Adhyaya 371

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नरकनिरूपणं नाम सप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः यमनियमाः अग्निर् उवाच संसारतापमुक्त्यर्थं वक्ष्याम्य् अष्टाङ्गयोगकं ब्रह्मप्रकाशकं ज्ञानं योगस्तत्रैकचित्तता

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “நரக நிரூபணம்” எனும் முந்நூற்று எழுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது முந்நூற்று எழுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் “யம-நியமங்கள்” தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—சம்சாரத் தாபத்திலிருந்து விடுதலைக்காக, பிரஹ்மத்தை வெளிப்படுத்தும் ஞானமான அஷ்டாங்க யோகத்தை உரைப்பேன்; அதில் யோகம் என்பது மனத்தின் ஒருமுகப்படுத்தல்.

Verse 2

चित्तवृत्तिर्निरोधश् च जीवब्रह्मात्मनोः परः अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ

மனத்தின் மாற்றங்கள் (சித்தவிருத்திகள்) அடக்கப்படுதல் (நிரோதம்) என்பதே ஜீவன் மற்றும் பிரஹ்மன்/ஆத்மாவின் பரமத் தத்துவத்தை உணர்வதற்கான உச்ச வழி. (அடிப்படை விரதங்கள்:) அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரஹ்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம்.

Verse 3

यमाः पञ्च स्मृता नियमाद्भुक्तिमुक्तिदाः शौचं सन्तोषतपसी स्वाध्यायेश्वरपूजने

யமங்கள் ஐந்து என நினைவுகூரப்படுகின்றன; நியமங்களிலிருந்து உலக இன்பமும் முக்தியும் அளிப்பவை தோன்றுகின்றன—சௌசம், சந்தோஷம், தபஸ், ஸ்வாத்யாயம், ஈஸ்வர பூஜை.

Verse 4

भूतापीडा ह्य् अहिंसा स्यादहिंसा धर्म उत्तमः यथा गजपदे ऽन्यानि पदानि पथगामिनां

உயிர்களுக்கு துன்பம் அளிக்காமைதான் அஹிம்சை; அஹிம்சையே உயர்ந்த தர்மம்—யானையின் பாதச்சுவட்டில் பாதையில் செல்லும் பிற உயிர்களின் சுவடுகள் அடங்குவது போல.

Verse 5

एवं सर्वमहिंसायां धर्मार्थमभिधीयते उद्वेगजननं हिंसा सन्तापकरणन्तथा

இவ்வாறு முழுமையான அஹிம்சையின் சூழலில் தர்மத்தின் நோக்கம் விளக்கப்படுகிறது. ஹிம்சை என்பது கலக்கம் (பயம்-அவஸ்தை) உண்டாக்குவதும், அதுபோல துன்பம் (சந்தாபம்) ஏற்படுத்துவதுமாகும்.

Verse 6

रुक्कृतिः शोनितकृतिः पैशुन्यकरणन्तथा ब्रह्मप्रकाशनं ज्ञानमिति ञ यथा नागपदे ऽन्यानीति क पदगामिनामिति ख , ज च हितस्यातिनिषेधश् च मर्मोद्घाटनमेव च

வேதனை விளைவித்தல், இரத்தப்பொழிவு செய்தல், பழிச்சொல்/தூற்றல் செய்தல்; மேலும் பிரஹ்மம் சார்ந்த மறைஞானத்தை வெளிப்படுத்தல்—இவை நிந்தைக்குரிய செயல்கள் என அறியப்படுகின்றன. அதுபோல பிறரை தவறான பாதைக்கு இட்டுச் செல்லுதல், அந்தப் பாதையில் செல்பவர்களின் குற்றம்; நன்மையானதற்கும் அளவுக்கு மீறிய தடை, மற்றும் பிறரின் மర్మ/உயிர்மறை ரகசியத்தை வெளிக்காட்டுதல்.

Verse 7

सुखापह्नुतिः संरोधो बधो दशविथा च सा यद्भूतहितमत्यन्तं वचः सत्यस्य लक्षणं

‘சத்தியவாக்கு’ பத்து வகையென கூறப்படுகிறது—(அதில்) பிறரின் இன்பத்தை மறைத்தல், கட்டுப்பாடு/தடுப்பு, மற்றும் தடை விதித்தலும் அடங்கும். உயிர்களுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை தரும் சொல் தான் சத்தியத்தின் இலக்கணம்.

Verse 8

सत्यं ब्रूयात्प्रियं ब्रूयान्न ब्रूयात्सत्यमप्रियं प्रियञ्च नानृतं ब्रूयादेष धर्मः सनातनः

சத்தியம் பேச வேண்டும்; இனியதையும் பேச வேண்டும். இனிமையற்ற சத்தியத்தைச் சொல்ல வேண்டாம்; இனிய பொய்யையும் சொல்ல வேண்டாம்—இதுவே சனாதன தர்மம்.

Verse 9

मैथुनस्य परित्यागो ब्रह्मचर्यन्तदष्टधा स्मरणं कीर्तनं केलिः प्रेक्ष्यणं गुह्यभाषणं

மைதுனத்தைத் துறப்பதே பிரம்மச்சரியம்; அது எட்டுவகையெனவும் கூறப்படுகிறது—காம நினைவு, காமப் பேச்சு/பாடல், களி/ரதி விளையாட்டு, ஆசையுடன் நோக்குதல், மற்றும் மறை/அசிங்க உரையாடல் (முதலியவை).

Verse 10

सङ्कल्पो ऽध्यवसायश् च क्रियानिर्वृत्तिरेव च एतन्मैथुनमष्टाङ्गं प्रवदन्ति मनीषिणः

சங்கல்பம், அத்யவசாயம் (உறுதியான தீர்மானம்), மற்றும் கிரியாநிர்விருத்தி (செயல் நிறைவு)—இவையே அஷ்டாங்க மைதுனம் என ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 11

ब्रह्मचर्यं क्रियामूलमन्यथा विफला क्रिया वसिष्ठश् चन्द्रमाः शुक्रो देवाचार्यः पितामहः

பிரம்மச்சரியமே எல்லா புனிதக் கர்மங்களின் வேர்; அது இல்லையெனில் செயல் பயனற்றதாகும்—என்று வசிஷ்டர், சந்திரன், சுக்ரன், தேவராசாரியர் பிரகஸ்பதி, பிதாமகர் பிரம்மா உபதேசிக்கின்றனர்।

Verse 12

तपोवृद्धा वयोवृद्धास्ते ऽपि स्त्रीभिर्विमोहिताः गौडी पैष्टी च माध्वी च विज्ञेयास्त्रिविधाः सुराः

தவத்தில் மேம்பட்டவர்களும் வயதில் முதிர்ந்தவர்களும் கூட பெண்களால் மயங்குகின்றனர். சுரா (மதுபானம்) மூன்று வகை—கௌடி, பைஷ்டி, மாத்வி—என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 13

चतुर्थी स्त्री सुरा ज्ञेया ययेदं मोहितं जगत् माद्यति प्रमदां दृष्ट्वा सुरां पीत्वा तु माद्यति

சதுர்த்தியை ‘பெண்’ என்றும் ‘சுரா’ என்றும் அறிய வேண்டும்; அவையால் உலகம் மயங்குகிறது. அழகிய பெண்ணைக் கண்டால் மயக்கம்; சுராவைக் குடித்தாலும் மயக்கம் உண்டாகும்।

Verse 14

यस्माद्दृष्टमदा नारी तस्मात्तान्नावलोकयेत् यद्वा तद्वापरद्रव्यमपहृत्य बलान्नरः

பார்வையால் பெண் அகந்தை/காம மயக்கத்தில் ஆழ்வதால், அவளை உற்று நோக்கக் கூடாது. அதுபோல மனிதன் பலவந்தமாக பிறருடைய எந்தச் சொத்தையும் பறிக்கக் கூடாது।

Verse 15

अवश्यं याति तिर्यक्त्वं जग्ध्वा चैवाहुतं हविः कौपीनाच्छादनं वासः कन्थां शीतनिवारिणीं

அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஹவிஸை உண்டவன் தவறாமல் திர்யக்-யோனி (விலங்கு பிறவி) அடைவான். அவனுடைய உடை கௌபீனம் மட்டுமே; குளிர் தணிக்க கிழிந்த கந்தை போர்வையாகும்।

Verse 16

पादुके चापि गृह्णीयात् कुर्यान्नान्यस्य संग्रहं देहस्थितिनिमित्तस्य वस्त्रादेः स्यात्परिग्रहः

அவன் பாதுக்கைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம்; இதற்குப் பிறகு வேறு எதையும் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. உடலை நிலைநிறுத்துவதற்காக ஆடை முதலிய தேவையானவற்றின் உடைமையே இருக்க வேண்டும்.

Verse 17

शरीरं धर्मसंयुक्तं रक्षणीयं प्रयत्नतः शौचन्तु द्विविधं प्रोक्तं वाह्यमभ्यन्तरं तथा

உடல் தர்மத்துடன் இணைந்தது; ஆகவே அதை முயற்சியுடன் பாதுகாக்க வேண்டும். சௌசம் (தூய்மை) இரண்டு வகை என்று கூறப்படுகிறது—புறமும் அகமும்.

Verse 18

गृज्जलाभ्यां स्मृतं वाह्यं भावशुद्धेरथान्तरं उभयेन शुचिर्यस्तु स शुचिर्नेतरः शुचिः

புறத் தூய்மை மண் மற்றும் நீரால் பெறப்படுகிறது என்று கூறப்படுகிறது; அகத் தூய்மை மனநிலைத் தூய்மையால். இரண்டாலும் தூய்மையுடையவனே உண்மையில் தூயவன்; மற்றவன் அல்ல.

Verse 19

यथा कथञ्चित्प्राप्त्या च सन्तोषस्तुष्टिरुच्यते मनसश्चेन्द्रियाणाञ्च ऐकाग्र्यं तप उच्यते

எவ்விதமாகப் பெற்றதிலேயே மனம் நிறைவு கொள்வது ‘சந்தோஷம்’ (துஷ்டி) எனப்படுகிறது. மனமும் புலன்களும் ஒருமுகப்படுதல் ‘தபஸ்’ (தவம்) என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 20

तज्जयः सर्वधर्मेभ्यः स धर्मः पर उच्यते वाचिकं मन्त्रजप्यादि मानसं रागवर्जनं

அதன் (உள்ளார்ந்த பகை—ராகம்/காமம்) வெற்றி எல்லா தர்மங்களையும் மிஞ்சுகிறது; அதுவே பரம தர்மம் எனப்படுகிறது. வாக்குத் துறையில் மந்திர ஜபம் முதலியவை; மனத் துறையில் ராக-ஆசக்தியை விலக்குதல்.

Verse 21

शारीरं देवपूजादि सर्वदन्तु त्रिधा तपः प्रणवाद्यास्ततो वेदाः प्रणवे पर्यवस्थिताः

தபஸ் மூவகை—உடல்சார்ந்தது, தேவபூஜை முதலியன போன்றது, மேலும் பிற வகைகளும் அனைத்திலும். வேதங்கள் பிரணவம் (ஓம்) கொண்டு தொடங்குகின்றன; உண்மையில் வேதங்கள் பிரணவத்திலேயே நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 22

वाङ्मयः प्रणवः सर्वं तस्मात्प्रणवमभ्यसेत् अकारश् च तथोकारो मकारश्चार्धमात्रया

பிரணவம் (ஓம்) என்பது உச்சரிக்கப்படும் வாக்கின் முழுச் சாரம்; ஆகவே பிரணவத்தை ஜபமும் தியானமும் செய்து பயில வேண்டும். அது அ, உ, ம என்ற ஒலிகளும், அரைமாத்திரை (நுண் முடிவொலி) உடனும் கூடியது.

Verse 23

तिस्रो मात्रास्त्रयो वेदाः लोका भूरादयो गुणाः जाग्रत्स्वप्नः सुषुप्तिश् च ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

மூன்று மாத்திரைகள், மூன்று வேதங்கள், பூः முதலான உலகங்கள்; மூன்று குணங்கள்; விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை நிலைகள்; மேலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் என்ற தெய்வத் திரயம் உள்ளது.

Verse 24

प्रद्युम्नः श्रीर्वासुदेवः सर्वमोङ्गारकः क्रमात् अमात्रो नष्टमात्रश् च द्वैतस्यापगमः शिवः

அவரே பிரத்யும்னன்; அவரே ஸ்ரீ (செல்வமும் மங்களமும்); அவரே வாசுதேவன். முறையே அவரே அனைத்திலும் நிறைந்த ‘ஓம்’-தத்துவம். அவர் மாத்திரையற்றவர் (அளவால் கட்டுப்படாதவர்), மேலும் எல்லா மாத்திரைகளும் கரையும் இடமும் அவரே; இருமை நீங்குதலே அவர்—அவரே சிவன், மங்களகரன்.

Verse 25

ओङ्कारो विदितो येन स मुनिर्नेतरो मुनिः चतुर्थी मात्रा गान्धारी प्रयुक्ता मूर्ध्निलक्ष्यते

ஓங்காரம் (ஓம்) யதார்த்தமாக அறிந்தவரே முனி; மற்றவர் உண்மையில் முனி அல்லர். நான்காம் மாத்திரை ‘காந்தாரி’ எனப்படும்; அது முறையாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது தலைச்சிகரத்தில் (மூர்த்தா) அதன் குறியால் அறியப்படும்.

Verse 26

तत्तुरीयं परं ब्रह्म ज्योतिर्दीपो घटे यथा तथा हृत्पद्मनिलयं ध्यायेन्नित्यं जपेन्नरः

அந்த ‘துரீயம்’ பரம்பிரம்மம்—குடத்தின் உள்ளே விளக்கின் ஒளி இருப்பதுபோல். அதுபோல இதயத் தாமரையில் உறையும் அந்தத் தத்துவத்தை எப்போதும் தியானித்து, இடையறாது ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 27

प्रणवो धनुः शरो ह्य् आत्मा ब्रह्म तल्लक्ष्यमुच्यते अप्रमत्तेन वेद्धव्यं शरवत्तन्मयो भवेत्

பிரணவம் (ஓம்) வில்; ஆத்மா அம்பு; பிரம்மம் அதன் இலக்கு என்று கூறப்படுகிறது. அசட்டையின்றி அதைத் துளைக்க வேண்டும்; அப்போது அம்புபோல் அவன் அதே (பிரம்ம) இயல்பாக ஆகிறான்।

Verse 28

एतेदेकाक्षरं ब्रह्म एतदेकाक्षरं परं देतदेकाक्षरं ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत्

இதுவே ஏகாக்ஷர பிரம்மம்; இதுவே பரம ஏகாக்ஷரம். இந்த ஏகாக்ஷரத்தை அறிந்தவன் எதை விரும்புகிறானோ, அது அவனுக்கே ஆகிறது/கிடைக்கிறது।

Verse 29

छन्दो ऽस्य देवी गायत्री अन्तर्यामी ऋषिः स्मृतः देवता परमात्मास्य नियोगो भुक्तिमुक्तये

இந்த (மந்திரத்தின்) சந்தஸ் தெய்வீக காயத்ரி; ரிஷி ‘அந்தர்யாமி’ என்று நினைக்கப்படுகிறார். இதன் தேவதை பரமாத்மா; இதன் வினியோகம் போகமும் முக்தியும் பெறுவதற்காகும்।

Verse 30

भूरग्न्यात्मने हृदयं भुवः प्राजापत्यात्मने शिरः स्वःसूर्यात्मने च शिखा कवचमुच्यते

‘பூः’—அக்னியாத்மா என—இதயத்திற்கு; ‘புவः’—பிராஜாபத்தியாத்மா என—தலைக்கு; ‘ஸ்வः’—சூர்யாத்மா என—சிகைக்கு ஒதுக்கப்படுகிறது. இதுவே கவசம் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 31

ओंभूर्भुवः स्वःकवचं सत्यात्मने ततो ऽस्त्रकं विन्यस्य पूजयेद्विष्णुं जपेद्वै भुक्तिमुक्तये

‘ஓம் பூர்புவः ஸ்வः’ எனும் கவச மந்திரத்தை சத்தியாத்மனான இறைவனுக்காக உடலில் நிறுவி, பின்னர் அஸ்த்ர-ந்யாசம் செய்து, விஷ்ணுவை வழிபட்டு போகமும் மோட்சமும் பெற ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 32

जुहुयाच्च तिलाज्यादि सर्वं सम्पद्यते नरे यस्तु द्वादशसाहस्रं जपमन्वहमाचरेत्

எள்ளு, நெய் முதலியவற்றால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; தினந்தோறும் பன்னிரண்டு ஆயிரம் ஜபம் செய்பவருக்கு அனைத்தும் வெற்றியாக நிறைவேறும்।

Verse 33

तस्य द्वादशभिर्मासैः परं ब्रह्म प्रकाशते अनिमादि कोटिजप्याल्लक्षात्सारस्वतादिकं

அந்த சாதகனுக்கு பன்னிரண்டு மாதங்களில் பரப்ரஹ்மம் வெளிப்படும்; அனிமா முதலிய சித்திகளுக்குரிய கோடி ஜபப் பலனாலும், சரஸ்வதி மந்திரம் முதலியவற்றின் இலட்ச ஜபப் பலனாலும் (இவ்வாறு) கூறப்படுகிறது।

Verse 34

वैदिकस्तान्त्रिको मिश्रो विष्णार्वै त्रिविधो मखः त्रयानामीप्सितेनैकविधिना हरिमर्चयेत्

விஷ்ணுவுக்கான மఖம் (யாகம்) மூன்று வகை—வைதிகம், தாந்திரிகம், கலவை. இம்மூன்றிலும் விரும்பத்தக்கதும் பொருத்தமானதும் ஆகிய ஒரே முறையால் ஹரியை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 35

प्रणम्य दण्डवद्भूमौ नमस्कारेण यो ऽर्चयेत् स याङ्गतिमवाप्नोति न तां क्रतुशतैर् अपि

பூமியில் தண்டவத் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, நமஸ்காரமாக வழிபடுபவன், நூறு யாகங்களாலும் பெற இயலாத அந்த பரம நிலையைக் அடைகிறான்।

Verse 36

यस्य देवे परा भक्तिर्यथा देवे तथा गुरौ तस्यैते कथिता ह्य् अर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः

எவனுக்கு தேவனிடத்தில் பரம பக்தி உண்டோ, தேவனுக்குச் சமமாக குருவிடத்திலும் பக்தி உண்டோ, அந்த மகாத்மாவுக்கு இங்கு உபதேசிக்கப்பட்ட பொருள்கள் நிச்சயமாகத் தெளிவாக வெளிப்படும்।