Adhyaya 379

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे ब्रह्मज्ञानं नामाष्टसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथोनाशीत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अद्वैतब्रह्मविज्ञानं अग्निर् उवाच अद्वैतब्रह्मविज्ञानं वक्ष्ये यद्भवतो ऽगदत् शालग्राने तपश् चक्रे वासुदेवार्चनादिकृत्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘பிரம்மஞானம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று எழுபத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘அத்வைத-பிரம்மவிஞ்ஞானம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று எழுபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—நீங்கள் கேட்டபடியே அத்வைத பிரம்மவிஞ்ஞானத்தை நான் விளக்குவேன். சாதகர் சாலகிராமத்தில் தவம் செய்து வாசுதேவ முதலியோரின் ஆராதனையில் ஈடுபட்டார்.

Verse 2

मृगसङ्गाम्मृगो भूत्वा ह्य् अन्तकाले स्मरन् मृगं जातिस्मरो मृगस्त्यक्त्वा देहं योगात्स्वतो ऽभवत्

மான் மீது பற்றினால் அவன் மானாக ஆனான்; இறுதிக்காலத்தில் அந்த மானையே நினைத்து மான் யோனியில் பிறந்தான். ஆனால் முன்ஜன்ம நினைவுடன் இருந்த அந்த மான், உடலைத் துறந்து யோகபலத்தால் மீண்டும் தன் உண்மைச் சுவரூபத்தை அடைந்தது.

Verse 3

अद्वैतब्रह्मभूतश् च जडवल्लोकमाचरत् क्षत्तासौ वीरराजस्य विष्टियोगममन्यत

அத்வைத பிரம்மத்தில் நிலைத்திருந்தாலும், அவன் ஜடன் போல மக்களிடையே நடந்தான். வீரராஜனின் க்ஷத்தா (அரண்மனை அதிகாரி) இதை ‘விஷ்டி-யோகம்’ எனும் கட்டாய உழைப்பின் நிலை என்று எண்ணினான்.

Verse 4

उवाह शिविक्रामस्य क्षत्तुर्वचनचोदितः गृहीतो विष्टिना ज्ञानी उवाहात्मक्षयाय तं

க்ஷத்தாவின் கட்டளையால் தூண்டப்பட்ட அந்த ஞானி, சிவிக்ராமாவின் பல்லக்கைச் சுமந்தான். விஷ்டி (கட்டாய உழைப்பு)யால் பிடிக்கப்பட்டவனாய், அதைச் சுமந்தான்—அது அவனுடைய சொந்த அழிவிற்கே காரணமாயிற்று.

Verse 5

ययौ जडगतिः पश्चात् ये त्वन्ये त्वरितं ययुः शीघ्रान् शीघ्रगतीन् दृष्ट्वा अशीघ्रं तं नृपोऽब्रवीत्

மந்தமான நடையுடையவன் பின்னால் சென்றான்; மற்றவர்கள் விரைவாக முன்னே சென்றனர். வேகமானவர்கள் வேகமாகச் செல்வதைப் பார்த்த அரசன், அந்த மெதுவாக நடப்பவனை நோக்கி—“இவ்வளவு தாமதமாக இருக்காதே” என்று கூறினான்.

Verse 6

राजोवाच किं श्रान्तो ऽस्यल्पमध्वानं त्वयोढा शिविका मम किमायाससहो न त्वं पीवानसि निरीक्ष्यसे

அரசன் கூறினான்—நீ சோர்ந்தாயா? என் சிவிகையை (பல்லக்கை) நீ சிறிது தூரமே சுமந்தாய். உழைப்பைத் தாங்க இயலாதா? உன்னைப் பார்த்தால் வலிமையுள்ளவனாகத் தோன்றவில்லை।

Verse 7

ब्राह्मण उवाच नाहं पीवान्न वैषोढा शिविका भवतो मया न श्रान्तो ऽस्मि न वायासो वोढव्यो ऽसि महीपते

பிராமணன் கூறினான்—நான் மதுபானம் அருந்தவில்லை; சுமக்க இயலாதவனும் அல்ல. உமது இந்த சிவிகையை (பல்லக்கை) நானே சுமக்க வேண்டும். நான் சோரவில்லை, களைத்ததும் இல்லை; அரசே, சுமக்கப்பட வேண்டியது நீரே।

Verse 8

भूमौ पादयुगन्तस्थौ जङ्घे पादद्वये स्थिते उरू जङ्घाद्वयावस्थौ तदाधारं तथोदरम्

நிலத்தில் இரு பாதங்கள் பதிந்துள்ளன; அந்த இரு பாதங்களின் மேல் கால் தண்டுகள் (பிண்டல்கள்) உள்ளன. அவற்றின் மேல் தொடைகள்; அந்த ஆதாரத்தின் மேல் வயிறு (உதரம்) அமைந்துள்ளது।

Verse 9

वक्षःस्थलं तथा वाहू स्कन्धौ चोदरसंस्थितौ स्कन्धस्थितेयं शिविका मम भावो ऽत्र किं कृतः

மார்பும், கைகளும், தோள்களும்—இவை அனைத்தும் வயிறின் மேல் அமைந்துள்ளன. இந்த சிவிகை தோள்களில் தங்கியுள்ளது; அப்படியிருக்க, இங்கே என் ‘பாவம்’ (அகந்தை/முயற்சி) என்ன செய்தது?

Verse 10

शिविकायां स्थितञ्चेदं देहं त्वदुपलक्षितं तत्र त्वमहमप्यत्र प्रोच्यते चेदमन्यथा

பல்லக்கில் அமர்ந்துள்ள இந்த உடலை நீ ‘நீ’ என்று அடையாளப்படுத்தினால், அதே சூழலில் இங்கே ‘நான்’ என்பதும் சொல்லப்படுகிறது; இல்லையெனில் சொற்றொடர் முரண்பாடாகிவிடும்।

Verse 11

अहं त्वञ्च तथान्ये च भूतैरुह्याम पार्थिव गुणप्रवाहपतितो गुणवर्गो हि यात्ययं

ஓ பார்திவா! நான், நீ, மற்றவர்களும் உடல்-பூதத் தத்துவங்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறோம். குணங்களின் ஓட்டத்தில் விழுந்த இந்தக் குணக்கூட்டம் நிச்சயமாக முன்னே கொண்டு செல்லப்படுகிறது.

Verse 12

कर्मवश्या गुणाश् चैते सत्त्वाद्याः पृथिवीपते अविद्यासञ्चितं कर्म तच्चाशेषेषु जन्तुषु

ஓ பூமிபதியே! சத்துவம் முதலிய இக் குணங்கள் கர்மத்தின் ஆட்சிக்குள் இயங்குகின்றன. அவித்யையால் சேர்க்கப்பட்ட கர்மம் அதே எல்லா ஜீவராசிகளிலும் விதிவிலக்கின்றி உள்ளது.

Verse 13

आत्मा शुद्धो ऽक्षरः शान्तो निर्गुणः प्रकृतेः परः प्रवृद्ध्यपचयौ नास्य एकस्याखिलजन्तुषु

ஆத்மா தூயவன், அழியாதவன், அமைதியானவன்; நிர்குணன், பிரக்ருதியைத் தாண்டியவன். எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள அந்த ஒரே ஆத்மாவுக்கு வளர்ச்சியும் இல்லை, சிதைவும் இல்லை.

Verse 14

यदा नोपचयस्तस्य यदा नापचयो नृप तदा पीवानसीति त्वं कया युक्त्या त्वयेरितं

ஓ அரசே! அவனுக்கு வளர்ச்சியும் இல்லை, சிதைவும் இல்லை என்றால், ‘அப்போது அவன் பீவானஸ் (புஷ்டன்)’ என்று நீயே எந்த நியாயத்தால் கூறினாய்?

Verse 15

भूजङ्घापादकट्यूरुजठरादिषु संस्थिता शिविकेयं तथा स्कन्धे तदा भावःसमस्त्वया

இந்த ‘சிவிகா’ கை, கால் (ஜங்கா), பாதம், இடுப்பு, தொடை, வயிறு முதலியவற்றில் அமைந்துள்ளது; தோளிலும் உள்ளது. இவ்வாறு முழு விவரம் உன்னால் கூறப்பட்டது.

Verse 16

तदन्यजन्तुभिर्भूप शिविकोत्थानकर्मणा शैलद्रव्यगृहोत्थोपि पृथिवीसम्भवोपि वा

அரசே, இது பிற உயிர்களால் ஏற்பட்டதாயினும்—பல்லக்கைத் தூக்கும் செயலில் இருந்து, அல்லது கல்‑பொருள்‑வீடு முதலியவற்றிலிருந்து, அல்லது பூமியிலிருந்தே உண்டானதாயினும்—அங்கேயும் அதே விதியே பொருந்தும்.

Verse 17

यथा पुंसः पृथग्भावः प्राकृतैः करणैर् नृप सोढव्यः स महाभारः कतरो नृपते मया

அரசே, மனிதனின் தனித்தன்மை உணர்வு (அகந்தை) அவனுடைய இயற்கை கருவிகளால் எவ்வாறு தாங்கப்படுகிறதோ, அதுபோல அந்த மாபெரும் பாரமும் தாங்கப்பட வேண்டும். அரசாதிபதியே, நான் எந்தப் பாரத்தைத் தாங்க வேண்டும் என்று கூறுங்கள்.

Verse 18

यद्द्रव्या शिविका चेयं तद्द्रव्यो भूतसंग्रहः भवतो मे ऽखिलस्यास्य समत्वेनोपवृंहितः

இந்தப் பல்லக்கியை அமைக்கும் பொருட்கள் எவையோ, அவையே உயிர்களின் தொகுதி (பூதசங்கிரகம்). ஆண்டவனே, உமது ஆற்றலால் இவ்வனைத்தும் சமநிலையுடன் தாங்கப்பட்டு, போஷிக்கப்பட்டு, விரிவடைந்தது.

Verse 19

तच्छ्रुत्वोवाच राजा तं गृहीत्वाङ्घ्री क्षमाप्य च प्रसादं कुरु त्यक्त्वेमां शिविकां ब्रूहि शृण्वते यो भवान् यन्निमित्तं वा यदागमनकारणम्

அதைக் கேட்ட அரசன் கூறினான்—“உமது பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்; அருள்புரியுங்கள். இந்தப் பல்லக்கை விட்டுவிட்டு சொல்லுங்கள்—நான் கேட்கிறேன்—நீர் யார், எதற்காக வந்தீர், உமது வருகையின் காரணம் என்ன?”

Verse 20

ब्राह्मण उवाच श्रूयतां कोहमित्येतद्वक्तुं नैव च शक्यते पाठो ऽयं न समीचीनः उपभोगनिमित्तञ्च सर्वत्रागमनक्रिया

பிராமணன் கூறினான்—“கேளுங்கள். ‘நான் யார்?’ என்று இவ்விதமாகச் சொல்லுவது முற்றிலும் இயலாது. இந்தப் பாடம் சரியானது அல்ல; (கருத்து என்னவெனில்) எங்கும் அனுபவம்/பயன்‑அனுபவத்திற்காகவே செல்வதும் அணுகுவதும் நிகழ்கிறது.”

Verse 21

सुखदुःखोपभोगौ तु तौ देशाद्युपपादकौ धर्माधर्मोद्भवौ भोक्तुं जन्तुर्देशादिमृच्छति

தர்மம்–அதர்மத்திலிருந்து எழும் இன்ப–துன்ப அனுபவமே பிறப்பிடம் முதலிய சூழ்நிலைகளை நிர்ணயிக்கிறது; அந்தப் பலனை அனுபவிக்க உயிர் குறிப்பிட்ட இடம் முதலியவற்றை அடைகிறது।

Verse 22

रजोवाच यो ऽस्ति सोहमिति ब्रह्मन् कथं वक्तुं न शक्यते आत्मन्येषु न दोषाय शब्दोहमिति यो द्विज

ரஜஸ் கூறினான்—ஓ பிராமணரே, ‘ஸோ’ஹம்’ (நான் அவனே) என்று சொல்ல இயலாதது எப்படி? ஆத்மநிலையிலிருப்போர்க்கு ‘நான்’ என்ற சொல் குற்றமல்ல, ஓ த்விஜா।

Verse 23

ब्राह्मण उवाच शब्दोहमिति दोषाय नात्मन्येष तथैव तत् अनात्मन्यात्मविज्ञानं शब्दो वा भ्रान्तिलक्षणः

பிராமணர் கூறினார்—‘நான் சொல்/ஒலி’ என்ற எண்ணம் குற்றத்திற்குக் காரணம்; அது ஆத்மாவிற்கு உரியது அல்ல. ஆத்மமல்லாததில் ஆத்மஞானம் கொள்ளுதல், அல்லது சொற்களையே உண்மை எனக் கருதுதல்—மயக்கத்தின் அறிகுறி.

Verse 24

यदा समस्तदेहेषु पुमानेको व्यवस्थितः तदा हि को भवान् कोहमित्येतद्विफलं वचः

ஒரே புருஷன் (ஆத்மா) எல்லா உடல்களிலும் நிலைத்திருக்கும் போது, ‘நீ யார்? நான் யார்?’ என்ற பேச்சு பயனற்றதாகிறது।

Verse 25

त्वं राजा शिविका चेयं वयं वाहाः पुरःसराः अयञ्च भवतो लोको न सदेतन्नृपोच्यते

‘நீ அரசன்; இது பல்லக்கு; நாங்கள் முன்னே செல்லும் தூக்குவோர்; இது உன் பரிவாரம்’—இது உண்மையான உரை அல்ல; அரசனைப் பற்றி இவ்வாறு (தன்னை உயர்த்திக்) கூறுதல் உரியதல்ல।

Verse 26

वृक्षाद्दारु ततश्चेयं शिविका त्वदधिष्ठिता का वृक्षसंज्ञा जातस्य दारुसंज्ञाथ वा नृप

மரத்திலிருந்து தாரு (கட்டிடம்/மரக்கட்டை) உண்டாகிறது; அதிலிருந்தே நீ அமர்ந்துள்ள இந்தச் சிவிகை செய்யப்பட்டது. பிறந்த பொருளுக்கு ‘மரம்’ என்ற பெயர் எவ்வாறு நிலைக்கும்? அரசே, ‘தாரு’ என்றே அழைப்பது தகுதியல்லவா?

Verse 27

वृक्षारूढो महाराजो नायं वदति चेतनः न च दारुणि सर्वस्त्वां ब्रवीति शिविकागतं

இந்த உணர்வுள்ளவன் ‘மகாராஜா மரத்தில் ஏறியுள்ளார்’ என்று சொல்லுவதில்லை; மேலும் அனைவரும் கடுமையாக உன்னை ‘சிவிகையில் வந்தவன்’ என்று அழைப்பதும் இல்லை.

Verse 28

शिविकादारुसङ्घातो रचनास्थितिसंस्थितः अन्विष्यतां नृपश्रेष्ठ तद्भेदे शिविका त्वया

சிவிகை என்பது மரக்கட்டைகளின் தொகுப்பு; அதன் அமைப்பும் நிலையும் உறுதியாகப் பதிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதை ஆராயச் செய்; அதன் கூறுகளைப் பகுத்தால் சிவிகையின் கட்டமைப்பு (மற்றும் குறை) உனக்குத் தெளிவாகும்.

Verse 29

पुमान् स्त्री गौरयं वाजी कुञ्चरो विहगस्तरुः देहेषु लोकसंज्ञेयं विज्ञेया कर्महेतुषु

‘ஆண்’, ‘பெண்’, ‘பசு’, ‘குதிரை’, ‘யானை’, ‘பறவை’, ‘மரம்’—இவை உடல் கொண்ட வடிவங்களுக்கு உலக வழக்கில் வழங்கப்படும் பெயர்கள்; அவற்றின் குறிப்பிட்ட நிலை கர்மக் காரணங்களால் உண்டாகிறது என்று அறிய வேண்டும்.

Verse 30

जिह्वा ब्रवीत्यहमिति दन्तौष्ठौ तालुकं नृप एते नाहं यतः सर्वे वाङ्निपादनहेतवः

நாக்கு ‘நானே பேசுகிறேன்’ என்று கூறுகிறது; பற்கள், உதடுகள், அண்ணம் ‘நான் அல்ல (நாங்களே)’ என்று கூறுகின்றன. அரசே, ஏனெனில் இவை அனைத்தும் வாக்கு வெளிப்படுவதற்கான காரணங்கள்.

Verse 31

किं हेतुभिर्वदत्येषा वागेवाहमिति स्वयं तथापि वाङ्नाहमेतदुक्तं मिथ्या न युज्यते

இங்கு காரணங்கள் எதற்கு? வாக்கே தானாக ‘நானே வாக்கு’ என்று அறிவிக்கிறது. அப்படியிருந்தும் ‘நான் வாக்கு அல்ல’ என்ற கூற்று பொய்யாகவும் பொருந்தாது.

Verse 32

पिण्डः पृथग् यतः पुंसः शिरःपाय्वादिलक्षणः ततो ऽहमिति कुत्रैतां संज्ञां राजन् करोम्यहं

மனிதனின் உடற்பிண்டம் தலை, குதம் முதலிய இலக்கணங்களால் வேறுபட்டதாக உள்ளது; அப்படியிருக்க ‘நான்’ என்ற பெயரை அதில் எங்கே பொருத்துவது? அரசே, அந்த அடையாளத்தை நான் எவ்வாறு செய்வேன்?

Verse 33

यदन्यो ऽस्ति परः कोपि मत्तः पार्थिवसत्तम तदेषोहमयं चान्यो वक्तुम् एवमपीष्यते

அரசர்களில் சிறந்தவரே! என்னைவிட மேலானவர் யாரேனும் இருந்தால், அவர்—இந்த ‘நான்’ மற்றும் அந்த ‘மற்றவன்’—இவ்விதமே சொல்லவும் சம்மதிக்கட்டும்.

Verse 34

परमार्थभेदो न नगो न पशुर्नच पादपः शरीराश् च विभेदाश् च य एते कर्मयोनयः

பரமார்த்தத்தில் வேறுபாடு இல்லை—பாம்பு இல்லை, மிருகம் இல்லை, மரமும் இல்லை; இங்கு காணப்படும் பல உடல்கள் மற்றும் அவற்றின் வேறுபாடுகள் அனைத்தும் கர்மத்தால் உண்டான பிறவியுருக்கள் மட்டுமே.

Verse 35

यस्तु राजेति यल्लोके यच्च राजभटात्मकम् तच्चान्यच्च नृपेत्थन्तु न सत् सम्यगनामयं

ஆனால் உலகில் ‘அரசன்’ என்று அழைக்கப்படுவது, அரசனின் படை/பணியாளர் இயல்புடையது, மேலும் அரசத்தன்மை சார்ந்த பிற அனைத்தும்—அரசே, சரியான வரையறையுடன் ஆராய்ந்தால் உண்மையில் ‘சத்’ அல்ல.

Verse 36

त्वं राजा सर्वलोकस्य पितुः पुत्रो रिपोरिपुः पत्न्याः पतिः पिता सूनोः कस्त्वां भूप वदाम्यहं

நீ எல்லா உலகங்களின் அரசன்—தந்தையின் மகன், பகைவரின் பகைவன், மனைவியின் கணவன், மகனின் தந்தை. ஓ பூபாலா, உன்னை நான் யார் என்று உபதேசிக்கவோ வர்ணிக்கவோ?

Verse 37

त्वं किमेतच्छिरः किन्नु शिरस्तव तथोदरं किमु पादादिकं त्वं वै तवैतत् किं महीपते

நீயே இந்தத் தலைவா? அல்லது தலை உன்னுடையதா? அதுபோல் நீயே இந்த வயிறா? அல்லது பாதங்கள் முதலியவை நீயா? ஓ மஹீபதே, இதில் ‘நீ’ எது, ‘உன்னுடையது’ எது என்று கூறு.

Verse 38

समस्तावयेभ्यस्त्वं पृथग्भूतो व्यवस्थितः कोहमित्यत्र निपुणं भूत्वा चिन्तय पार्थिव तच्छ्रत्वोवाच राजा तमवधूतं द्विजं हरिं

நீ உடல்-மனத்தின் எல்லா கூறுகளிலிருந்தும் வேறுபட்டு நிலைபெற்றுள்ளாய். ‘நான் யார்?’ என்ற தத்துவத்தில் நிபுணனாகி ஆழ்ந்து சிந்தி, ஓ பார்திவா. இதைக் கேட்ட அரசன் அந்த அவதூத பிராமணன் ஹரியிடம் கூறினான்.

Verse 39

रजोवाच श्रेयो ऽर्थमुद्यतः प्रष्टुं कपिलर्षिमहं द्विज तस्यांशः कपिलर्षेस्त्वं मत् कृते ज्ञानदो भुवि ज्ञानवीच्युदछेर्यस्माद्यच्छ्रेयस्तच्च मे वद

அரசன் கூறினான்—ஓ த்விஜா, உச்ச நன்மை (ஶ்ரேயஸ்) பொருட்டு கபில முனிவரை வினவ நான் புறப்பட்டேன். நீ அந்தக் கபிலரின் அंशம்; எனக்காக பூமியில் ஞானம் அளிப்பவன். ஆகவே உன்னிடமிருந்து ஞான அலை எழுந்ததால், எது ஶ்ரேயஸோ அதையே எனக்குச் சொல்.

Verse 40

ब्राह्मण उवाच भूयः पृच्छसि किं श्रेयः परमार्थन्न पृच्छसि श्रेयांस्यपरमार्थानि अशेषाण्येव भूपते

பிராமணன் கூறினான்—நீ மீண்டும் ‘ஶ்ரேயஸ் என்ன?’ என்று கேட்கிறாய்; ஆனால் பரமார்த்தத்தை கேட்கவில்லை. ஓ பூபதே, பரம இலக்காகாத ‘நன்மைகள்’ அனைத்தும் முழுவதும் வரையறுக்கப்பட்ட, துணைநிலையானவையே.

Verse 41

देवताराधनं कृत्वा धनसम्पत्तिमिच्छति पुत्रानिच्छति राज्यञ्च श्रेयस्तस्यैव किं नृप

தேவர்களை ஆராதித்து மனிதன் செல்வமும் வளமும் விரும்புகிறான்; புத்திரர்களையும் அரசாட்சியையும் விரும்புகிறான்—ஓ அரசே, இதற்கு மேல் உயர்ந்த நன்மை என்ன?

Verse 42

विवेकिनस्तु संयोगः श्रेयो यः परमात्मनः यज्ञादिका क्रिया न स्यात् नास्ति द्रव्योपपत्तिता

விவேகிக்கு பரமாத்மாவுடன் ஒன்றுதல் (சம்யோகம்) என்பதே உச்ச நன்மை. யாகம் முதலிய கிரியைகள் செய்ய வேண்டாம்; ஏனெனில் தேவையான பொருள்-வளங்கள் உண்மையில் கிடைக்காது (அல்லது தத்துவத்தில் நிலையற்றவை).

Verse 43

परमार्थात्मनोर्योगः परमार्थ इतीष्यते एको व्यापी समः शुद्धो निर्गुणः प्रकृतेः परः

பரமார்த்த சத்தியமும் ஆத்மாவும் ஒன்றுபடுதல் ‘பரமார்த்தம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. அவர் ஒருவன், எங்கும் நிறைந்தவன், சமநோக்குடையவன், தூயவன், நிர்குணன், பிரகிருதியைத் தாண்டியவன்.

Verse 44

जन्मवृद्ध्यादिरहित आत्मा सर्वगतो ऽव्ययः परं ज्ञानमयो ऽसङ्गी गुणजात्यादिभिर्विभुः

ஆத்மா பிறப்பு, வளர்ச்சி முதலியவற்றற்றது; எங்கும் நிறைந்ததும் அழிவற்றதும்—உயர்ந்தது, ஞானமயமானது, பற்றற்றது; குணம், ஜாதி முதலியவற்றால் வரையறுக்கப்படாத அனைத்தையும் தழுவியது.

Verse 45

निदाधऋतुसंवादं वदामि द्विज तं शृणु ऋतुर्ब्रह्मसुतो ज्ञानी तच्छिष्यो ऽभूत् पुलस्त्यजः

ஓ இருபிறப்பனே, நிதாக–ருது உரையாடலை நான் கூறுகிறேன்; கேள். பிரம்மாவின் புத்திரனான ஞானி ருதுவுக்கு புலஸ்த்யரின் புத்திரன் சீடனாக இருந்தான்.

Verse 46

निदाघः प्राप्तविद्यो ऽस्मान्नगरे वै पुरे स्थितः देविकायास्तटे तञ्च तर्कयामास वै ऋतुः

நிதாகன் கல்வி பெற்றவனாய் எங்கள் நகரத்தில் வாழ்ந்தான்; தேவிகா நதிக்கரையில் ருது அவனுடன் தர்க்கமும் விவாதமும் செய்தான்.

Verse 47

दिव्ये वर्षसहस्रे ऽगान्निदाघमवलोकितुं निदाघो वैश्वदेवान्ते भुक्त्वान्नं शिष्यमब्रवीत् भुक्तन्ते तृप्तिरुत्पन्ना तुष्टिदा साक्षया यतः

ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் கடந்தபின் அவர் நிதாகனைப் பார்க்க வந்தார். நிதாகன் வைஶ்வதேவத்தின் முடிவில் உணவு உண்டு சீடனிடம்—“நீ உண்டாய்; உனக்குத் திருப்தி எழுந்தது; ஆகவே நிலையான நிறைவை அளிக்கும் துஷ்டி நேரடியாகத் தென்படுகிறது” என்றான்.

Verse 48

ऋतुर् उवाच क्षुदस्ति यस्य भुते ऽन्ने तुष्टिर्ब्राह्मण जायते न मे क्षुदभवत्तृप्तिं कस्मात्त्वं परिपृच्छसि

ருது கூறினான்—“ஓ பிராமணா, பசி உள்ளவன் உணவு உண்டால் துஷ்டி உண்டாகும். எனக்கு பசி எழவில்லை; ஆகவே திருப்தி இல்லை. அப்படியிருக்க நீ என்னைக் கேட்பது ஏன்?”

Verse 49

क्षुत्तृष्णे देहधर्माख्ये न ममैते यतो द्विज पृष्टोहं यत्त्वया ब्रूयां तृप्तिरस्त्ये व मे सदा

ஓ இருபிறப்பனே, பசியும் தாகமும்—உடலின் இயல்புகள் எனப்படுபவை—எனக்கல்ல. நீ கேட்டதால் சொல்கிறேன்: எனக்கு எப்போதும் திருப்தி உள்ளது.

Verse 50

पुमान् सर्वगतो व्यापी आकाशवदयं यतः अतो ऽहं प्रत्यगात्मास्मीत्येतदर्थे भवेत् कथं

இந்த புருஷன் (ஆத்மா) ஆகாயம்போல் எங்கும் நிறைந்து பரவியிருக்கையில், “ஆகவே நான் பிரத்யகாத்மன்” என்ற வாக்கியத்தின் பொருள் எவ்வாறு நிறுவப்படும்?

Verse 51

सो ऽहं गन्ता न चागन्ता नैकदेशनिकेतनः त्वं चान्यो न भवेन्नापि नान्यस्त्वत्तो ऽस्मि वा प्यहं

நானே அந்த பரத்தத்துவம்; நான் போகவுமில்லை, வரவுமில்லை; ஒரே இடத்தில் தங்குபவனும் அல்லன். நீ என்னிடமிருந்து வேறல்ல; நானும் உன்னிடமிருந்து வேறல்லன்.

Verse 52

निदाघऋतुसंवादमद्वैतबुद्धये शृण्विति ख , ञ च ततः क्षुत्सम्भवाभावादिति ख , ञ च कुतः कुत्र क्व गन्तासीत्येतदप्यर्थवत् कथमिति ख , ञ च भोक्तेति क मृण्मयं हि गृहं यद्वन्मृदालिप्तं स्थिरीभवेत् पार्थिवो ऽयं तथा देहः पार्थिवैः परमाणुभिः

“அத்வைதப் புத்தி விழிப்பதற்காக நிதாக–ருது உரையாடலைக் கேளுங்கள்.” (சில பாடங்களில்) “அதன்பின் பசி எழாது.” (மேலும்) “எங்கிருந்து, எங்கே, எந்த இடத்திற்குச் செல்வான்?—இதுவும் பொருளுடையதே; எப்படி (வேறாகும்)?” (மேலும்) “அனுபவிப்பவன் யார்?” மண்ணால் ஆன வீடு மண்ணால் பூசப்பட்டால் உறுதியாகும் போல, இந்த உடலும் புவியினது; புவியணுக்களால் அமைந்தது.

Verse 53

ऋतुरस्मि तवाचार्यः प्रज्ञादानाय ते द्विज इहागतो ऽहं यास्यामि परमार्थस्तवोदितः

நான் ருது, உன் ஆசாரியன். ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, உனக்கு ஞானம் அளிக்க நான் இங்கு வந்தேன். இப்போது நான் புறப்படுகிறேன்; உனக்கு பரமார்த்தம் (உயர்ந்த உண்மை) உரைக்கப்பட்டது.

Verse 54

एकमेवमिदं विद्धि न भेदः सकलं जगत् वासुदेवाभिधेयस्य स्वरूपं परमात्मनः

இதையே ஒரே உண்மை என அறி: முழு உலகமும் வேற்றுமையற்றது. இது ‘வாசுதேவ’ என அழைக்கப்படும் பரமாத்மாவின் சொரூபமே.

Verse 55

ऋतुर्वर्षसहस्रान्ते पुनस्तन्नगरं ययौ निदाघं नगरप्रान्ते एकान्ते स्थितमब्रवीत् एकान्ते स्थीयते कस्मान्निदाघं ऋतुरब्रवीत्

ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் ருது மீண்டும் அந்த நகரத்திற்குச் சென்றான். நகரின் எல்லையில் நிதாகன் தனிமையில் நின்றதைப் பார்த்து அவன் கூறினான்—“நிதாகா, நீ ஏன் தனிமையில் இருக்கிறாய்?”—என்று ருது நிதாகனிடம் சொன்னான்.

Verse 56

निदाघ उवाच भो विप्र जनसंवादो महानेष नरेश्वर प्रविवीक्ष्य पुरं रम्यं तेनात्र स्थीयते मया

நிதாகன் கூறினான்— ஓ விப்ரா, ஓ நரேஸ்வரா! இது மாபெரும் மக்கள் கூடுகையும் உரையாடலும் ஆகும். இந்த இனிய நகரத்தைப் பார்வையிட வந்ததால், அதே காரணத்தால் நான் இங்கே தங்கியுள்ளேன்.

Verse 57

ऋतुर् उवाच नराधिपो ऽत्र कतमः कतमश्चेतरो जनः कथ्यतां मे द्विजश्रेष्ठ त्वमभिज्ञो द्विजोत्तम

஋து கூறினான்— இங்கே உள்ள மக்களில் அரசன் யார்? மற்றவன் (சாதாரணன்) யார்? ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் அறிந்தவர், ஓ பிராமணோத்தமரே.

Verse 58

यो ऽयं गजेन्द्रमुन्मत्तमद्रिशृङ्गसमुत्थितं अधिरूढो नरेन्द्रो ऽयं परिवारस्तथेतरः

இங்கே இந்த அரசன்— மலைச் சிகரம்போல் உயர்ந்து, மதம் கொண்ட யானைத் தலைவனின் மேல் ஏறியிருப்பவன்— இவனே நரேந்திரன்; இவர்கள் அவனுடைய பரிவாரமும் பணியாளர்களும்; மற்றவர்கள் பிறர்.

Verse 59

गजो यो ऽयमधो ब्रह्मन्नुपर्येष स भूपतिः ऋतुराह गजः को ऽत्र राजा चाह निदाघकः

஋து கூறினான்— ஓ பிரஹ்மன்! கீழே உள்ள யானையே பூபதி; மேலே இருப்பவனே அரசன். அப்போது நৃপன்— இங்கே யானை யார், அரசன் யார்? என்று கேட்டான்; நிதாககன் பதிலளித்தான்.

Verse 60

ऋतुर्निदाघ आरूढो दृष्टान्तं पश्य वाहनं उपर्यहं यथा राजा त्वमधः कुञ्जरो यथा

஋து கூறினான்— ஓ நிதாகா! ஏறியபடியே இந்த எடுத்துக்காட்டைப் பார்; இந்த வாகனத்தை நோக்கு. அரசன் மேலே இருப்பதுபோல், நீ கீழே இருக்கிறாய்— அவனைச் சுமக்கும் குஞ்சரம் போல.

Verse 61

ऋतुः प्राह निदाघन्तं कतमस्त्वामहं वदे उक्तो निदाघस्तन्नत्वा प्राह मे त्वं गुरुर्ध्रुवम्

ருது நிதாகனை நோக்கி—“உன்னை நான் எந்த பெயரால் அழைப்பேன்?” என்று கேட்டார். அதற்கு நிதாகன் அவரை வணங்கி—“நீங்களே உறுதியாக என் நிலையான, உண்மைக் குரு” என்று கூறினான்.

Verse 62

आरूढो ऽयं गजं राजा परलोकस्तथेतर इति ख , ञ च क पुस्तके सर्वत्र ऋभुरिति ऋतुस्थानीयः पाठः नान्यस्माद्द्वैतसंस्कारसंस्कृतं मानसं तथा ऋतुः प्राह निदाघन्तं ब्रह्मज्ञानाय चागतः परमार्थं सारभूतमद्वैतं दर्शितं मया

“இந்த அரசன் யானைமேல் ஏறியுள்ளான்; பரலோகம் உண்டு, இவ்வுலகமும் உண்டு”—என்று க-, ஞ-, க-என்ற பிரதிகளில் பாடாந்தரம் உள்ளது; அவற்றில் ‘ருது’ இடத்தில் ‘ரிபு’ என்ற வாசகம் வருகிறது. இருமைச் சாயல்களால் வடிவான மனம் வேறுவிதமாக உண்மையைப் பற்றாது. ருது நிதாகனை நோக்கி—“பிரம்மஞானம் அளிக்கவே நான் வந்தேன்; பரமார்த்தத்தின் சாரமான அத்வைதத்தை நான் உனக்குக் காட்டினேன்” என்றார்.

Verse 63

ब्राह्मण उवाच निदाघो ऽप्युपदेशेन तेनाद्वैतपरो ऽभवत् सर्वभूतान्यभेदेन ददृशे स तदात्मनि

பிராமணன் கூறினான்—அந்த உபதேசத்தால் நிதாகனும் அத்வைதத்தில் நிலைத்தான்; எல்லா உயிர்களையும் வேறுபாடின்றி அதே ஆத்மாவாகவே கண்டான்.

Verse 64

अवाप मुक्तिं ज्ञानात्स तथा त्वं मुक्तिमाप्स्यसि एकः समस्तं त्वञ्चाहं विष्णुः सर्वगतो यतः

அவன் ஞானத்தால் முக்தியை அடைந்தான்; நீயும் முக்தியை அடைவாய். ஒன்றே அனைத்தும்; நீயும் நானும் அந்தச் சர்வவியாபி விஷ்ணுவே, ஏனெனில் அவர் எங்கும் நிறைந்துள்ளார்.

Verse 65

पीतनीलादिभेदेन यथैकं दृश्यते नभः भ्रान्तिदृष्टिभिरात्मापि तथैकः स पृथक् पृथक्

ஒரே ஆகாயம் மஞ்சள், நீலம் முதலிய வேறுபாடுகளாகத் தோன்றுவது போல, ஆத்மாவும் ஒன்றே ஆனாலும் மயக்கமான பார்வைகளால் பலவாகப் பிரிந்து தோன்றுகிறது.

Verse 66

अग्निर् उवाच मुक्तिं ह्य् अवाप भवतो ज्ञानसारेण भूपतिः संसाराज्ञानवृक्षारिज्ञानं ब्रह्मेति चिन्तय

அக்னி கூறினார்—உமது ஞானசாரத்தினால் அரசன் முக்தியை அடைந்தான். சம்சாரமெனும் அறியாமை மரத்தை வெட்டும் பகைஞானத்தைப் பிரம்மம் எனக் கருதி தியானம் செய்।