Adhyaya 372

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे यमनियमा नामैकसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ द्विसप्त्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः आसनप्राणायामप्रत्याहाराः अग्निर् उवाच आसनं कमलाद्युक्तं तद्बद्ध्वा चिन्तयेत्परं शुचौ देशे प्रतिष्ठाप्य स्थिरमासनमात्मनः

இவ்வாறு ஆக்நேய மகாபுராணத்தில் ‘யம-நியமம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று எழுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது மூன்றுநூற்று எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம்—‘ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்யாஹாரம்’—தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்: ‘பத்மாசனம் முதலிய ஆசனத்தை ஏற்று அதை உறுதியாக நிலைநிறுத்தி பரமனைத் தியானிக்க வேண்டும். தூய இடத்தில் தமக்கென நிலையான ஆசனத்தை நிறுவ வேண்டும்.’

Verse 2

नात्युच्छ्रितं नातिनीचं चेलाजिनकुशोत्तरं तत्रैकाग्रं मनः कृत्वा यातचित्तेन्द्रियक्रियः

ஆசனம் மிக உயரமாகவும் மிகத் தாழ்வாகவும் இருக்கக் கூடாது; அதன் மேல் துணி, மான் தோல், குசப் புல் ஆகியவை விரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அங்கே மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சித்தமும் இந்திரியச் செயல்களும் அடக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 3

उपविश्यासने युञ्ज्याद्योगमात्मविशुद्धये समकायशीरग्रीवं धारयन्नचलं स्थिरः

உகந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து ஆத்மசுத்திக்காக யோகத்தைப் பயில வேண்டும்; உடல், தலை, கழுத்தை சமமாக வைத்துக் கொண்டு அசையாமல் நிலையாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 4

सम्प्रेक्ष्य नासिकाग्रं स्वन्दिशश्चानवलोकयन् पार्ष्णिभ्यां वृषणौ रक्षंस् तथा प्रजननं पुनः

பார்வையை மூக்கின் முனையில் நிலைநிறுத்தி, தன் சுற்றியுள்ள திசைகளைக் கவனிக்காமல் இருக்க வேண்டும். இரு குதிகால்களால் விதைப்பைகளைப் பாதுகாத்து, அதுபோலவே இனப்பெருக்க உறுப்பையும் மீண்டும் பாதுகாக்க வேண்டும்।

Verse 5

उरुभ्यामुपरिस्थाप्य वाहू तिर्यक् प्रयत्नतः दक्षिणं करपृष्ठञ्च न्यसेद्धामतलोपरि

தொடைகளின் மீது இரு முன்கைகளையும் வைத்து, முயற்சியுடன் கைகளை குறுக்காக (கிராஸ்) அமைத்து; வலக்கையின் பின்புறத்தை இடக்கையின் உள்ளங்கையில் வைக்க வேண்டும்।

Verse 6

उन्नम्य शनकैर् वक्रं मुखं विष्टभ्य चाग्रतः प्राणः स्वदेहजो वायुस्तस्यायामो निरोधनं

மெல்ல மெல்ல உடலை (மார்பை) உயர்த்தி, வாயை கட்டுப்பாட்டுடன் முன்னே நிலைநிறுத்தி; தன் உடலில் பிறந்த பிராணவாயுவை விரித்து அடக்குதல்—அந்த ஒழுங்கான அடக்கமே ‘பிராணாயாமம்’ எனப்படும்।

Verse 7

नासिकापुटमङ्गुल्या पीड्यैव च परेण च आदरं रेचयेद्वायुं रेचनाद्रेचकः स्मृतः

விரலால் ஒரு நாசித்துளையை அழுத்தி, மற்றதின் வழியாக கவனமாக மூச்சை வெளியேற்ற வேண்டும்; இது ‘ரேசனம்’ (வெளியேற்றம்) ஆகையால் ‘ரேசகம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 8

वाह्येन वायुना देहं दृतिवत् पूरयेद्यथा तथा पुर्णश् च सन्तिष्ठेत् पूरणात् पूरकः स्मृतः

துருத்தி (bellows) போல வெளிப்புற மூச்சால் உடலை நிரப்ப வேண்டும்; நிரம்பிய பின் நிலையாக இருக்க வேண்டும்; இது ‘பூரணம்’ (நிரப்புதல்) ஆகையால் ‘பூரகம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 9

न भुञ्चति न गृह्णाति वायुमन्तर्वाहिःस्थितम् सम्पूर्णकुम्भवत्तिष्ठेदचलः स तु कुम्भकः

மூச்சை வெளியேற்றவும் இல்லை, உள்ளே இழுக்கவும் இல்லை; மூச்சுவாயு உள்ளே நிலைத்திருக்கும் போது, நிரம்பிய குடம் போல அசையாமல் இருப்பது—அதே ‘கும்பகம்’ ஆகும்।

Verse 10

कन्यकः सकृदुद्घातः स वै द्वादशमात्रिकः मध्यमश् च द्विरुद्घातश् चतुर्विंशतिमात्रिकः

‘கன்யக’ சந்தத்தில் ஒருமுறை உத்காதம் உண்டு; அது பன்னிரண்டு மாத்திரைகளுடையது. ‘மத்தியம’ சந்தத்தில் இருமுறை உத்காதம் உண்டு; அது இருபத்துநான்கு மாத்திரைகளுடையது.

Verse 11

उत्तमश् च त्रिरुद्घातः षट्त्रिंशत्तालमात्रिकः स्वेदकम्पाभिधातानाम् जननश्चोत्तमोत्तमः

‘உத்தம’ சந்தத்தில் மும்முறை உத்காதம் உண்டு; அதன் அளவு முப்பத்தாறு தாள-மாத்திரைகள். ‘ஸ்வேத’ ‘கம்ப’ எனப்படும் வகைகளின் மூலமாக இருப்பதால் அது ‘உத்தமோத்தம’ எனப்படுகிறது.

Verse 12

अजितान्नारुहेद्भूमिं हिक्काश्वासादयस् तथा जिते प्राणे खल्पदोजविन्मूत्रादि प्रजायते

பிராணனை வெல்லாதவர் உயர்ந்த நிலத்திற்கேறக் கூடாது; இல்லையெனில் விக்கல், மூச்சுத்திணறல் முதலியவை உண்டாகும். ஆனால் பிராணவிஜயம் ஏற்பட்டால் கபாதி தோஷங்களும் மலம்-மூத்திரம் முதலிய குறைபாடுகளும் முறையாகக் கட்டுப்பட்டு தணியும்.

Verse 13

आरोग्यं शीघ्रगामित्वमुत्साहः स्वरसौष्ठवम् बलवर्णप्रसादश् च सर्वदोषक्षयः फलं

பலன்—ஆரோக்கியம், விரைவான இயக்கம், உற்சாகம், குரலின் இனிமை/சீர்மை, வலமும் நிறமும் தெளிவுறுதல்; மேலும் எல்லாத் தோஷங்களும் குறைதல்.

Verse 14

जपध्यानं विनागर्भः स गर्भस्तत्समन्वितः इन्द्रियाणां जयार्थाय स गर्भं धारयेत्परं

ஜபமும் தியானமும் இன்றித் (உண்மையான) ‘கர்ப’ இல்லை; அவைகளுடன் சேர்ந்தால் அந்த ‘கர்ப’ நிறைவு பெறும். இந்திரியங்களை வெல்லும் பொருட்டு அந்த பரம ‘கர்ப’த்தை உறுதியாகத் தாங்க வேண்டும்.

Verse 15

ज्ञानवैराग्ययुक्ताभ्यां प्राणायामवशेन च इन्द्रियांश् च विनिर्जित्य सर्वमेव जितं भवेत्

ஞானமும் வைராக்யமும் உடையவனாய், பிராணாயாமத்தின் வலிமையால் இந்திரியங்களை அடக்கி வென்றால், அவன் உண்மையிலேயே அனைத்தையும் வென்றவனாகிறான்.

Verse 16

इन्द्रियाण्येव तत्सर्वं यत् स्वर्गनरकावुभौ निगृहीतविसृष्टानि स्वर्गाय नरकाय च

அவை அனைத்தும் உண்மையில் இந்திரியங்களே; சொர்க்கமும் நரகமும்—இரண்டும்—அவற்றிலிருந்தே தோன்றுகின்றன. இந்திரியங்கள் கட்டுப்பட்டால் சொர்க்கத்திற்கும், விடுபட்டால் நரகத்திற்கும் இட்டுச் செல்கின்றன.

Verse 17

शरीरं रथमित्याहुरिन्द्रियाण्यस्य वाजिनः मनश् च सारथिः प्रोक्तः प्राणायामः कशःस्मृतः

உடலை ரதம் எனக் கூறுகின்றனர்; அதன் இந்திரியங்கள் குதிரைகள். மனம் சாரதி எனச் சொல்லப்படுகிறது; பிராணாயாமம் சாட்டை என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 18

ज्ञानवैराग्यरश्मिभ्यां सायया विधृतं मनः शनैर् निश्चलताम् एति प्राणायामैकसंहितम्

ஞான-வைராக்யத்தின் கதிர்களால் ஆன கட்டுப்பாட்டுக் கயிறால் அடக்கப்பட்ட மனம், பிராணாயாமத்தின் ஒருமித்த ஒழுக்கத்தால் மெதுவாக நிலைத்தன்மையை அடைகிறது.

Verse 19

जलविन्दुं कुशाग्रेण मासे मासे पिवेत्तु यः संवत्सरशतं साग्रं प्राणयामश् च तत्समः

குசா புல்லின் முனையில் எடுத்த ஒரு துளி நீரை மாதந்தோறும் அருந்துபவன், அந்தச் செய்கையின் புண்ணியம் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகச் செய்த பிராணாயாமத்தின் புண்ணியத்துக்கு சமம்.

Verse 20

इन्द्रियाणि प्रसक्तानि प्रविश्य विषयोदधौ कन्यस इति ञ प्राणायामो ऽङ्कुश इति झ आहृत्य यो निगृह्णाति प्रत्याहारः स उच्यते

புலன்கள் விஷயங்களில் பற்றுடன் விஷய-கடலில் புகுந்தபோது, பிராணாயாமம் எனும் அங்குசம் போல அவற்றை இழுத்து மீட்டு அடக்குபவன் செய்கை ‘பிரத்யாஹாரம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 21

उद्धरेदात्मनात्मानं मज्जमानं यथाम्भसि भोगनद्यतिवेगेन ज्ञानवृक्षं समाश्रयेत्

போகங்களின் நதி பேரோட்டத்தால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு நீரில் மூழ்குபவன் போல இருந்தால், மனிதன் தன்னாலே தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும்; ஞான-மரத்தைச் சரணடைய வேண்டும்।