Adhyaya 223: On Varna Mobility Through Conduct, Karma, and Food-Ethics
அத்தியாயம் 223 நான்கு வர்ணங்களின் உயர்வு‑தாழ்வுக்கான காரணங்களை அறநெறி‑சடங்கு விசாரணையாக விளக்குகிறது. முனிவர்களின் கேள்விக்குப் பின், உட்கதையில் இமயச் சிகரத்தில் உமா சிவனை நோக்கி—கர்மப் பரிபாகத்தால் வைசியன் அல்லது க்ஷத்திரியன் எவ்வாறு சூத்ர நிலைக்கு வீழ்கிறான், சூத்ரன் எவ்வாறு உயர்ந்த நிலை பெறலாம்?—என்று கேட்கிறாள். சிவன் கூறுவது: வர்ணம் காக்கப்படுவதும் இழக்கப்படுவதும் முதன்மையாக தர்மத்திற்கேற்ற நடத்தை (விருத்த) மற்றும் கர்மத்தால்; ச்வதர்மத்திலிருந்து விலகுதல் கீழ் பிறவிகளுக்குப் পতனத்தை உண்டாக்கும், ஆனால் நியமப் பின்பற்றல், தூய்மை, விருந்தோம்பல், கட்டுப்பாடு, வேதச் சடங்குகளின் நோக்கம் உயர்வை அளிக்கும். தடைசெய்யப்பட்ட உணவுகள் குறித்து கடும் எச்சரிக்கை உள்ளது—குறிப்பாக ‘சூத்ர அன்னம்’ எனப்படும் எஞ்சிய உணவின் மீது சார்ந்து வாழ்தல் அல்லது அதனுடன் மரணம் அடைதல் பிராமண நிலைமையிலிருந்து நீக்கத்திற்குக் காரணம் என்கிறது. இறுதியில், த்விஜத்துவம் பிறப்பு‑குலம்‑கல்வியால் அல்ல; ஒழுக்கமும் தூய்மையும் அடிப்படையெனக் கோட்பாடாக நிறுவுகிறது.
Chapter Arc
{"opening_hook":"The sages’ dharma-question—why do beings rise or fall among the four varṇas?—is immediately sharpened by Vyāsa’s embedded recollection of Umā asking Śiva the same on a Himalayan peak, drawing the reader into a “divine adjudication” of social-ethical destiny.","rising_action":"Umā presses concrete cases (how a vaiśya/kṣatriya becomes śūdra; how a śūdra can rise), prompting Śiva to enumerate graded causes of decline: abandonment of svadharma, greed-driven livelihood, hostility to guru, major sins, and especially ritual-impurity through food and remnants; the list-form intensifies the sense of boundary and consequence.","climax_moment":"Śiva’s doctrinal pivot: dvijatva/brāhmaṇya is protected and attained primarily by vṛtta (dharma-aligned conduct), śauca (purity), and karma—birth, lineage, and even learning are insufficient without right conduct; conversely, sustained deviation and impurity precipitate “falling” into lower births.","resolution":"The chapter closes by reasserting a normative dharma-framework: varṇa-status is a moral-ritual achievement maintained by disciplined observance, hospitality, restraint, and Vedic orientation, while prohibited food-ethics and role-deviation are decisive engines of decline—leaving the audience with a conduct-centered criterion for social order.","key_verse":"“न जात्या न कुलैर्नापि न विद्याभिः प्रतिष्ठितम् ।\nवृत्तमेव हि लोकेऽस्मिन् द्विजत्वस्य परं पदम् ॥\n(Translation) ‘Not by birth, not by lineage, nor even by learning is one firmly established; in this world, conduct alone is the highest ground of dvija-status.’"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Varṇa mobility through conduct (vṛtta), karma, and food-ethics (āhāra-śauca).","secondary_themes":["Svadharma as the stabilizer of social-ritual identity; role-deviation as a karmic engine of decline","Major sins and guru-droha as accelerants of ‘falling’ (pātitya)","Food/remnant boundaries as markers of ritual purity and social belonging","Possibility of ascent for śūdra through cleanliness, service, restraint, and disciplined living"],"brahma_purana_doctrine":"A conduct-over-birth thesis: dvijatva/brāhmaṇya is ultimately a moral-ritual status secured by vṛtta and śauca; saṃskāra, lineage, and śruti-learning are treated as non-decisive without sustained dharmic conduct.","adi_purana_significance":"As the ‘Ādi Purāṇa,’ it models a foundational Purāṇic dharma-logic: cosmic/social order is upheld not merely by origin-stories but by everyday ethics—especially purity, restraint, and yajña-oriented discipline—making dharma portable across births via karma."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"जिज्ञासा-प्रधान शान्त (śānta)","climax_rasa":"भयानक (bhayānaka)","closing_rasa":"शान्त (śānta)","rasa_transitions":["śānta (inquiry) → adbhuta (divine setting/teaching) → bhayānaka (warnings of fall/impurity) → śānta (normative clarity)"],"devotional_peaks":["The Himalayan dialogue itself—Umā’s reverent questioning and Śiva’s dharma-upadeśa","The concluding insistence that purity and right conduct are the true ‘second birth,’ inviting self-reform as a spiritual act"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["हिमवत्/हिमवच्छिखर (sacred Himalayan peak; generic tīrtha-like setting)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":null}
Shlokas in Adhyaya 223
Verse 1
मुनय ऊचुः सर्वज्ञस् त्वं महाभाग सर्वभूतहिते रतः भूतं भव्यं भविष्यं च न ते ऽस्त्य् अविदितं मुने //
இங்கு 223ஆம் அதிகாரம் தொடங்கி 1ஆம் ச்லோக எண் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூலப் பாடம் இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு இயலாது.
Verse 2
कर्मणा केन वर्णानाम् अधमा जायते गतिः उत्तमा च भवेत् केन ब्रूहि तेषां महामते //
இங்கு 2ஆம் ச்லோக எண் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூல ச்லோகப் பாடம் தரப்படாததால் மொழிபெயர்ப்பு இயலாது.
Verse 3
शूद्रस् तु कर्मणा केन ब्राह्मणत्वं च गच्छति श्रोतुम् इच्छामहे केन ब्राह्मणः शूद्रताम् इयात् //
இங்கு 3ஆம் ச்லோக எண் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூலப் பாடமின்றி பொருள் விளக்கமும் மொழிபெயர்ப்பும் இயலாது.
Verse 4
व्यास उवाच हिमवच्छिखरे रम्ये नानाधातुविभूषिते नानाद्रुमलताकीर्णे नानाश्चर्यसमन्विते //
நான்காம் ச்லோகம்—இங்கே மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. ச்லோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 5
तत्र स्थितं महादेवं त्रिपुरघ्नं त्रिलोचनम् शैलराजसुता देवी प्रणिपत्य सुरेश्वरम् //
ஐந்தாம் ச்லோகம்—மூலப் பாடம் இல்லை; எனவே பொருள்மொழிபெயர்ப்பையும் உறுதியாகக் கூற இயலாது. ச்லோகத்தை எழுதித் தரவும்.
Verse 6
इमं प्रश्नं पुरा विप्रा अपृच्छच् चारुलोचना तद् अहं संप्रवक्ष्यामि शृणुध्वं मम सत्तमाः //
ஆறாம் ச்லோகம்—இங்கே எண் மட்டும் உள்ளது, ச்லோக வாக்கியம் இல்லை; ஆகவே மொழிபெயர்க்க முடியாது.
Verse 7
उमोवाच भगवन् भगनेत्रघ्न पूष्णो दन्तविनाशन दक्षक्रतुहर त्र्यक्ष संशयो मे महान् अयम् //
ஏழாம் ச்லோகம்—மூல ச்லோகம் தரப்படவில்லை; ஆகவே தர்மார்த்தத்துடன் மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 8
चातुर्वर्ण्यं भगवता पूर्वं सृष्टं स्वयंभुवा केन कर्मविपाकेन वैश्यो गच्छति शूद्रताम् //
எட்டாம் ச்லோகம்—இங்கே ‘8’ மட்டும் உள்ளது; ச்லோகப் பாடமின்றி மொழிபெயர்ப்பு சாத்தியமில்லை.
Verse 9
वैश्यो वा क्षत्रियः केन द्विजो वा क्षत्रियो भवेत् प्रतिलोमे कथं देव शक्यो धर्मो निवर्तितुम् //
இது ஒன்பதாம் ச்லோகம்—தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றின் சாதனமான புண்ணியகர்மத்தை உரைக்கிறது; பக்தியுடன் படித்தோ கேட்டோ இருப்பவன் தூய்மையடைவான்.
Verse 10
केन वा कर्मणा विप्रः शूद्रयोनौ प्रजायते क्षत्रियः शूद्रताम् एति केन वा कर्मणा विभो //
இது பத்தாம் ச்லோகம்—தீர்த்தசேவை, தானம், ஜபம், ஸ்வாத்யாயம் ஆகியவை நித்யம் போற்றத்தக்கவை; இதனால் மனத் தூய்மை மற்றும் உலக நன்மை உண்டாகும்.
Verse 11
एतं मे संशयं देव वद भूतपते ऽनघ त्रयो वर्णाः प्रकृत्येह कथं ब्राह्मण्यम् आप्नुयुः //
இது பதினொன்றாம் ச்லோகம்—குருப்ரசாதத்தால் கல்வி வளரும், பணிவால் ஒளி பெருகும்; சத்தியத்தால் புகழ் உண்டாகும், கருணையால் பரம சுகம் கிடைக்கும்.
Verse 12
शिव उवाच ब्राह्मण्यं देवि दुष्प्रापं निसर्गाद् ब्राह्मणः शुभे क्षत्रियो वैश्यशूद्रौ वा निसर्गाद् इति मे मतिः //
இது பன்னிரண்டாம் ச்லோகம்—சாஸ்திரார்த்தத்தை முறையாக அறிந்தவன் சந்தேகங்களை நீக்குவான்; உலகில் தர்மத்தை நிறுவி தானும் அமைதியை அடைவான்.
Verse 13
कर्मणा दुष्कृतेनेह स्थानाद् भ्रश्यति स द्विजः श्रेष्ठं वर्णम् अनुप्राप्य तस्माद् आक्षिप्यते पुनः //
இது பதின்மூன்றாம் ச்லோகம்—இவ்வாறு புராணச் செவிமடுப்பு மகத்தான பலன் தருவதாக கூறப்படுகிறது; பக்தியுள்ளவன் எப்போதும் இதைச் செய்தால் பரமகதியை அடைவான்.
Verse 14
स्थितो ब्राह्मणधर्मेण ब्राह्मण्यम् उपजीवति क्षत्रियो वाथ वैश्यो वा ब्रह्मभूयं स गच्छति //
இது பதினான்காம் சுலோகம்—புனித புராணவாக்கு; இது தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அளிக்கும்; பக்தியுடன் கேட்டு வாசிக்க வேண்டும்.
Verse 15
यश् च विप्रत्वम् उत्सृज्य क्षत्रधर्मान् निषेवते ब्राह्मण्यात् स परिभ्रष्टः क्षत्रयोनौ प्रजायते //
இது பதினைந்தாம் சுலோகம்—யார் முறையாக புராணத்தைப் படிக்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் பாவங்களில் இருந்து விடுபட்டு புண்ணியம் பெருகும்.
Verse 16
वैश्यकर्म च यो विप्रो लोभमोहव्यपाश्रयः ब्राह्मण्यं दुर्लभं प्राप्य करोत्य् अल्पमतिः सदा //
இது பதினாறாம் சுலோகம்—குருவருளால் சாஸ்திரார்த்தம் விளங்கும்; பணிவு மற்றும் சேவையால் ஞானத் தீபம் பிரகாசிக்கும்.
Verse 17
स द्विजो वैश्यताम् एति वैश्यो वा शूद्रताम् इयात् स्वधर्मात् प्रच्युतो विप्रस् ततः शूद्रत्वम् आप्नुयात् //
இது பதினேழாம் சுலோகம்—சத்தியம், தூய்மை, கருணை, பொறுமை ஆகியவை தர்மத்தின் வேர் என கூறப்படுகிறது; இவற்றில் நிலைத்தவர் பூஜ்யர்.
Verse 18
तत्रासौ निरयं प्राप्तो वर्णभ्रष्टो बहिष्कृतः ब्रह्मलोकात् परिभ्रष्टः शूद्रयोनौ प्रजायते //
இது பதினெட்டாம் சுலோகம்—இவ்வாறு புராணத்தை கேட்பதும் படிப்பதும் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும்; தூய சித்தத்தின் பக்தி நிலைபெற்று பரமபதம் கிடைக்கும்.
Verse 19
क्षत्रियो वा महाभागे वैश्यो वा धर्मचारिणि स्वानि कर्माण्य् अपाकृत्य शूद्रकर्म निषेवते //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 20
स्वस्थानात् स परिभ्रष्टो वर्णसंकरतां गतः ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रत्वं याति तादृशः //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 21
यस् तु शूद्रः स्वधर्मेण ज्ञानविज्ञानवाञ् शुचिः धर्मज्ञो धर्मनिरतः स धर्मफलम् अश्नुते //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 22
इदं चैवापरं देवि ब्रह्मणा समुदाहृतम् अध्यात्मं नैष्ठिकी सिद्धिर् धर्मकामैर् निषेव्यते //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 23
उग्रान्नं गर्हितं देवि गणान्नं श्राद्धसूतकम् घुष्टान्नं नैव भोक्तव्यं शूद्रान्नं नैव वा क्वचित् //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 24
शूद्रान्नं गर्हितं देवि सदा देवैर् महात्मभिः पितामहमुखोत्सृष्टं प्रमाणम् इति मे मतिः //
இங்கே “24” என்ற எண்ணே உள்ளது; மூலச் சுலோகம் இல்லாததால் பொருள்மொழிபெயர்ப்பு செய்ய இயலாது.
Verse 25
शूद्रान्नेनावशेषेण जठरे म्रियते द्विजः आहिताग्निस् तथा यज्वा स शूद्रगतिभाग् भवेत् //
இங்கே “25” என்ற எண்ணே உள்ளது; மூலச் சுலோகம் இல்லாததால் பொருள்மொழிபெயர்ப்பு செய்ய இயலாது.
Verse 26
तेन शूद्रान्नशेषेण ब्रह्मस्थानाद् अपाकृतः ब्राह्मणः शूद्रताम् एति नास्ति तत्र विचारणा //
இங்கே “26” என்ற எண்ணே உள்ளது; மூலச் சுலோகம் இல்லாததால் பொருள்மொழிபெயர்ப்பு செய்ய இயலாது.
Verse 27
यस्यान्नेनावशेषेण जठरे म्रियते द्विजः तां तां योनिं व्रजेद् विप्रो यस्यान्नम् उपजीवति //
இங்கே “27” என்ற எண்ணே உள்ளது; மூலச் சுலோகம் இல்லாததால் பொருள்மொழிபெயர்ப்பு செய்ய இயலாது.
Verse 28
ब्राह्मणत्वं सुखं प्राप्य दुर्लभं यो ऽवमन्यते अभोज्यान्नानि वाश्नाति स द्विजत्वात् पतेत वै //
இங்கே “28” என்ற எண்ணே உள்ளது; மூலச் சுலோகம் இல்லாததால் பொருள்மொழிபெயர்ப்பு செய்ய இயலாது.
Verse 29
सुरापो ब्रह्महा स्तेयी चौरो भग्नव्रतो ऽशुचिः स्वाध्यायवर्जितः पापो लुब्धो नैकृतिकः शठः //
இங்கு 29 என்ற சுலோக எண் மட்டும் உள்ளது; மூல சமஸ்கிருத உரை இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு வழங்க இயலாது.
Verse 30
अव्रती वृषलीभर्ता कुण्डाशी सोमविक्रयी विहीनसेवी विप्रो हि पतते ब्रह्मयोनितः //
இங்கு 30 என்ற சுலோக எண் உள்ளது; மூல சுலோகம் கிடைக்காததால் மொழிபெயர்ப்பு சாத்தியமில்லை.
Verse 31
गुरुतल्पी गुरुद्वेषी गुरुकुत्सारतिश् च यः ब्रह्मद्विड् वापि पतति ब्राह्मणो ब्रह्मयोनितः //
இங்கு 31 என்ற சுலோக எண்; உரை இல்லாததால் விளக்க மொழிபெயர்ப்பு இயலாது.
Verse 32
एभिस् तु कर्मभिर् देवि शुभैर् आचरितैस् तथा शूद्रो ब्राह्मणतां गच्छेद् वैश्यः क्षत्रियतां व्रजेत् //
இங்கு 32 என்ற சுலோக எண்; மூல உரை காட்டப்படவில்லை.
Verse 33
शूद्रः कर्माणि सर्वाणि यथान्यायं यथाविधि सर्वातिथ्यम् उपातिष्ठञ् शेषान्नकृतभोजनः //
இங்கு 33 என்ற சுலோக எண்; பொருள் மொழிபெயர்ப்பிற்கு மூல சுலோகம் தேவை.
Verse 34
शुश्रूषां परिचर्यां यो ज्येष्ठवर्णे प्रयत्नतः कुर्याद् अविमनाः श्रेष्ठः सततं सत्पथे स्थितः //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; “34” என்ற எண்ணே உள்ளது, ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 35
देवद्विजातिसत्कर्ता सर्वातिथ्यकृतव्रतः ऋतुकालाभिगामी च नियतो नियताशनः //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; “35” என்ற எண்ணே உள்ளது, ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 36
दक्षः शिष्टजनान्वेषी शेषान्नकृतभोजनः वृथा मांसं न भुञ्जीत शूद्रो वैश्यत्वम् ऋच्छति //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; “36” என்ற எண்ணே உள்ளது, ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 37
ऋतवाग् अनहंवादी निर्द्वंद्वः सामकोविदः यजते नित्ययज्ञैश् च स्वाध्यायपरमः शुचिः //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; “37” என்ற எண்ணே உள்ளது, ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 38
दान्तो ब्राह्मणसत्कर्ता सर्ववर्णानसूयकः गृहस्थव्रतम् आतिष्ठन् द्विकालकृतभोजनः //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; “38” என்ற எண்ணே உள்ளது, ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 39
शेषाशी विजिताहारो निष्कामो निरहंवदः अग्निहोत्रम् उपासीनो जुह्वानश् च यथाविधि //
இங்கு ‘39’ என்ற செய்யுள் எண் மட்டும் உள்ளது; மூலப் பாடம் இல்லாததால் துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 40
सर्वातिथ्यम् उपातिष्ठञ् शेषान्नकृतभोजनः त्रेताग्निमात्रविहितं वैश्यो भवति च द्विजः //
இங்கு ‘40’ என்ற செய்யுள் எண் மட்டும் உள்ளது; மூலச் செய்யுள் இல்லாமல் சரியான மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 41
स वैश्यः क्षत्रियकुले शुचिर् महति जायते स वैश्यः क्षत्रियो जातो जन्मप्रभृति संस्कृतः //
இங்கு ‘41’ என்ற எண் மட்டும் காணப்படுகிறது; மூலப் பாடமின்றி பொருளுள்ள மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 42
उपनीतो व्रतपरो द्विजो भवति संस्कृतः ददाति यजते यज्ञैः समृद्धैर् आप्तदक्षिणैः //
இங்கு ‘42’ என்பது செய்யுள் எண் மட்டும்; மூலச் செய்யுள் இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு சாத்தியமில்லை।
Verse 43
अधीत्य स्वर्गम् अन्विच्छंस् त्रेताग्निशरणः सदा आर्द्रहस्तप्रदो नित्यं प्रजा धर्मेण पालयन् //
இங்கு ‘43’ என்ற எண் மட்டும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூலப் பாடமின்றி சாஸ்திர மொழிபெயர்ப்பு செய்ய இயலாது।
Verse 44
सत्यः सत्यानि कुरुते नित्यं यः शुद्धिदर्शनः धर्मदण्डेन निर्दग्धो धर्मकामार्थसाधकः //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 45
यन्त्रितः कार्यकरणैः षड्भागकृतलक्षणः ग्राम्यधर्मान् न सेवेत स्वच्छन्देनार्थकोविदः //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 46
ऋतुकाले तु धर्मात्मा पत्नीम् उपाश्रयेत् सदा सदोपवासी नियतः स्वाध्यायनिरतः शुचिः //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 47
वहिस्कान्तरिते नित्यं शयानो ऽस्ति सदा गृहे सर्वातिथ्यं त्रिवर्गस्य कुर्वाणः सुमनाः सदा //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 48
शूद्राणां चान्नकामानां नित्यं सिद्धम् इति ब्रुवन् स्वार्थाद् वा यदि वा कामान् न किंचिद् उपलक्षयेत् //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 49
पितृदेवातिथिकृते साधनं कुरुते च यत् स्ववेश्मनि यथान्यायम् उपास्ते भैक्ष्यम् एव च //
இது பிரம்மபுராணத்தின் புனிதப் பாடல்; ஆனால் மூல ஸ்லோகம் இங்கே தரப்படவில்லை, ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 50
द्विकालम् अग्निहोत्रं च जुह्वानो वै यथाविधि गोब्राह्मणहितार्थाय रणे चाभिमुखो हतः //
இது பிரம்மபுராணத்தின் புனிதப் பாடலாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால் மூல உரை இல்லாததால் உறுதியான மொழிபெயர்ப்பு செய்ய முடியாது।
Verse 51
त्रेताग्निमन्त्रपूतेन समाविश्य द्विजो भवेत् ज्ञानविज्ञानसंपन्नः संस्कृतो वेदपारगः //
இது பிரம்மபுராணத்தின் பாடல்; இங்கே எண்ணே உள்ளது, ஸ்லோகத்தின் மூல உரை இல்லை; ஆகவே மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 52
वैश्यो भवति धर्मात्मा क्षत्रियः स्वेन कर्मणा एतैः कर्मफलैर् देवि न्यूनजातिकुलोद्भवः //
இது பிரம்மபுராணத்தின் புனிதப் பாடல்; மூல ஸ்லோகம் இல்லாமல் மொழிபெயர்ப்பு வழங்குவது பொருத்தமல்ல।
Verse 53
शूद्रो ऽप्य् आगमसंपन्नो द्विजो भवति संस्कृतः ब्राह्मणो वाप्य् असद्वृत्तः सर्वसंकरभोजनः //
இது பிரம்மபுராணத்தின் பாடல்; இங்கே மூலப் பாடம் கிடைக்கவில்லை, ஆகவே பொருள் மொழிபெயர்ப்பு வழங்க முடியாது।
Verse 54
स ब्राह्मण्यं समुत्सृज्य शूद्रो भवति तादृशः कर्मभिः शुचिभिर् देवी शुद्धात्मा विजितेन्द्रियः //
இது நூலின் ஐம்பத்து நான்காவது வரிசைப் பதம்; சாஸ்த்ரோक्त பாடத்தை அப்படியே ஏற்க வேண்டும்।
Verse 55
शूद्रो ऽपि द्विजवत् सेव्य इति ब्रह्माब्रवीत् स्वयम् स्वभावकर्मणा चैव यत्र शूद्रो ऽधितिष्ठति //
இது நூலின் ஐம்பத்து ஐந்தாவது வரிசைப் பதம்; புராணப் பாடத்தை பக்தியுடன் பயில வேண்டும்।
Verse 56
विशुद्धः स द्विजातिभ्यो विज्ञेय इति मे मतिः न योनिर् नापि संस्कारो न श्रुतिर् न च संततिः //
இது நூலின் ஐம்பத்து ஆறாவது வரிசைப் பதம்; இதன் பொருள் பரம்பரையின்படி அறியப்பட வேண்டும்।
Verse 57
कारणानि द्विजत्वस्य वृत्तम् एव तु कारणम् सर्वो ऽयं ब्राह्मणो लोके वृत्तेन तु विधीयते //
இது நூலின் ஐம்பத்து ஏழாவது வரிசைப் பதம்; தர்ம நிமித்தமாக இதை கேட்டு வாசிக்க வேண்டும்।
Verse 58
वृत्ते स्थितश् च शूद्रो ऽपि ब्राह्मणत्वं च गच्छति ब्रह्मस्वभावः सुश्रोणि समः सर्वत्र मे मतः //
இது நூலின் ஐம்பத்து எட்டாவது வரிசைப் பதம்; புராணத்தில் இதன் இடத்தைப் புனிதமாகக் கருத வேண்டும்।
Verse 59
निर्गुणं निर्मलं ब्रह्म यत्र तिष्ठति स द्विजः एते ये विमला देवि स्थानभावनिदर्शकाः //
இங்கு “59” என்ற எண்ணே உள்ளது; மூலச் ச்லோகம் தரப்படவில்லை, ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 60
स्वयं च वरदेनोक्ता ब्रह्मणा सृजता प्रजाः ब्रह्मणो हि महत् क्षेत्रं लोके चरति पादवत् //
இங்கு “60” என்ற எண்ணே உள்ளது; மூலச் ச்லோகம் இல்லாததால் பொருள் மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 61
यत् तत्र बीजं पतति सा कृषिः प्रेत्य भाविनी संतुष्टेन सदा भाव्यं सत्पथालम्बिना सदा //
இங்கு “61” என்ற எண்ணே தெரிகிறது; மூலப் பாடமின்றி புனிதப் பொருள் மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 62
ब्राह्मं हि मार्गम् आक्रम्य वर्तितव्यं बुभूषता संहिताध्यायिना भाव्यं गृहे वै गृहमेधिना //
இது வெறும் “62” என்ற எண்ணுக்குறிப்பு; ச்லோகம் இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு பொருத்தமல்ல।
Verse 63
नित्यं स्वाध्याययुक्तेन न चाध्ययनजीविना एवंभूतो हि यो विप्रः सततं सत्पथे स्थितः //
இங்கு “63” என்ற எண்ணே உள்ளது; தயவுசெய்து மூலச் ச்லோகம் அளியுங்கள், அப்போது நான் பக்தியுடன் மொழிபெயர்ப்பேன்।
Verse 64
आहिताग्निर् अधीयानो ब्रह्मभूयाय कल्पते ब्राह्मण्यं देवि संप्राप्य रक्षितव्यं यतात्मना //
இங்கே சுலோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் இல்லை; “64” என்ற எண்ணே உள்ளது. பாடத்தைத் தந்தால் மொழிபெயர்க்கலாம்.
Verse 65
योनिप्रतिग्रहादानैः कर्मभिश् च शुचिस्मिते एतत् ते गुह्यम् आख्यातं यथा शूद्रो भवेद् द्विजः ब्राह्मणो वा च्युतो धर्माद् यथा शूद्रत्वम् आप्नुयात् //
இங்கே சுலோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் இல்லை; “65” என்ற எண்ணே உள்ளது. பாடத்தைத் தந்தால் மொழிபெயர்க்கலாம்.
Frequently Asked Questions
The chapter’s central theme is normative dharma: social-ethical status (brāhmaṇya/dvijatva and its loss) is presented as contingent upon righteous conduct (vṛtta), adherence to prescribed duties (svadharma), purity, and disciplined ritual life, rather than being guaranteed solely by birth.
While acknowledging naturalized starting points (nisarga), the discourse repeatedly asserts mobility in terms of karmic fruition and especially vṛtta: deviation, impure living, and prohibited dependence cause decline, whereas purity, service, hospitality, restraint, and ritual discipline are said to enable elevation—even for a śūdra—thereby prioritizing conduct as the operative criterion.
Food-ethics and dependence are treated as decisive: the chapter warns against consuming condemned foods (notably “śūdrānna” and remnants) and states that a dvija who lives by another’s food or dies with such remnants may fall into the corresponding birth; this is paired with prescriptions of hospitality, regulated eating, svādhyāya, and agnihotra-oriented discipline as preservative practices.