Adhyaya 381

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गीतासारो नामाशीत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकाशीत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः यमगीता अग्निर् उवाच यमगीतां प्रवक्ष्यामि उक्ता या नाचिकेतसे पठतां शृण्वतां भुक्त्यै मुक्त्यै मोक्षार्थिनां सतां

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘கீதாசாரம்’ எனும் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘யமகீதா’ எனும் 381ஆம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—நசிகேதனுக்கு உரைக்கப்பட்ட யமகீதாவை நான் விளக்குகிறேன்; இதை ஓதுவோரும் கேட்போரும் இஹபோகமும் முக்தியும் பெறுவர்; மோட்சம் நாடும் சத்புருஷர்களுக்கு இது நன்மை தரும்।

Verse 2

यम उवाच आसनं शयनं यानपरिधानगृहादिकम् वाञ्छत्यहो ऽतिमोहेन सुस्थिरं स्वयमस्थिरः

யமன் கூறினான்—அய்யோ! பேர்மயக்கத்தால் தானே நிலையற்ற மனிதன் மிக நிலையானவற்றை விரும்புகிறான்—ஆசனம், படுக்கை, வாகனம், ஆடை, வீடு முதலியன.

Verse 3

भोगेषु शक्तिः सततं तथैवात्मावलोकनं श्रेयः परं मनुष्यानां कपिलोद्गीतमेव हि

போகங்களில் இடையறாத கட்டுப்பாடும், அதுபோல ஆத்மாவை நிலையாகத் தியானித்தலும்—இதுவே மனிதர்க்கு பரம நன்மை; இதையே கபிலர் உரைத்தார்.

Verse 4

सर्वत्र समदर्शित्वं निर्मसत्वमसङ्गता श्रेयः परम् मनुष्यानां गीतं पञ्चशिखेन हि

எங்கும் சமநோக்கு, ‘எனது’ என்ற பற்றின்மை, மற்றும் அசங்கம்—இதுவே மனிதர்க்கு பரம நன்மை; இதை பஞ்சசிகர் பாடி/போதித்தார்.

Verse 5

आगर्भजन्मबाल्यादिवयो ऽवस्थादिवेदनं श्रेयः परं मनुष्याणाम् गङ्गाविष्णुप्रगीतकं

கருவுறுதல் முதல் பிறப்பு, பால்யம் முதலான வயது நிலையங்களை அறிதல்—மனிதர்க்கு பரம நலம்; இதை கங்கை மற்றும் விஷ்ணு பாடி/பறைசாற்றினர்.

Verse 6

आध्यात्मिकादिदुःखानामाद्यन्तादिप्रतिक्रिया श्रेयः परं मन्ष्याणां जनकोद्गीतमेव च

ஆத்யாத்மிகம் முதலான துயரங்களுக்கு, அவற்றின் தொடக்கம், முடிவு முதலிய நிலைகளை நோக்கி அமைந்த நிவாரணம்—மனிதர்க்கு பரம நன்மை; இதையே ஜனகர் உரைத்தார்.

Verse 7

अभिन्नयोर्भेदकरः प्रत्ययो यः परात्मनः तच्छान्तिपरमं श्रेयो ब्रह्मोद्गीतमुदाहृतं

பரமாத்மனைப் பற்றியதாக, உண்மையில் அபின்னமானதிலே வேற்றுமை உணர்வை உண்டாக்கும் எந்தக் கருத்தோ, அதுவே ‘பிரம்மோத்கீதம்’ என உரைக்கப்படுகிறது—சாந்தியே உச்ச முடிவான பரம ஶ்ரேயஸ்।

Verse 8

कर्तव्यमिति यत्कर्म ऋग्यजुःसामसंज्ञितं कुरुते श्रेयसे सङ्गान् जैगीषव्येण गीयते

‘இதைச் செய்யவேண்டும்’ என்ற உறுதியுடன், ரிக்-யஜுஸ்-சாமன் என அழைக்கப்படும் கர்மம் செய்யப்படுகிறது; அது ஶ்ரேயஸிற்காக. அதன் இணைந்த இசைப்பகுதிகள் ஜைகீஷவ்ய மரபின்படி பாடப்படுகின்றன।

Verse 9

हानिः सर्वविधित्सानामात्मनः सुखहैतुकी श्रेयः परं मनुष्याणां देवलोद्गीतमीरितं

எல்லா விதி-நியமங்களையும் அறிய விரும்புவோருக்கு ‘இழப்பு’ கூட உள்ளார்ந்த இன்பத்திற்குக் காரணமாகிறது; ஆனால் மனிதர்க்கு பரம ஶ்ரேயஸ் என்பது தேவர்கள் பாடி அறிவித்த ‘தேவலோத்கீதம்’ என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 10

कामत्यागात्तु विज्ञानं सुखं ब्रह्म परं पदं कामिनां न हि विज्ञानं सनकोद्गीतमेव तत्

காமத்தைத் துறந்தால் விஞ்ஞானம் (சாக்ஷாத் அறிவு) உண்டாகிறது; ஆனந்தமே பிரம்மம்—பரம பதம். காமத்தில் மூழ்கியோருக்கு விஞ்ஞானம் உண்டாகாது; இதுவே சனகன் பாடிய உபதேசம்।

Verse 11

प्रवृत्तञ्च निवृत्तञ्च कार्यं कर्मपरो ऽब्रवीत् श्रेयसां श्रेय एतद्धि नैष्कर्म्यं ब्रह्म तद्धरिः

கர்மத்தில் நிலைத்தவர், பிரவிருத்தி மற்றும் நிவிருத்தி இரண்டும் முறையாகச் செய்யத்தக்கவை என்று கூறினார். ஏனெனில் ஶ்ரேயஸ்களில் சிறந்தது இதுவே: நைஷ்கர்ம்யம்; அது பிரம்மம்—அதுவே ஹரி (விஷ்ணு) ஆகும்।

Verse 12

पुमांश्चाधिगतज्ञानो भेदं नाप्नोति सत्तमः ब्रह्मणा विष्णुसंज्ञेन परमेणाव्ययेन च

உண்மையான ஞானத்தை அடைந்த மனிதன்—நல்லோரில் சிறந்தவன்—வேறுபாட்டை உணரான்; பரம அவ்யயத் தத்துவமே பிரம்மம், அதுவே விஷ்ணு என்ற நாமத்தாலும் அறியப்படுகிறது.

Verse 13

ज्ञानं विज्ञानमास्तिक्यं सौभाग्यं रूपमुत्तमम् तपसा लभ्यते सर्वं मनसा यद्यदिच्छति

ஞானம், அனுபவமூலமான விஞ்ஞானம், ஆஸ்திக நம்பிக்கை, நல்வாழ்வு, சிறந்த அழகு—இவை அனைத்தும் தவத்தால் கிடைக்கும்; மனத்தில் எதை விரும்பினாலும் அதையே அடைகிறான்.

Verse 14

नास्ति विष्णुसमन्ध्येयं तपो नानशनात्परं नास्त्यारोग्यसमं धन्यं नास्ति गङ्गासमा सरित्

விஷ்ணுவுக்கு இணையான தியானப் பொருள் இல்லை; நோன்பை விட உயர்ந்த தவம் இல்லை; ஆரோக்கியத்துக்கு இணையான பாக்கியம் இல்லை; கங்கைக்கு இணையான நதி இல்லை.

Verse 15

न सो ऽस्ति बान्धवः कश्चिद्विष्णुं मुक्त्वा जगद्गुरुं अधश्चोर्धं हरिश्चाग्रे देहेन्द्रियमनोमुखे

உலககுரு விஷ்ணுவைத் தவிர உண்மையான உறவினர் எவரும் இல்லை; கீழும் மேலும் முன்னிலும் ஹரியே—உடல், புலன்கள், மனம், வாக்கு ஆகியவற்றின் முன்நிலையில் அவர் நிற்கிறார்.

Verse 16

इत्येवं संस्मरन् प्राणान् यस्त्यजेत्स हरिर्भवेत् यत्तद् ब्रह्म यतः सर्वं यत्सर्वं तस्य संस्थितम्

இவ்வாறு நினைவில் கொண்டு உயிர்விடுபவன் ஹரியாகவே ஆகிறான்; அதுவே பிரம்மம்—அதிலிருந்து அனைத்தும் தோன்றுகிறது, அதிலேயே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 17

अग्राह्यकमनिर्देश्यं सुप्रतिष्ठञ्च यत्परं परापरस्वरूपेण विष्णुः सर्वहृदि स्थितः

அந்த பரமத் தத்துவம் பற்றிக்கொள்ள இயலாததும் வரையறுக்க இயலாததும்; ஆயினும் உறுதியாக நிலைபெற்றது. பரமும் அபரமும் ஆகிய இரு ரூபங்களாக விஷ்ணு எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் உறைகிறார்.

Verse 18

यज्ञेशं यज्ञपुरुषं केचिदिच्छन्ति तत्परं केचिद्विष्णुं हरं केचित् केचिद् ब्रह्माणमीश्वरं

அந்த உயர்ந்த தத்துவத்தில் பற்றுடைய சிலர் அவரை யஜ்ஞேசன், யஜ்ஞபுருஷன் என நாடுகின்றனர்; சிலர் விஷ்ணு எனவும், சிலர் ஹரன் (சிவன்) எனவும், சிலர் பிரம்மா எனும் ஈசன் எனவும் கூறுகின்றனர்.

Verse 19

इन्द्रादिनामभिः केचित् सूर्यं सोमञ्च कालकम् ब्रह्मादिस्तम्भपर्यन्तं जगद्विष्णुं वदन्ति च

சிலர் இந்திரன் முதலிய பெயர்களால் சூரியன், சோமன் (சந்திரன்), காலம் ஆகியவற்றையும் (அவரின் வெளிப்பாடாக) கூறுகின்றனர்; பிரம்மாவிலிருந்து ஒரு தூண் வரை—இந்த உலகமெல்லாம் விஷ்ணுவே என உரைக்கின்றனர்.

Verse 20

स विष्णुः परमं ब्रह्म यतो नावर्तते पुनः सुवर्णादिमहादानपुण्यतीर्थावगाहनैः

அந்த விஷ்ணுவே பரமப் பிரம்மம்; அவரிடமிருந்து மீண்டும் (சம்சாரத்திற்கு) திரும்புதல் இல்லை. பொன் முதலிய மகாதானங்களாலும் புண்ணிய தீர்த்தங்களில் மூழ்கி நீராடுதலாலும் (அந்நிலை அடையப்படுகிறது).

Verse 21

ध्यानैर् व्रतैः पूजया च धर्मश्रुत्या तदाप्नुयात् आत्मानं रथिनं विद्धि शरीरं रथमेव तु

தியானம், விரதம், பூஜை, தர்மக் கேள்வி ஆகியவற்றால் அந்த (பரம்) அடையப்படுகிறது. ஆத்மாவை ரதியாக அறி; உடலையே ரதம் என உணர்.

Verse 22

बुद्धिन्तु सारथिं विद्धि मनः प्रग्रहमेव च इन्द्रयाणि हयानाहुर्विषयांश्चेषुगोचरान्

புத்தியைச் சாரதியாகவும், மனத்தைப் பாகையாகவும் அறிக. இந்திரியங்கள் குதிரைகள்; விஷயங்கள் அவை உலாவும் வெளிகள்.

Verse 23

आत्मेन्द्रियमनोयुक्तं भोक्तेत्याहुर्मनीषिणः यस्त्वविज्ञानवान् भवत्ययुक्तेन मनसा सदा

ஞானிகள் கூறுவர்—இந்திரியங்களும் மனமும் சேர்ந்த ஆத்மாவே ‘போக்தா’ (அனுபவிப்பவன்). ஆனால் விவேகஞானமற்றவன் எப்போதும் கட்டுப்பாடற்ற மனத்தால் பந்தப்படுகிறான்.

Verse 24

न सत्पदमवाप्नोति संसारञ्चाधिगच्छति यस्तु विज्ञानवान् भवति युक्तेन मनसा सदा

அவன் சத்பதம் (உயர்ந்த நன்மை) அடையான்; மாறாகச் சம்சாரத்திலேயே விழுகிறான்—விவேகஞானம் இருந்தும் எப்போதும் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் இணைந்திருக்காவிட்டால்.

Verse 25

स तत्पदमवाप्नोति यस्माद्भूयो न जायते विज्ञानसारथिर्यस्तु मनःप्रग्रहवान्नरः

அவன் அந்த பரம பதத்தை அடைகிறான்; அங்கிருந்து மீண்டும் பிறப்பு இல்லை—விவேகஞானமே சாரதியாகவும், மனத்தைப் பாகைபோல் உறுதியாகக் கட்டுப்படுத்துவானும் ஆகிறவன்.

Verse 26

सो ऽध्वानं परमाप्नोति तद्विष्णोः परमं पदम् इन्द्रियेभ्यः परा ह्य् अर्था अर्थेभ्यश् च परं मनः

அவன் பரம மார்க்கத்தை அடைகிறான்—விஷ்ணுவின் அந்த உயர்ந்த பதத்தை. இந்திரியங்களைவிட விஷயங்கள் உயர்ந்தவை; விஷயங்களைவிட மனம் உயர்ந்தது.

Verse 27

मनसस्तु परा बुद्धिः बुद्धेरात्मा महान् परः महतः परमव्यक्तमव्यक्तात्पुरुषः परः

மனத்தைவிட உயர்ந்தது புத்தி; புத்தியைவிட உயர்ந்தது மகத் தத்துவம். மகத்தைவிட மேலானது அவ்யக்தம்; அவ்யக்தத்தைவிட மேலானது பரம புருஷன்.

Verse 28

पुरुषान्न परं किञ्चित् सा काष्ठा सा परा गतिः एषु सर्वेषु भूतेषु गूढात्मा न प्रकाशते

புருஷனைவிட மேலானது எதுவும் இல்லை; அதுவே உச்ச எல்லை, அதுவே பரம இலக்கு. இவ்வனைத்து உயிர்களிலும் ஆத்மா மறைந்திருப்பதால் சாதாரண பார்வைக்கு வெளிப்படாது.

Verse 29

दृश्यते त्वग्र्यया बुध्या सूक्ष्मया सूक्ष्मदर्शिभिः यच्छेद्वाङ्मनसी प्राज्ञः तद्यच्छेज्ज्ञानमात्मनि

ஆனால் நுண்ணறிவுடையோர், மிகச் சிறந்த நுண்ணிய புத்தியால் அதனை உணர்கின்றனர். ஞானி வாக்கையும் மனத்தையும் அடக்கி, அந்த அடக்கப்பட்ட ஞானத்தை ஆத்மாவில் ஒன்றாக்க வேண்டும்.

Verse 30

ज्ञानमात्मनि महति नियच्छेच्छान्त आत्मनि ज्ञात्वा ब्रह्मात्मनोर्योगं यमाद्यैर् ब्रह्म सद्भवेत्

அமைதியான உள்ளாத்மாவில்—மகத்தான ஆத்மாவில்—ஞானத்தை அடக்கி நிலைநிறுத்த வேண்டும். பிரம்மன் மற்றும் ஜீவாத்மாவின் யோகத்தை உணர்ந்து, யமம் முதலிய ஒழுக்கங்களால் ஒருவர் உண்மையில் பிரம்மத்தில் நிலைபெறுகிறார்.

Verse 31

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ यमाश् च नियमाः पञ्च शौचं सन्तोषसत्तपः

அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம்—இவை ஐந்து யமங்கள்; மேலும் சௌசம், சந்தோஷம், சத்-தபஸ் (சம்யக் தவம்) முதலியவை ஐந்து நியமங்கள்.

Verse 32

स्वाध्यायेश्वरपूजा च आसनं पद्मकादिकं प्राणायामो वायुजयः प्रत्याहारः स्वनिग्रहः

ஸ்வாத்யாயமும் ஈசுவரபூஜையும்; பத்மாசனம் முதலிய ஆசனங்கள்; பிராணாயாமம்—பிராணவாயுவை வெல்வது; மேலும் பிரத்யாஹாரம்—இந்திரிய நிக்ரகம்: இவையே யோகப் பயிற்சியின் ஒழுக்கங்கள்.

Verse 33

शुभे ह्य् एकत्र विषये चेतसो यत् प्रधारणं निश् चलत्वात्तु धीमद्भिर्धारणा द्विज कथ्यते

ஓ த்விஜா! ஒரு நல்விஷயத்தில் மனத்தை அசையாமல் நிலைநிறுத்தி வைத்தல்—அதன் அசைவற்ற ஒருமுகத் தன்மையால்—ஞானிகள் இதை ‘தாரணை’ எனக் கூறுவர்.

Verse 34

पौनःपुन्येन तत्रैव विषयेष्वेव धारणा ध्यानं स्मृतं समाधिस्तु अहं ब्रह्मात्मसंस्थितिः

மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சியால் அதே பொருளிலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்துதல் ‘தாரணை’; அதன் இடையறாத ஓட்டம் ‘தியானம்’; ‘அஹம் ப்ரஹ்ம’ எனும் ஆத்மநிலையிலே நிலைபெறுதல் ‘சமாதி’.

Verse 35

घटध्वंसाद्यथाकाशमभिन्नं नभसा भवेत् मुक्तो जीवो ब्रह्मणैवं सद्ब्रह्म ब्रह्म वै भवेत्

குடம் உடைந்தபோது அதனுள் இருந்த ஆகாயம் மஹாகாயத்துடன் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகும் போல, முக்த ஜீவன் ப்ரஹ்மனுடன் ஒன்றாகிறான்; அந்த சத்-ப்ரஹ்மமே ப்ரஹ்மமாகிறது.

Verse 36

आत्मानं मन्यते ब्रह्म जीवो ज्ञानेन नान्यथा जीवो ह्य् अज्ञानतत्कार्यमुक्तः स्यादजरामरः

உண்மை ஞானத்தால் ஜீவன் தன்னை ப்ரஹ்மனாகவே அறிகிறான்; வேறாக அல்ல. ஏனெனில் அஞ்ஞானமும் அதனால் உண்டான விளைவுகளும் நீங்கினால் ஜீவன் ஜரா-மரணமற்றவனாகிறான்.

Verse 37

अग्निर् उवाच वशिष्ठ यमगीतोक्ता पठतां भुक्तिमुक्तिदा आत्यन्तिको लयः प्रोक्तो वेदान्तब्रह्मधीमयः

அக்னி கூறினார்—வசிஷ்டரே! ‘யமகீதா’ எனப்படும் இவ்வுபதேசத்தைப் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு போகமும் மோட்சமும் இரண்டும் கிடைக்கும். இங்கு வேதாந்தப் பிரம்மஞானமயமான ‘ஆத்யந்திக லயம்’ உரைக்கப்படுகிறது.