

मत्स्यपुराण
The Purana of the Fish Avatar
Lord Vishnu, in the form of a divine fish, rescues Manu and the Vedas from the cosmic deluge, in a sweeping narrative of creation, genealogies, temple construction, sacred vows, and the eternal dharma.
Start ReadingThe Matsya Purana is one of the eighteen Mahapuranas, named after Vishnu's first avatara, the Matsya (fish). It is narrated by Lord Vishnu in his fish form to Manu during the great deluge (pralaya). The text spans creation myths, genealogies of solar and lunar dynasties, detailed instructions on temple architecture (vastu), idol-making (pratima lakshana), sacred geography, vratas and danavidhi, and the great war between Devas and Asuras. It uniquely integrates practical ritual guidance with cosmic mythology.
The Matsya Purana is structured into 176 Adhyayas (chapters), each covering distinct topics from cosmology to ritual practice.
176 chapters of sacred knowledge
Verses read one by one
This edition of the Matsya Purana on Vedapath includes:
The Matsya Purana is composed of 176 Adhyayas.
Each Adhyaya covers creation, genealogies, sacred rites, temple design, or cosmic narratives.

நைமிஷாரண்யத்தில் நீண்ட சத்திரத்திற்குப் பின் முனிவர்கள் சூதரிடம் மீண்டும் அமுதம்போன்ற புராணக் கதைகளைச் சொல்லுமாறு வேண்டி, படைப்பு வரலாறு, விஷ்ணு மత్స்யரூபம் எடுத்த காரணம், மேலும் சிவனின் பைரவ/கபாலின அம்சங்கள் குறித்து கேட்கிறார்கள்.

சூதர், மது சூதனனிடம் மனு கேட்ட வினாக்களை அறிவிக்கிறார்—அந்தரக்ஷயப் பிரளயத்தின் காலம், உயிர்களின் பாதுகாப்பு, பின்னர் மீள்சேர்க்கை எவ்வாறு என்பவை.

மனு—பிரம்மாவுக்கு நான்முகம் ஏன் ஏற்பட்டது, படைப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்று கேட்கிறார். மத்ஸ்யன்—ஆரம்பத்தில் தபஸ் மற்றும் வேத வெளிப்பாடு; பின்னர் பிரம்மாவின் முதல் படைப்பு மனோஜ ஞானிகள், அதன் பின் உடலிலிருந்து தோன்றிய பிரஜாபதிகள் மற்றும் உள்ளார்ந்த சக்திகள்.

மனு கேட்டான்—பிரம்மா தன் சொந்த சந்ததியையே எவ்வாறு அணுகினார்? சகோத்ர உறவுகளும் திருமணக் கூட்டுறவுகளும் எவ்வாறு தொடங்கின? மత్స்யர் கூறினார்—ஆதி சிருஷ்டி தெய்வீகமும் இந்திரியாதீதமும்; மனித நெறிமுறைகளால் அதை முழுதும் தீர்ப்பிட முடியாது, தெய்வப் பாதைகளைத் தெய்வங்களே அறிவர்.

முனிவர்கள் பல்வேறு சிருஷ்டி‑ஜாதிகளின் தோற்றத்தைச் சூதரிடம் விரிவாகக் கேட்கிறார்கள். சூதர் முதற்கால அயௌன சிருஷ்டியையும், பின்னர் தக்ஷனிடமிருந்து தொடங்கிய யௌனப் பெருக்கத்தையும் வேறுபடுத்திக் கூறுகிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், கச்யபரின் பல மனைவிகளின் வழியாகப் பிறந்த புதல்வர்‑பௌத்திரர்களின் வம்சவரிசையைத் தொடர்கிறார்.

ரிஷிகள் சூதரிடம்—திதியின் கர்ப்பத்தில் மருதர்கள் எவ்வாறு பிறந்தனர், தேவர்களுடன் அவர்களின் நட்பு எவ்வாறு ஏற்பட்டது—என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் திதியின் தவம், துக்கநிவாரணமும் சுபசந்ததியையும் தரும் விரதம் குறித்து வசிஷ்டரிடம் கேட்டதைச் சொல்கிறார்.

முதற்சிருஷ்டியை கேட்ட முனிவர்கள், பிரதிசர்க்கமும் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் ஆளும் அதிபதிகளும் பற்றி சூதரிடம் வினவுகின்றனர்.

முந்தைய உரையை கேட்ட மனு, முன் மனுக்களின் செயல்களை மீண்டும் ஜனார்தனனிடம் கேட்கிறார்.

பிரளயச் சுழற்சி மற்றும் விஷ்ணு-சாயுஜ்யத்தை நினைவுகூர்ந்து, ரிஷிகள் சூதரிடம்—பூமிக்கு ‘பிருதிவி’ என்ற பெயர் எவ்வாறு வந்தது, ‘பூமி’ ‘கௌ’ என்ற பெயர்களின் காரணம் என்ன, அரசர்கள் எவ்வாறு ‘பூபதி’ எனப்படுகின்றனர் என்று கேட்கிறார்கள்.

ரிஷிகள் சூதரிடம் ஆதித்ய, சோம வம்சங்களின் வரலாற்றைச் சொல்லுமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர் விவஸ்வானின் பிறப்புகள்-திருமணங்கள், சஞ்ஞைக்கு சூரியத் தேஜஸ் தாங்க இயலாமை, பிள்ளைகளைப் பராமரிக்க ‘சாயா’வை உருவாக்கியது ஆகியவற்றை உரைக்கிறார்.

சூதர் கூறுகிறார்—மனுவின் மகன்கள் இக்ஷ்வாகுவின் தலைமையில் சராவணத்தின் அருகே அரசனைத் தேடிச் செல்லும் போது சந்திரப்ரபை குதிரைமாதாக (மேராக) மாறியதைக் காண்கிறார்கள்.

மனு, மச்ச்யரிடம் பித்ரு வம்சமும் ரவி–சோமரின் ஸ்ராத்த தேவதா நிலையும் பற்றி கேட்கிறார்.

சூதர் மரீசி வம்சத்துடன் தொடர்புடைய சோமபத லோகங்களையும் பித்ருலோகத்தையும் வர்ணிக்கிறார். அங்கே அக்னிஷ்வாத்த பித்ருக்களுடன் இணைந்த மனோஜாத நதி/கன்னி ‘அச்சோதா’வும், பித்ருக்கள் உருவாக்கிய பழமையான ஏரியும் கூறப்படுகின்றன.

சூதர் தர்மநிலையிலான உரையில் ஒளிமிகு பித்ருலோகங்கள் (விப்ராஜா முதலியவை) பற்றி கூறுகிறார்; அங்கு ஸ்ராத்தம் செய்பவர்கள் மகிழ்ந்து, பல தெய்வீகக் கணங்கள் வழிபாட்டில் பங்கேற்கின்றன.

சூதர் கூறுகிறார்—முன்னைய உபதேசங்களை கேட்ட மனு, கேசவ/மத்ஸ்யரிடம் ஸ்ராத்தத்தின் காலம், வகைகள், அழைக்கத் தகுதியானோர், விலக்கத்தக்கோர், மேலும் அர்ப்பணம் பித்ருக்களிடம் எவ்வாறு சேர்கிறது என்பதை வினவினார்.

சூதர் ‘ஓ அரசே’ என உரைத்து, விஷ்ணுவின் போதனையின்படி அனைவரும் மீண்டும் மீண்டும் செய்யக்கூடிய ‘சாதாரண ஸ்ராத்தம்’ பற்றி கூறுகிறார்.

சூதர் சக்கரபாணி (விஷ்ணு) உபதேசத்தை முன்வைத்து ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்த விதியும், தந்தை மறைவுக்குப் பின் மகன் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளும் கூறுகிறார்.

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—பிராமணர்கள் உண்ட ஹவியம் அல்லது அக்னியில் இடப்பட்ட பொருள், பித்ருலோகத்தில் உள்ள பித்ருக்களுக்கு எவ்வாறு ‘அனுபவமாக’ சேர்கிறது, குறிப்பாக சுப/அசுப மறுமை நிலையிலுள்ளவர்களுக்கு?

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—கௌசிக வம்சத்தார் எவ்வாறு உத்தம-யோகத்தை அடைந்தனர்? ஐந்து பிறவித் தொடர்பால் கர்மம் எவ்வாறு க்ஷயமாகிறது? சூதர் கூறுகிறார்—கர்கரின் சீடர்களான கௌசிகனின் ஏழு புதல்வர்கள் பஞ்சத்தில் கபிலா பசுவை கொன்று உண்டு விடுகின்றனர்.

ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—பிரம்மதத்தன் எவ்வாறு ‘சர்வ-சத்த்வ-ருதஜ்ஞன்’ (எல்லா உயிர்களின் மொழியறிவான்) ஆனான்? சக்கரவாகப் பறவைகளின் நால்வர்க் குழு எவ்வாறு தோன்றியது?

ரிஷிகள் மூன்று தொடர்புடைய கேள்விகளை எழுப்புகின்றனர்—(1) எந்த நேரத்தில் செய்தால் ஸ்ராத்தம் அக்ஷய பலன் தரும், (2) நாளின் எந்த பகுதி கர்த்தாவுக்கு உரியது, (3) எந்த தீர்த்தங்களில் ஸ்ராத்தம் மிகுந்த புண்ணியம் தரும்.

ரிஷிகள் சோமனின் பித்ரு-அதிபதித் தன்மை மற்றும் அவனிடமிருந்து தோன்றிய அரச வம்ச வரலாறு குறித்து கேட்கிறார்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—தாரையிடமிருந்து புதன் தோன்றுதல், சோமன் அவனை ஏற்று பெயரிட்டு அரசாபிஷேகம் செய்தல். இலையின் கர்ப்பத்தில் புதனுக்குப் புரூரவஸ் பிறந்தான்; அவன் மகாயாகங்கள் செய்து, ஜனார்தனனை வழிபட்டு, தர்மத்தால் பூமியைப் பாதுகாத்து புகழடைந்தான்.

ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—யாதவர்கள் ஏன் தாழ்ந்தனர், பௌரவர்கள் ஏன் உயர்ந்தனர்; யயாதியின் புண்ணிய வரலாற்றைச் சொல்லுமாறு வேண்டுகின்றனர். சூதர், முன்பு சதானீகன் சௌனகரிடம் யயாதி மற்றும் புருவின் அரசுரிமை குறித்து கேட்ட உரையாடலை நினைவூட்டுகிறார்.

சௌனகர் கூறுகிறார்—விரதம் நிறைவேற்றி குருவின் அனுமதி பெற்று கசன் முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் உலகிற்கு புறப்பட்டான். தேவயானி முதலில் கசனின் ஒழுக்கமும் கல்வியும் புகழ்ந்து, மந்திரவிதிப்படி திருமணம் வேண்டினாள்.

சௌனகர் கூறுகிறார்—கசன் புனித ஞானத்துடன் வெற்றிகரமாகத் திரும்பியபின் தேவர்கள் மகிழ்ந்து இந்திரனை பகைவரை அழிக்கத் தூண்டுகின்றனர். இந்திரன் வழியில் காட்டில் விளையாடும் கன்னியரைப் பார்த்து காற்றுருவம் கொண்டு அவர்களின் ஆடைகளை கலக்கிவிடுகிறான்.

சுக்ரர் கூறுகிறார்: கடுஞ்சொற்களைத் தாங்கி, கோபத்தை அடக்குவது தான் தேவயானம்—உள்ளார்ந்த வெற்றி; அது பெரும் யாகங்களையும் மிஞ்சும்.

சௌனகர், சுக்ரர்–விருஷபர்வன் மோதலை எடுத்துரைக்கிறார். சுக்ரர்—அதர்மம் மெதுவாகவேனும் நிச்சயமாகப் பலன் தரும்; ஆனால் பிராமணன் கசனை கொன்றால் பாவம் உடனே ‘பழுத்து’ விளையும் என்று எச்சரிக்கிறார். தன் மகளைக் கவனிக்காத குற்றம் சாட்டி, அரசனையும் நாட்டையும் விட்டு விலகுவேன் என மிரட்டுகிறார்.

சௌனகர் கூறுகிறார்—வசந்த காலத்தில் தேவயானி தோழிகள், பணிப்பெண்கள் மற்றும் சர்மிஷ்டாவுடன் வனவிளையாட்டிற்கு சென்றாள். வேட்டையில் இருந்தபோது நீர் தேடி வந்த யயாதி அரசன் அவர்களைப் பார்த்து கோத்திரம், பெயர்கள் கேட்டான்.

சௌனகர் யயாதியின் வரலாற்றைத் தொடர்ந்து கூறுகிறார். யயாதி தேவயானியை அந்தப்புரத்தில் நிறுவுகிறார்; வ்ருஷபர்வன் சர்மிஷ்டாவை அசோக வனத்தருகே பணியாளர்கள், தேவையான பொருட்களுடன் குடியமர்த்துகிறான். தேவயானி கருவுற்று ஒரு மகனைப் பெறுகிறாள்.

சௌனகர் கூறுவதாவது: சர்மிஷ்டையின் பிள்ளை பற்றிய செய்தி கேட்டு தேவயானி மிகுந்த துயரமடைந்து சர்மிஷ்டையை எதிர்கொண்டாள்.

சௌனகர் கூறுகிறார்—சுக்ரரின் சாபத்தால் யயாதி திடீரென முதுமையடைந்து நகரத்திற்குத் திரும்புகிறார். அவர் மூத்த மகன் யதுவிடம், ‘என் ஜரையும் பாப்மானமும் நீ ஏற்று; உன் யௌவனத்தை எனக்குக் கொடு; நான் ஆயிரம் ஆண்டுகள் இன்பம் அனுபவிப்பேன்’ என்று வேண்டுகிறார்.

சௌனகர் கூறுகிறார்—யயாதி மகனிடமிருந்து முதுமையை ஏற்று மீண்டும் இளமை பெற்றாலும், தர்மமிகு அரசனாக ஆட்சி செய்தான்; யாகங்கள்‑சிராத்தங்கள் செய்தான், தானங்கள் வழங்கினான், விருந்தினரைப் போற்றினான், குடிகளைப் பாதுகாத்தான், குற்றவாளிகளை அடக்கினான்.

சௌனகர், யயாதி பூறுவுக்கு அரசை ஒப்படைத்து வனவாழ்வு மேற்கொண்டதைச் சொல்கிறார். வானப்ரஸ்த நெறியில் பிராமணர்களின் அருகில் வாழ்தல், பழம்-வேர் உணவு, விருந்தோம்பல், சிலோஞ்ச வாழ்வாதாரம், பித்ரு-தேவ தర్పணம், புனித அக்கினிகளைப் பேணுதல் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன.

சௌனகர் யயாதியின் ஸ்வர்கத்தில் பெற்ற மரியாதையும் பிரம்மலோக வாசமும் கூறுகிறார். பின்னர் யயாதி இந்திரனைச் சந்திக்கிறார்; பூரு யயாதியின் உருவம் ஏற்று முதுமையை ஏற்றுக்கொண்டு அரசை பெற்றபோது யயாதி அவனிடம் என்ன சொன்னான் என்று இந்திரன் கேட்கிறான்.

துறவுக்குப் பின் யயாதியின் தவத்தை இந்திரன் கேள்வி கேட்கிறான். யயாதி—தான் செய்த தவத்துக்கு இணை யாருமில்லை என்கிறான்.

இந்த அதிகாரத்தில் சௌனகர் உரையாடல் வடிவில் நிகழ்வைச் சொல்கிறார். புண்ணியம் தீர்ந்ததால் தேவருலகத்திலிருந்து வீழ்ந்த யயாதி, யாகஸ்தலத்தின் அருகில் அஷ்டகனைச் சந்தித்து தன் அடையாளத்தையும் வீழ்ச்சிக்காரணம்—உயிர்களைக் அவமதித்தல்—என்பதையும் கூறுகிறான்.

காமரூபத்தின் நந்தனத்திலிருந்து யயாதி புறப்பட்டதற்குக் காரணம் என்ன என்று அஷ்டகன் கேட்கிறான். யயாதி கூறுகிறார்—புண்ணியம் க்ஷீணமானால், சொர்க்கத்தில்கூட ஜீவன் கைவிடப்பட்டு பூமநரகத்தில் வீழ்ந்து, பூமியில் பிறந்த பயங்கர உயிர்களால் நீண்ட காலம் துன்புறுத்தப்படுகிறான்.

அஷ்டகன் கேட்கிறான்—வேறுபட்ட போதனைகளிடையே நான்கு ஆசிரமங்கள் எந்த வழியால் தேவர்களை அடைகின்றன?

அஷ்டகன் யயாதியிடம் ‘தெய்வீக ஒப்புமையை முதலில் யார் அடைவார்?’ என்று கேட்கிறான். யயாதி ஆசைமயமான இல்லறத்தாரைவிட கட்டுப்பாடுள்ள பிச்சைக்கார முனிவனைப் புகழ்ந்து, அரிய நீண்ட ஆயுளை தவறாகப் பயன்படுத்தினால் வருத்தமும் கடும் தவமும் தேவை என எச்சரிக்கிறான்.

வசுமான் யயாதியை க்ஷேத்ரஜ்ஞனாகவும் தர்மஞானியாகவும் கருதி தன் ஸ்வர்ககதியை வினவுகிறான்; யயாதி அவனுக்கு நிலைபெற்ற லோகங்களின் ஆசீர்வாதம் அளிக்கிறார்.

சூதர் கூறுகிறார்—சௌனகரிடமிருந்து கேட்டவற்றால் மகிழ்ந்த சதானீகன் முறையாக மரியாதையும் தானங்களும் செய்கிறான். சௌனகர் அந்த செல்வத்தைப் பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்து மறைந்து விடுகிறார். பின்னர் முனிவர்கள் யதுவின் வழியாக யயாதியின் வம்சத்தை விரிவாகக் கேட்கிறார்கள்.

அர்ஜுனன் காவலன் என்ற புகழுக்கும் தவவனத்தை எரித்த செயலுக்கும் உள்ள முரண்பாட்டை முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்.

சூதர் வம்சவிளக்கத்தைத் தொடர்கிறார்—வೃಷ்ணி வழியில் காந்தாரி, மாத்ரி ஆகியோர் மனைவியர்; அவர்களுக்குச் சுமித்ரன், யுதாஜித், தேவமீடுஷன், அனமித்ரன், சிபி ஆகியோர் பிறந்தனர். அனமித்ரனிடமிருந்து நிஹ்னன்; நிஹ்னனிடமிருந்து பிரசேனன், சக்திசேனன்.

சூதர் வம்சக் கூறலைத் தொடர்கிறார்—ஐக்ஷ்வாகியிலிருந்து சூரன் மற்றும் அவனுடைய போஜப் புதல்வர்கள் தோன்றினர். வாசுதேவன் முன் பெயராக ‘ஆனகதுந்துபி’ எனக் குறிப்பிடப்படுகிறான்; பின்னர் தேவமார்க, தேவச்ரவா வழியாக வம்சம் செல்கிறது.

சூதர் தேவகியின் கருவில் விஷ்ணுவின் மனிதப் பிறப்பு, கம்சப் பயத்தால் வாசுதேவனின் அச்சம், குழந்தையை மறைத்து நந்தன் இல்லத்துக்கு மாற்றிய நிகழ்வை உரைக்கிறார்.

சூதர் வம்சவரலாற்றைத் தொடர்ந்து கூறுகிறார். யயாதியின் ஜரா-சங்க்ரமண நிகழ்வின் மூலம் துர்வசுவின் வழி பௌரவ வம்சத்தில் இணைக்கப்படுகிறது; பின்னர் தொடர்ச்சியான அரசர்கள் மற்றும் அவர்களுடைய நாடுகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

சூதர் வம்சவிவரத்தைத் தொடர்கிறார்—புருவின் சந்ததியில் அந்தினாரன், பின்னர் இலினன், துஷ்யந்தன்; சகுந்தலையால் பரதன் பிறந்து ‘பாரத’ என்ற பெயருக்குக் காரணமாகிறான். உடலற்ற வாணி துஷ்யந்தனை மகனை ஏற்குமாறு ஆணையிட்டு, ‘புத்திரன்’ யமனிடமிருந்து மீட்பவன் எனப் பிதൃത്വத் தர்மத்தை நிறுவுகிறது.

சூதர் வம்சவிளக்கத்தைத் தொடர்கிறார்—அஜமீடன் → நீலன் → சுஷாந்தி → புருஜானு → ப்ருது → பத்ராஷ்வன்; பத்ராஷ்வனின் ஐந்து பாஞ்சால அரசர்கள், மேலும் முத்கலரின் மௌத்கல்ய/காண்வ வம்சம். விந்த்யாஷ்வ–மேனகாவின் இரட்டையர் திவோதாசன், அகல்யை; அகல்யை–சரத்வத் சந்ததி, பின்னர் திவோதாசனின் அரசவம்சம்.

இருபிறப்போர்க்கு எப்போதும் வணங்கத்தக்க புனித அக்னிகளின் ஒழுங்கான வம்சவிவரத்தை ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்.

ரிஷிகள் சூதரிடம் விஷ்ணு முன்பு போதித்த தர்ம‑அதர்மத்தின் முழு விரிவையும் கூறுமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுவது: மತ್ಸ்யரூப ஜனார்தனன் மனுவுக்கு ஸ்ருஷ்டி‑ப்ரதிஸ்ருஷ்டி, மேலும் கர்மயோகம் மற்றும் சாங்க்யம் ஆகியவற்றை உபதேசித்தான்.

ரிஷிகள் சூதரிடம் புராணங்களின் எண்ணிக்கை/வகைப்பாட்டின் வரிசையும், தானதர்மத்தின் சரியான முறையும் படிப்படியாகக் கேட்கிறார்கள்.

சூதர் தான-தர்மத்தை விரதம், உபவாசத்துடன் இணைத்து மகாதேவ–நாரத உரையாடலின் துல்லிய உபதேசத்தை கூறுகிறார்; இதனால் தர்மம், அர்த்தம், காமம் நிறைவேறும்.

உபவாசம் செய்ய இயலாதவர்களுக்கு உபவாசத்துக்கு இணையான புண்ணியம் தரும் சிறந்த விரதம் எது என்று நாரதர் கேட்கிறார். ஈசுவரன் ஆதித்யசயன/ரவிசயன விரதத்தில் ‘நக்த’—இரவில் ஒருமுறை உணவு—அனுமதித்து அதன் அక్షய பலனைச் சொல்கிறார்.

பகவான் கிருஷ்ணாஷ்டமி விரதத்தை மிகப் புனிதமான பரிசுத்தி நோன்பாக விளக்குகிறார். மாதந்தோறும் சிவனை குறிப்பிட்ட நாமங்களால் வழிபடுதல், பிராமணர்களை மதித்தல், சிவபக்தர்களை பேண தானம் செய்வது ஆகியவை விதிக்கப்படுகின்றன.

நாரதர் சந்திரசேகரப் பெருமானிடம் ஆயுள், ஆரோக்கியம், குலவிருத்தி, மீண்டும் மீண்டும் உயர்ந்த/அரசச் சங்கம் தரும் விரதத்தை வேண்டுகிறார். பெருமான் கேள்வியின் புண்ணியத்தைச் சொல்லி ரகசியமாக ரோஹிணீ–சந்திரசயன விரதத்தை (இந்துக் கீர்த்தனத்துடன்) வெளிப்படுத்துகிறார்.

சூதர், நீர்நிலைகளில் விஷ்ணு வாசம் செய்கிறார் என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறார். தேவாலய/தேவதா-பிரதிஷ்டைக்கு உரிய முறை—யார் ஆச்சார்யர்/ரித்விக்கள், எத்தகைய வேதி, சரியான காலம்-தேசம், ஆச்சார்ய தகுதிகள், பொருட்கள்—என்று கேட்கப்படுகிறது.

ரிஷிகள் சூதரிடம் மரங்களைப் பற்றிய ஒழுங்கான விரிவான விதிமுறைகளையும், மர-பிரதிஷ்டை/உத்யாபனச் சடங்கின் முறையையும் கேட்கிறார்கள்; மரபில் கூறப்படும் உலகங்கள் மற்றும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய பலன்களையும் தெளிவுபடுத்துமாறு வேண்டுகின்றார்கள்.

இந்த அதிகாரத்தில் மತ್ಸ்யர் ‘சௌபாக்ய-சயன’ என்ற விரதத்தின் விதியை உரைக்கிறார்.

நாரதர் முதலில் ஏழு தெய்வீக உலகங்களைச் சொல்லி, மகேஸ்வரரிடம் அரசாட்சியும் மங்களமான செல்வமும் எவ்வாறு பெறப்படும் என்று கேட்கிறார்.

மனு ஜனார்தனனிடம்—ஒரே விரதத்தால் சௌபாக்யம், ஆரோக்கியம், பரலோகத்தில் அழியாப் புண்ணியம், மேலும் போகம்–மோட்சம் கிடைக்குமாறு அருள வேண்டுகிறார்.

ஈசுவரர் பிராயச்சித்த விரதங்களின் தொடரில் மூன்றாவதாக “ரசகல்யாணினீ” விரதத்தை விதிக்கிறார். மாக மாதத்தில் தீட்சை நேரம், ஸ்நான விதிகள், தேவியின் அபிஷேகம், மேலும் வலமிருந்து இடமாக அங்கபூஜை—தேவியின் சிறப்பு நாமங்களை உடல் பகுதிகளுக்கு ஒதுக்கி—விளக்கப்படுகின்றன.

இந்த அதிகாரத்தில் உலகில் புகழ்பெற்ற ‘ஆர்த்ரானந்தகரீ’ எனும் த்ரிதீயா விரதத்தின் விதிமுறை கூறப்படுகிறது.

ஆண்டவன் உபதேசமாகத் த்ரிதீயா விரதத்தை விளக்குகிறார்; அது ‘சர்வகாமதா’ எனப் புகழப்படுகிறது. இந்தத் திதியில் செய்யப்படும் தானம், ஹோமம், ஜபம் அனைத்தும் ‘அக்ஷய’ பலனாகும் என்ற நியமத்தை கூறுகிறார்.

மனு மதுசூதனன்/மாதவனிடம் கேட்கிறார்—இனிய பேச்சு, மக்கள் ஆதரவு, சிறந்த கல்வி, மனைவி மற்றும் உறவினருடன் ஒற்றுமை, நீண்ட ஆயுள் எவ்வாறு கிடைக்கும்?

உரையாடுபவர் கிரகண நேர ஸ்நான விதியை—பொருட்கள், மந்திரங்கள், நடைமுறை—தெளிவாக அறிய விரும்புகிறார். மత్స்யபகவான் கிரகணத்தை ‘கிரகண-ஸம்ப்லவம்’ போல ராசியில் கிரகபீடையை உண்டாக்கும் ஒன்றாக விளக்கி, ஒரே மாதிரியான ‘கிரஹ-ஸ்நான’ முறையை விதிக்கிறார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—திடீர் பயம், மனக் கலக்கம், அபசகுனங்கள் முதலியவற்றுக்கு எந்தச் சாந்தி-கிரமங்கள் உகந்தவை? குறிப்பாக ‘ம்ருதவத்ஸாபிஷேகம்’ போன்ற சடங்குகளில் அலட்சுமி எவ்வாறு அழிக்கப்படுகிறாள்?

மத்ஸ்யர் கூறுகிறார்—முன்கல்பத்தில் பிரம்மா சிவனை வினவினார்: சிறு தவத்தால் ஆரோக்கியம், ஐஸ்வரியம், மோக்ஷம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? சிவன் சொன்னார்: வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்தில் வாசுதேவர், உபவாசம் செய்ய இயலாதவர்களுக்கும் ஏற்ற உயர்ந்த விரதத்தை பீமனுக்கு உபதேசிப்பார்.

பிரம்மா பண்ணியஸ்திரிகள்/வேசையரின் நிலையான தர்மத்தை கேட்கிறார். பகவான் எதிர்காலத்துடன் இணைந்த கதையால் பதிலளிக்கிறார்—வாசுதேவரின் பல பெண்கள் காம ஆசையில் சிக்குவர்; சாபத்தால் கொள்ளையர்கள் அவர்களைப் பறிப்பர்.

பிரம்மா கேட்கிறார்—(1) மயக்கம் அல்லது மதுவினால் மயங்கி பிறர் மனைவியை அணுகும் ஆணுக்கான பிராயச்சித்தம் என்ன? (2) ஆண்–பெண் பிரிவால் உண்டாகும் சோகம், துன்பம் நீங்க தர்மமான வழி எது?

ஈசுவரன் துவாபர யுக முடிவில் நிகழவிருக்கும் ஒரு முன்னறிவிக்கப்பட்ட நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். நைமிஷாரண்யத்தில் யுதிஷ்டிரன் பிப்பலாதரிடம்—ஆரோக்கியம், செல்வம், தர்மத் திடநிலை, உடல் முழுமை, சிவ/விஷ்ணு பக்தி எவ்வாறு பெறலாம்?—என்று கேட்கிறான்.

பிப்பலாதர் யுதிஷ்டிரருக்கு ‘பிரதிஷுக்ர’ எனும் சாந்திகர அனுஷ்டானத்தை உபதேசிக்கிறார்; இது பயணத்தின் தொடக்கம்‑முடிவிலும், சுக்கிரோதய நேரத்திலும் செய்யவேண்டும்.

பிரம்மா, உயிர்கள் சம்சாரத்தைத் தாண்டி ஸ்வர்க்கம், ஆரோக்கியம், சுகம் பெற உதவும் விரதத்தை இறைவனிடம் கேட்கிறார். இறைவன் சூரியனை மையமாகக் கொண்ட சப்தமி அனுஷ்டானங்களில் கல்யாண-சப்தமி/விசோக-சப்தமி மிகப் புண்ணியமானது எனச் சொல்கிறார். நல்வேளை—சுக்ல சப்தமி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை சேர்க்கை.

முனிவரின் பக்தி வினாவிற்கு பதிலாக, புராண உரையாடலில் பகவான் துயர் நீக்கும் ‘விசோகா-சப்தமி’ விரதத்தை விளக்குகிறார்.

ஈசுவரன் ‘பல-சப்தமி’ எனும் புதிய சப்தமி விரதத்தை உபதேசிக்கிறார்.

பகவான் சர்க்கரா-சப்தமி விரத விதியை உரைக்கிறார்; இது பாபநாசி, நீண்ட ஆயுள் மற்றும் செல்வம் தருவது. மாதவ மாதத்தின் சுக்ல சப்தமியில் வெள்ளை எள், மாலைகள், அனுலேபனம் போன்ற தூய பொருட்களால் தாமரை மண்டலம் அமைத்து சவித்ரு (சூரியன்) தேவனை நறுமணம்-தூபத்தால் பூஜிக்க வேண்டும்.

ஈஸ்வரன் கமலா-ஸப்தமீ விரதத்தை அறிவித்து, ஜபமும் ஸ்துதியும் மட்டும் செய்தால்கூட திவாகரன் மகிழ்வான் என்கிறார்.

பகவான் மந்தார-சப்தமி விரதத்தைப் பாபநாசினியாக அறிவிக்கிறார். பஞ்சமியில் இலகு உணவு, ஷஷ்டியில் உபவாசம் மற்றும் தந்தகாஷ்ட விதி; பிராமணர் மரியாதை, இரவில் மந்தார பயன்பாடு, விடியற்காலை ஸ்நானம்.

பகவான் ‘மற்றொரு விரதம்’ என சுப-ஸப்தமி விரதத்தின் முறையையும் அதன் முதன்மை பயன்—நோய், சோகம், துயரம் நீங்குதல்—என்றும் கூறுகிறார். ஆஸ்வயுஜ மாத ஸப்தமியில் ஸ்நானம், ஜபம், தூய்மை காக்குதல், பிராமணர்களால் ஸ்வாத்யாயப் பாராயணம் ஏற்பாடு செய்து விரதம் தொடங்க வேண்டும்.

மனு மత్స்யரிடம் கேட்கிறார்—விரும்பியவற்றின் பிரிவால் உண்டாகும் கடும் துயரை நீக்கி, செல்வம் தரவும், சம்சாரப் பயத்தைத் தணிக்கவும் எந்த உபவாசம்/விரதம் உதவும்?

மனு, குḍa-தேனு தானத்தின் துல்லிய விதி, ரூபம், மந்திரங்களை வினவுகிறார். பகவான் மத்ஸ்யர் யாகபூமி சுத்தி, திசைநியம அமைப்புகள் கூறி, சக்திக்கேற்ப வெல்லத்தால் பசு–கன்று உருவாக்கும் அளவுகள், அவற்றின் உருவலட்சணம், அலங்காரம், புனிதப்படுத்தல் ஆகியவற்றை விளக்குகிறார்.

நாரதர் அழியாத பரலோகப் புண்ணியத்தை அளிக்கும் உயர்ந்த தானத்தின் மகிமையை கேட்கிறார். உமாபதி ‘மேரு-தானம்’ என்பதை மலைவடிவ பத்துவகை தான முறையாக விளக்கி, அந்த பத்து ‘மலைகள்’ பெயர்கள், சுப திதிகள், சந்திக் காலங்களை கூறுகிறார்.

ஈசுவரன் முன் நிறுவிய தானவிதியைத் தொடர்ந்து இப்போது உத்தமமான ‘லவணாசல தானம்’ பற்றி விளக்குகிறார்.

சம்வாத முறையில் பகவான் புண்யதானங்களின் தொடர்ச்சியான உபதேசத்தில் ‘உத்தம’ குḍ-பர்வத தான விதியை விளக்குகிறார்.

சம்வாத முறையில் பகவான் தர்ம-சடங்கு விதிகளைத் தொடர்ந்துரைத்து, பாபநாசகமான ‘கனகபர்வத’ (சுவர்ணாசல) தானத்தை புதிய பொருளாக அறிவிக்கிறார்.

பகவான் யாக-விதி உபதேசத் தொடரில் திலாசைல/திலாசல தானத்தை அறிமுகப்படுத்தி, அதன் மீட்பளிக்கும் பலனாக விஷ்ணுலோகப் பிராப்தியை கூறுகிறார்.

ஈசுவரன் கார்பாச மலைக்குரிய உத்தம புண்ணிய மகிமையை அறிவித்து, பருத்தியால் செய்யப்படும் சிறப்பு ‘சைலேந்திர-தான’ விதியை எடுத்துரைக்கிறார்.

பகவான் விதிமுறையாக உபதேசித்து, ‘அதுல’ க்ருதாசல தானம் பாபநாசகமான உத்தம கர்மம் என அறிவிக்கிறார். நெய் குடங்களின் எண்ணிக்கையால் மூன்று நிலைகள் கூறி, குறைந்த வசதியுள்ளோர்க்கு விஷ்கம்ப/பர்வத கூறுகளை விகிதமாகக் குறைத்து எளிய மாற்றுவழியையும் தருகிறார்.

தானம் பற்றிய உபதேசத்தைத் தொடர்ந்து, பகவான் அரசனுக்கு ரத்நாசல தானத்தை விளக்குகிறார்—ரத்தினங்களால் ஆன ஒப்பற்ற குறியீட்டு மலை; அதன் அளவு வகைகள், பக்கமலைகளின் விகிதம் கூறப்படுகிறது. கந்தமாதனத்தை திசைமுறைப்படி அமைத்து, ஒவ்வொரு திசைக்கும் தனித்த ரத்தினங்கள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

தானதர்ம உபதேசத்தைத் தொடர்ந்து, பகவான் சோமலோகம் அளிக்கும் ‘ரௌப்யாசல’ தானவிதியைப் போதிப்பேன் என அறிவிக்கிறார். வெள்ளிப் பர்வதத்தின் எடைக்கு படிப்படியாக அளவுகள் கூறப்பட்டு, அதிக அளவுகளைச் செய்ய இயலாதவர்களுக்கு அதே விகிதத்தில் குறைத்து செய்ய அனுமதி அளிக்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் ஈசுவரன் ‘சர்க்கராசைலம்’ (சர்க்கராசலம்) தானத்தின் முறையை தான்யபர்வத விதியைப் போல விளக்குகிறார்—‘பார’ எடையால் மலையின் தரம் நிர்ணயம், நடுவில் மேருவை நிறுவுதல், அங்கே மூன்று பொன்னான புனித மரங்களை அமைத்தல், இருபுறங்களிலும் மணமிக்க தோப்புகளை நட்டல், குறிப்பிட்ட…

சூதர் கூறுகிறார்: முன்னொரு சபையில் சௌனகர், “நித்தியமாக விருப்பங்கள் நிறைவேற சாந்திக, பௌஷ்டிக கிரியைகள் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்?” என்று வைசம்பாயனரை வினவினார்.

இந்த अध्यாயத்தில் சிவன் உபதேச முறையில் நவகிரகங்களின் பிரதிமா-லட்சணங்களை விளக்குகிறார். ரவி (சூரியன்), சசி (சந்திரன்) முதல் செவ்வாய், புதன்; பின்னர் கிரகாசார்யர்கள் ப்ருஹஸ்பதி, சுக்ரன்; அதன் பின் சனி, ராகு மற்றும் கூட்டுக் கேதுக்கள் என வரிசை செல்கிறது.

நாரதர், உலகப் பயனும் முக்திப் பயனும் தரும் உபதேசத்தை மீண்டும் கூறுமாறு சிவனை வேண்டுகிறார். சிவன் நந்தியைப் புனித வாக்கின் தலைவனும் புராணவித்தையில் நிபுணனுமெனப் புகழ்ந்து, காளை வடிவில் தர்மஸ்வரூபன் எனக் குறிப்பிட்டு, மாஹேஸ்வர தர்மங்களைப் போதிக்க ஆணையிட்டு மறைந்தருள்கிறான்.

நந்திகேஸ்வரர் நாரதரிடம், கர்மங்களின் பலனைத் துறப்பதால் கிடைக்கும் பரம, அழியாத பயனை முதலில் போற்றுகிறார். பின்னர் மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதம் சுக்லபட்சத்தில் திருதியை (அல்லது த்வாதசி/அஷ்டமி/சதுர்தசி) திதியில், பிராமணர் பாராயணத்துடன் விரதத் தொடக்க முறையை விளக்குகிறார்.

நாரதர் ஆரோக்கியம், முடிவில்லா பலன், அமைதி தரும் விரதத்தை வேண்டினார்.

இந்த अध्यாயத்தில் நந்திகேஸ்வரர் நாரதரிடம் சங்க்ராந்தி விரதத்தின் உட்யாபன (முடிவுரை) பலன்களை அறிவிக்கிறார்.

நந்திகேஸ்வரர் நாரதரிடம் விஷ்ணுவின் உத்தம விரதமான ‘விபூதி-த்வாதசி’ விதியை அறிவிக்கிறார். தேர்ந்த மாதங்களில் சுக்ல தசமியிலிருந்து தொடக்கம், மாலை ஸந்த்யைக்குப் பின் கட்டுப்பாடுகள், ஏகாதசியில் ஜனார்தன வழிபாடு உடன் நோன்பு கூறப்படுகிறது.

நந்திகேஸ்வரர் நாரதருக்கு புஷ்பவாஹனன் அரசனின் வரலாற்றை உரைக்கிறார். பிரம்மா அளித்த பொற்கமலத்தால் அவன் தேவருலகங்களில் பயணம் செய்ய வல்லவன்; அவன் ராணியும் வம்சமும் அபூர்வமானவை.

நாரதர் புண்ணியமான விரதங்களை அறிய விரும்பியபோது நந்திகேஸ்வரர் ‘விரத-ஷஷ்டி’ உரையைத் தொடங்குகிறார்.

உரையாடல் முறையில் நந்திகேஸ்வரர் தினசரி தூய்மைச் செயல்முறையை அறிவுறுத்துகிறார்—முதலில் ஸ்நானம் செய்து சௌசமும் பாவ-சுத்தியும் பெற வேண்டும்.

நந்திகேஸ்வரர், மார்கண்டேயர் முன்பு யுதிஷ்டிரருக்குச் சொன்ன பிரயாக மஹாத்மியத்தின் புகழுரையை மீண்டும் தொடர்கிறார்.

யுதிஷ்டிரன் பிரம்மா கூறிய முன்னைய கல்பக் கதையைப் பற்றி கேட்டு, பின்னர் பிரயாகம் குறித்து—அங்கு செல்லும் முறை, உரிய ஒழுக்கம், அங்கே இறப்போரின் மறுமை நிலை, நீராடலின் பலன், அங்கு வாழ்வோருக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம்—என்று விசாரிக்கிறான்.

மார்கண்டேயர் அரசனை நோக்கி, பாவநாசகமான பிரயாக மாஹாத்மியத்தை மீண்டும் கேளுமாறு உரைக்கிறார். பிரயாகம் மறைக்கப்பட்ட உபதேசமாகவும், துயருற்றோர்க்கு அடைக்கலமாகவும் விளக்கப்படுகிறது.

யுதிஷ்டிரன், பிரயாகத்தின் மகிமையை மீண்டும் மீண்டும் கேட்பதால் பாவம் அழிகிறது என்று உறுதிப்படுத்தி, தர்மநெறியுடையோர் பிரயாக யாத்திரையை எவ்விதமாகச் செய்ய வேண்டும் என்று துல்லியமான முறையை கேட்கிறான்.

மார்கண்டேயர் அரசனிடம் பிரயாகத்தின் மகிமையை மீண்டும் உரைக்கிறார். கங்கையின் வடகரையில் உள்ள ‘மானஸா தீர்த்தம்’—அங்கே மூன்று இரவுகள் உபவாசம், தீர்த்தத்தை நினைவு கூர்வதின் வல்லமை, கங்கையில் பிரவேசித்தால் விடுதலை என்ற உறுதி—என்று கூறுகிறார்.

முன்னர் பிரயாகத்தின் புகழைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன், அனாசக விரதத்தின் இயல்பும் பலனும், பாபநிவாரணத்திற்குப் பின் அடையும் உலகமும் குறித்து மார்கண்டேயரிடம் கேட்கிறான்.

மார்கண்டேயர் பிரம்மாவின் போதனையை நினைவூட்டுகிறார்—எண்ணற்ற தீர்த்தங்கள் புனிதப்படுத்தும்; சோமதீர்த்தம் பாபநாச சக்தி உடையது.

சம்வாத வடிவில் மார்கண்டேயர் யுதிஷ்டிரருக்கு புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களின் பட்டியலை மீண்டும் கூறி, பின்னர் பிரயாகத்தின் உச்ச மகிமையை விளக்குகிறார். அங்குள்ள புனித நிலவரைவு—மூன்று அக்னிகுண்டங்கள், நடுவே ஓடும் ஜாஹ்னவி, மேலும் யமுனை கங்கையில் கலக்கும் சங்கமம்—என்று கூறப்படுகிறது.

யுதிஷ்டிரன் மோட்சத்திற்கான வழியாகப் பிரயாகத்தின் போதனையை முழுமையாக விளக்குமாறு கேட்கிறான்.

நந்திகேசுவரர் கூறுகிறார்—யுதிஷ்டிரன் பாண்டவர்களுடன் பிராமணர்கள், குருக்கள், தேவர்களைப் போற்றி வழிபடுகிறார்; ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வருகை தந்து வழிபடப்படுகிறார்; யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் அரசராக நிறுவப்படுகிறார்.

முனிவர்கள் சூதரிடம்—த்வீபங்கள், சமுத்திரங்கள், மலைகள், வர்ஷங்கள், நதிகள் ஆகியவற்றின் முழு பிரபஞ்ச அமைப்பு, லோகாலோகமும் சூரிய-சந்திர இயக்கங்களும் விரிவாகச் சொல்லுமாறு கேட்கிறார்கள்.

பதினான்கு மன்வந்தரங்களும் பிரஜா-ஸிருஷ்டியும் என்ற சூழலில் பாரதவர்ஷத்தை மீண்டும் விளக்குமாறு முனிவர்கள் வேண்டுகின்றனர். சூதர் சிந்தித்து—கர்மவிதி அறியப்படும் மத்திய நிலமே பாரதம்; இங்கு ஸ்வர்கமும் மோக்ஷமும் இரண்டும் பெறத்தக்கவை என வரையறுக்கிறார்.

மனு ஜனார்தனனிடம் ஸ்ராத்த விதியும் மகாதானப் பலன்களும் கேட்ட பின், உర్వசி தேவர்களையும் விட்டு புரூரவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அளவுக்கு அவனுக்கு ஏற்பட்ட அபூர்வ அழகு‑சௌபாக்கியத்தின் முன்னாள் கர்மக் காரணம் என்ன என்று கேட்கிறார்.

சூதர் உரையில் புரூரவஸ் இமயத்தின் ஒரு புனித நதித் தீர்த்தத்துக்கு வந்து அதைத் தரிசிக்கிறான்.

சூதர் கூறுகிறார்—புனித நதியின் நீராலும் குளிர்ந்த தென்றலாலும் புத்துணர்வு பெற்ற ஒரு அரசன் ஹிமவத்தை அடைந்தான்.

சூதர் கூறுகிறார்—தெய்வயோகமும் தேவர்களின் தேவனின் அருளும் காரணமாக புரூரவஸ் ஐராவதியின் ஊற்றருகே உள்ள அணுக இயலாத, மயக்கும் மலைப்பகுதிக்கு வந்து சேர்கிறான்.

சூதர் ஒரு மலைப்பகுதியை வர்ணிக்கிறார்; அங்கே மறைந்த குகைக்குள் ஒரு சரோவரம் உள்ளது. ஒரு அரசன் மல்லிகை மலர்வளையம் சூழ்ந்த வாயிலை கண்டுத் துளைந்து, அடர்ந்த இருளின் அபாயப் பாதையைத் தாண்டி இயல்பாகவே ஒளிரும் பூமிக்கடிப் பரப்பை அடைகிறான்.

புரூரவஸ் நிகழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து சூதர் கூறுகிறார்—விரக்தியும் தவமும் கொண்ட அரசன் அப்சரஸ்களும் கந்தர்வர்களும் செய்யும் மலர்-நீர்விளையாட்டு, இசை, மாலைக்காலத்தில் ஜனார்தனனுக்கான நடன-வழிபாட்டை காண்கிறான். விண்ணோர் வரங்களை அளிக்க வந்தபோது, அரசன் மதுசூதனனின் பிரசாதமே வேண்டுகிறான்.

சூதரின் உரையில் கதை ஹிமவத்–கைலாசத்தின் வடக்கிலுள்ள புனித மலைப்பகுதிக்கு நகர்கிறது. அங்குள்ள தெய்வச் சிகரங்கள், காடுகள், ஏரிகள் ஆகியவற்றை அவர் பட்டியலிட்டு, அலகாவில் குஹ்யகர்களுடன் குபேரன் இருப்பதையும், அந்த நிலப்பரப்புகளில் நியமிக்கப்பட்ட யக்ஷர்களின் பெயர்களையும் கூறுகிறார்.

சூதர் இருபிறப்பாளர்களின் சபையை நோக்கி புவனகோச வருணனையைத் தொடர்கிறார்.

முனிவர்களின் அண்டவியல் வினாவிற்கு விடையாக சூதர் ஆறாம் தீவு கோமேதகத் தீவும் அதைச் சூழ்ந்த சுரோதகக் கடலும் கூறி, அங்குள்ள மலைகளின் பெயர்களைச் சொல்லி நிலத்தை தெற்கு தாதகீகண்டம், வடக்கு குமுதம் எனப் பிரிக்கிறார்.

சூதர் சூரியன்‑சந்திரனின் கதி (பயணம்) பற்றி போதனை முறையில் விளக்குகிறார். மண்டல‑பர்யாய அளவுகளால் பூமி‑வான அமைப்பின் பரப்பை நிர்ணயித்து, சூரிய‑சந்திர அளவுகளை ஒப்பிடுகிறார்.

முன்னைய தெய்வக் கதையைக் கேட்ட பின் ரிஷிகள் சூதரிடம்—சூரியன்‑சந்திரன்‑கிரக‑நட்சத்திரங்களின் இயக்கம் ஏன் மோதாமல் நடைபெறுகிறது, அவற்றை யார் இயக்குகிறார்? என்று கேட்கிறார்கள்.

சூதர் பிரபஞ்சவியல் உரையில் மாதங்கள், பருவங்கள் வரிசைப்படி சூரியனுடன் இணைந்து செயல்படும் கணங்களைச் சொல்கிறார்—பிரஜாபதிகள்/ஆதித்யர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், யாதுதானர்கள்.

சூதர் அண்டவியல் விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து கிரகங்களின் ரதங்களும் அவற்றின் குதிரைகளும் பற்றிய விவரங்களைச் சொல்கிறார்.

முன்னைய உபதேசத்தை கேட்ட முனிவர்கள், தேவர்களின் ஆலயங்கள் (தேவகிருஹங்கள்) எவ்வாறு அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், சூரிய-சந்திராதி ஜ்யோதிர்களின் அமைவிடம் என்ன என்றும் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்.

ரிஷிகள் மீண்டும் மீண்டும் பக்தியுடன் கேட்கிறார்கள்—மகேஸ்வரர் ‘புராரி’ என்ற பெயரை எவ்வாறு பெற்றார்? திரிபுரம் ஒரே அம்பால் எவ்வாறு எரிந்தது?

சூதர் புராணச் சிற்பவிளக்கத்தைத் தொடர்ந்துப், தைத்யன் தெய்வீக யுக்தியால் மனத்தில் நகரும் கோட்டை-நகரமான ‘திரிபுரம்’ எனும் திட்டத்தை அமைத்தான்; மாயன் அதை மூன்று நகரங்களாக உருவாக்கினான் என்று கூறுகிறார்.

சூதர் கூறுகிறார்: மாயன் திரிபுரத்தின் கட்டுமானத்தை நிறைவு செய்ததும், தைத்ய‑தானவர்கள் பெருந்தொகையாய் அங்கு குடியேறினர். நகரம் இன்பவிளையாட்டுகள், இசை, சமூக ஒற்றுமை ஆகியவற்றால் செழித்தது.

சூதர் கூறுகிறார்—திரிபுரத்தின் தானவர்கள் மூன்று உலகங்களையும் அச்சுறுத்தி, தேவஸ்தானங்களையும் முனிவர் ஆசிரமங்களையும் அழித்து, உயிர்களைப் பயமும் இருளும் சூழச் செய்கின்றனர்.

சூதர் கூறுகிறார்—மாயாவின் திரிபுரத்தில் வாழும் தானவர்கள் துன்புறுத்த, தேவர்கள் பாதுகாப்பிற்காக மகாதேவரைச் சரணடைந்தனர். சிவன் அவர்களை அன்புடன் ஏற்று நலன் அளிப்பேன் என்று வாக்குறுதி செய்து, திரிபுரத்தை எரிப்பேன் எனக் கூறி முறையான ரதம் அமைக்க உத்தரவிட்டான்.

சூதர் கூறுகிறார்: தெய்வ சக்திகள் ஒன்று கூட, நாரதர் விரைவில் திரிபுரம் வருகிறார். தானவர்கள் அவரை முறையாக விருந்தோம்பி மரியாதை செய்கிறார்கள். நகரை வாட்டும் அபூர்வ அசுப நிமித்தங்களின் பொருளை மாயன் நாரதரிடம் கேட்கிறான்.

சூதர் கூறுகிறார்—நாரதர் திரிபுரத்திலிருந்து திரும்பி, போரின் நடுவே தேவர்சபையில் தோன்றுகிறார். காட்சி இலாவ்ருதத்தில் அமைந்தது; அது தேவர்களின் பிறப்பிடம், யாக‑ஸம்ஸ்காரங்கள் நடைபெறும் புனித நிலம்.

சூதர் திரிபுர நிகழ்வைத் தொடர்கிறார். மாயன் தாக்குதல் செய்து திரிபுரத்தில் நுழைந்து காலத்தின் வலிமையை நினைத்து, கோட்டைகள் இறுதியில் பாதுகாப்பளிக்க முடியாது எனக் கூறுகிறான்.

சூதர் கூறுகிறார்: பிரமதர்கள் தாக்கியதால் தைத்யர்கள் தோல்வியுற்று அச்சத்துடன் திரிபுரத்தில் ஒளிந்தனர். மயன் மனம் தளர்ந்த தைத்யர்களைத் தேற்றிக் கொண்டு, இந்த பின்னடைவு காலத்தின் வலிமை என விளக்குகிறான்.

சூதர் திரிபுர நிகழ்வைத் தொடர்கிறார். இந்திரனும் லோகபாலர்களும் படையைத் திரட்டி, போர்முரசுகளின் முழக்கத்துடன் தேவர்கள் முன்னேறுகின்றனர்; சிவன் வருவார் என்ற எண்ணத்தில் அசுரர்கள் அஞ்சுகின்றனர்.

சூதர் திரிபுரக் கதையைத் தொடர்கிறார். தாரகன் வதமான பின் மாய தானவன் பிரமதர்களை விரட்டிவிட்டு அச்சமுற்ற தானவர்களை உரைக்கிறான். சந்திரன் புஷ்ய நக்ஷத்திரத்துடன் சேரும் நேரமே குறியீடு எனக் கூறி, அந்த நியதிக் கணத்தில் அஞ்சாது முழு அர்ப்பணிப்புடன் நகரைக் காக்க உத்தரிக்கிறான்.

சூதர் கூறுகிறார்—தேவர்கள் மற்றும் சிவனின் கணங்கள் முழக்கமிகு அபசகுனங்களும் ஆயுதமழையும் நடுவே திரிபுரத்தை நோக்கி முன்னேறினர். கடற்கரையில் கடும் போர் எழுந்தது; அம்புகளின் தாக்கத்தில் கடல்வாழ் உயிர்களும் அழிந்தன.

ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—புரூரவஸ் (ஐலன்) ஒவ்வொரு அமாவாசையிலும் மீண்டும் மீண்டும் எவ்வாறு ஸ்வர்க்கம் ஏறுகிறான்? அவனுடைய பித்ரு-தர்ப்பணம் எவ்வாறு பலிக்கிறது?

ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழும் சதுர்யுகங்களின் வரிசை மற்றும் எண்ணிக்கையை விளக்குமாறு ரிஷிகள் சூதரை வேண்டுகின்றனர்.

திரேதாயுகத் தொடக்கத்தில், ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் நடந்ததுபோல் யாகம் முதலில் எவ்வாறு ‘பிரவர்த்தித்தது’ என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்.

சூதர், திரேதைக்கு அடுத்ததாக துவாபர யுக ஆட்சி வருவதாக அறிவித்து, தர்ம‑பிரபஞ்ச விளக்கத்தைத் தொடர்கிறார். துவாபரத்தில் சித்திகள் குறைதல், வர்ண‑ஆசிரம கலப்பு, ஸ்ருதி‑ஸ்மிருதி விளக்கங்களில் பிளவுகள் தோன்றுதல் கூறப்படுகிறது.

உரையாடல் முறையில் சூதர் கூடியிருந்த முனிவர்களுக்கு உபதேசிக்கிறார்—முதலில் மன்வந்தர அமைப்பையும், யுகம் யுகமாக ஆயுள் மற்றும் உடல் அளவுகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் விளக்குகிறார்.

ரிஷிகள் சூதரிடம்—மத்ஸ்யன் மகாதாரக-வதக் கதையை எப்போது, எவ்வாறு உரைத்தான் என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் இதை மனு மத்ஸ்யனை வினவிய சூழலில் அமைக்கிறார்—சரவணத்தில் ஷண்முகத் தெய்வம் (குஹ/ஸ்கந்தன்) பிறப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்று.

வராங்கி இந்திரனின் கொடுமையை நினைத்து புலம்பி, தன் துயரை நீக்கும் மகன் கிடைக்காவிட்டால் உயிரைத் துறப்பேன் என அறிவிக்கிறாள். கோபமுற்றாலும் கட்டுப்பாட்டுடன் வஜ்ராங்கன் மீண்டும் கடும் தவம் செய்து வல்லமையான வாரிசைப் பெறத் தீர்மானிக்கிறான்.

தாரகன் கூடிய அசுரர்களிடம் தேவர்களுடன் மரபுவழிப் பகை இருப்பதைச் சொல்லி, முதலில் தவம் செய்து வலிமை பெற்று பின்னர் ஸ்வர்கத்தை வெல்ல வேண்டும் என முன்வைக்கிறான். அவன் பாரியாத்ர மலைக் குகையில் கடும் தவம் செய்கிறான்; பிரம்மா தோன்றி வரம் அளிக்கிறார்.

போர்விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து சூதர் கூறுகிறார்: தேவர்கள்–தைத்யர்கள் மோதியபோது பேரொலி, கடும் கோபம் எழுந்தது. படைகள் நெருங்கியவுடன் பாதாதி, குதிரைப்படை, ரதப்படை, யானைப்படை ஆகியவற்றின் பரஸ்பரத் துணை இணைப்புகளும் மோதல் வரிசையும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

சூதர் போர்க்கள நிகழ்வுகளைத் தொடர்ச்சியாக உரைக்கிறார். (1) யமன் (அந்தக/க்ருதாந்த) கிராசனனுடன் அம்புகள், கதா, தண்டம், மல்லயுத்தம் ஆகியவற்றால் द्वந்த்வம் செய்கிறான்; இறுதியில் யமன் உயிரற்றவனென விழ, கிராசனன் யமகிங்கரர்களைத் தாக்கி அட்டகாசம் செய்கிறான்.

சூதர் போர் வரலாற்றைத் தொடர்கிறார். நிமி தலைமையில் மதன, ஜம்பக, சும்ப, மகிஷ, ஜம்ப, கிரசன ஆகிய தைத்யத் தலைவர்கள் பலவகை ஆயுதங்களால் விஷ்ணுவைத் தாக்குகின்றனர். அம்புகள் ஹரியை அசைக்கவில்லை; அவர் வில்லால் பாம்புபோன்ற அம்புகளை எய்து, வில் அறுந்ததும் கதையை ஏந்துகிறார்.

கிராசனன் இறந்தபின் தானவர்கள் ஆயுதமழை பொழிந்தனர்; விஷ்ணு தம் மேன்மையான பிரதியஸ்திரங்களால் அதை அடக்கினார். விஷ்ணு கருடனை மத்தனனின் ரதத்தை நோக்கி செல்லச் சொல்லி, களைப்பினால் சிறிது நேரம் விலக அனுமதித்தார். விஷ்ணு மத்தனனுடன் இரட்டையப் போர் செய்து கதையால் அவனை நசுக்கினார்.

சூதர் கூறுகிறார்—ஹரி விலகியதைப் பார்த்த இந்திரன் தோல்வி என எண்ணி விஷ்ணுவின் ஆலோசனையை நாடுகிறான்.

சூதர் உரைக்கிறார்—(1) தைத்யப் படையால் தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு அவமதிக்கப்படுகின்றனர்; விடுதலை பெற்ற பின் பிரம்மாவை அணைந்து பிரபஞ்ச-தத்துவமய ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றுகின்றனர்.

சிவன் பார்வதியிடம், தன் உடலில் வெண்மையான நறுமண ஒளி சந்தனப் பூச்சுபோல் ஒட்டியிருக்கிறது என்றும், அவளின் அருகாமை தன் பார்வைக்கு ‘களங்கம்’ போலத் தோன்றுகிறது என்றும் கூறுகிறான்.

சூதர் கூறுகிறார்—குசுமமோதினி கிரிஜையை அணைத்து ‘எங்கே செல்கிறாய்?’ என்று கேட்கிறாள்.

புராணிக உரையாடலில் தேவியின் கண்டிப்பு, சாப-பலன் தொடர்பான நிகழ்வுக்குப் பின் கோபத்திலிருந்து சிங்கம் தோன்றும் அதிசயம் கூறப்படுகிறது. அவளின் நோக்கத்தை உணர்ந்து பிரம்மா ஆசிரமத்திற்கு வந்து வரம் அளித்து, அளவுக்கு மீறிய தவத்தை நிறுத்துமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.

சூதர் தொடர்கிறார்—வீரகன் நுழைவைத் தடுக்கிறான். தேவி உள்ளத்தில் ‘பெண் அல்ல’ என அழைக்கப்பட்டதின் முரண்பாட்டை உணர்ந்து, கோபத்தில் இட்ட சாபத்தை வருந்துகிறாள்.

சூதர் ஸ்கந்தன் (குஹன்) தோற்றத்தையும், க்ருத்திகைகளுடன் உள்ள தொடர்பால் அவருக்கு ஆறு முகங்களும் விசாக, ஷண்முக, ஷட்வக்த்ர, கார்த்திகேய என்ற பெயர்களும் எவ்வாறு ஏற்பட்டன என்பதையும் கூறுகிறார்.

சூதர் கூறுகிறார்—‘ஒரு சிறுவன் உன்னை அழிப்பான்’ என்ற பிரம்மாவின் வாக்கை நினைத்து தாரகன் அஞ்சினான். காலநேமி முதலிய தைத்யர்கள் படையைத் திரட்டினர்.

ரிஷிகள் ஹிரண்யகசிபுவின் மரணம், நரசிம்மரின் மகிமை, பாபநாசம் ஆகியவற்றைக் கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுகிறார்—நீண்ட தவத்திற்குப் பின் பிரம்மா தேவர்கள், திசைகள், காலப் பிரிவுகள், கிரகங்கள், முனிவர்கள், திவ்யகணங்களுடன் வந்து தோன்றுகிறார்.

சூதர் கூறுகிறார்—நரசிம்மர் காலமே போல மனித-சிங்க வடிவில் தோன்றி தைத்யர்களை திகைக்கச் செய்தார்.

சூதர், அச்சுறுத்தும் விலங்கு முகங்களுடன் கூடிய தைத்ய-தானவ கூட்டங்கள் சிங்க வடிவம் கொண்ட நரசிம்மப் பெருமானைத் தாக்குவதாக விவரிக்கிறார். அவர்களின் அம்புகளும் சக்கரங்களும் தோல்வியடைகின்றன; இறைவன் அந்த வட்டங்களை விழுங்கி, ஒரு கர்ஜனையுடன் ஒளிரும் ஈட்டியை உடைக்கிறார்.

நரசிம்மரின் மகிமையை கேட்ட முனிவர்கள் அதையே மேலும் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகின்றனர்; இப்போது பத்மமஹாகல்பத்தில் பத்மநாபரின் தாமரை-சிருஷ்டி மற்றும் உலகின் பொன்னிற இயல்பு மையமாகிறது. சூதர் கேசவனை நோக்கி மீண்டும் கேள்விகள் எழுந்த தொடர்ச்சியைச் சொல்கிறார்.

மத்ஸ்யர் அரசனுடன் உபதேச உரையாடலில் சந்த்யா–சந்த்யாம்சம் உட்பட யுக அளவுகளை நிர்ணயித்து, நான்கு யுகங்களிலும் தர்மத்தின் நிலையை விளக்குகிறார்.

மத்ஸ்யர் யுகாந்த லயத்தை விளக்குகிறார்: நாராயணனின் சூரியத் தேஜஸ் நிலத்திலுள்ள, நிலத்தடியில் உள்ள நீர்களையும், உடலின் ஈரத்தையும் கூட உலரச் செய்து தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறது. பின்னர் ஹரியின் ஆட்சியில் வாயு வலுப்பெற்று பிராணன்-அபானன்-சமானன் முதலிய உள்காற்றுகளைச் சுருக்குகிறது.

மத்ஸ்யர் பிரளயத்தை விளக்குகிறார்: உலகம் முழுதும் ஏகார்ணவமாகி, நாராயணன் ஹம்ஸ ரூபத்தில் அந்த மஹாசமுத்திரத்தில் சயனிக்கிறான். சாத்த்விக மனத்தால் உணரப்படும் அக்ஷரப் பிரம்மத்தைச் சுட்டி, உபநிஷத்துகளின் ‘குஹ்ய’ உபதேசத்துடன் அதன் தொடர்பை கூறுகிறார்.

மத்ஸ்ய பகவான் சிருஷ்டி உரையாடலைத் தொடர்ந்து, ஆதியில் உலகம் நீரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு லயித்த, உள்நோக்கி ஒடுங்கிய நிலையில் இருந்ததென விளக்குகிறார். ஒரு நுண்ணிய முன்-விரிசல் வெளிப்பட்டு சப்தம் தோன்ற, அதிலிருந்து வாயு எழுந்து பெருங்கடலைக் கலக்குகிறது.

உரையாடல் முறையில் மத்ஸ்யன் அரசனுக்கு ஆதிசிருஷ்டி மற்றும் உலக ஒழுங்கை எடுத்துரைக்கிறான். நாராயணன் பேரளவான பொன்னிறத் தாமரையில் பிரம்மாவை வெளிப்படுத்துகிறான்.

மத்ஸ்யர் கூறுவது: தவத்தில் ஏற்பட்ட கலக்கத்திலிருந்து மது, கைடபன் எனும் இரு மகாபல அசுரர்கள் தோன்றி, ஏகார்ணவத்தில் உலாவி பிரபஞ்ச ஒழுங்கை அதிர வைத்தனர்.

மத்ஸ்யர் கூறுவது—தாமரையில் நின்ற பிரம்மா கடும் தவம் செய்கிறார். அப்போது நாராயணர் கபிலருடன் ஶம்பு-ரூபத்தில் தோன்றி, பிரம்மாவை உரைத்து, சத்தியம் மற்றும் ருதம் (ऋत) நினைவே பரம நிலை என உபதேசிக்கிறார்.

மத்ஸ்யர் அரசனிடம்—யுகங்களும் உலகங்களும் மாறுபடுவதற்கேற்ப விஷ்ணுவின் பெயரும் அறிதலும் (ஹரி, வைகுண்டன், கிருஷ்ணன் முதலியவை) பலவாறு விளங்குகின்றன என்று முதலில் கூறுகிறார்.

மத்ஸ்யன் கூறுகிறான்—விஷ்ணுவின் உறுதியளிக்கும் வாக்கை கேட்டதும் தைத்யர், தானவர்கள் போர்வெற்றிக்கான தயாரிப்பை மேலும் தீவிரப்படுத்தினர்.

மத்ஸ்யர் போர் வரலாற்றைத் தொடர்கிறார். முன்பு தைத்யப் படையை விவரித்த பின், இப்போது தேவர்களின் வைஷ்ணவ சேனையை வரிசையாகக் கணக்கிடுகிறார். தேவர்கள் ஒழுங்கான அணிகளாகக் கூடுகின்றனர்; இந்திரன் தெய்வீக பரிவாரத்துடன் முன்னேற, வானில் நன்மை-தீமை சகுனங்கள் தோன்றுகின்றன.

மத்ஸ்யபுராணத்தில் தேவர்–அசுரர் பேர்போர் கூறப்படுகிறது. தானவ மாயை, அம்புவலைகளால் தேவர்கள் சிக்க, இந்திரன் வஜ்ரத்தால் வழி திறந்து தாமஸ அஸ்திர-வலை வீசி தைத்யர்களை இருளில் குருடாக்கி, தேவர்கள் எதிர்தாக்குதல் செய்கின்றனர்.

மத்ஸ்யர் கூறுகிறார்—மகிழ்ந்த இந்திரன், சோமனை முதலில் போருக்கு அனுப்பி, குளிர்கால ஆயுதத்தால் தைத்யர்களின் மாயையை அழிக்க ஆணையிட்டான்.
Adhyaya 1 teaches dharmic preservation during cosmic crisis: Manu embodies the ideal protector-king who responds with compassion (saving the small fish) and obedience to divine instruction (gathering beings into the boat). The chapter frames Pralaya not as mere catastrophe but as a cyclical transition where righteous leadership, guided by Viṣṇu (Matsya), safeguards life and enables renewal at the start of Kṛtayuga.
This chapter primarily covers Creation-cycle theology (Pralaya and yuga transition) and Rajadharma in archetypal form (the king as guardian of beings). It also establishes Purāṇic transmission (Sūta narrating to the Naimiṣāraṇya sages). Vastu-śāstra and detailed genealogies are not yet developed here; they are foreshadowed by the sages’ broader questions about cosmic origins and divine forms.
Matsya first tests Manu’s compassion through the ever-growing fish that cannot be contained in smaller waters. After revealing Himself, Matsya warns of imminent flooding, provides a boat made by the gods, instructs Manu to place all classes of beings inside, and tells him to fasten the boat to Matsya’s horn when yuga-end winds strike—thus ensuring survival through Pralaya and Manu’s role as future progenitor (Prajāpati).
The chapter teaches how dharma and knowledge are preserved through cosmic collapse: Matsya instructs Manu to safeguard the Veda (as the ‘Veda-boat’) and the seed-forms of beings during antarakṣaya pralaya, emphasizing divine guidance, disciplined yoga, and continuity of creation after dissolution.
This adhyāya is primarily Sṛṣṭi–Pralaya (creation and dissolution) and the Matsya-Avatāra rescue narrative. It also functions as an index of forthcoming Dharma material—dāna, śrāddha, varṇa-āśrama, iṣṭa-pūrta, and devatā-pratiṣṭhā—while genealogy/manvantara themes are named as part of the Purāṇa’s scope rather than detailed here. Vāstu is not taught in this chapter, but the ‘world-structure’ cosmogony provides the cosmographic base later used by Vāstu and temple-planning sections.
Matsya orders Manu to board a boat identified with the Veda, gather life-seeds, and fasten the boat to Matsya’s horn using a serpent as a rope. When the deluge turns the worlds into a single ocean, horned Matsya appears at the foretold time and tows/protects the boat until the flood passes.
Saṃvarta, Bhīmanāda, Droṇa, Caṇḍa, Balāhaka, Vidyutpatāka, and Śoṇa—described as laya-vārida, the rain-bearing agents of dissolution.
It links creation to both revelation and metaphysics: Brahmā’s tapas precipitates the manifestation of the Vedas and śāstric disciplines, and creation proceeds through an enumerated Sāṅkhya sequence (Prakṛti/Pradhāna → Mahat → Ahaṅkāra → indriyas/mind → tanmātras → five elements). The chapter also teaches that cosmic origins and human genealogy (Svāyaṃbhuva Manu) are grounded in these principles, while the chaturmukha episode functions as a theological narrative explaining Brahmā’s multiple faces and the dynamics of desire, shame, and creative impetus.
This chapter is primarily Sṛṣṭi (creation philosophy) and Puranic genealogy. Dharma appears as a principle/personification arising from Brahmā, alongside Kāma, krodha, lobha, and moha—showing a dharma-psychology bridge. Genealogy is explicit in the list of ten mind-born sages and the birth of Svāyaṃbhuva Manu (Virāṭ/Adhipuruṣa) and the broader Manu succession. Vāstu/architecture is not a focus in Adhyāya 3; it serves instead as a cosmological foundation that later Vāstu and rājadharma sections can presuppose.
The chapter teaches that primordial creation (ādi-sṛṣṭi) operates on a divine, suprasensory plane and should not be over-analyzed using ordinary human ethical categories. It also establishes a Vedic-theological principle: Brahmā is Veda-personified, and Gāyatrī/Sāvitrī is his inseparable presiding śakti—hence Sāvitrī recitation/approach is presented as intrinsically faultless, even while the narrative acknowledges Brahmā’s shame and the karmic consequence enacted through Kāma’s curse.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Vedapath Gold
Reading stays free, with or without Gold. It is for when you would rather listen: Sanskrit recitation and a spoken translation in 10 languages across the library, on this site and in the app, plus weekly Mudras for your questions and every comic and video episode open.