Adhyaya 370
Chapter 370: नरकनिरूपणम् (Naraka-nirūpaṇa) — Description of Hell (with the physiology of dying and the subtle transition)
அக்னி, யமனின் பாதைகள் பற்றிய முன் உரையாடலுக்குப் பின், மரணநிலைச் செயல்முறை மற்றும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய சூட்சுமப் பயணத்தை முறையாக விளக்குகிறார். உடல் வெப்பமும் வாயுவின் கலக்கமும் தோஷங்களைத் தடுத்து, பிராணஸ்தானங்களும் மர்மங்களும் தளரச் செய்கின்றன; வாயு வெளியேறும் துவாரங்களைத் தேடுகிறது. கண், காது, மூக்கு, வாய் போன்ற ‘மேல்நோக்கி’ வெளியேற்றம் சுபகர்மத்தின் பலன்; குதம், பாலுறுப்பு போன்ற ‘கீழ்நோக்கி’ வெளியேற்றம் அசுபகர்மத்தின் பலன்; யோகி மட்டும் தலைச்சிகரத்தின் பிரஹ்மரந்திரம் வழியாகத் தன்னாட்சி உடன் புறப்படுவான். பிராண-அபான சங்கமத்தில் உணர்வு மறைக்கப்பட, நாபிப்பகுதியில் நிலை கொண்ட ஜீவன் அதீவாஹிக சூட்சும உடலை ஏற்கிறது; தேவர்கள், சித்தர்கள் திவ்யக் கண்ணால் அந்த இயக்கத்தைப் பார்க்கின்றனர். பின்னர் யமதூதர்கள் அச்சமூட்டும் யமமார்க்கத்தில் அழைத்துச் செல்கின்றனர்; உறவினர்கள் அளிக்கும் பிண்டம்-நீர் முதலியவை அவனுக்கு ஆதரவாகின்றன; இறுதியில் யமன் மற்றும் சித்ரகுப்தன் முன் கர்மத் தீர்ப்பு நிகழ்கிறது. பல நரகங்கள், அவற்றின் அதிபதிகள், கொடூர தண்டனைகள் கூறப்படுகின்றன; மகாபாதகங்களின் பலனாகப் பிறவிப் பயன்கள் விளக்கப்படுகின்றன. முடிவில் மும்மடங்கு துயரம் (ஆத்யாத்மிக, ஆதிபௌதிக, ஆதிதைவிக) காட்டி, ஞானயோகம், விரதம், தானம், விஷ்ணு வழிபாடு ஆகியவற்றை நிவாரணமாகப் பரிந்துரைக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे शरीरावयवा नामो न सप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथसप्रत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नरकनिरूपणम् अग्निर् उवाच उक्तानि यममार्गाणि वक्ष्ये ऽथ मरणे नृणां ऊष्मा प्रकुपितः काये तीव्रवायुसमीरितः
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘உடல் அவயவங்கள்’ எனும் மூன்றுநூற்று அறுபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது மூன்றுநூற்று எழுபதாம் அதிகாரம் ‘நரக நிரூபணம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—யமமார்க்கங்களையும் மனிதரின் மரணவேளையில் நிகழ்வதையும் நான் விளக்குவேன்; உடலின் உஷ்ணம் கடும் காற்றால் தூண்டப்பட்டு உள்ளே தீவிரமாக எரிகிறது।
Verse 2
शरीरमुपरुध्याथ कृत्स्नान्दोषान्रुणद्धि वै छिनत्ति प्राणस्थानानि पुनर्मर्माणि चैव हि
உடல் அடைக்கப்பட்டு/சுருக்கப்பட்டால், அது உண்மையிலேயே எல்லா தோஷங்களையும் தடுத்து நிறுத்துகிறது; மேலும் பிராணஸ்தானங்களையும், அதுபோல மர்மங்களையும் சேதப்படுத்துகிறது।
Verse 3
शैत्यात् प्रकुपितो वायुश्छिद्रमन्विष्यते ततः द्वे नेत्रे द्वौ तथा कर्णौ द्वौ तु नासापुटौ तथा
குளிரால் தீவிரமடைந்த வாயு அப்போது ஒரு துளை/வழியைத் தேடுகிறது. (முக்கியத் துளைகள்) இரண்டு கண்கள், இரண்டு காதுகள், அதுபோல இரண்டு மூக்குத் துவாரங்கள்।
Verse 4
ऊर्ध्वन्तु सप्त च्छिद्राणि अष्टमं वदनं तथा एतैः प्राणो विनिर्याति प्रायशः शुभकर्मणां
மேற்புறத்தில் ஏழு துளைகள் உள்ளன; வாய் எட்டாவது. இவற்றின் வழியாகவே பெரும்பாலும் புண்ணியக் கர்மங்களில் ஈடுபட்டோரின் பிராணன் வெளியேறுகிறது।
Verse 5
अधः पायुरुपस्थञ्च अनेनाशुभकारिणां पिण्डं कृत्वा तुव्न्यसेदिति ञ मूर्धानं योगिनो भित्त्वा जीवो यात्यथ चेच्छया
கீழே—பாயு மற்றும் உபஸ்த (ஜனனாங்க) வழியாக—ஜீவன் வெளியேறுகிறது; இவ்வழியே அசுபக் கர்மம் செய்பவர்கள் கர்மமலத்தால் கட்டுண்டு ‘பிண்டம்’ போலச் சுருங்கி செல்கின்றனர். ஆனால் யோகி தலைச்சிகரத்தின் பிரம்மரந்திரத்தைப் பிளந்து தன் இச்சையால் ஜீவனைப் பிரியச் செய்கிறான்.
Verse 6
अन्तकाले तु सम्प्राप्रे प्राणे ऽपानमुपस्थिते तमसा संवृते ज्ञाने संवृतेषु च मर्मसु
இறுதிக்காலம் வந்தபோது—அபானம் பிராணனை அணுகி (அதனுடன்) சேரும் போது—அறிவு தமஸால் மூடப்படும் போது, மర్మஸ்தானங்களும் அடைபடும் போது,
Verse 7
स जिवो नाभ्यधिष्टानश्चाल्यते मातरिश्वना बाध्यमाणश्चानयते अष्टाङ्गाः प्राणवृत्तिकाः
நாபிப் பகுதியை ஆதாரமாகக் கொண்ட அந்த ஜீவன், மாதரிச்வன் (பிராணவாயு) மூலம் இயக்கப்படுகிறது; அது கட்டுப்படுத்தப்பட்டு/துன்புறுத்தப்பட்டால், பிராணனின் எட்டுவகை செயல்பாடுகளையும் இயக்குகிறது.
Verse 8
च्यवन्तं जायमानं वा प्रविशन्तञ्च योनिषु प्रपश्यन्ति च तं सिद्धा देवा दिव्येन चक्षुपा
அவன் உடலை விட்டு நீங்குகிறவனாக இருந்தாலும், பிறக்கிறவனாக இருந்தாலும், மறுபிறவிக்காக யோனிகளில் புகுகிறவனாக இருந்தாலும்—சித்தர்களும் தேவர்களும் தெய்வக் கண்களால் அவனைப் பார்க்கின்றனர்.
Verse 9
गृह्णाति तत्क्षणाद्योगे शरीरञ्चातिवाहिकम् आकाशवायुतेजांसि विग्रहादूर्ध्वगामिनः
யோக நிலையில் அந்தக் கணமே அவன் ‘அதிவாஹிக’ (இடைநிலை/நுண்) உடலை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; மேலும் உடலிலிருந்து ஆகாசம், வாயு, தேஜஸ் ஆகிய தத்துவங்கள் மேல்நோக்கிச் செல்கின்றன.
Verse 10
जलं मही च पञ्चत्वमापन्नः पुरुषः स्मृतः आतिवाहिकदेहन्तु यमदूता नयन्ति तं
ஸ்தூல உடல் நீரும் மண்ணும் ஆக லயித்து பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தபோது மனிதன் பஞ்சத்துவாபன்னன் எனக் கூறப்படுகிறான்; ஆனால் யமதூதர்கள் அவனை ஆதி வாஹிக (நுண்-வாகக) உடலிலேயே அழைத்துச் செல்கின்றனர்।
Verse 11
याम्यं मार्गं महाघोरं षडशीतिसहस्रकम् अन्नोदकं नीयमानो बान्धवैर् दत्तमश्नुते
யமப் பாதை மிகக் கொடுமையானது; அது எண்பத்தாறு ஆயிரம் (யோஜனை) அளவு நீளமுடையது. அப்பாதையில் அழைத்துச் செல்லப்படும்போது, அவன் உறவினர்கள் அளித்த அன்னமும் நீரும் உண்ணுகின்றான்।
Verse 12
यमं दृष्ट्वा यमोक्तेन चित्रगुप्तेन चेरितान् प्राप्नोति नरकान्रौद्रान्धर्मी शुभपथैर् दिवम्
யமனைத் தரிசித்து, யமன் ஆணையின்படி சித்ரகுப்தனால் நடத்தப்படுபவன் கொடிய நரகங்களை அடைகிறான்; ஆனால் தர்மவான் நல்வழிகளால் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறான்।
Verse 13
भुज्यन्ते पापिभिर्वक्ष्ये नरकांस्ताश् च यातनाः अष्टाविंशतिरेवाधःक्षितेर्नरककोटयः
இந்த வேதனைகளைப் பாவிகள் அனுபவிக்கின்றனர்; அந்த நரகங்களையும் அந்தத் தண்டனைகளையும் நான் விளக்குவேன். பூமிக்குக் கீழே உண்மையாக இருபத்தெட்டு கோடி நரக உலகங்கள் உள்ளன।
Verse 14
सप्तमस्य तलस्यान्ते घोरे तमसि संस्थिताः घोराख्या प्रथमाकोटिः सुघोरा तदधःस्थिता
ஏழாம் தலத்தின் முடிவில், கொடிய தமஸில் ‘கோரா’ எனப்படும் முதல் கோடி அமைந்துள்ளது; அதன் கீழே ‘சுகோரா’ எனப்படும் மற்றொரு கோடி உள்ளது।
Verse 15
अतिघोरा महाघोरा घोररूपा च पञ्चमी षष्ठी तरलताराख्या सप्तमी च भयानका
ஐந்தாம் திதி-தேவி அதிகோரா, மகாகோரா, மேலும் கோரரூபா; ஆறாம் திதி ‘தரலதாரா’ எனப்படும்; ஏழாம் திதி ‘பயானகா’ (பயங்கராள்).
Verse 16
भयोत्कटा कालरात्री महाचण्डा च चण्डया कोलाहला प्रचण्डाख्या पद्मा नरकनायिका
அவள் பயோத்கடா, காலராத்ரீ, மகாசண்டா மற்றும் சண்டயா; கோலாஹலா—பிரசண்டா எனப் புகழ்பெற்றவள்; மேலும் பத்மா, நரகநாயிகா எனவும் அழைக்கப்படுகிறாள்.
Verse 17
पद्मावती भीषणा च भीमा चैव करालिका विकराला महावज्रा त्रिकोणा पञ्चकोणिका
(அவளின் பெயர்கள்) பத்மாவதீ, பீஷணா (பயங்கராள்), பீமா (வல்லமைமிகு), கராலிகா (விகடமுகி), விகராலா (மிகப் பயங்கரி), மகாவஜ்ரா (மகாவஜ்ரதாரிணி), திரிகோணா மற்றும் பஞ்சகோணிகா.
Verse 18
सदीर्घा वर्तुला सप्तभूमा चैव सुभूमिका दीप्तमायाष्टाविंशतयः कोटयः पापिदुःखदाः
சதீர்கா, வர்துலா, சப்தபூமா, சுபூமிகா, தீப்தமாயா—இந்நரக உலகங்கள் மொத்தம் இருபத்தெட்டு கோடி; பாவிகளுக்கு துயரத்தை அளிப்பவை.
Verse 19
अष्टाविंशतिकोटीनां पञ्च पञ्च च नायकाः रौरवाद्याः शतञ्चैकं चत्वारिंशच्चतुष्टयं
இருபத்தெட்டு கோடி (நரகப் பிரிவுகளுக்கு) நாயகர்கள் ஐந்து ஐந்து குழுக்களாக உள்ளனர். ரௌரவ முதலிய நரகங்கள் நூற்று ஒன்று; மேலும் நாற்பத்து நான்கு கொண்ட ஒரு தொகுதியும் உள்ளது.
Verse 20
तामिश्रमन्धतामिश्रं महारौरवरौरवौ असिपत्रं वनञ्चैव लोहभारं तथैव च
தாமிஷ்ரம், அந்ததாமிஷ்ரம், மஹாரௌரவம் மற்றும் ரௌரவம், அசிபத்ரம், அசிபத்ர-வனம், அதுபோல லோஹபாரம்—இவையே நரகங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன।
Verse 21
नरकं कालसूत्रञ्च महानरकमेव व सञ्जीवनं महावीचि तपनं सम्प्रतापनं
“(இவை நரகங்கள்:) நரகம், காலசூத்திரம், மஹாநரகம், சஞ்சீவனம், மஹாவீசி, தபனம், சம்ப்ரதாபனம்.”
Verse 22
सङ्घातञ्च सकाकोलं कुद्मलं पूतिमृत्तिकं लोहशङ्कुमृजीषञ्च प्रधानं शाल्मलीं नदीम्
மேலும் சங்காதம், சகாகோலம், குத்மலம், பூதிம்ருத்திகா (துர்நாற்ற மண்), இரும்புக் கம்பி-முள் மற்றும் ம்ரஜீஷம்—இவை முக்கியமானவை; அதோடு சால்மலீ மற்றும் நதி-வேதனைகளும் உள்ளன।
Verse 23
नरकान्विद्धि कोटीशनागन्वै घोरदर्शनान् पात्यन्ते पापकर्माण एकैकस्मिन्बहुष्वपि
நரகங்கள் கோடிக்கணக்கில் உள்ளன; அவை காண்பதற்கே மிகக் கொடியவை என்று அறிக; பாபச் செயலாளர்கள் வீழ்த்தப்படுவர்—ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நரகத்தில், சிலர் பலவற்றிலும்.
Verse 24
मार्जारोलूकगोमायुगृघ्रादिवदनाश् च ते तैलद्रोण्यां नरं क्षिप्त्वा ज्वालयन्ति हुताशनं
மேலும் அவர்கள்—பூனை, ஆந்தை, நரி, கழுகு முதலியவற்றைப் போன்ற முகங்களையுடையோர்—மனிதனை எண்ணெய்த் தொட்டியில் எறிந்து, பின்னர் விழுங்கும் அக்கினியை ஏற்றுகின்றனர்।
Verse 25
अम्बरीषेषु चैवान्यांस्ताम्रपात्रेषु चापरान् अयःपात्रेषु चैवान्यान् बहुवह्निकणेषु च
சில (அர்ப்பணங்கள்) அம்பரீஷம் (சமையல் பாத்திரம்) இல் வைக்கப்பட வேண்டும்; சில செம்புப் பாத்திரங்களில், சில இரும்புப் பாத்திரங்களில், மேலும் சில பல அக்னிகணச் சின்னமுடைய பாத்திரங்களில் வைக்கப்பட வேண்டும்।
Verse 26
शूलाग्रारोपिताश्चान्ये छिद्यन्ते नरके ऽपरे ताड्यन्ते च कशाभिस्तु भोज्यन्ते चाप्ययोगुडान्
சிலர் ஈட்டியின் முனையில் குத்தி நிறுத்தப்படுவர்; சிலர் நரகத்தில் துண்டுதுண்டாக வெட்டப்படுவர். சிலர் சாட்டையால் அடிக்கப்படுவர்; சிலர் இரும்புக் கோள்களை உண்ண வற்புறுத்தப்படுவர்।
Verse 27
यमदूतैर् नराः पांशून्विष्ठारक्तकफादिकान् तप्तं मद्यं पाययन्ति पाटयन्ति पुनर्नरान्
யமதூதர்கள் மனிதர்களுக்கு தூள், மலம், இரத்தம், சளி முதலியவற்றுடன் கலந்த சூடான மதுவை குடிக்கச் செய்கிறார்கள்; பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் அவர்களைப் பிளந்து வேதனைப்படுத்துகிறார்கள்।
Verse 28
यन्त्रेषु पीडयन्ति स्म भक्ष्यन्ते वायसादिभिः तैलेनोष्णेन सिच्यन्ते छिद्यन्ते नैकघा शिरः
அவர்கள் இயந்திரங்களில் நெருக்கிப் பிழியப்படுவர்; காகங்கள் முதலியவற்றால் உண்ணப்படுவர். சூடான எண்ணெயால் நனைக்கப்படுவர்; அவர்களின் தலைகள் பல விதமாக வெட்டப்படுகின்றன।
Verse 29
हा तातेति क्रन्दमानाः स्वकन्निदन्ति कर्म ते महापातकजान्घोरान्नरकान्प्राप्य गर्हितान्
“அய்யோ, தந்தையே!” என்று அழுது புலம்பியபடி அவர்கள் தங்கள் செயல்களைத் தாமே கண்டிக்கிறார்கள்; மகாபாதகங்களால் உண்டான பயங்கரமான, இகழத்தக்க நரகங்களை அடைந்து அவர்கள் புலம்புகிறார்கள்।
Verse 30
कर्मक्षयात्प्रजायन्ते महापातकिनस्त्विह मृगश्वशूकरोष्ट्राणां ब्रह्महा योनिमृच्छति
கர்மம் க்ஷயமடைந்து பாபபலன் பரிபக்வமானபோது மகாபாதகர்கள் இங்கே மீண்டும் பிறக்கின்றனர். பிராமணஹந்தன் மான், குதிரை, பன்றி, ஒட்டக யோனிகளில் சேர்கிறான்.
Verse 31
खरपुक्कशम्लेच्छानां मद्यपः स्वर्णहार्यपि कृमिकीटपतङ्गत्वं गुरुगस्तृणगुल्मतां
மதுபானம் அருந்துபவன் கர, புக்கச, ம்லேச்சர் மக்களிடையே பிறக்கிறான்; பொன் திருடுபவனும் புழு, பூச்சி, பட்டம் போன்றவையாகப் பிறக்கிறான். குருவின் படுக்கை/குருபத்னியை மீறுபவன் புல் மற்றும் புதர்களின் நிலையை அடைகிறான்.
Verse 32
ब्रह्महा क्षयरोगी स्यात् सुरापः श्यावदन्तकः स्वर्णहारी तु कुनखी दुश् चर्मा गुरुतल्पगः
பிராமணஹந்தன் க்ஷயநோயால் பீடிக்கப்படுகிறான்; மதுபானி கருமைபட்ட பற்களையுடையவனாகிறான். பொன் திருடுபவன் நக நோயாளியாகிறான்; குரு-படுக்கை மீறுபவன் தீய/அழுகிய தோலுடையவனாகிறான்.
Verse 33
यो येन संस्पृशत्येषां स तल्लिङ्गो ऽभिजायते अन्नहर्ता मायावी स्यान्मूको वागपहारकः
இவர்களிடம் யார் எந்தப் பாவத்தைச் செய்கிறாரோ, அதற்கேற்ற குறியுடன் அவன் பிறக்கிறான். அன்னம் திருடுபவன் மாயாவியாகிறான்; வாக்கை பறிப்பவன் ஊமையாகிறான்.
Verse 34
धान्यं हृत्वातिरिक्ताङ्गः पिशुनः पूतिनासिकः तैलहृत्तैलपायी स्यात् पूतिवक्त्रस्तु सूचकः
தானியம் திருடுபவன் அதிகமான (மேலதிக) அங்கத்துடன் விகாரமாகிறான். பழிசொல்லுபவனுக்கு துர்நாற்றமுள்ள மூக்கு உண்டாகும். எண்ணெய் திருடுபவன் எண்ணெய் குடிப்பவனாகிறான்; சூசகர்/ஒற்றன் துர்நாற்றமுள்ள வாயுடையவனாகிறான்.
Verse 35
परस्य योषितं हृत्वा ब्रह्मस्वमपहृत्य च अरण्ये निर्जने देशे जायते ब्रह्मराक्षसः
பிறருடைய பெண்ணை அபகரித்து, பிராமணரின் சொத்தையும் திருடியவன், நிர்ஜனமான வனப்பகுதியில் வாழும் பிரம்மராக்ஷசனாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 36
रत्नहारी हीनजातिर्गन्धान् छुछुन्दरी शुभान् पत्रं शाकं शिखी हृत्वा मुखरो धान्यहारकः
ரத்தினம் திருடுபவன் தாழ்ந்த பிறப்பை அடைவான்; நறுமணப் பொருட்களைத் திருடுபவன் ‘சுசுந்தரி’ என அழைக்கப்படுவான்; சுப அர்ப்பணமான இலைகள், காய்கறிகளைத் திருடுபவன் ‘சிகீ’ எனப்படும்; தானியத்தைத் திருடுபவன் ‘முகர’ (சத்தமிடும்) திருடன் எனக் கூறப்படுவான்.
Verse 37
अजः पशुंपयः काको यानमुष्ट्रः फलं कपिः मधु दंशः फलं गृध्रो गृहकाक उपस्करं
‘அஜ’ என்பது ஆடு; ‘பசும்பயः’ என்பது மிருகப் பால்; ‘காக’ என்பது காகம்; ‘யான-உஷ்ட்ர’ என்பது வாகனமாகிய ஒட்டகம்; ‘கபி’ என்பது குரங்கு என்றும் பழம் என்றும்; ‘தம்ஷ’ என்பது தேன் செய்யும் வண்டு; ‘கிருத்ர’ என்பது கழுகு என்றும் பழம் என்றும்; ‘கிருஹகாக’ என்பது வீட்டுக் காகம்; ‘உபஸ்கர’ என்பது இல்ல உபகரணங்கள் ஆகும்.
Verse 38
शिवत्री वस्त्रं सारसञ्च झल्ली लवणहारकः उक्त आध्यात्मिकस्तापः शस्त्राद्यैर् आधिभौतिकः
‘சிவத்ரீ’, ஆடை, ‘சாரச’, ‘ஜல்லீ’, ‘லவணஹாரக’—இவை ஆத்யாத்மிகத் தாபத்திற்கான (உபாயம்/அளவுகள்) எனக் கூறப்பட்டன; ஆயுதம் முதலியவற்றால் உண்டாகும் தாபம் ‘ஆதிபௌதிக’ம் எனப்படும்.
Verse 39
ग्रहाग्निदेवपीडाद्यैर् आधिकैविक ईरितः यानं वस्त+इति ख त्रिथा तापं हि संसारं ज्ञानयोगाद्विनाशयेत् कृच्छ्रैर् व्रतैश् च दानाद्यैर् विष्णुपूजादिभिर्नरः
கிரகங்கள், அগ্নி, தேவபீடைகள் முதலியவற்றால் உண்டாகும் துன்பங்கள் ‘ஆதிதைவிக’ம் என அறிவிக்கப்படுகின்றன. மனிதன் உலக வாழ்வின் மும்மடங்கு தாபத்தை ஞானயோகத்தால் அழிக்க வேண்டும்; மேலும் க்ருச்ச்ர-விரதம் போன்ற கடுமையான விரதங்கள், தானம் முதலிய செயல்கள், விஷ்ணுபூஜை முதலிய பக்தி விதிகளாலும் அதை நீக்க வேண்டும்.
Frequently Asked Questions
It is the subtle carrier-body assumed at death, through which the jīva is led by Yama’s messengers after the gross elements resolve; it functions as the vehicle for post-mortem transit and experience.
Meritorious persons commonly depart through the upward apertures; inauspicious actors depart through the lower apertures; the yogin departs by will through the crown (brahma-randhra), indicating mastery over prāṇa and consciousness.
Citragupta operates as Yama’s recorder and administrator of karmic account, guiding the soul’s adjudication that leads either to naraka experiences or to auspicious destinations.
It links metaphysical doctrine to a technical account of prāṇa dynamics, subtle embodiment, and karmic causality, concluding with prescriptive sādhanā—jñāna-yoga, vrata, dāna, and devotion—as methods to dissolve saṃsāric suffering.