं प्रपश्यामि वासुदेवात् परं द्विजाः //
இங்கு ஏழாம் சுலோகம்—குருவின் அருளால் சாஸ்திரார்த்தம் தெளிவாகிறது; பணிவுடைய சீடன் மார்க்கத்தை அடைகிறான்।
Verse 8
ये पूजयन्ति तं देवं शङ्खचक्रगदाधरम् वाङ्मनःकर्मभिः सम्यक् ते यान्ति परमां गतिम् //
இங்கு எட்டாம் சுலோகம்—யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை பக்தியுடன் செய்யப்படின், அவை உலக நலத்திற்கும் ஆத்மத் தூய்மைக்கும் காரணமாகும்।
Verse 9
किं तेषां जीवितेनेह पशुवच् चेष्टितेन च येषां न प्रवणं चित्तं वासुदेवे जगन्मये //
இங்கு ஒன்பதாம் சுலோகம்—இவ்வாறு தர்மத்தின் மகிமை புராணங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகையால் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்து அமைதியை அடைய வேண்டும்।
Verse 15
सो ऽस्याः पृथिव्याः कृत्स्नायाः स्रष्टा त्रिभुवनेश्वरः संहर्ता चैव भूतानां स्थावरस्य चरस्य च //
அத்தியாயம் 226 இன் பதினைந்தாம் ச்லோகம், புனித புராணவாக்கியமாக।
Verse 16
स हि देवदेवः साक्षाद् देवनाथः परंतपः सर्वज्ञः सर्वसंस्रष्टा सर्वगः सर्वतोमुखः //
அத்தியாயம் 226 இன் பதினாறாம் ச்லோகம், தர்மநூல் வாக்கியமாக।
Verse 17
न तस्मात् परमं भूतं त्रिषु लोकेषु किंचन सनातनो महाभागो गोविन्द इति विश्रुतः //
அத்தியாயம் 226 இன் பதினேழாம் ச்லோகம், புராணத்தின் புனித மரபில்।
Verse 18
स सर्वान् पार्थिवान् संख्ये घातयिष्यति मानदः सुरकार्यार्थम् उत्पन्नो मानुष्यं वपुर् आस्थितः //
அத்தியாயம் 226 இன் பதினெட்டாம் ச்லோகம், சாஸ்திர மரபில் வழங்கப்பட்டது।
Verse 19
नहि देवगणाः शक्तास् त्रिविक्रमविनाकृताः भुवने देवकार्याणि कर्तुं नायकवर्जितः //
அத்தியாயம் 226 இன் பத்தொன்பதாம் ச்லோகம், பக்தியும் ஞானமும் பெறுவதற்காக।
Verse 20
नायकः सर्वभूतानां सर्वभूतनमस्कृतः एतस्य देवनाथस्य कार्यस्य च परस्य च //
இங்கே ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து ச்லோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 21
ब्रह्मभूतस्य सततं ब्रह्मर्षिशरणस्य च ब्रह्मा वसति नाभिस्थः शरीरे ऽहं च संस्थितः //
இந்த ச்லோகத்தின் மூலப் பாடம் இங்கே இல்லை; எனவே பொருளோடு மொழிபெயர்க்க முடியாது. தயவு செய்து மூலப் பாடத்தை அளிக்கவும்.
Verse 22
सर्वाः सुखं संस्थिताश् च शरीरे तस्य देवताः स देवः पुण्डरीकाक्षः श्रीगर्भः श्रीसहोषितः //
ச்லோகத்தின் ஸம்ஸ்கிருத மூலமின்றி மொழிபெயர்ப்பு உறுதியாக இயலாது. தயவு செய்து ச்லோகப் பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 23
शार्ङ्गचक्रायुधः खड्गी सर्वनागरिपुध्वजः उत्तमेन सुशीलेन शौचेन च दमेन च //
இந்த ச்லோகப் பாடம் வழங்கப்படவில்லை; ஆகவே தர்மார்த்தத்திற்கேற்ற மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து மூலப் பாடத்தைத் தரவும்.
Verse 24
पराक्रमेण वीर्येण वपुषा दर्शनेन च आरोहणप्रमाणेन वीर्येणार्जवसंपदा //
மூல ச்லோகப் பாடமின்றி மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து பிரஹ்மபுராணச் ச்லோகத்தை அப்படியே எழுதி அனுப்பவும்.
Verse 25
आनृशंस्येन रूपेण बलेन च समन्वितः अस्त्रैः समुदितः सर्वैर् दिव्यैर् अद्भुतदर्शनैः //
இது நூலின் இருபத்தைந்தாம் பாடல்; மூல ஸ்லோகம் இங்கே தரப்படவில்லை, ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 26
योगमायासहस्राक्षो विरूपाक्षो महामनाः वाचा मित्रजनश्लाघी ज्ञातिबन्धुजनप्रियः //
இது நூலின் இருபத்தாறாம் பாடல்; மூல ஸ்லோகம் இங்கே காணப்படவில்லை, எனவே சரியான மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 27
क्षमावांश् चानहंवादी स देवो ब्रह्मदायकः भयहर्ता भयार्तानां मित्रानन्दविवर्धनः //
இது இருபத்தேழாம் பாடல்; மூலப் பாடம் இல்லாததால் இங்கே மொழிபெயர்ப்பு உறுதியாக இயலாது।
Verse 28
शरण्यः सर्वभूतानां दीनानां पालने रतः श्रुतवान् अथ संपन्नः सर्वभूतनमस्कृतः //
இது இருபத்தெட்டாம் பாடல் எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது; மூல ஸ்லோகம் இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு வழங்க இயலாது।
Verse 29
समाश्रितानाम् उपकृच् छत्रूणां भयकृत् तथा नीतिज्ञो नीतिसंपन्नो ब्रह्मवादी जितेन्द्रियः //
இது இருபத்தொன்பதாம் பாடல்; மூலப் பாடமின்றி புனிதப் பொருளைத் துல்லியமாக மொழிபெயர்க்க இயலாது।
Verse 30
भवार्थम् एव देवानां बुद्ध्या परमया युतः प्राजापत्ये शुभे मार्गे मानवे धर्मसंस्कृते //
முப்பதாம் சுலோகம்—இங்கு மூலப் பாடம் கிடைக்கவில்லை; ஆகவே துல்லியமான மொழிபெயர்ப்பு இயலாது.
Verse 31
समुत्पत्स्यति गोविन्दो मनोर् वंशे महात्मनः अंशो नाम मनोः पुत्रो ह्य् अन्तर्धामा ततः परम् //
முப்பத்தொன்றாம் சுலோகம்—இதன் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் இங்கு தரப்படவில்லை; எனவே உறுதியான மொழிபெயர்ப்பு இயலாது.
Verse 32
अन्तर्धाम्नो हविर्धामा प्रजापतिर् अनिन्दितः प्राचीनबर्हिर् भविता हविर्धाम्नः सुतो द्विजाः //
முப்பத்திரண்டாம் சுலோகம்—மூலச் சுலோகம் கிடைக்கவில்லை; ஆகவே ஆதாரமான பொருள்-மொழிபெயர்ப்பும் வழங்க இயலாது.
Verse 33
तस्य प्रचेतःप्रमुखा भविष्यन्ति दशात्मजाः प्राचेतसस् तथा दक्षो भवितेह प्रजापतिः //
முப்பத்துமூன்றாம் சுலோகம்—இங்கு எண் குறிப்பே உள்ளது; சுலோகப் பாடம் இல்லாமல் மொழிபெயர்ப்பு பொருந்தாது.
Verse 34
दाक्षायण्यस् तथादित्यो मनुर् आदित्यतस् ततः मनोश् च वंशज इला सुद्युम्नश् च भविष्यति //
முப்பத்துநான்காம் சுலோகம்—சுலோகப் பாடம் தரப்படவில்லை; மூல ஸம்ஸ்கிருதத்தை வழங்கினால் மொழிபெயர்க்கலாம்.
Verse 35
बुधात् पुरूरवाश् चापि तस्माद् आयुर् भविष्यति नहुषो भविता तस्माद् ययातिस् तस्य चात्मजः //
இது 226ஆம் அத்தியாயத்தின் 35ஆம் சுலோகம் என இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது।
Verse 36
यदुस् तस्मान् महासत्त्वः क्रोष्टा तस्माद् भविष्यति क्रोष्टुश् चैव महान् पुत्रो वृजिनीवान् भविष्यति //
இது 226ஆம் அத்தியாயத்தின் 36ஆம் சுலோகம் என இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது।
Verse 37
वृजिनीवतश् च भविता उषङ्गुर् अपराजितः उषङ्गोर् भविता पुत्रः शूरश् चित्ररथस् तथा //
இது 226ஆம் அத்தியாயத்தின் 37ஆம் சுலோகம் என இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது।
Verse 38
तस्य त्व् अवरजः पुत्रः शूरो नाम भविष्यति तेषां विख्यातवीर्याणां चारित्रगुणशालिनाम् //
இது 226ஆம் அத்தியாயத்தின் 38ஆம் சுலோகம் என இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது।
Verse 39
यज्विनां च विशुद्धानां वंशे ब्राह्मणसत्तमाः स शूरः क्षत्रियश्रेष्ठो महावीर्यो महायशाः //
இது 226ஆம் அத்தியாயத்தின் 39ஆம் சுலோகம் என இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது।
Verse 40
स्ववंशविस्तारकरं जनयिष्यति मानदम् वसुदेवम् इति ख्यातं पुत्रम् आनकदुन्दुभिम् //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் இல்லை; “40” என்ற எண்ணே மட்டும் உள்ளது. தயவுசெய்து சமஸ்கிருத சுலோகத்தை வழங்குங்கள்; பின்னர் உரிய மொழிபெயர்ப்பை தருகிறேன்.
Verse 41
तस्य पुत्रश् चतुर्बाहुर् वासुदेवो भविष्यति दाता ब्राह्मणसत्कर्ता ब्रह्मभूतो द्विजप्रियः //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் இல்லை; “41” என்ற எண்ணே மட்டும் உள்ளது. தயவுசெய்து சமஸ்கிருத சுலோகத்தை வழங்குங்கள்; பின்னர் உரிய மொழிபெயர்ப்பை தருகிறேன்.
Verse 42
राज्ञो बद्धान् स सर्वान् वै मोक्षयिष्यति यादवः जरासंधं तु राजानं निर्जित्य गिरिगह्वरे //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் இல்லை; “42” என்ற எண்ணே மட்டும் உள்ளது. தயவுசெய்து சமஸ்கிருத சுலோகத்தை வழங்குங்கள்; பின்னர் உரிய மொழிபெயர்ப்பை தருகிறேன்.
Verse 43
सर्वपार्थिवरत्नाढ्यो भविष्यति स वीर्यवान् पृथिव्याम् अप्रतिहतो वीर्येणापि भविष्यति //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் இல்லை; “43” என்ற எண்ணே மட்டும் உள்ளது. தயவுசெய்து சமஸ்கிருத சுலோகத்தை வழங்குங்கள்; பின்னர் உரிய மொழிபெயர்ப்பை தருகிறேன்.
Verse 44
विक्रमेण च संपन्नः सर्वपार्थिवपार्थिवः शूरः संहननो भूतो द्वारकायां वसन् प्रभुः //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் இல்லை; “44” என்ற எண்ணே மட்டும் உள்ளது. தயவுசெய்து சமஸ்கிருத சுலோகத்தை வழங்குங்கள்; பின்னர் உரிய மொழிபெயர்ப்பை தருகிறேன்.
Verse 45
पालयिष्यति गां देवीं विनिर्जित्य दुराशयान् तं भवन्तः समासाद्य ब्राह्मणैर् अर्हणैर् वरैः //
இது நாற்பத்தைந்தாவது சுலோக-இடம்; இங்கு மூலப்பாடம் கிடைக்கவில்லை, ஆகவே எண் குறிப்பே வழங்கப்படுகிறது.
Verse 46
अर्चयन्तु यथान्यायं ब्रह्माणम् इव शाश्वतम् यो हि मां द्रष्टुम् इच्छेत ब्रह्माणं च पितामहम् //
இது நாற்பத்தாறாவது சுலோக-இடம்; மூலச் சுலோகம் இங்கு தரப்படவில்லை, எனவே வரிசை எண் மட்டும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
Verse 47
द्रष्टव्यस् तेन भगवान् वासुदेवः प्रतापवान् दृष्टे तस्मिन्न् अहं दृष्टो न मे ऽत्रास्ति विचारणा //
இது நாற்பத்தேழாவது சுலோக-இடம்; இங்கு மூலப்பாடம் இல்லாததால் சுலோக எண் மட்டும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
Verse 48
पितामहो वासुदेव इति वित्त तपोधनाः स यस्य पुण्डरीकाक्षः प्रीतियुक्तो भविष्यति //
இது நாற்பத்தெட்டாவது சுலோக-இடம்; மூலச் சுலோகம் கிடைக்காததால் வரிசை எண் மட்டும் காட்டப்படுகிறது.
Verse 49
तस्य देवगणः प्रीतो ब्रह्मपूर्वो भविष्यति यस् तु तं मानवो लोके संश्रयिष्यति केशवम् //
இது நாற்பத்தொன்பதாவது சுலோக-இடம்; இங்கு மூலப்பாடம் கிடைக்கவில்லை, ஆகவே எண் குறிப்பே உள்ளது.
Verse 50
तस्य कीर्तिर् यशश् चैव स्वर्गश् चैव भविष्यति धर्माणां देशिकः साक्षाद् भविष्यति स धर्मवान् //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பதாவது சுலோகம்; மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் இங்கு தரப்படவில்லை.
Verse 51
धर्मविद्भिः स देवेशो नमस्कार्यः सदाच्युतः धर्म एव सदा हि स्याद् अस्मिन्न् अभ्यर्चिते विभौ //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பத்து ஒன்றாவது சுலோகம்; மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் இங்கு தரப்படவில்லை.
Verse 52
स हि देवो महातेजाः प्रजाहितचिकीर्षया धर्मार्थं पुरुषव्याघ्र ऋषिकोटीः ससर्ज च //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பத்து இரண்டாவது சுலோகம்; மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் இங்கு தரப்படவில்லை.
Verse 53
ताः सृष्टास् तेन विधिना पर्वते गन्धमादने सनत्कुमारप्रमुखास् तिष्ठन्ति तपसान्विताः //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பத்து மூன்றாவது சுலோகம்; மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் இங்கு தரப்படவில்லை.
Verse 54
तस्मात् स वाग्मी धर्मज्ञो नमस्यो द्विजपुंगवाः वन्दितो हि स वन्देत मानितो मानयीत च //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பத்து நான்காவது சுலோகம்; மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் இங்கு தரப்படவில்லை.
Verse 55
दृष्टः पश्येद् अहरहः संश्रितः प्रतिसंश्रयेत् अर्चितश् चार्चयेन् नित्यं स देवो द्विजसत्तमाः //
இங்கு சுலோக எண் 55 என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; ஆனால் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் இங்கே கிடைக்கவில்லை।
Verse 56
एवं तस्यानवद्यस्य विष्णोर् वै परमं तपः आदिदेवस्य महतः सज्जनाचरितं सदा //
இங்கு சுலோக எண் 56 என்று உள்ளது; ஆனால் மூல சுலோகப் பாடம் வழங்கப்படவில்லை।
Verse 57
भुवने ऽभ्यर्चितो नित्यं देवैर् अपि सनातनः अभयेनानुरूपेण प्रपद्य तम् अनुव्रताः //
இங்கு சுலோக எண் 57; இந்த சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் கிடைக்கவில்லை।
Verse 58
कर्मणा मनसा वाचा स नमस्यो द्विजैः सदा यत्नवद्भिर् उपस्थाय द्रष्टव्यो देवकीसुतः //
இங்கு சுலோக எண் 58 என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது; ஆனால் மூல சுலோகப் பாடம் காணப்படவில்லை।
Verse 59
एष वै विहितो मार्गो मया वै मुनिसत्तमाः तं दृष्ट्वा सर्वदेवेशं दृष्टाः स्युः सुरसत्तमाः //
இங்கு சுலோக எண் 59; மூலப் பாடம் இல்லாததால் பொருள் மொழிபெயர்ப்பு செய்ய இயலாது।
Verse 60
महावराहं तं देवं सर्वलोकपितामहम् अहं चैव नमस्यामि नित्यम् एव जगत्पतिम् //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; தயவுசெய்து ச்லோகத்தை அனுப்புங்கள், பின்னர் சாஸ்திரபூர்வ மொழிபெயர்ப்பு தருவேன்।
Verse 61
तत्र च त्रितयं दृष्टं भविष्यति न संशयः समस्ता हि वयं देवास् तस्य देहे वसामहे //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; தயவுசெய்து ச்லோகத்தை அனுப்புங்கள், பின்னர் சாஸ்திரபூர்வ மொழிபெயர்ப்பு தருவேன்।
Verse 62
तस्यैव चाग्रजो भ्राता सिताद्रिनिचयप्रभः हली बल इति ख्यातो भविष्यति धराधरः //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; தயவுசெய்து ச்லோகத்தை அனுப்புங்கள், பின்னர் சாஸ்திரபூர்வ மொழிபெயர்ப்பு தருவேன்।
Verse 63
त्रिशिरास् तस्य देवस्य दृष्टो ऽनन्त इति प्रभोः सुपर्णो यस्य वीर्येण कश्यपस्यात्मजो बली //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; தயவுசெய்து ச்லோகத்தை அனுப்புங்கள், பின்னர் சாஸ்திரபூர்வ மொழிபெயர்ப்பு தருவேன்।
Verse 64
अन्तं नैवाशकद् द्रष्टुं देवस्य परमात्मनः स च शेषो विचरते परया वै मुदा युतः //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; தயவுசெய்து ச்லோகத்தை அனுப்புங்கள், பின்னர் சாஸ்திரபூர்வ மொழிபெயர்ப்பு தருவேன்।
Verse 65
अन्तर्वसति भोगेन परिरभ्य वसुंधराम् य एष विष्णुः सो ऽनन्तो भगवान् वसुधाधरः //
இது 226ஆம் அதிகாரத்தின் 65ஆம் சுலோகம்.
Verse 66
यो रामः स हृषीकेशो ऽच्युतः सर्वधराधरः ताव् उभौ पुरुषव्याघ्रौ दिव्यौ दिव्यपराक्रमौ //
இது 226ஆம் அதிகாரத்தின் 66ஆம் சுலோகம்.
Verse 67
द्रष्टव्यौ माननीयौ च चक्रलाङ्गलधारिणौ एष वो ऽनुग्रहः प्रोक्तो मया पुण्यस् तपोधनाः तद् भवन्तो यदुश्रेष्ठं पूजयेयुः प्रयत्नतः //
இது 226ஆம் அதிகாரத்தின் 67ஆம் சுலோகம்.
Frequently Asked Questions
The chapter’s dominant pivot is soteriology through bhakti: Śiva teaches that release from karmic bondage and the fearsome saṃsāra is achieved most decisively by worship and refuge in Vāsudeva with disciplined intention in speech, mind, and action.
It reinforces purāṇic foundations by combining high theology with chronological anchoring: Vāsudeva is presented as the cosmic source in whom Brahmā and the gods reside, and this supremacy is then situated within an explicit genealogical continuum leading to the Yadu line and the anticipated advent of Kṛṣṇa.
Rather than instituting a new tīrtha-rule, the chapter formalizes a devotional regimen: regular darśana-seeking, namaskāra, and arcana of Vāsudeva (Devakī-suta) are prescribed as continual practice; the sages’ setting near Śiva in a pilgrimage context frames this as portable devotion applicable across sacred landscapes.