Adhyaya 380

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अद्वैतव्रह्मविज्ञानं नमोनाशीत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथाशीत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः गीतासारः अग्निर् उवाच गीतासारं प्रवक्ष्यामि सर्वगीतोत्तमोत्तमं कृष्णो ऽर्जुनाय यमाह पुरा वै भुक्तिमुक्तिदं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘அத்வைதப் பிரம்மவிஞ்ஞானம்’ எனும் 379ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 380ஆம் அதிகாரம் ‘கீதாசாரம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—அனைத்து ‘கீதா’ உபதேசங்களிலும் உத்தமமான கீதையின் சாரத்தை நான் விளக்குவேன்; கிருஷ்ணன் முன்பு அர்ஜுனனுக்குச் சொன்னது, போகமும் முக்தியும் அளிப்பது.

Verse 2

श्रीभगवानुवाच गतासुरगतासुर्वा न शोच्यो देहवानजः आत्माजरो ऽमरो ऽभेद्यस्तस्माच्छोकादिकं त्यजेत्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உயிர் போயிருந்தாலும் போகவில்லையெனினும், உடலுடையவன் புலம்பத் தகுதியல்ல. ஆத்மா அஜன், அஜரன், அமரன், அபேத்யன்; ஆகவே சோகம் முதலியவற்றைத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 3

ज्ञानात् सौवीरभूपतिरिति ख , ञ च पठतां भुक्तिमुक्तिदमिति ख ध्यायतो विषयान् पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते सङ्गात् कामस्ततः क्रोधः क्रोधात्सम्मोह एव च

புலன்விஷயங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைப்பவனுக்கு அவற்றில் பற்றுதல் உண்டாகிறது. பற்றுதலால் ஆசை, அதனால் கோபம்; கோபத்திலிருந்து முழுமையான மயக்கம் தோன்றுகிறது।

Verse 4

अम्मोहात् स्मृतिविभ्रंशो बुद्धिनाशात् प्रणश्यति दुःसङ्गहानिः सत्सङ्गान्मोक्षकाभी च कामनुत्

மயக்கத்தால் நினைவுக் குழப்பம் உண்டாகிறது; புத்தி நாசமாயின் மனிதன் அழிகிறான். தீய சங்கத்தால் வரும் இழப்பு நல்ல சங்கத்தால் நீங்கும்; நல்ல சங்கத்திலிருந்து முக்திக்கான விருப்பம் எழும்।

Verse 5

कामत्यागादात्मनिष्ठः स्थिरप्रज्ञस्तदोच्यते या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी

காமத்தைத் துறந்தால் மனிதன் ஆத்மாவில் நிலைபெறுகிறான்; அவனே நிலைத்த ஞானம் உடையவன் எனப்படுகிறான். எல்லா உயிர்களுக்கும் ‘இரவு’ போன்ற அந்த நிலையில், தன்னடக்கம் உடையவன் விழித்திருப்பான்.

Verse 6

यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः आत्मन्येव च सन्तुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते

சாதாரண உயிர்கள் விழித்திருக்கும் நிலை, காண்பவன் மునிக்குப் ‘இரவு’ ஆகும். மேலும் ஆத்மாவில் மட்டும் திருப்தியுடையவனுக்கு கட்டாயக் கடமை எதுவும் இல்லை.

Verse 7

नैव तस्य कृते नार्थो नाकृते नेह कश् चनः तत्त्ववित्तु महावहो गुणकर्मविभागयोः

ஓ மகாபாஹோ! தத்துவத்தை அறிந்தவனுக்கு இங்கு செய்த செயலால் எந்தப் பயனும் இல்லை; செய்யாததாலும் எந்த இழப்பும் இல்லை; ஏனெனில் அவன் குணங்களும் கர்மங்களும் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன என்பதை உண்மையாக அறிகிறான்.

Verse 8

गुणा गुनेषु वर्तन्ते इति मत्वा न सज्जते सर्वं ज्ञानप्लवेनैव वृजिनं सन्तरिष्यति

‘குணங்கள் குணங்களிலேயே இயங்குகின்றன’ என்று அறிந்து அவன் பற்றுதலடையான். ஞானம் என்னும் படகினாலேயே அவன் எல்லாப் பாவமும் துன்பமும் கடந்து விடுவான்.

Verse 9

ज्ञानाग्निः सर्वकर्माणि भस्मसात् कुरुते ऽर्जुन ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गन्त्यक्त्वा करोति यः

ஓ அர்ஜுனா! ஞானத்தின் அக்கினி எல்லாக் கர்மங்களையும் சாம்பலாக்குகிறது. கர்மங்களைப் பிரம்மனில் அர்ப்பணித்து, பற்றுதலைத் துறந்து செய்பவன் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 10

लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि

எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவையும், ஆத்மாவில் எல்லா உயிர்களையும் காண்பவன் பாவத்தால் மாசுபடான்—நீரால் நனைவதில்லாத தாமரை இலை போல।

Verse 11

ईक्षते योगयुक्तात्मा सर्वत्र समदर्शनः शुचीनां श्रीमतां गेहे योगभ्रष्टो ऽभिजायते

யோகத்தில் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் எங்கும் சமதரிசனமாகக் காணும் யோகி, யோகத்தில் இடைஞ்சல் ஏற்பட்டாலும் தூயவர்களும் செல்வமிக்கவர்களும் உள்ள இல்லத்தில் மீண்டும் பிறக்கிறான்।

Verse 12

न हि कल्याणकृत् कश्चिद्दुर्गतिं तात गच्छति देवी ह्य् एषा गुणमयी मम माया दुरत्यया

அன்புக் குழந்தையே! நற்கருமம் செய்பவன் எவரும் துர்கதியை அடையான். ஏனெனில் இந்த தேவியே—குணமயமான என் மாயை—கடக்க மிகக் கடினமானது।

Verse 13

मामेव ये प्रपद्यन्ते मायामेतान्तरन्ति ते आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थो ज्ञानी च भरतर्षभ

பரதகுலச் சிறந்தவனே! என்னையே சரணடைபவர்கள் இந்த மாயையைத் தாண்டுவர். அவர்கள் நான்கு வகை: துயருற்றவன், அறிய விரும்புவான், பொருள் நாடுவான், ஞானி.

Verse 14

चतुर्विधा भजन्ते मां ज्ञानी चैकत्वमास्थितः अक्षरं ब्रह्म परमं स्वभावो ऽध्यात्ममुच्यते

நான்கு வகை பக்தர்கள் என்னை வழிபடுகின்றனர்; ஞானி ஒருமையில் நிலைபெறுகிறான். அழிவிலாதது பரம்பிரம்மம்; இயல்பே ‘அத்தியாத்மம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 15

भूतभावोद्भवकरो विसर्गः कर्मसंज्ञितः अधिभूतं क्षरोभावः पुरुषश्चाधिदैवतं

பூதங்களும் பாவங்களும் தோன்றச் செய்கின்ற விசர்கமே ‘கர்மம்’ எனப்படும். அழிவுறும் நிலை ‘அதிபூதம்’; புருஷன் ‘அதிதைவதம்’ எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 16

अधियज्ञोहमेवात्र देहे देहभृतां वर अन्तकाले स्मरन्माञ्च मद्भावं यात्यसंशयः

உடலுடையோரில் சிறந்தவனே! இந்த உடலுக்குள் நானே அதியஜ்ஞன். இறுதிக்கணத்தில் என்னை நினைப்பவன் ஐயமின்றி என் நிலையையே அடைகிறான்.

Verse 17

यं यं भावं स्मरन्नन्ते त्यजेद्देहन्तमाप्नुयात् प्राणं न्यस्य भ्रुवोर्मध्ये अन्ते प्राप्नोति मत्परम्

மனிதன் இறுதியில் எந்த எந்த பாவத்தை நினைத்தபடி உடலை விடுகிறானோ, அதையே அடைகிறான். மேலும் புருவமத்தியில் பிராணனை நிலைநிறுத்தி இறுதியில் என்னையே பரமமாக அடைகிறான்.

Verse 18

ओमित्येकाक्षरं ब्रह्मवदन् देहं त्यजन्तथा ब्रह्मादिस्तम्भपर्यन्ताः सर्वे मम विभूतयः

‘ஓம்’ எனும் ஒரெழுத்துப் பிரம்மத்தை உச்சரித்தபடி உடலைத் துறந்தால்; பிரம்மா முதல் நிலைபெற்ற அசைவற்றவை வரை அனைத்தும் என் விபூதிகளே.

Verse 19

श्रीमन्तश्चोर्जिताः सर्वे ममांशाः प्राणिनःस्मृताः अहमेको विश्वरूप इति ज्ञात्वा विमुच्यते

செல்வமிக்கவரும் வலிமையுள்ளவரும் ஆகிய எல்லா உயிர்களும் என் அங்கங்களாக நினைக்கப்படுகின்றனர். ‘நானே ஒருவனே விசுவரூபன்’ என்று அறிந்தவன் விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 20

क्षेत्रं शरीरं यो वेत्ति क्षेत्रज्ञः स प्रकोर्तितः क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्ज्ञानं यत्तज्ज्ञानं मतं मम

‘க்ஷேத்ரம்’ எனப்படும் உடலை யார் அறிகிறாரோ, அவரே க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனப் புகழப்படுகிறார். க்ஷேத்ரமும் க்ஷேத்ரஜ்ஞனும்—இரண்டையும் பற்றிய அறிவே என் கருத்தில் உண்மையான ஞானம்.

Verse 21

महाभूतान्यहङ्कारो बुद्धिरव्यक्तमेव च इन्द्रयाणि देशैकञ्च पञ्च चेन्द्रियगोचराः

மஹாபூதங்கள், அஹங்காரத் தத்துவம், புத்தி, மேலும் அவ்யக்தம் (பிரக்ருதி); இந்திரியங்கள், ஒரே (எங்கும் நிறைந்த) ஆகாயம்; மற்றும் இந்திரியங்களின் ஐந்து விஷயங்கள்—இவை எண்ணப்பட்டன.

Verse 22

इच्छा द्वेषः सुखं दुःखं सङ्घातश्चेतना धृतिः एतत्क्षेत्रं समासेन सविकारमुदाहृतं

இச்சை, த்வேஷம், சுகம், துக்கம், சங்காதம் (உடல்-இந்திரியக் கூட்டம்), சேதனை, த்ருதி—இவை சுருக்கமாக விகாரங்களுடன் கூடிய க்ஷேத்ரம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 23

अमानित्वमदम्भित्वमहिंसा क्षान्तिरार्जवम् आचार्योपासनं शौचं स्थैर्यमात्मविनिग्रहः

அமானித்வம், அதம்பித்வம், அஹிம்சை, க்ஷாந்தி, ஆர்ஜவம் (நேர்மை), ஆசார்ய உபாசனை, சௌசம், ஸ்தைரியம், ஆத்மவினிக்ரஹம்—இவை வளர்க்க வேண்டிய ஒழுக்கங்கள்.

Verse 24

इन्द्रियार्थेषु वैराग्यमनहङ्कार एव च जन्ममृत्युजराव्याधिदुःखदोषानुदर्शनं

இந்திரிய விஷயங்களில் வைராக்யம், மேலும் அஹங்காரமின்மை; பிறப்பு, மரணம், முதுமை, நோய், துக்கம் ஆகியவற்றில் உள்ள குறைகளை இடையறாது நோக்குதல்—(இது ஞானசாதனம்).

Verse 25

आसक्तिरनभिष्वङ्गः पुत्रदारगृहादिषु ममाङ्गा इति ख नित्यञ्च समचित्तत्त्वमिष्टानिष्टोपपत्तिषु

மகன், மனைவி, வீடு முதலியவற்றில் பற்றின்மை; ஒட்டிக்கொள்ளும் மனப்பான்மை இல்லாமை; மேலும் அவை ‘என் அங்கங்களே’ என்ற எண்ணமல்ல என்று இடையறாத உணர்வு; இஷ்ட‑அநிஷ்ட நிகழ்வுகளில் எப்போதும் சமச்சித்தம்.

Verse 26

मयि चानन्ययोगेन भक्तिरव्यभिचारिणी विविक्तदेशसेवित्वमरतिर्जनसंसदि

மேலும் என்னிடத்தில் அனன்ய யோகத்தால் சலனமற்ற பக்தி; தனிமையான இடங்களை நாடும் பழக்கம்; மக்கள் கூட்டமும் சபைகளும் மீது விருப்பமின்மை.

Verse 27

अध्यात्मज्ञाननिष्ठत्वन्तत्त्वज्ञानानुदर्शनं एतज्ज्ञानमिति प्रोक्तमज्ञानं यदतो ऽन्यथा

ஆத்மிக (உள்) ஞானத்தில் உறுதியான நிலை; தத்துவத்தின் நேரடி, தியானமயமான அனுபவம்—இதுவே ‘ஞானம்’ என அறிவிக்கப்பட்டது; இதற்கு மாறானது ‘அஞ்ஞானம்’.

Verse 28

ज्ञेयं यत्तत् प्रवक्ष्यामि यं ज्ञात्वामृतमश्नुते अनादि परमं ब्रह्म सत्त्वं नाम तदुच्यते

அறியத்தக்க அந்தத் தத்துவத்தை நான் விளக்குகிறேன்—அதை அறிந்தால் அமரத்துவம் அடையப்படுகிறது. ஆதியற்ற, பரம பிரம்மமே ‘சத்த்வம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 29

सर्वतः पाणिपादान्तं सर्वतो ऽक्षिशिरोमुखम् सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति

அவருடைய கைகள்‑கால்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ளன; கண்கள், தலைகள், முகங்கள் எல்லாப் புறங்களிலும் உள்ளன; உலகில் கேள்விச் சக்தியும் எங்கும் உள்ளது—அவர் அனைத்தையும் வியாபித்து, அனைத்தையும் மூடி நிற்கிறார்.

Verse 30

सर्वेन्द्रियगुणाभासं सर्वेन्द्रियविवर्जितम् असक्तं सर्वभृच्चैव निर्गुणं गुणभोक्तृ च

அவர் எல்லா இந்திரியங்களின் குணங்களாகத் தோன்றினாலும், இந்திரியங்களற்றவர்; பற்றற்றவர், அனைத்தையும் தாங்குபவர்; நிர்குணனாக இருந்தும் குணங்களை அனுபவிப்பவர்.

Verse 31

वहिरन्तश् च भूतानामचरञ्चरमेव च सूक्ष्मत्वात्तदविज्ञेयं दूरस्थञ्चान्तिके ऽपि यत्

அது எல்லா உயிர்களின் வெளியிலும் உள்ளிலும் உள்ளது; அசையும்-அசையாத அனைத்தும் அதுவே. மிகச் சூட்சுமமாதலால் சாதாரண இந்திரிய உணர்வுக்கு அறியமுடியாதது; தூரத்திலும் அருகிலும் உள்ளது.

Verse 32

अविभक्तञ्च भूतेषु विभक्तमिव च स्थितम् भूतभर्तृ च विज्ञेयं ग्रसिष्णु प्रभविष्णु च

அது உயிர்களில் அவிபக்தமாகவே உள்ளது; ஆனால் பகுத்ததுபோல் நிலைகொள்கிறது. அதை உயிர்களின் தாங்குபவனாக அறிய வேண்டும்; பிரளயத்தில் விழுங்குபவனும், படைப்பில் தோற்றுவிப்பவனும் அதுவே.

Verse 33

ज्योतिषामपि तज्ज्योतिस्तमसः परमुच्यते ज्ञानं ज्ञेयं ज्ञानगम्यं हृदि सर्वस्य धिष्ठितं

அது ஒளிகளுக்குமே ஒளி; இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட பரமம் எனப் புகழப்படுகிறது. அது அறிவு, அறியப்படுவது, அறிவால் அடையப்படுவது—அனைவரின் இதயத்தில் உறைகிறது.

Verse 34

ध्यानेनात्मनि पश्यन्ति केचिदात्मानमात्मना अन्ये साङ्ख्येन योगेन कर्मयोगेन चापरे

சிலர் தியானத்தின் மூலம் தம்முள் உள்ள ஆத்மாவை ஆத்மாவால் காண்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் சாங்க்யம், யோகம் வழியாகவும், இன்னோர் சிலர் கர்மயோகம் வழியாகவும் (அடைகிறார்கள்).

Verse 35

अन्ये त्वेवमजानन्तो श्रुत्वान्येभ्य उपासते तेपि चाशु तरन्त्येव मृत्युं श्रुतिपरायणाः

மற்றவர்கள் இதனை இவ்விதமாக அறியாமல், பிறரிடமிருந்து கேட்டு பரமனை வழிபடுகின்றனர்; ஸ்ருதி (வேத) அதிகாரத்தில் பற்றுடையவர்களாக அவர்கள் கூட விரைவில் மரணத்தைத் தாண்டிச் செல்கின்றனர்।

Verse 36

सत्त्वात्सञ्जायते ज्ञानं रजसो लोभ एव च प्रमादमोहौ तमसो भवतो ज्ञानमेव च

சத்த்வத்திலிருந்து ஞானம் பிறக்கிறது; ரஜஸிலிருந்து நிச்சயமாக ஆசை (லோபம்) எழுகிறது; தமஸிலிருந்து அலட்சியம், மயக்கம்—மேலும் அறியாமையும்—உண்டாகின்றன।

Verse 37

गुणा वर्तन्त इत्य् एव यो ऽवतिष्ठति नेङ्गते मानावमानमित्रारितुल्यस्त्यागी स निर्गुणः

‘குணங்களே செயல்படுகின்றன’ என்ற அறிவில் நிலைத்து அசையாதவன்; மானம்-அவமானம், நண்பன்-பகைவன் ஆகியவற்றை சமமாகக் கண்டு துறவியாக இருப்பவன்—அவனே உண்மையில் நிர்குணன்।

Verse 38

ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययं छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित्

அழிவற்ற அஸ்வத்த மரம் மேலே வேர், கீழே கிளைகள் உடையது என்று கூறுவர்; அதன் இலைகள் வேதச் சந்தஸ்கள். அதை உண்மையாக அறிந்தவன் வேதவித் (வேதஞானி) ஆவான்।

Verse 39

द्वौ भूतसर्गौ लोके ऽस्मिन् दैव आसुर एव च अहिंसादिः क्षमा चैव दैवीसम्पत्तितो नृणां

இந்த உலகில் உயிர்களின் படைப்பு இருவகை—தெய்வீகமும் ஆசுரமும். அஹிம்சை முதலியனவும், பொறுமை (க்ஷமா)யும் மனிதரின் தெய்வீகச் செல்வங்கள்.

Verse 40

न शौचं नापि वाचारो ह्य् आसुरीसम्पदोद्धवः नरकत्वात् क्रोधलोभकामस्तस्मात्त्रयं त्यजेत्

ஆசுரச் சுபாவத்தால் தூய்மையும் நல்வழக்கமும் உண்டாகாது. கோபம், பேராசை, காமம் நரகநிலைக்குக் காரணமாதலால், இம்மூன்றையும் துறக்க வேண்டும்.

Verse 41

यज्ञस्तपस् तथा दानं सत्त्वाद्यैस्त्रिविधं स्मृतम् आयुः सत्त्वं बलारोग्यसुखायान्नन्तु सात्त्विकं

யாகம், தவம், தானம் ஆகியவை சத்த்வம் முதலிய மூன்று குணங்களின் வேறுபாட்டால் மூன்று வகையென கூறப்படுகின்றன. ஆயுள், மனத் தெளிவு, வலிமை, நோயின்மை, இன்பம் வளர்க்கும் உணவே சாத்த்விகம்.

Verse 42

दुःखशोकामयायान्नं तीक्ष्णरूक्षन्तु राजसं अमेध्योच्छिष्टपूत्यन्नं तामसं नीरसादिकं

துன்பம், சோகம், நோய் உண்டாக்கி மிகக் காரமும் உலர்ச்சியும் உடைய உணவு ராஜசம். அசுத்தமானது—எச்சில் பட்டது, அழுகியது—மேலும் சுவையற்றது முதலிய உணவு தாமசம்.

Verse 43

यष्टव्यो विधिना यज्ञो निष्कामाय स सात्त्विकः यज्ञः फलाय दम्भात्मी राजसस्तामसः क्रतुः

யாகம் விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும்; பலன் விருப்பமின்றி செய்யப்படுவது சாத்த்விகம். பலனுக்காக, ஆடம்பரச் சுபாவத்துடன் செய்யப்படும் யாகம் ராஜசம்; இழிந்த முறையில் செய்யப்படும் கிரது தாமசம்.

Verse 44

श्रद्धामन्त्रादिविध्युक्तं तपः शारीरमुच्यते देवादिपूजाहिंसादि वाङ्मयं तप उच्यते

நம்பிக்கை, மந்திரம், விதி ஆகியவற்றின்படி செய்யப்படும் தவம் ‘சாரீர’ (உடல்) தவம் எனப்படும். தேவர்பூஜை, அஹிம்சை முதலிய ஒழுக்கங்கள் ‘வாங்மய’ (வாக்கு) தவம் எனப்படும்.

Verse 45

अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं स्वाध्यायसज्जपः मानसं चित्तसंशुद्धेर्सौनमात्सविनिग्रहः

அசைவு உண்டாக்காத வாக்கு, சத்தியம், சுவாத்யாயத்தில் முயற்சியுடன் ஜபம்; மேலும் மனத் தூய்மைக்காக மனக்கட்டுப்பாடு, இன்பத்திற்கான குளியல் மற்றும் அளவிலா விழா-ஆசை ஆகியவற்றின் அடக்கம்।

Verse 46

सात्त्विकञ्च तपो ऽकामं फलाद्यर्थन्तु राजसं तामसं परपीडायै सात्त्विकं दानमुच्यते

விருப்பமின்றி செய்யப்படும் தவம் சாத்த்விகம்; பலன் முதலியவற்றிற்காக செய்யப்படுவது ராஜசம்; பிறருக்கு துன்பம் விளைவிக்கச் செய்யப்படுவது தாமசம். தூய நோக்குடன் செய்யப்படும் தானமும் சாத்த்விகம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 47

देशादौ चैव दातव्यमुपकाराय राजसं आदेशादाववज्ञातं तामसं दानमीरितं

தேச-கால முதலியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு பதிலுதவி அல்லது லாபம் நோக்கி அளிக்கப்படும் தானம் ராஜசம்; விதிகளை அவமதித்து இகழ்ச்சியுடன் அளிக்கப்படும் தானம் தாமசம் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 48

ओंतत्सदिति निर्देशो ब्रह्मणस्त्रिविधः स्मृतः यज्ञदानादिक कर्म बुक्तिमुक्तिप्रदं नृणां

‘ஓம்’, ‘தத்’, ‘ஸத்’—இவை பிரம்மத்தின் மும்மடங்கு குறியீடுகள் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது. இவ்வுணர்வுடன் செய்யப்படும் யாகம், தானம் முதலிய கர்மங்கள் மனிதர்க்கு போகமும் மோக்ஷமும் அளிக்கும்।

Verse 49

अनिष्टमिष्टं मिश्रञ्च त्रिविधं कर्मणः फलं भवत्यत्यागिनां प्रेत्य न तु सन्न्यासिनां क्वचित्

கர்மத்தின் பலன் மூன்று வகை—அனிஷ்டம், இஷ்டம், கலப்பு. பலனைத் துறக்காதவர்களுக்கு அது மரணத்திற்குப் பின் வந்து சேரும்; உண்மையான சந்நியாசிகளுக்கு அது எப்போதும் சேராது।

Verse 50

तामसः कर्मसंयोगात् मोहात्क्लेशभयादिकात् राजसः सात्त्विको ऽकामात् पञ्चैते कर्महेतवः

செயலுக்குப் ஐந்து தூண்டுகாரணங்கள் உள்ளன—(1) செயல்-சேர்க்கையால் எழும் தாமசம் (அறியாமையால் செய்யப்பட்டது), (2) மோகத்தால் எழுவது, (3) துன்பம், பயம் முதலியவற்றால் எழுவது, (4) ராஜசம், (5) பலன் விருப்பமின்றி செய்யப்படும் சாத்த்விகம்—இவையே செயல்-ஹேதுக்கள்.

Verse 51

अधिष्ठानं तथा कर्ता करणञ्च पृथग्विधम् त्रिविधाश् च पृथक् चेष्टा दैवञ्चैवात्र पञ्चमं

இங்கே ஐந்து (காரணக் கூறுகள்) உள்ளன—அதிஷ்டானம் (செயலின் ஆதாரம்), கர்த்தா, பலவகை கரணங்கள் (கருவிகள்), மும்முறை வகையாய் வேறுபடும் சேஷ்டை (செயற்பாடு), மற்றும் ஐந்தாவது—தைவம் (விதி/தெய்வக் காரணி)।

Verse 52

एकं ज्ञानं सात्त्विकं स्यात् पृथग् ज्ञानन्तु राजसं अतत्त्वार्थन्तामसं स्यात् कर्माकामाय सात्त्विकं

ஒன்றே (பரமத் தத்துவம்) என உணரும் ஞானம் சாத்த்விகம்; வேறுபாடு, பல்மை எனக் காணும் ஞானம் ராஜசம்; உண்மையல்லாத/அதத்துவப் பொருளை நோக்கும் ஞானம் தாமசம். பலன் விருப்பமின்றி செய்யும் செயல் சாத்த்விகம்.

Verse 53

कामाय राजसं कर्म मोहात् कर्म तु तामसं सीध्यसिद्ध्योः समः कर्ता सात्त्विको राजसो ऽत्यपि

ஆசைக்காகச் செய்யப்படும் செயல் ராஜசம்; மோகத்தால் செய்யப்படும் செயல் தாமசம். வெற்றி-தோல்வியில் சமமாக இருப்பவன் சாத்த்விக கர்த்தா; மிகுதியான ஆசை-வேகத்தால் இயக்கப்படுபவன் ராஜசன்.

Verse 54

शठो ऽलसस्तामसः स्यात् कार्यादिधीश् च सात्त्विकी कार्यार्थं सा राजसी स्याद्विपरीता तु तामसी

வஞ்சகன் அல்லது சோம்பேறி தாமசன் எனக் கருதப்படுவான். கடமை முதலியவற்றைச் சரியாக வழிநடத்தும் புத்தி சாத்த்விகம். இலக்கு நிறைவேற்றம்/பலன் பெறுதல் என்பதற்காகவே இயங்கும் புத்தி ராஜசம்; அதற்கு மாறானது தாமசம்.

Verse 55

मनोधृतिः सात्त्विकी स्यात् प्रीतिकामेति राजसी तामसी तु प्रशोकादौ मुखं सत्त्वात्तदन्तगं

மனோத்ருதி (மன உறுதி) சாத்த்விகம்; பிரீதி மற்றும் காமம் காரணமாக எழுவது ராஜசம்; தீவிர சோகம் முதலியவை தொடங்கும் போது தோன்றுவது தாமசம்—அதன் அடையாளம் தாழ்ந்த முகம்; அதன் விளைவும் ஒருவரில் மேலோங்கிய சத்த்வத்தின் படி அதற்கேற்ப முடிவடைகிறது।

Verse 56

सुखं तद्राजसञ्चाग्रे अन्ते दुःखन्तु तामसं अतः प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदन्ततं

அது ராஜசத் தூண்டுதல்—தொடக்கத்தில் இன்பமாக இருக்கும்; ஆனால் முடிவில் துக்கமாகி தாமசமாகிறது. ஆகவே உயிர்களின் செயல்பாடு அதன்மூலமே எழுகிறது; அதனால் இந்த முழு உலகச் செயல்முறை பரவி விரிகிறது।

Verse 57

स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य विष्णुं सिद्धिञ्च विन्दति कर्मणा मनसा वाचा सर्वावस्थासु सर्वदा

தன் சொந்தக் கடமைக் கர்மத்தால் விஷ்ணுவை அர்ச்சித்து மனிதன் சித்தியை அடைகிறான். செயலில், மனத்தில், சொல்லில்—எப்போதும், எல்லா நிலையிலும்—அவரையே வழிபட வேண்டும்।

Verse 58

भवत्ययोगिनामिति ख ब्रह्मादिस्तम्भपर्यन्तं जगद्विष्णुञ्च वेत्ति यः सिद्धिमाप्नोति भगवद्भक्तो भागवतो ध्रुवं

இது யோகிகள் அல்லாதவர்களுக்கும் நிகழும்—பிரம்மாவிலிருந்து புல்லின் தண்டு வரை முழு பிரபஞ்சமும் விஷ்ணுமயமாக உள்ளது என்று அறியும் பகவத்பக்தன், பகவதன், நிச்சயமாக சித்தியை அடைகிறான்।