Adhyaya 374

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे ध्यानं नाम त्रिसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः प्राप्नुयाद्धरिमिति ख प्राप्यते फलमिति ञ अथ चतुःसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः धारणा अग्निर् उवाच धारणा मनसोध्येये संस्थितिर्ध्यानवद्द्विधा मूर्तामूर्तहरिध्यानमनोधारणतो हरिः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘தியானம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று எழுபத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. (பாடாந்தரம்: ‘ஹரியை அடைவான்’ / ‘பலன் அடையப்படும்’). இப்போது ‘தாரணை’ எனும் மூன்றுநூற்று எழுபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்— தியானிக்கத்தக்க பொருளில் மனத்தை நிலைநிறுத்துதலே தாரணை; தியானம்போல் இது இருவகை. ஹரியின் சாகாரமும் நிராகாரமும் ஆகிய தியானத்தில் மனத்தைத் தாங்கினால் ஹரியை அடைவர்.

Verse 2

यद्वाह्यावस्थितं लक्षयं तस्मान्न चलते मनः तावत् कालं प्रदेशेषु धारणा मनसि स्थितिः

தேர்ந்தெடுத்த இலக்கு வெளியில் நிறுவப்பட்டபோது மனம் அதிலிருந்து அசையாமல் இருந்தால், அந்த நேர அளவு வரை குறிப்பிட்ட இடத்தில் மனம் நிலைத்திருப்பதே தாரணை (ஒருமுகப்படுத்தல்) எனப்படுகிறது.

Verse 3

कालावधि परिच्छिन्नं देहे संस्थापितं मनः न प्रच्यवति यल्लक्ष्याद्धारणा साभिधीयते

காலவரையறையுடன் உடலுக்குள் மனம் நிலைநிறுத்தப்பட்டு, அது இலக்கிலிருந்து வழுவாமல் இருந்தால், அதுவே தாரணை (ஒருமுகப்படுத்தல்) என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 4

धारणा द्वादशायामा ध्यानं द्वदशधारणाः ध्यानं द्वादशकं यावत्समाधिरभिधीयते

பன்னிரண்டு ஆயாமங்கள் (கால அளவுகள்) தாரணை; பன்னிரண்டு தாரணைகள் தியானம்; தியானம் பன்னிரண்டு தொகுதியாக நிறைவு பெற்றால் அது சமாதி எனப்படுகிறது.

Verse 5

धारणाभ्यासयुक्तात्मा यदि प्राणैर् विमुच्यते कुलैकविंशमुत्तार्य स्वर्याति परमं पदं

தாரணா பயிற்சியால் கட்டுப்பட்ட ஆன்மா, பிராணங்களின் வழியாக உடலை விட்டு நீங்கினால், தன் குலத்தின் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளை மீட்டு, ஸ்வர்க்கம் சென்று பரம பதத்தை அடைகிறது।

Verse 6

यस्मिन् यस्मिन् भवेदङ्गे योगिनां व्याधिसम्भवः तत्तदङ्गं धिया व्याप्य धारयेत्तत्त्वधारणं

யோகிகளுக்கு எந்த உறுப்பில் நோய் தோன்றுகிறதோ, அந்த உறுப்பை மனத்தால் முழுவதும் பரவி நிறையச் செய்து, அங்கேயே தத்த்வ-தாரணை (தத்த்வத்தில் ஒருமுகப்படுத்தல்) பயில வேண்டும்।

Verse 7

आग्नेयी वारुणी चैव ऐशानी चामृतात्मिका साग्निः शिखा फडन्ता च विष्णोः कार्या द्विजोत्तम

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! விஷ்ணுவின் சிகா-கிரியை, அமிர்தஸ்வரூபமான அக்னேயீ, வாருணீ, ஐசானீ சக்திகளுடன், அக்னியோடு சேர்த்து, இறுதியில் “பட்” எனும் உச்சரிப்புடன் செய்ய வேண்டும்।

Verse 8

नाडीभिर्विकटं दिव्यं शूलाग्रं वेधयेच्छुभम् पादाङ्गुष्ठात् कपालान्तं रश्मिमण्डलमावृतं

நாடிகளின் வழியாக, மங்களகரமான தெய்வீகமும் கடுமையும் உடைய ‘சூலாக்ரம்’ என்பதைத் துளைத்து (மனத்தால் கடந்து) செல்ல வேண்டும்; பெருவிரலிலிருந்து கபாலத்தின் உச்சிவரை அதை கதிர்மண்டலத்தால் சூழப்பட்டதாகத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 9

स्वयं याति परं पदमिति ख तिर्यक्चाधोर्ध्वभागेभ्यः प्रयान्त्यो ऽतीव तेजसा चिन्तयेत् साधकेन्द्रस्तं यावत्सर्वं महामुने

“இது தானாகவே பரம பதத்தை அடைகிறது” என்பதே உண்மை. பக்க, கீழ், மேல் பகுதிகளிலிருந்து அந்த ஓட்டங்கள் மிகுந்த பிரகாசத்துடன் புறப்படும்போது, ஓ மகாமுனியே, சாதகர்களில் சிறந்தவன் அது முழுமையடையும் வரை அந்த நிகழ்வைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 10

भस्प्रीभूतं शरीरं स्वन्ततश् चैवीपसंहरेत् शीतश्लेष्मादयः पापं विनश्यन्ति द्विजातयः

உடல் சாம்பலாகிய பின் அதைத் தானே சேகரிக்க வேண்டும். ஓ இருபிறப்பாளனே! குளிர், சளி முதலியனவும் பாவமும் அழிகின்றன.

Verse 11

शिरो धीरञ्च कारञ्च कण्ठं चाधोमुखे स्मरेत् ध्यायेदच्छिन्नचिन्तात्मा भुयो भूतेन चात्मना

அவன் தலை, ‘தீ’ மற்றும் ‘கா’ என்ற எழுத்துகள், மேலும் கீழ்நோக்கி உள்ள தொண்டையை நினைவில் கொள்ளட்டும். இடையறாத தியான மனத்துடன், பூதத் தத்துவத்துடன் ஆத்மாவை ஒன்றாக்கி மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்கட்டும்.

Verse 12

स्फुरच्छीकरसंस्मर्शप्रभूते हिमगामिभिः धाराभिरखिलं विश्वमापूर्य भुवि चिन्तयेत्

மின்னும் தெறித்துளிகளின் தொடுதலால் நிறைந்த, பனிபோல் குளிர்ந்து ஓடும் நீர்தாரைகளால் பூமியில் உள்ள முழு உலகமும் முற்றிலும் நிரம்பி வெள்ளமாயிருப்பதாக தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 13

ब्रह्मरन्ध्राच्च संक्षोभाद्यावदाधारमण्डलग् सुषुम्नान्तर्गतो भूत्वा संपूर्णेन्दुकृतालयं

பிரம்மரந்திரத்திலிருந்து உந்துதலால் அது சுஷும்னையின் உள்ளே புகுந்து ஆதாரமண்டலம் (மூலாதாரம்) வரை சென்று, ‘முழுநிலா’ நிலையத்தில் தங்குகிறது.

Verse 14

संप्लाव्य हिमसंस्पर्शतोयेनामृतमूर्तिना क्षुत्पिपासाक्रमप्रायसन्तापपरिपीडितः

பனித்தொடுதல்போல் குளிர்ந்த, அமிர்தத் தன்மை கொண்ட நீரால் தன்னை முழுமையாக நனைத்து குளித்த பின், பசி-தாகத்தின் தாக்கமும் கடும் வெப்பத்தின் துன்பமும் அடங்குகின்றன.

Verse 15

धारयेद्वारुणीं मन्त्रो तुष्ट्यर्थं चाप्यतन्त्रितः वारुणीधारणा प्रोक्ता ऐशानीधारणां शृणु

மந்திர சாதகர் சிதறாத மனத்துடன் திருப்திக்காக வாருணீ-தாரணையை மேற்கொள்ள வேண்டும். வாருணீ-தாரணை கூறப்பட்டது; இப்போது ஐசானீ-தாரணையை கேள்.

Verse 16

व्योम्नि ब्रह्ममये पद्मे प्राणापाणे क्षयङ्गते प्रसादं चिन्तयेद् विष्णोर्यावच्चिन्ता क्षयं गता

உள்ளக ஆகாயத்தில் பிரம்மமய தாமரையில், பிராணன்-அபானன் அடங்கியபோது, விஷ்ணுவின் அருள்நிலையைத் தியானிக்க வேண்டும்—சிந்தனையும் ஒடுங்கும் வரை.

Verse 17

महाभावञ्जपेत् सर्वं ततो व्यापक ईश्वरः अर्धेन्दुं परमं शान्तं निराभासन्निरञ्जनं

மகாபாவ நிலையிலே அனைத்தையும் ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அனைத்திலும் நிறைந்த ஈசனை அரைச்சந்திரம் போன்ற பரம சாந்தன், நிராபாசன், நிரஞ்சனன் எனத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 18

असत्यं सत्यमाभाति तावत्सर्वं चराचरं यावत् स्वस्यन्दरूपन्तु न दृष्टं गुरुवक्त्रतः

குருவின் வாய்மொழி (உபதேசம்) மூலம் தன் உள்ளுருவை காணாதவரை, அசத்தியமே சத்தியம் போலத் தோன்றும்; அசையும்-அசையாத உலகமெல்லாம் உண்மை போலப் புலப்படும்.

Verse 19

दृष्ठे तस्मिन् परे तत्त्वे आब्रह्म सचराचरं पाठो ऽयमादर्शदोषेण दुष्टः वीरश्चेति ञ प्रमातृमानमेयञ्च ध्यानहृत्पद्मकल्पनं

அந்த பரத்தத்துவம் உணரப்பட்டபோது, பிரம்மா வரை உட்பட அசையும்-அசையாத அனைத்தும் ஒருமையாய் அறியப்படும். இப்பாடம் எழுத்துப் பிழையால் கெடுபிடியாக உள்ளது; கருத்து—அறிவோர், அளவுகோல், அறியப்படுவது என்ற மும்மை கடந்திடப்படுகிறது; தியானம் என்பது இதயத் தாமரையின் கற்பனை-அமைப்பு.

Verse 20

मातृमोदकवत्सर्वं जपहोमार्चनादिकं विष्णुमन्त्रेण वा कुर्यादमृतां धारणां वदे

மாத்ருமோதக விதிப்படி ஜபம், ஹோமம், அர்ச்சனை முதலிய அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும்; அல்லது விஷ்ணு மந்திரத்தினாலேயே எல்லாக் கருமங்களையும் நிறைவேற்ற வேண்டும். இப்போது ‘அம்ருதா’ எனும் தாரணையை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 21

संपूर्णेन्दुनिभं ध्यायेत् कमलं तन्त्रिमुष्टिगम् शिरःस्थं चिन्तयेद् यत्नाच्छशाङ्कायुतवर्चसं

முழுநிலவை ஒத்த தாமரையைத் தியானிக்க வேண்டும்; அதன் கர்ணிகை யாழின் முடிச்சைப் போன்றதாக இருக்க வேண்டும். அதைத் தலைப்பகுதியில் இருப்பதாக முயன்று எண்ணி, கோடி நிலவுகள்போல் ஒளிர்வதாகக் கருத வேண்டும்.

Verse 22

सम्पूर्णमण्डलं व्योम्नि शिवकल्लोलपूर्णितं तथा हृत्कमले ध्यायेत्तन्मध्ये स्वतनुं स्मरेत् साधको विगतक्लेशो जायते धारणादिहिः

உள்ளக ஆகாயத்தில் சிவ அலைகளால் நிரம்பிய முழுமையான மண்டலத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அதையே இதயத் தாமரையிலும் தியானித்து, அதன் நடுவில் தன் உருவத்தை நினைவில் காண வேண்டும். இந்தத் தாரணையாலேயே சாதகர் இவ்வாழ்விலேயே துன்பமற்றவராகிறார்.