Adhyaya 376

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे समाधिर्नाम पञ्चसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षट्सप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः ब्रह्मज्ञानं अग्निर् उवाच ब्रह्मज्ञानं प्रवक्ष्यामि संसाराज्ञानमुक्तये अयमात्मा पर्ं ब्रह्म अहमस्मीति मुच्यते

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘சமாதி’ எனும் 375ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 376ஆம் அத்தியாயம் ‘பிரம்மஞானம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—சம்சாரத்தைப் பிணைக்கும் அறியாமையிலிருந்து விடுதலை பெற பிரம்மஞானத்தை நான் விளக்குகிறேன். ‘இந்த ஆத்மா பரம்பிரம்மம்; நானே அது’ என்று அறிந்தால் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 2

देह आत्मा न भवति दृस्यत्वाच्च घटादिवत् प्रसप्ते मरणे देहादात्मान्यो ज्ञायते ध्रुवं

உடல் ஆத்மா அல்ல; ஏனெனில் அது குடம் முதலியவற்றைப் போலக் காணப்படும் பொருள். மரணம் நிகழ்ந்தபின் ஆத்மா உடலிலிருந்து வேறானது என்பது உறுதியாக அறியப்படுகிறது.

Verse 3

देहः स चेदव्यवहरेद्विकार्यादिसन्निभः चक्षुरादीनीन्द्रियाणि नात्मा वै करणं त्वतः

உடல் செயற்பாட்டிற்கான கருவி அல்லையெனில், அது மாற்றமடையும் ஜடப் பொருளைப் போல இருக்கும். ஆகவே கண் முதலிய இந்திரியங்களே கரணங்கள்; ஆத்மா கரணம் அல்ல.

Verse 4

मनो धीरपि आत्मा न दीपवत् करणं त्वतः प्राणो ऽप्यात्मा न भवति सुषुप्ते चित्प्रभावतः

மனம் உறுதியானதாக இருந்தாலும் அது ஆத்மா அல்ல; அது விளக்கைப் போல ஒரு கருவி மட்டுமே. அதுபோல பிராணனும் ஆத்மா அல்ல; ஆழ்நித்திரையில் சைதன்யத்தின் வல்லமையால் ஆத்மா வேறுபட்டது எனத் தெளிவாகிறது.

Verse 5

जाग्रत्स्वप्ने च चैतन्यं सङ्कीर्णत्वान्न बुध्यते विज्ञानरहितः प्राणः सुषुप्ते ज्ञायते यतः

விழிப்பு மற்றும் கனவில் சைதன்யம் பொருட்களும் மனவிருத்திகளும் கலந்ததால் தனித்துப் புரியாது. ஆனால் ஆழ்நித்திரையில் பிராணன் வேறுபடுத்தும் அறிவில்லாதது என அறியப்படுகிறது; ஆகவே அந்த நிலை உறுதியாகிறது.

Verse 6

अतो नात्मेन्द्रियं तस्मादिन्त्रियादिकमात्मनः अहङ्कारो ऽपि नैवात्मा देहवद्व्यभिचारतः

ஆகவே இந்திரியம் ஆத்மா அல்ல; எனவே இந்திரியாதி அனைத்தும் ஆத்மஸ்வரூபம் அல்ல. அகங்காரமும் ஆத்மா அல்ல; அது உடலைப் போல மாறுபடும் நிலையற்றது.

Verse 7

उक्तेभ्यो व्यतिरिक्तो ऽयमात्मा सर्वहृदि स्थितः सर्वद्रष्टा च भोक्ता च नक्तमुज्ज्वलदीपवत्

மேலே கூறிய அனைத்திலிருந்தும் வேறான இந்த ஆத்மா எல்லோரின் இதயத்திலும் உறைகிறது. அது அனைத்தையும் காணும் சாட்சி, அனுபவிப்பவன்; இரவில் ஒளிரும் பிரகாசமான விளக்கைப் போல பிரகாசிக்கிறது.

Verse 8

समाध्यारम्भकाले च एवं सञ्चिन्तयेन्मुनिः यतो ब्रह्मण आकाशं खाद्वायुर्वायुतो ऽनलः

சமாதியின் தொடக்கத்தில் முனிவர் இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும்— பிரம்மத்திலிருந்து ஆகாசம் தோன்றுகிறது; ஆகாசத்திலிருந்து வாயு, வாயுவிலிருந்து அக்னி தோன்றுகிறது.

Verse 9

अग्नेरापो जलात्पृथ्वी ततः सूक्ष्मं शरीरकं अपञ्चीकृतभूतेभ्य आसन् पञ्चीकृतान्यतः

அக்னியிலிருந்து நீர் தோன்றுகிறது; நீரிலிருந்து பூமி வெளிப்படுகிறது. அதன் பின் அபஞ்சீக்ருத பூதங்களிலிருந்து சூக்ஷ்ம உடல் உருவாகிறது; அதே பூதங்கள் பஞ்சீக்ருதமாகி ஸ்தூல பூதங்களாகப் பிறக்கின்றன.

Verse 10

स्थूलं शरीरं ध्यात्वास्माल्लयं ब्रह्मणि चिन्तयेत् पञ्चीकृतानि भूतानि तत्कार्यञ्च विराट्स्मृतम्

ஸ்தூல உடலைத் தியானித்து, அதன் பிரம்மத்தில் லயத்தைச் சிந்திக்க வேண்டும். பஞ்சீக்ருத ஐந்து பூதங்களும் அவற்றின் சமஷ்டி-காரியமும் ‘விராட்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 11

एतत् स्थूलं शरीरं हि आत्मनो ज्ञानकल्पितं इन्द्रियैर् अथ विज्ञानं धीरा जागरितं विदुः

இந்த ஸ்தூல உடல் ஆத்மாவின் மீது ஞானத்தால் கற்பிக்கப்பட்ட (ஆரோபிக்கப்பட்ட) ஒன்றே. இந்திரியங்களுடன் இணைந்த செயல்பாட்டு விழிப்புணர்வை ஞானிகள் ‘ஜாக்ரத்’ நிலை என அறிவர்.

Verse 12

विश्वस्तदभिमानी स्यात् त्रयमेतदकारकं अपञ्चीकृतभूतानि तत्कार्यं लिङ्गमुच्यते

முழு பிரபஞ்சத்துடன் தன்னை ஒன்றாக்கிக் கொள்ளும் அபிமானி ‘விச்வ’ எனப்படுகிறார். இந்த மும்மயம் அகர்த்தா (செயற்படுத்தாதது). அபஞ்சீக்ருத பூதங்களும் அவற்றின் காரியமும் ‘லிங்க’ (சூக்ஷ்ம உடல்) என கூறப்படும்.

Verse 13

संयुक्तं सप्तदशभिर्हिरण्यगर्भसंज्ञितं शरीरमात्मनः सूक्ष्मं लिङ्गमित्यभिधीयते

பதினேழு கூறுகளுடன் இணைந்த, ‘ஹிரண்யகர்ப’ என அறியப்படும் ஆத்மாவின் சூக்ஷ்ம உடலே ‘லிங்க’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 14

जाग्रत्संस्कारजः स्वप्नः प्रत्ययो विषयात्मकः आत्मा तदुपमानी स्त्यात्तैजसो ह्य् अप्रपञ्चतः

விழிப்பு நிலையிலுள்ள வாசனைகளால் கனவு உண்டாகிறது; அது பொருள்-வடிவமான அறிவுணர்வு. அந்நிலையில் ஆத்மா கனவு-அறிவாளனுக்கு ஒப்பாகக் கருதப்பட்டு ‘தைஜஸ’ என அழைக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அங்கு வெளிப்புறப் பன்மை இல்லை.

Verse 15

स्थूलसूक्ष्मशरीराख्यद्वयस्यैकं हि कारणं आत्मा ज्ञानञ्च साभासं तदध्याहृतमुच्यते

ஸ்தூல உடலும் சூக்ஷ்ம உடலும் எனப்படும் இரண்டிற்கும் ஒரே காரணம் ஆத்மாவே. மேலும் பிரதிபலிப்பு (ஆபாசம்) உடன் கூடிய அறிவும் அதன்மேல் அத்யாரோபிக்கப்பட்டது (அத்யாஹ்ருதம்) எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 16

न सन्नासन्न सदसदेतत्सावयवं न तत् निर्गतावयवं नेति नाभिन्नं भिन्नमेव च

இந்தத் தத்துவம் சத் அல்ல, அசத் அல்ல; சத்-அசத் இரண்டும் என்றும் சொல்ல இயலாது. இது பகுதிகளைக் கொண்டதுமல்ல, பகுதிகளால் உருவான முழுமையுமல்ல. இதை ‘நேதி’ எனக் கூறுவர்; இது முற்றிலும் அபின்னமுமல்ல, ஆயினும் (ஆபாசமாக) வேறுபட்டதாகவே தோன்றுகிறது.

Verse 17

भिन्नाभिन्नं ह्य् अनिर्वाच्यं बन्धसंसारकारकं एकं स ब्रह्म विज्ञानात् प्राप्तं नैव च कर्मभिः

அந்த ஒரே பிரம்மம் வேறுபட்டதும் வேறுபடாததும் போலத் தோன்றும் அனிர்வசனீயம்; (அவித்யையால்) பந்தமும் சம்சாரச் சுழற்சிக்கும் காரணம் போலப் புலப்படும். அது விஜ்ஞானம் (சாக்ஷாத் அறிவு) மூலம் அடையப்படுகிறது; கர்மங்களால் அல்ல.

Verse 18

सर्वात्मना हीन्द्रियाणां संहारः कारणात्मनां बुद्धेः स्थानं सुषुप्तं स्यात्तद्द्वयस्याभिमानवान्

காரண-ஸ்வபாவமுடைய இந்திரியங்களின் முழுமையான சங்காரம் (லயம்) நிகழ்கிறது. புத்தியின் இருப்பிடம் சுஷுப்தி எனக் கூறப்படுகிறது; அந்த இரண்டுடனும் (புத்தி மற்றும் காரணநிலை) தன்னை ஒன்றாக்கிக் கொள்ளும் ஜீவன் ‘அபிமானவான்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 19

प्राज्ञ आत्मा त्रयञ्चैतत् मकारः प्रणवः स्मृतः अकारश् च उकारो ऽसौ मकारो ह्य् अयमेव च

ப்ராஜ்ஞனே ஆத்மா; இந்தப் பிரணவம் ‘ஓம்’ மூவகை என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது. இதில் ‘அ’, ‘உ’, மற்றும் இதே ‘ம்’ ஆகிய மூன்று ஒலிகளும் அடங்கும்.

Verse 20

अहं साक्षी च चिन्मात्रो जाग्रत्स्वप्नादिकस्य च नाज्ञानञ्चैव तत्कार्यं संसारादिकबन्धनं

நான் சாட்சி ஆத்மா—தூய சைதன்யமாத்திரம்—ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம் முதலிய நிலைகளுக்குச் சாட்சி. அஞ்ஞானமும் அதன் விளைவான ஸம்ஸாராதி பந்தமும் எனக்கு உரியது அல்ல.

Verse 21

नित्यशुद्धबन्धमुक्तसत्यमानन्दमद्वयं ब्रह्माहमस्म्यहं ब्रह्म परं ज्योतिर्विमुक्त ॐ

நான் பிரம்மம்—நித்திய சுத்தம், பந்தமுக்தம், சத்தியம், ஆனந்தம், அத்வயம். நான் பிரம்மம், பரம ஜோதி, முற்றிலும் விமுக்தன்—ஓம்.

Verse 22

अहं ब्रह्म परं ज्ञानं समाधिर्बन्धघातकः चिरमानन्दकं ब्रह्म सत्यं ज्ञानमनन्तकं

நான் பிரம்மம்—பரம ஞானம். சமாதி பந்தத்தை அழிப்பது. பிரம்மம் நிலையான ஆனந்தம்; அது சத்தியம், ஞானம், அனந்தம்.

Verse 23

अयमात्मा परम्ब्रह्म तद् ब्रह्म त्वमसीति च गुरुणा बोधितो जीवो ह्य् अहं ब्रह्मास्मि वाह्यतः

குருவின் போதனையால்—“இந்த ஆத்மா பரம்பிரம்மம்” என்றும் “அது பிரம்மம்; நீ அதுவே” என்றும் அறிந்த ஜீவன் உறுதியாக: “நான் பிரம்மம்” என்று, வெளிப்புற நடத்தையிலும் அதே நிலை பெறுகிறான்.

Verse 24

सो ऽसावादित्यपुरुषः सो ऽसावहमखण्ड ॐ मुच्यते ऽसारसंसाराद्ब्रह्मज्ञो ब्रह्म तद्भवेत्

அவனே அந்த ஆதித்ய-புருஷன்; நானும் அதுவே—அகண்டம், அத்வைதம்—ஓம். பிரம்மஞானி இந்த அசாரமான சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடுகிறான்; அவன் பிரம்மமே ஆகிறான், அதுவே ஆகிறான்.