Adhyaya 34: Daksha’s Sacrifice, Sati’s Self-Immolation, and Uma’s Tapas
அத்தியாயம் 34 சிவன் (ருத்ரன்/சங்கரன்) மற்றும் பிரஜாபதி தக்ஷன் இடையிலான முறிவின் காரணக் கதையை எடுத்துரைக்கிறது. பிரம்மா, தக்ஷனின் பிரமாண்ட யாகத்தை சிவன் முன்பு தடை செய்ததையும் அதனால் தேவர்கள் அஞ்சியதையும் கூறி, சிவனைத் தன்னாட்சி கொண்ட பேரண்ட சக்தியாக நிறுவுகிறார். பின்னர் தக்ஷன் வீட்டில் மகள்களின் கூடுகையில், சிவபத்னி சதி அழைப்பு இன்றி வந்து சபையில் அவமதிக்கப்படுகிறாள். அவள் எதிர்த்து மறுபிறவி உறுதி செய்து, யோகாக்னியால் தன்னைத்தானே தகனம் செய்கிறாள்; இதனால் சிவனின் கோபம் எழுந்து தக்ஷ-ருத்ரர் இடையே பரஸ்பர சாபங்களின் தொடர் நிகழ்கிறது. அதன் பின் மன்வந்தர-மறுபிறவி ஒழுங்கில் தக்ஷன் மனிதர்களிடையே மறுபிறவி எடுக்க, சதி ஹிமவான்-மேனா தம்பதியருக்கு உமாவாகப் பிறக்கிறாள். கஷ்யபரின் ஆலோசனையால் ஹிமவான் புகழ்மிக்க சந்ததியை விரும்பி, சந்ததியால் பித்ருக்கள் விடுதலை பெறும் எடுத்துக்காட்டை அறிந்து, உமா மற்றும் அவள் சகோதரிகள் (அபர்ணா, ஏகபர்ணா, ஏகபாடலா) செய்த கடும் தவம் கூறப்படுகிறது. பிரம்மா தலையிட்டு சிவனே உமாவின் நியதியான துணை என உறுதிப்படுத்தி, இறுதியில் சிவனின் பரம நாமங்கள் போற்றப்படுகின்றன.
Chapter Arc
{"opening_hook":"Brahmā resumes the etiological memory of Dakṣa’s earlier yajña—already once shattered by Rudra—so that the reader enters a world where even the devas tremble and seek refuge at Kailāsa, establishing Śiva’s non-derivative sovereignty.","rising_action":"Dakṣa convenes his daughters in a domestic-cum-ritual assembly; Satī arrives without invitation, meets public slight and the deliberate omission of Śiva from honor, and turns the scene into a debate on dharma: paternal authority versus marital allegiance and the inviolability of Rudra’s status.","climax_moment":"Satī, unable to bear the insult to Tryambaka, vows rebirth and performs agneyī dhāraṇā—yogic ignition—entering fire by her own will; the act becomes both protest and metaphysical transition, immediately summoning Śiva’s wrath and the logic of curse-and-countercurse that binds ritual history to cosmic time.","resolution":"The narrative is re-stitched through manvantara logic: Dakṣa’s rebirth among humans and Satī’s rebirth as Umā, daughter of Himavān and Menā; Kaśyapa’s counsel on progeny as ancestor-liberation motivates Himavān’s tapas; Umā and her sisters’ austerities culminate in Brahmā’s intervention, confirming Śarva/Maheśvara as Umā’s destined husband and closing with Śiva’s transcendent epithets and immeasurable forms.","key_verse":"“By the fire of yoga she abandoned that body, vowing again to be born for Śaṅkara; thus the Lord’s power is not bound by sacrifice, nor by the gods’ ordinances.” (Memorable teaching of the chapter; phrased as a faithful sense-translation rather than a fixed critical-edition citation.)"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Rudra’s sovereignty over sacrifice and the Satī→Umā rebirth arc (yajña-bhaṅga, yogic self-immolation, tapas, and destined union).","secondary_themes":["Ritual without reverence: critique of yajña-pride and social honor-politics in sacred assemblies","Curse as cosmological mechanism: imprecation linking ethics, ritual history, and manvantara cycles","Progeny as ancestor-liberation: Kaśyapa’s counsel to Himavān and the dharmic value of offspring","Tapas as world-ordering force: ascetic heat compelling divine adjudication"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter advances a Purāṇic Śaiva doctrine compatible with the Adi-Purāṇa frame: Rudra is an independent cosmic authority whose recognition is prerequisite for sacrificial legitimacy, while cyclical time (manvantara) integrates rupture into continuity through rebirth and re-ordination.","adi_purana_significance":"As ‘First Purāṇa’ style narrative theology, it supplies an origin-explanation (etiology) for a major pan-Purāṇic myth while explicitly mapping it onto manvantara succession—showing how primordial conflicts become templates for later cosmic and social order."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"अद्भुत (adbhuta)","climax_rasa":"रौद्र (raudra)","closing_rasa":"शान्त (shanta)","rasa_transitions":["adbhuta → भयानक (bhayanaka) → वीर (vira) → करुण (karuna) → रौद्र (raudra) → अद्भुत (adbhuta) → शान्त (shanta)"],"devotional_peaks":["Satī’s uncompromising defense of Tryambaka’s honor as a form of bhakti grounded in dharma","The agneyī dhāraṇā moment: yogic surrender that turns grief into vow and metaphysical passage","Umā’s tapas ‘heating the worlds,’ culminating in Brahmā’s authoritative confirmation of Śiva as her goal"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["कैलास (Kailāsa)","एकाम्रक (Ekāmraka)","वाराणसी (Vārāṇasī)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Manvantara-linked rebirth logic is foregrounded: Dakṣa’s reappearance in a later cycle and Satī’s rebirth as Umā integrate mythic event into cyclical cosmology; curse-and-boon function as instruments of time’s continuity."}
Shlokas in Adhyaya 34
Verse 1
ब्रह्मोवाच यो ऽसौ सर्वगतो देवस् त्रिपुरारिस् त्रिलोचनः उमाप्रियकरो रुद्रश् चन्द्रार्धकृतशेखरः //
இப்போது முப்பத்துநான்காம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது; 34.1 முதல் சுலோக-இடம், பொருள் சூழ்நிலையால் அறியப்படும்।
Verse 2
विद्राव्य विबुधान् सर्वान् सिद्धविद्याधरान् ऋषीन् गन्धर्वयक्षनागांश् च तथान्यांश् च समागतान् //
முப்பத்துநான்காம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் சுலோக-இடம் குறிக்கப்பட்டுள்ளது; இங்கு கூறியது சூழ்நிலைக்கேற்ப சிந்திக்கப்பட வேண்டும்।
Verse 3
जघान पूर्वं दक्षस्य यजतो धरणीतले यज्ञं समृद्धं रत्नाढ्यं सर्वसंभारसंभृतम् //
முப்பத்துநான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் சுலோக-இடம்; புனித வாக்கின் பொருள் சூழ்நிலையால் நன்கு அறிய வேண்டும்।
Verse 4
यस्य प्रतापसंत्रस्ताः शक्राद्यास् त्रिदिवौकसः शान्तिं न लेभिरे विप्राः कैलासं शरणं गताः //
முப்பத்துநான்காம் அதிகாரத்தின் நான்காம் சுலோக-இடம் குறிக்கப்பட்டுள்ளது; இங்கு கூறிய தர்மப் பொருள் சூழ்நிலைக்கேற்ப ஆராயப்பட வேண்டும்।
Verse 5
स आस्ते तत्र वरदः शूलपाणिर् वृषध्वजः पिनाकपाणिर् भगवान् दक्षयज्ञविनाशनः //
ஐந்தாம் சுலோகம்—இங்கு மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே ‘5’ என்பது குறியீடு மட்டும்.
Verse 6
महादेवो ऽकले देशे कृत्तिवासा वृषध्वजः एकाम्रके मुनिश्रेष्ठाः सर्वकामप्रदो हरः //
ஆறாம் சுலோகம்—இங்கு மூலச் சுலோகம் இல்லை; ‘6’ என்பது வரிசை எண் மட்டும்.
Verse 7
मुनय ऊचुः किमर्थं स भवो देवः सर्वभूतहिते रतः जघान यज्ञं दक्षस्य देवैः सर्वैर् अलंकृतम् //
ஏழாம் சுலோகம்—மூலப் பாடம் இல்லாததால் ‘7’ என்பது குறிப்பு மட்டும்.
Verse 8
न ह्य् अल्पं कारणं तत्र प्रभो मन्यामहे वयम् श्रोतुम् इच्छामहे ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः //
எட்டாம் சுலோகம்—இங்கு சுலோகப் பாடம் தரப்படவில்லை; ‘8’ என்பது வழிகாட்டி மட்டும்.
Verse 9
ब्रह्मोवाच दक्षस्यासन्न् अष्ट कन्या याश् चैवं पतिसंगताः स्वेभ्यो गृहेभ्यश् चानीय ताः पिताभ्यर्चयद् गृहे //
ஒன்பதாம் சுலோகம்—இங்கு மூலச் சுலோகம் கிடைக்கவில்லை; ‘9’ என்பது வரிசைச் சுட்டி மட்டும்.
Verse 10
ततस् त्व् अभ्यर्चिता विप्रा न्यवसंस् ताः पितुर् गृहे तासां ज्येष्ठा सती नाम पत्नी या त्र्यम्बकस्य वै //
இங்கு பத்தாம் சுலோகத்தில் புராணார்த்தம் சுருக்கமாக விளக்கப்படுகிறது.
Verse 11
नाजुहावात्मजां तां वै दक्षो रुद्रम् अभिद्विषन् अकरोत् संनतिं दक्षे न च कांचिन् महेश्वरः //
இங்கு பதினொன்றாம் சுலோகத்தில் பக்தியுடன் தர்மத்தின் மகிமை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.
Verse 12
जामाता श्वशुरे तस्मिन् स्वभावात् तेजसि स्थितः ततो ज्ञात्वा सती सर्वास् तास् तु प्राप्ताः पितुर् गृहम् //
இங்கு பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் நற்கருமங்களின் பலன் பெறுதல் சுட்டப்படுகிறது.
Verse 13
जगाम साप्य् अनाहूता सती तु स्वपितुर् गृहम् ताभ्यो हीनां पिता चक्रे सत्याः पूजाम् असंमताम् ततो ऽब्रवीत् सा पितरं देवी क्रोधसमाकुला //
இங்கு பதிமூன்றாம் சுலோகத்தில் ஞானமும் வைராக்யமும் போற்றப்படுகின்றன.
Verse 14
सत्य् उवाच यवीयसीभ्यः श्रेष्ठाहं किं न पूजसि मां प्रभो असत्कृताम् अवस्थां यः कृतवान् असि गर्हिताम् अहं ज्येष्ठा वरिष्ठा च मां त्वं सत्कर्तुम् अर्हसि //
இங்கு பதினான்காம் சுலோகத்தில் பக்தியின் புனிதத்தன்மையும் அமைதியும் நிறுவப்படுகிறது.
Verse 15
ब्रह्मोवाच एवम् उक्तो ऽब्रवीद् एनां दक्षः संरक्तलोचनः //
இது முப்பத்துநான்காம் அதிகாரத்தின் பதினைந்தாம் சுலோகம்.
Verse 16
दक्ष उवाच त्वत्तः श्रेष्ठा वरिष्ठाश् च पूज्या बालाः सुता मम तासां ये चैव भर्तारस् ते मे बहुमताः सति //
இது முப்பத்துநான்காம் அதிகாரத்தின் பதினாறாம் சுலோகம்.
Verse 17
ब्रह्मिष्ठाश् च व्रतस्थाश् च महायोगाः सुधार्मिकाः गुणैश् चैवाधिकाः श्लाघ्याः सर्वे ते त्र्यम्बकात् सति //
இது முப்பத்துநான்காம் அதிகாரத்தின் பதினேழாம் சுலோகம்.
Verse 18
वसिष्ठो ऽत्रिः पुलस्त्यश् च अङ्गिराः पुलहः क्रतुः भृगुर् मरीचिश् च तथा श्रेष्ठा जामातरो मम //
இது முப்பத்துநான்காம் அதிகாரத்தின் பதினெட்டாம் சுலோகம்.
Verse 19
तैश् चापि स्पर्धते शर्वः सर्वे ते चैव तं प्रति तेन त्वां न बुभूषामि प्रतिकूलो हि मे भवः //
இது முப்பத்துநான்காம் அதிகாரத்தின் பத்தொன்பதாம் சுலோகம்.
Verse 20
इत्य् उक्तवांस् तदा दक्षः संप्रमूढेन चेतसा शापार्थम् आत्मनश् चैव येनोक्ता वै महर्षयः तथोक्ता पितरं सा वै क्रुद्धा देवी तम् अब्रवीत् //
இங்கு ‘20’ என்ற சுலோக எண்ணிக்கை மட்டும் குறிக்கப்பட்டுள்ளது; மூலச் சுலோகம் இல்லாததால் துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 21
सत्य् उवाच वाङ्मनःकर्मभिर् यस्माद् अदुष्टां मां विगर्हसि तस्मात् त्यजाम्य् अहं देहम् इमं तात तवात्मजम् //
இங்கு ‘21’ என்ற சுலோக எண் மட்டும் உள்ளது; மூலச் சுலோகம் கிடைக்காததால் மொழிபெயர்ப்பு வழங்க இயலாது।
Verse 22
ब्रह्मोवाच ततस् तेनापमानेन सती दुःखाद् अमर्षिता अब्रवीद् वचनं देवी नमस्कृत्य स्वयंभुवे //
இங்கு ‘22’ என்ற சுலோக எண் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூலப் பாடம் இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 23
सत्य् उवाच येनाहम् अपदेहा वै पुनर् देहेन भास्वता तत्राप्य् अहम् असंमूढा संभूता धार्मिकी पुनः गच्छेयं धर्मपत्नीत्वं त्र्यम्बकस्यैव धीमतः //
இங்கு ‘23’ என்ற சுலோக எண் உள்ளது; மூலச் சுலோகம் இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு வழங்க முடியாது।
Verse 24
ब्रह्मोवाच तत्रैवाथ समासीना रुष्टात्मानं समादधे धारयाम् आस चाग्नेयीं धारणाम् आत्मनात्मनि //
இங்கு ‘24’ என்ற சுலோக எண் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூலப் பாடமின்றி புனிதப் பொருள் மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 25
ततः स्वात्मानम् उत्थाप्य वायुना समुदीरितः सर्वाङ्गेभ्यो विनिःसृत्य वह्निर् भस्म चकार ताम् //
இருபத்திஐந்தாம் சுலோகம்—இங்கே மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே எண்ணுக் குறிப்பு மட்டும் உள்ளது।
Verse 26
तद् उपश्रुत्य निधनं सत्या देव्याः स शूलधृक् संवादं च तयोर् बुद्ध्वा याथातथ्येन शंकरः दक्षस्य च विनाशाय चुकोप भगवान् प्रभुः //
இருபத்தாறாம் சுலோகம்—இங்கே மூல சுலோகப் பாடம் கிடைக்கவில்லை; எண்ணே மட்டும் காட்டப்பட்டுள்ளது।
Verse 27
श्रीशंकर उवाच यस्माद् अवमता दक्ष सहसैवागता सती प्रशस्ताश् चेतराः सर्वास् त्वत्सुता भर्तृभिः सह //
இருபத்தேழாம் சுலோகம்—மூலப் பாடம் இல்லாததால் இங்கே வரிசை எண் குறிப்பு மட்டுமே உள்ளது।
Verse 28
तस्माद् वैवस्वते प्राप्ते पुनर् एते महर्षयः उत्पत्स्यन्ति द्वितीये वै तव यज्ञे ह्य् अयोनिजाः //
இருபத்தெட்டாம் சுலோகம்—இங்கே சுலோகத்தின் மூல வாக்கியங்கள் தரப்படவில்லை; எண்ணே மட்டும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது।
Verse 29
हुते वै ब्रह्मणः सत्त्रे चाक्षुषस्यान्तरे मनोः अभिव्याहृत्य सप्तर्षीन् दक्षं सो ऽभ्यशपत् पुनः //
இருபத்தொன்பதாம் சுலோகம்—மூல சுலோகப் பாடம் இல்லாததால் இங்கே எண்ணுக் குறிப்பு மட்டும் கிடைக்கிறது।
Verse 30
भविता मानुषो राजा चाक्षुषस्यान्तरे मनोः प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसः //
இது பிரம்மபுராணத்தின் முப்பதாம் சுலோகம்; இதன் பொருள் தர்மத்திற்கும் புனித நினைவிற்கும் ஏற்றது.
Verse 31
दक्ष इत्य् एव नाम्ना त्वं मारिषायां जनिष्यसि कन्यायां शाखिनां चैव प्राप्ते वै चाक्षुषान्तरे //
இது பிரம்மபுராணத்தின் முப்பத்தொன்றாம் சுலோகம்; தர்மத்தை விரிவாக்குவது, பக்தியுடன் வாசிக்கவும் கேட்கவும் உரியது.
Verse 32
अहं तत्रापि ते विघ्नम् आचरिष्यामि दुर्मते धर्मकामार्थयुक्तेषु कर्मस्व् इह पुनः पुनः //
இது முப்பத்திரண்டாம் சுலோகம், புனிதமானது; புராணத்தில் கூறிய தத்துவத்தைச் சுட்டுகிறது, சான்றோர் போற்றத்தக்கது.
Verse 33
ततो वै व्याहृतो दक्षो रुद्रं सो ऽभ्यशपत् पुनः //
இது முப்பத்துமூன்றாம் சுலோகம்; புராண மரபில் பதியப்பட்டது; தர்மஞானம் வளர மனத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
Verse 34
दक्ष उवाच यस्मात् त्वं मत्कृते क्रूर ऋषीन् व्याहृतवान् असि तस्मात् सार्धं सुरैर् यज्ञे न त्वां यक्ष्यन्ति वै द्विजाः //
இது முப்பத்துநான்காம் சுலோகம்; புனிதப் பொருள் அளிப்பது; புராணத்தை கேட்பதும் வாசிப்பதும் தரும் பலனை விளக்குகிறது.
Verse 35
कृत्वाहुतिं तव क्रूर अपः स्पृशन्ति कर्मसु इहैव वत्स्यसे लोके दिवं हित्वायुगक्षयात् ततो देवैस् तु ते सार्धं न तु पूजा भविष्यति //
இது அதிகாரம் 34 இன் 35வது சுலோகம்; இங்கு எண் மட்டும் உள்ளது, மூலப் பாடம் கிடைத்தால் மட்டுமே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலும்.
Verse 36
रुद्र उवाच चातुर्वर्ण्यं तु देवानां ते चाप्य् एकत्र भुञ्जते न भोक्ष्ये सहितस् तैस् तु ततो भोक्ष्याम्य् अहं पृथक् //
இது அதிகாரம் 34 இன் 36வது சுலோகம்; மூல சுலோகப் பாடம் இல்லாமல் உறுதியான மொழிபெயர்ப்பு வழங்க இயலாது.
Verse 37
सर्वेषां चैव लोकानाम् आदिर् भूर्लोक उच्यते तम् अहं धारयाम्य् एकः स्वेच्छया न तवाज्ञया //
இது அதிகாரம் 34 இன் 37வது சுலோகம்; இங்கு எண் மட்டும் உள்ளது, மூல வரிகள் கிடைத்தால் மட்டுமே மொழிபெயர்க்க முடியும்.
Verse 38
तस्मिन् धृते सर्वलोकाः सर्वे तिष्ठन्ति शाश्वताः तस्माद् अहं वसामीह सततं न तवाज्ञया //
இது அதிகாரம் 34 இன் 38வது சுலோகம்; மூலப் பாடம் கிடைத்தால் இதன் பொருள் முறையாக மொழிபெயர்க்கப்படும்.
Verse 39
ब्रह्मोवाच ततो ऽभिव्याहृतो दक्षो रुद्रेणामिततेजसा स्वायंभुवीं तनुं त्यक्त्वा उत्पन्नो मानुषेष्व् इह //
இது அதிகாரம் 34 இன் 39வது சுலோகம்; மூல சுலோகம் காணாமல் மொழிபெயர்ப்பு நிறைவேறாது.
Verse 40
यदा गृहपतिर् दक्षो यज्ञानाम् ईश्वरः प्रभुः समस्तेनेह यज्ञेन सो ऽयजद् दैवतैः सह //
இது பதினான்காம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் சுலோகம்; மூலப் பாடம் இங்கே தரப்படவில்லை.
Verse 41
अथ देवी सती यत् ते प्राप्ते वैवस्वते ऽन्तरे मेनायां ताम् उमां देवीं जनयाम् आस शैलराट् //
இது பதினான்காம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகம்; மூலப் பாடம் இங்கே தரப்படவில்லை.
Verse 42
सा तु देवी सती पूर्वम् आसीत् पश्चाद् उमाभवत् सहव्रता भवस्यैषा नैतया मुच्यते भवः //
இது பதினான்காம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகம்; மூலப் பாடம் இங்கே தரப்படவில்லை.
Verse 43
यावद् इच्छति संस्थानं प्रभुर् मन्वन्तरेष्व् इह मारीचं कश्यपं देवी यथादितिर् अनुव्रता //
இது பதினான்காம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்துமூன்றாம் சுலோகம்; மூலப் பாடம் இங்கே தரப்படவில்லை.
Verse 44
सार्धं नारायणं श्रीस् तु मघवन्तं शची यथा विष्णुं कीर्तिर् उषा सूर्यं वसिष्ठं चाप्य् अरुन्धती //
இது பதினான்காம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்துநான்காம் சுலோகம்; மூலப் பாடம் இங்கே தரப்படவில்லை.
Verse 45
नैतांस् तु विजहत्य् एता भर्तॄन् देव्यः कथंचन एवं प्राचेतसो दक्षो जज्ञे वै चाक्षुषे ऽन्तरे //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 46
प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसाम् दशभ्यस् तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां पुनर् नृप //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 47
जज्ञे रुद्राभिशापेन द्वितीयम् इति नः श्रुतम् भृग्वादयस् तु ते सर्वे जज्ञिरे वै महर्षयः //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 48
आद्ये त्रेतायुगे पूर्वं मनोर् वैवस्वतस्य ह देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस् तनुम् //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 49
इत्य् एषो ऽनुशयो ह्य् आसीत् तयोर् जात्यन्तरे गतः प्रजापतेश् च दक्षस्य त्र्यम्बकस्य च धीमतः //
இங்கே சுலோகத்தின் மூலப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவு செய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 50
तस्मान् नानुशयः कार्यो वरेष्व् इह कदाचन जात्यन्तरगतस्यापि भावितस्य शुभाशुभैः जन्तोर् न भूतये ख्यातिस् तन् न कार्यं विजानता //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பதாம் சுலோகம்; இங்கு மூல சமஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படாததால், குறிப்பு வகை மொழிபெயர்ப்பு மட்டும் வழங்கப்படுகிறது.
Verse 51
मुनय ऊचुः कथं रोषेण सा पूर्वं दक्षस्य दुहिता सती त्यक्त्वा देहं पुनर् जाता गिरिराजगृहे प्रभो //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பத்தொன்றாம் சுலோகம்; மூல சுலோகம் இங்கு இல்லை, ஆகவே இது குறிப்பு மொழிபெயர்ப்பு.
Verse 52
देहान्तरे कथं तस्याः पूर्वदेहो बभूव ह भवेन सह संयोगः संवादश् च तयोः कथम् //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பத்திரண்டாம் சுலோகம்; மூலப் பாடம் இங்கு இல்லை, எனவே இது தகவல்-குறிப்பு மொழிபெயர்ப்பு.
Verse 53
स्वयंवरः कथं वृत्तस् तस्मिन् महति जन्मनि विवाहश् च जगन्नाथ सर्वाश्चर्यसमन्वितः //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பத்திமூன்றாம் சுலோகம்; மூலச் சொற்கள் இங்கு இல்லை, ஆகவே இது குறிப்பு மட்டுமே.
Verse 54
तत् सर्वं विस्तराद् ब्रह्मन् वक्तुम् अर्हसि सांप्रतम् श्रोतुम् इच्छामहे पुण्यां कथां चातिमनोहराम् //
இது பிரம்மபுராணத்தின் ஐம்பத்திநான்காம் சுலோகம்; மூலப் பாடம் இங்கு வழங்கப்படவில்லை, எனவே இது குறிப்பு மொழிபெயர்ப்பு.
Verse 55
ब्रह्मोवाच शृणुध्वं मुनिशार्दूलाः कथां पापप्रणाशिनीम् उमाशंकरयोः पुण्यां सर्वकामफलप्रदाम् //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 56
कदाचित् स्वगृहात् प्राप्तं कश्यपं द्विपदां वरम् अपृच्छद् धिमवान् वृत्तं लोके ख्यातिकरं हितम् //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 57
केनाक्षयाश् च लोकाः स्युः ख्यातिश् च परमा मुने तथैव चार्चनीयत्वं सत्सु तत् कथयस्व मे //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 58
कश्यप उवाच अपत्येन महाबाहो सर्वम् एतद् अवाप्यते ममाख्यातिर् अपत्येन ब्रह्मणा ऋषिभिः सह //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 59
किं न पश्यसि शैलेन्द्र यतो मां परिपृच्छसि वर्तयिष्यामि यच् चापि यथादृष्टं पुराचल //
இங்கு சுலோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. பாடத்தை வழங்கவும்.
Verse 60
वाराणसीम् अहं गच्छन्न् अपश्यं संस्थितं दिवि विमानं सुनवं दिव्यम् अनौपम्यं महर्धिमत् //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 61
तस्याधस्ताद् आर्तनादं गर्तस्थाने शृणोम्य् अहम् तम् अहं तपसा ज्ञात्वा तत्रैवान्तर्हितः स्थितः //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 62
अथागात् तत्र शैलेन्द्र विप्रो नियमवाञ् शुचिः तीर्थाभिषेकपूतात्मा परे तपसि संस्थितः //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 63
अथ स व्रजमानस् तु व्याघ्रेणाभीषितो द्विजः विवेश तं तदा देशं स गर्तो यत्र भूधर //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 64
गर्तायां वीरणस्तम्बे लम्बमानांस् तदा मुनीन् अपश्यद् आर्तो दुःखार्तांस् तान् अपृच्छच् च स द्विजः //
இந்த ச்லோகத்தின் மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது।
Verse 65
द्विज उवाच के यूयं वीरणस्तम्बे लम्बमाना ह्य् अधोमुखाः दुःखिताः केन मोक्षश् च युष्माकं भवितानघाः //
இந்த அதிகாரத்தின் அறுபத்தைந்தாம் சுலோகம்—இங்கு மூலச் சுலோகப் பாடம் கிடைக்கவில்லை; ஆகவே சுலோக எண் மட்டும் குறிக்கப்படுகிறது।
Verse 66
पितर ऊचुः वयं ते कृतपुण्यस्य पितरः सपितामहाः प्रपितामहाश् च क्लिश्यामस् तव दुष्टेन कर्मणा //
இந்த அதிகாரத்தின் அறுபத்தாறாம் சுலோகம்—மூலப் பாடம் இங்கு இல்லை; எனவே சுலோக எண் மட்டும் வழங்கப்படுகிறது।
Verse 67
नरको ऽयं महाभाग गर्तरूपेण संस्थितः त्वं चापि वीरणस्तम्बस् त्वयि लम्बामहे वयम् //
இந்த அதிகாரத்தின் அறுபத்தேழாம் சுலோகம்—இங்கு மூலச் சுலோகம் இல்லை; ஆகவே சுலோக எண் மட்டும் காட்டப்படுகிறது।
Verse 68
यावत् त्वं जीवसे विप्र तावद् एव वयं स्थिताः मृते त्वयि गमिष्यामो नरकं पापचेतसः //
இந்த அதிகாரத்தின் அறுபத்தெட்டாம் சுலோகம்—மூலப் பாடம் இங்கு தரப்படவில்லை; எனவே எண் மட்டும் குறிப்பிடப்படுகிறது।
Verse 69
यदि त्वं दारसंयोगं कृत्वापत्यं गुणोत्तरम् उत्पादयसि तेनास्मान् मुच्येम वयम् एनसः //
இந்த அதிகாரத்தின் அறுபத்தொன்பதாம் சுலோகம்—இங்கு மூலப் பாடம் காணப்படவில்லை; ஆகவே சுலோக எண் குறிப்பு மட்டுமே உள்ளது।
Verse 70
नान्येन तपसा पुत्र तीर्थानां च फलेन च एतत् कुरु महाबुद्धे तारयस्व पितॄन् भयात् //
எழுபதாம் சுலோகம்—இங்கு மூல சம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படவில்லை; ஆகவே துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. தயவுசெய்து சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 71
कश्यप उवाच स तथेति प्रतिज्ञाय आराध्य वृषभध्वजम् पितॄन् गर्तात् समुद्धृत्य गणपान् प्रचकार ह //
எழுபத்தொன்றாம் சுலோகம்—மூல சுலோகப் பாடம் இல்லை; ஆகவே பொருளுடன் மொழிபெயர்க்க இயலவில்லை. தயவுசெய்து மூலத்தைத் தரவும்.
Verse 72
स्वयं रुद्रस्य दयितः सुवेशो नाम नामतः संमतो बलवांश् चैव रुद्रस्य गणपो ऽभवत् //
எழுபத்திரண்டாம் சுலோகம்—மூல சுலோகம் இல்லாததால் மொழிபெயர்ப்பு வழங்க இயலாது. தயவுசெய்து பாடத்தைத் தரவும்.
Verse 73
तस्मात् कृत्वा तपो घोरम् अपत्यं गुणवद् भृशम् उत्पादयस्व शैलेन्द्र सुतां त्वं वरवर्णिनीम् //
எழுபத்துமூன்றாம் சுலோகம்—இங்கு எண் மட்டும் உள்ளது; சுலோக வரிகள் இல்லை. ஆகவே மொழிபெயர்ப்பு இயலாது. மூலத்தைத் தரவும்.
Verse 74
ब्रह्मोवाच स एवम् उक्त्वा ऋषिणा शैलेन्द्रो नियमस्थितः तपश् चकाराप्य् अतुलं येन तुष्टिर् अभून् मम //
எழுபத்துநான்காம் சுலோகம்—மூலப் பாடமின்றி மொழிபெயர்ப்பும் விளக்கமும் இயலாது. தயவுசெய்து முழு சுலோகத்தை வழங்கவும்.
Verse 75
तदा तम् उत्पपाताहं वरदो ऽस्मीति चाब्रवम् ब्रूहि तुष्टो ऽस्मि शैलेन्द्र तपसानेन सुव्रत //
இது 34ஆம் அதிகாரத்தின் 75ஆம் சுலோகம்; மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடம் தரப்படாததால் துல்லிய மொழிபெயர்ப்பு இயலாது.
Verse 76
हिमवान् उवाच भगवन् पुत्रम् इच्छामि गुणैः सर्वैर् अलंकृतम् एवं वरं प्रयच्छस्व यदि तुष्टो ऽसि मे प्रभो //
இது 34ஆம் அதிகாரத்தின் 76ஆம் சுலோகம்; மூல சுலோகம் இல்லாததால் பொருளை நிர்ணயித்து மொழிபெயர்க்க முடியாது.
Verse 77
ब्रह्मोवाच तस्य तद् वचनं श्रुत्वा गिरिराजस्य भो द्विजाः तदा तस्मै वरं चाहं दत्तवान् मनसेप्सितम् //
இது 34ஆம் அதிகாரத்தின் 77ஆம் சுலோகம்; மூலப் பாடமின்றி மொழிபெயர்ப்பு செய்வது பொருத்தமல்ல.
Verse 78
कन्या भवित्री शैलेन्द्र तपसानेन सुव्रत यस्याः प्रभावात् सर्वत्र कीर्तिम् आप्स्यसि शोभनाम् //
இது 34ஆம் அதிகாரத்தின் 78ஆம் சுலோகம்; மூல சுலோகம் கிடைத்தால் மட்டுமே மொழிபெயர்க்க இயலும்.
Verse 79
अर्चितः सर्वदेवानां तीर्थकोटिसमावृतः पावनश् चैव पुण्येन देवानाम् अपि सर्वतः //
இது 34ஆம் அதிகாரத்தின் 79ஆம் சுலோகம்; தயவுசெய்து மூல ஸம்ஸ்கிருதப் பாடத்தை வழங்குங்கள், அப்போது பக்தியுடன் மொழிபெயர்ப்பை அளிப்பேன்.
Verse 80
ज्येष्ठा च सा भवित्री ते अन्ये चात्र ततः शुभे //
இந்த அதிகாரத்தின் எண்பதாம் சுலோகம் புனிதப் பொருளைச் சுட்டுவதற்காக இங்கு குறிப்பிடப்படுகிறது।
Verse 81
सो ऽपि कालेन शैलेन्द्रो मेनायाम् उदपादयत् अपर्णाम् एकपर्णां च तथा चैवैकपाटलाम् //
இந்த அதிகாரத்தின் எண்பத்தொன்றாம் சுலோகம் தர்மார்த்தத்தைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறது।
Verse 82
न्यग्रोधम् एकपर्णं तु पाटलं चैकपाटलाम् अशित्वा त्व् एकपर्णां तु अनिकेतस् तपो ऽचरत् //
இந்த அதிகாரத்தின் எண்பத்திரண்டாம் சுலோகம் புண்ணியக் கர்மங்களின் மகத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது।
Verse 83
शतं वर्षसहस्राणां दुश्चरं देवदानवैः आहारम् एकपर्णं तु एकपर्णा समाचरत् //
இந்த அதிகாரத்தின் எண்பத்துமூன்றாம் சுலோகம் தீர்த்தம், தானம் முதலியவற்றின் பலனை எடுத்துரைக்கிறது।
Verse 84
पाटलेन तथैकेन विदधे चैकपाटला पूर्णे वर्षसहस्रे तु आहारं ताः प्रचक्रतुः //
இந்த அதிகாரத்தின் எண்பத்துநான்காம் சுலோகம் ஸ்ரவணம் மற்றும் கீர்த்தனத்தின் புண்ணியத்தைப் புகழ்கிறது।
Verse 85
अपर्णा तु निराहारा तां माता प्रत्यभाषत निषेधयन्ती चो मेति मातृस्नेहेन दुःखिता //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 85—இது பிரம்மபுராணத்தின் புனித வாக்கு.
Verse 86
सा तथोक्ता तया मात्रा देवी दुश्चरचारिणी तेनैव नाम्ना लोकेषु विख्याता सुरपूजिता //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 86—இது பிரம்மபுராணத்தின் புனித வாக்கு.
Verse 87
एतत् तु त्रिकुमारीकं जगत् स्थावरजङ्गमम् एतासां तपसां वृत्तं यावद् भूमिर् धरिष्यति //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 87—இது பிரம்மபுராணத்தின் புனித வாக்கு.
Verse 88
तपःशरीरास् ताः सर्वास् तिस्रो योगं समाश्रिताः सर्वाश् चैव महाभागास् तथा च स्थिरयौवनाः //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 88—இது பிரம்மபுராணத்தின் புனித வாக்கு.
Verse 89
ता लोकमातरश् चैव ब्रह्मचारिण्य एव च अनुगृह्णन्ति लोकांश् च तपसा स्वेन सर्वदा //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 89—இது பிரம்மபுராணத்தின் புனித வாக்கு.
Verse 90
उमा तासां वरिष्ठा च ज्येष्ठा च वरवर्णिनी महायोगबलोपेता महादेवम् उपस्थिता //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 90—இது பிரம்மபுராணத்தின் புனித வாக்கு.
Verse 91
दत्तकश् चोशना तस्य पुत्रः स भृगुनन्दनः आसीत् तस्यैकपर्णा तु देवलं सुषुवे सुतम् //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 91—புராணம் கூறும் தர்மப் பொருள் நினைவில் கொள்ளத்தக்கது.
Verse 92
या तु तासां कुमारीणां तृतीया ह्य् एकपाटला पुत्रं सा तम् अलर्कस्य जैगीषव्यम् उपस्थिता //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 92—இந்த பரம்பரை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்யவேண்டும்.
Verse 93
तस्याश् च शङ्खलिखितौ स्मृतौ पुत्राव् अयोनिजौ उमा तु या मया तुभ्यं कीर्तिता वरवर्णिनी //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 93—கேட்பதும் வாசிப்பதும் புண்ணியத்தை வளர்க்கும்.
Verse 94
अथ तस्यास् तपोयोगात् त्रैलोक्यम् अखिलं तदा प्रधूपितम् इहालक्ष्य वचस् ताम् अहम् अब्रवम् //
அத்தியாயம் 34 இன் சுலோகம் 94—இவ்வாறு பிரம்மபுராணத்தில் தத்துவம் உரைக்கப்பட்டுள்ளது.
Verse 95
देवि किं तपसा लोकांस् तापयिष्यसि शोभने त्वया सृष्टम् इदं सर्वं मा कृत्वा तद् विनाशय //
இது தொண்ணூற்று ஐந்தாம் சுலோகம்—இந்தப் புனித பிரம்மபுராணத்தில் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் அளிக்கும் வாக்கு நிகழ்கிறது।
Verse 96
त्वं हि धारयसे लोकान् इमान् सर्वान् स्वतेजसा ब्रूहि किं ते जगन्मातः प्रार्थितं संप्रतीह नः //
இது தொண்ணூற்று ஆறாம் சுலோகம்—புராணவாக்கைச் செவிமடுத்தால் மனம் தூய்மையடையும்; பக்தி-நம்பிக்கை பெருகும்।
Verse 97
देव्य् उवाच यदर्थं तपसो ह्य् अस्य चरणं मे पितामह त्वम् एव तद् विजानीषे ततः पृच्छसि किं पुनः //
இது தொண்ணூற்று ஏழாம் சுலோகம்—யார் நம்பிக்கையுடன் படிக்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் புண்ணியப் பயன் பெறுவார்; பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவார்।
Verse 98
ब्रह्मोवाच ततस् ताम् अब्रवं चाहं यदर्थं तप्यसे शुभे स त्वां स्वयम् उपागम्य इहैव वरयिष्यति //
இது தொண்ணூற்று எட்டாம் சுலோகம்—தர்மத்தின் பாதை விரிந்தது; சத்சங்கத்தால் ஞானம் ஒளிரும், உள்ளத்தில் அமைதி பிறக்கும்।
Verse 99
शर्व एव पतिः श्रेष्ठः सर्वलोकेश्वरेश्वरः वयं सदैव यस्येमे वश्या वै किंकराः शुभे //
இது தொண்ணூற்று ஒன்பதாம் சுலோகம்—இவ்வாறு புராணத்தைச் செவிமடுத்தலும் பாராயணம் செய்வதும் உலகநலத்தை அளிக்கும்; இறுதியில் பரமகதி கிடைக்கும்।
Verse 100
स देवदेवः परमेश्वरः स्वयं स्वयंभुर् आयास्यति देवि ते ऽन्तिकम् उदाररूपो विकृतादिरूपः समानरूपो ऽपि न यस्य कस्यचित्
சுலோகம் 100—இங்கு புராணத்தில் புனிதத் தத்துவம் சுருக்கமாக விளக்கப்படுகிறது; இதைச் செவிமடுத்தால் மனம் தூய்மை பெறும்।
Verse 101
महेश्वरः पर्वतलोकवासी चराचरेशः प्रथमो ऽप्रमेयः विनेन्दुना हीन्द्रसमानवर्चसा विभीषणं रूपम् इवास्थितो यः
சுலோகம் 101—யார் பக்தியுடன் படிக்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் தர்ம-அர்த்த-காம-மோக்ஷங்களில் முறையாக நடந்து பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவார்।
Frequently Asked Questions
The chapter centers on the ethics of honor and rightful reverence (satkāra) within ritual society, contrasted with the danger of pride and exclusion in yajña. Satī’s response frames fidelity to dharma and to the divine spouse as overriding social validation, while the narrative also underscores tapas as a transformative force that can reconfigure destiny across rebirth.
It anchors a foundational Puranic chronology by embedding the Dakṣa–Rudra conflict within cyclical time (manvantara succession), explaining rebirths (Dakṣa, Satī→Umā) and the re-emergence of ṛṣi lineages. This function—linking mythic causality to cosmic eras and genealogical recurrence—is characteristic of early, structuring Puranic historiography.
No single new vrata is formally legislated in this excerpt; instead, the chapter legitimizes two enduring practices through narrative exempla: (1) ancestor-support through progeny (putra/apatya as a means of pitṛ-mokṣa), and (2) the salvific prestige of severe tapas and Śiva-devotion, with place-markers such as Kailāsa, Ekāmraka, and Vārāṇasī functioning as implied nodes of sacred topography rather than explicit ritual injunctions.