Adhyaya 368

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नित्यनैमित्तिकप्राकृतप्रलया नाम सप्तषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथाष्टषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः आत्यन्तिकलयगर्भोत्पत्तिनिरूपणं अग्निर् उवाच आत्यन्तिकं लयं वक्ष्ये ज्ञानादात्यन्तिको लयः आध्यात्मिकादिसन्तापं ज्ञात्वा स्वस्य विरागतः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘நித்ய, நைமித்திக, பிராக்ருதப் பிரளயங்கள்’ எனும் 367ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 368ஆம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது—‘ஆத்யந்திக லயம் மற்றும் ஹிரண்யகர்பத்தின் தோற்றம் விளக்கம்’. அக்னி கூறினார்—ஆத்யந்திக லயத்தை நான் விளக்குவேன்; ஞானத்தினாலேயே ஆத்யந்திக லயம் உண்டாகிறது. ஆத்யாத்மிக முதலிய துன்பங்களை அறிந்து, மனிதன் தன் (சாம்சாரிக) பற்றுகளிலிருந்து வைராக்யம் அடைகிறான்.

Verse 2

आध्यात्मिकस्तु सन्तापःशारीरो मानसो द्विधा शारीरो बहुभिर्भेदैस्तापो ऽसौ श्रूयतां द्विज

ஆத்யாத்மிக சாந்தாபம் இரண்டு வகை—சாரீரிகமும் மானசிகமும். சாரீரிக சாந்தாபம் பல வகைகளாகக் கூறப்படுகிறது; ஓ த்விஜனே, கேள்.

Verse 3

त्यक्त्वा जीवो भोगदेहं गर्भमाप्रोति कर्मभिः आतिवाहिकसंज्ञस्तु देहो भवति वै द्विज

போகதேகம் (ஸ்தூல அனுபவ உடல்) துறந்த ஜீவன், கர்மங்களால் உந்தப்பட்டு கர்ப்பத்தை அடைகிறது; ஓ த்விஜனே, அப்போது ‘ஆதிவாஹிக’ எனப்படும் தேகம் (சூக்ஷ்ம வாகன/வஹன உடல்) உருவாகிறது.

Verse 4

केवलं स मनुष्याणां मृत्युकाल उपस्थिते याम्यैः पुंभिर्मनुष्याणां तच्छरीरं द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, மனிதருக்கு மரணவேளை வந்தபோது யமனுடைய தூதர்கள் அந்த நுண்ணுயிர் தத்துவத்தையே மட்டும் எடுத்துச் செல்கின்றனர்; மனித உடல் இங்கேயே பின்தங்கி விடுகிறது।

Verse 5

नीयते याम्यमार्गेण प्राणिनां मुने ततः स्वर्याति नरकं स भ्रमेद्घटयन्त्रवत्

ஓ முனிவரே, அதன் பின் உயிருள்ளவன் யமன் பாதையால் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்; பின்னர் நரகத்தை அடைந்து, நீர்சக்கர இயந்திரம் போலச் சுழன்று அலைகிறான்।

Verse 6

कर्मभूमिरियं ब्रह्मन् फलभूमिरसौ स्मृता यमो योनीश् च नरकं निरूपयति कर्मणा

ஓ பிரம்மனே, இவ்வுலகம் கர்மம் செய்யும் ‘கர்மபூமி’ என நினைக்கப்படுகிறது; அவ்வுலகம் பலன் அனுபவிக்கும் ‘பலபூமி’ எனக் கூறப்படுகிறது. தன் கர்மத்தினாலேயே யமனும் யோனீஸ்வரனும் நரகத்தை நிர்ணயிக்கின்றனர்।

Verse 7

पूरणीयाश् च तेनैव यमञ्चैवानुपश्यतां वायुभूताः प्राणिनश् च गर्भन्ते प्राप्नुवन्ति हि

அதே விதியினாலே யமனைப் பார்ப்போர் தமக்குரிய ‘பூரணம்’ (நியத நிறைவு) நிறைவேறப் பெறுகின்றனர்; உயிர்கள் காற்றுபோல் நுண்மையடைந்து உண்மையாகவே கருப்பிரவேசம், அதாவது மறுபிறப்பை அடைகின்றன।

Verse 8

यमदूतैर् मनुष्यस्तु नीयते तञ्च पश्यति धर्मी च पूज्यते तेन पापिष्ठस्ताड्यते गृहे

மனிதன் யமதூதர்களால் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்; அவன் அந்த உலகத்தையும் காண்கிறான். அங்கே தர்மவான் போற்றப்படுகிறான்; மிகப் பாவி யமனின் இல்லத்தில் தண்டித்து அடிக்கப்படுகிறான்।

Verse 9

शुभाशुभं कर्म तस्य चित्रगुप्तो निरूपयेत् बान्धवानामशौचे तु देहे खल्वातिवाहिके

அவனுடைய சுபமும் அசுபமும் ஆகிய கர்மங்களைச் சித்ரகுப்தன் தீர்மானித்து பதிவுசெய்வான். உறவினரின் அசௌசக் காலத்தில் ‘ஆதிவாஹிக தேகம்’ உண்மையாகவே (இறந்தவருடன்) தொடர்புடன் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 10

तिष्ठन्नयति धर्मज्ञ दत्तपिण्डाशनन्ततः तन्यक्त्वा प्रेतदेहन्तु प्राप्यान्यं प्रेतलोकतः

தர்மத்தை அறிந்தவரே! பிண்டம் அளிக்கப்பட்டு அதனை உண்டு முடித்த பின் அவன் முன்னே செல்கிறான்; பின்னர் பிரேத-தேகத்தை விட்டுவிட்டு பிரேதலோகத்தில் மற்றொரு (நுண்ணிய) உடலை அடைகிறான்.

Verse 11

वसेत् क्षुधा तृषा युक्त आमश्राद्धान्नभुङ्नरः आतिवाहिकेदेहात्तु प्रेतपिण्डैर् विना नरः

மனிதன் பசி தாகத்தால் வாடி, சிராத்தத்தின் பச்சை (சமைக்காத) அன்னத்தையே சார்ந்து வாழ்கிறான்; மேலும் ஆதிவாஹிக தேகத்தில் பிரேதப் பிண்டங்கள் இன்றி அவன் தாங்கப்பட முடியாது.

Verse 12

न हि मोक्षमवाप्नोति पिण्डांस्तत्रैव सो ऽश्रुते कृते सपिण्डीकरणे नरः संवत्सरात्परं

பிண்டங்கள் அங்கேயே (ஒன்றாதபடி) இருக்கும் வரை அவன் மோக்ஷத்தை அடையான்; ஆனால் சபிண்டீகரணம் செய்யப்பட்ட பின், ஒரு ஆண்டு நிறைவடைந்ததும், அவன் பித்ருக்களின் வரிசையில் சேர்க்கப்படுகிறான்.

Verse 13

प्रेतलौकिके इति ख प्रेतदेहं समुतमृज्य भोगदेहं प्रपद्यते भोगदेहावुभौ प्रोक्तावशुभशुभसंज्ञितौ

பிரேதலோகப் போதனையில் கூறப்படுகிறது—பிரேத-தேகத்தை நீக்கி அவன் போக-தேகத்தை அடைகிறான். போக-தேகங்கள் இரண்டென உரைக்கப்படுகின்றன: அசுப-சஞ்ஞிதமும் சுப-சஞ்ஞிதமும்.

Verse 14

भुक्त्वा तु भोगदेहेन कर्मबन्धान्निपात्यते तं देहं परतस्तस्माद्भक्षयन्ति निशाचराः

போக-தேகத்தால் பலனை அனுபவித்த பின் உயிர் கர்மப் பந்தத்திலிருந்து கீழே வீழ்கிறது; அதன் பின் அந்த உடலை நிசாசரர்கள் (பேயாதிகள்) உண்ணுகின்றனர்।

Verse 15

पापे तिष्ठति चेत् स्वर्गं तेन भुक्तं तदा द्विज तदा द्वितीयं गृह्णाति भोगदेहन्तु पापिनां

ஓ இருபிறப்பனே! பாவம் இன்னும் நிலைத்திருந்தால், அவனால் சொர்க்கமும் அனுபவித்து தீர்ந்துவிடும்; அப்போது பாவி இரண்டாம் போக-தேகத்தை ஏற்கிறான்।

Verse 16

भुक्त्वा पापन्तु वै पश्चाद्येन भुक्तं त्रिपिष्टपं शुचीनां श्रीमतां गेहे स्वर्गभ्रष्टो ऽभिजायते

பாவத்தின் பலனை அனுபவித்த பின், முன்பு திரிபிஷ்டப எனும் சொர்க்கத்தை அனுபவித்தவன் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து தூயவரும் செல்வமுடையவரும் உள்ள வீட்டில் பிறக்கிறான்।

Verse 17

पुण्ये तिष्ठति चेत्पापन्तेन भुक्तं तदा भवेत् तस्मिन् सम्भक्षिते देहे शुभं गृह्णाति विग्रहम्

புண்ணியத்தில் பாவம் தங்கியிருந்தால், அந்தப் பாவம் அதே புண்ணியத்தால் அனுபவித்து தீர்கிறது; அந்த உடல் இவ்வாறு க்ஷயமானபின் உயிர் மங்களமான உருவத்தை ஏற்கிறது।

Verse 18

कर्मण्यल्पावशेषे तु नरकादपि मुच्यते मुक्तस्तु नरकाद्याति तिर्यग्योनिं न संशयः

கர்மத்தில் சிறிதளவே மீதமிருந்தால் நரகத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்; நரகத்திலிருந்து விடுபட்டவன் திர்யக்-யோனி (விலங்கு பிறவி) அடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 19

जीवः प्रविष्टो गर्भन्तु कलले ऽप्यत्र तिष्ठति घनीभूतं द्वितीये तु तृतीये ऽवयवास्ततः

ஜீவன் கருப்பையில் புகுந்து கலல நிலையிலும் அங்கேயே தங்குகிறது. இரண்டாம் மாதத்தில் அது அடர்த்தியாகிறது; மூன்றாம் மாதத்தில் அதன் பின் உடல் உறுப்புகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 20

चतुर्थे ऽस्थीनि त्वङ्मांसम्पञ्चमे रोमसम्भवः षष्ठे चेतो ऽथ जीवस्य दुःखं विन्दति सप्तमे

நான்காம் மாதத்தில் எலும்பு, தோல், மாமிசம் உருவாகின்றன. ஐந்தாம் மாதத்தில் உடல் ரோமங்கள் தோன்றுகின்றன. ஆறாம் மாதத்தில் சித்தம்/உணர்வு வெளிப்படும்; ஏழாம் மாதத்தில் ஜீவன் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறது.

Verse 21

जरायुवेष्टिते देहे मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिस् तथा मध्ये क्लीवस्तु वामे स्त्री दक्षिणे पुरुषस्थितिः

கருவின் உடல் ஜராயு (பிளாசென்டா) ஆடையால் சூழப்பட்டு, தலைப்பகுதியில் கைகள் அஞ்சலி முறையில் இணைந்திருக்கும் போது—நடுவில் க்லீபன், இடப்புறம் பெண், வலப்புறம் ஆண் என அவரவர் நிலை கூறப்படுகிறது.

Verse 22

तिष्ठत्युदरभागे तु पृष्ठस्याभिमुखस् तथा यस्यां तिष्ठत्यसौ योनौ तां स वेत्ति न संशयः

அது வயிற்றுப் பகுதியில் தங்கி, முதுகு வெளிப்புறத்தை நோக்குமாறு இருக்கும். எந்த யோனியில் அது தங்குகிறதோ, அந்த யோனியை அது அறிகிறது; ஐயமில்லை.

Verse 23

सर्वञ्च वेत्ति वृत्तान्तमारभ्य नरजम्मनः गच्छतीति क अन्धकारञ्च महतीं पीडां विन्दति मानवः

மனிதப் பிறப்பின் தொடக்கத்திலிருந்து முழு நிகழ்வையும் அவன் அறிகிறான். பின்னர் அவன் மனம் நரகத்தை நோக்கிச் செல்கின்றதுபோல் ஆகிறது; அங்கே அவன் பெரும் இருளையும் கடும் வேதனையையும் அனுபவிக்கிறான்.

Verse 24

मातुराहारपीतन्तु सप्तमे मास्युपाश्नुते अष्टमे नवमे मासि भृशमुद्विजत तथा

ஏழாம் மாதத்தில் கரு தாயின் உண்டதும் குடித்ததும் ஆகிய உணவு‑நீரின் பங்கினை ஏற்கிறது; எட்டாம், ஒன்பதாம் மாதங்களில் அதுவும் மிகுந்த கலக்கமடைகிறது.

Verse 25

व्यवाये पीडामाप्नोति मातुर्व्यायामके तथा व्याधिश् च व्याधितायां स्यान्मुहूर्तं शतवर्षवत्

உடலுறவால் துன்பம் ஏற்படுகிறது; அதுபோலத் தாய் மிகையாக உழைத்தாலும் (கருவிற்கு) வேதனை உண்டாகும். நோயுற்ற நிலையில் ஒரு முஹூர்த்தமும் நூறு ஆண்டுபோல் தோன்றும்.

Verse 26

सन्तप्यते कर्मभिस्तु कुरुते ऽथ मनोरथान् गर्भाद्विनिर्गतो ब्रह्मन् मोक्षज्ञानं करिष्यति

அவன் தன் கர்மங்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, பின்னர் ஆசைகளை நாடுகிறான்; ஆனால், ஓ பிரம்மனே, கருப்பையிலிருந்து வெளிவந்தபின் விடுதலைக்குரிய ஞானத்தை மேற்கொள்வான்.

Verse 27

सूतिवातैर् अधीभूतो निःसरेद्योनियन्त्रतः पीड्यमानो मासमात्रं करस्पर्शेन दुःखितः

பிரசவக் காற்றுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவன் பிறப்புக் கால்வாயின் இறுக்கத்திலிருந்து வெளியேறுகிறான்; நெருக்கப்பட்டு, சுமார் ஒரு மாதம் கைத் தொடுதலால்கூட துயருறுகிறான்.

Verse 28

खशब्दात् क्षुद्रश्रोतांसि देहे श्रोत्रं विविक्तता श्वासोच्छासौ गतिर्वायोर्वक्रसंस्पर्शनं तथा

ஆகாயமும் ஒலியும் காரணமாக உடலில் நுண்ணிய ச்ரோதஸ்கள் (நாடிகள்) தோன்றுகின்றன; உடலில் கேள்வி இந்திரியமும் ‘விவிக்ததா’ (வேறுபாடு/தனித்தன்மை) என்ற குணமும் நிறுவப்படுகின்றன. அதுபோல சுவாசம்‑உச்சுவாசம், வாயுவின் இயக்கம், வளைந்த தொடுதல் (ஸ்பர்ஷ ஞானம்) ஆகியவையும் உண்டாகின்றன.

Verse 29

अग्नेरूपं दर्शनं स्यादूष्मा पङ्क्तिश् च पित्तकं मेधा वर्णं बलं छाया तेजः शौर्यं शरीरके

உடலில் அக்னியின் ரூபம் ‘தரிசனம்’ (கண்-சக்தி) எனக் கூறப்படுகிறது; வெப்பம், செயல்களின் ஒழுங்கமைவு (பங்க்தி) மற்றும் பித்தமும். மேலும் மேதை, நிறம், வலிமை, நிழல், தேஜஸ், காந்தி, வீரமும் உடலில் அக்னித் தத்துவத்தின் வெளிப்பாடுகள்.

Verse 30

जलात्स्वेदश् च रसनन्देहे वै संप्रजायते क्लेदो वसा रसा तक्रं शुक्रमूत्रकफादिकं

நீரிலிருந்து வியர்வை உண்டாகிறது; மேலும் உடலில் உள்ள ‘ரச’த்திலிருந்து நிச்சயமாக க்லேதம் (ஈரப்பதம்), வசா (கொழுப்பு), ரசஜ உபதாதுக்கள், தக்ரம் போன்ற திரவம், மேலும் சுக்கிரம், மூத்திரம், கபம் முதலியன உருவாகின்றன.

Verse 31

भूमेर्ध्राणं केशनखं गौरवं स्थिरतो ऽस्थितः मातृजानि मृदून्यत्र त्वङ्मांसहृदयानि च

பூமித் தத்துவத்திலிருந்து மணவுணர்வு, முடி மற்றும் நகம், கனத்தன்மை, நிலைத்தன்மை உண்டாகின்றன. இங்கு ‘மாத்ருஜ’ எனக் கருதப்படும் மென்மையான திசுக்கள்—தோல், மாம்சம், இதயம்—இவையும் பூமியிலிருந்து தோன்றியவையாகக் கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 32

नाभिर्मज्जा शकृन्मेदः क्लेदान्यामाशयानि च पितृजानि शिरास्नायुशुक्रञ्चैवात्मजानि तु

நாபி, மஜ்ஜை, மலம், மேதஸ் (கொழுப்பு), க்லேதம் முதலான ஈரச் சுரப்புகள், மேலும் ஆமாசயம் போன்றவை ‘பித்ருஜ’ எனக் கூறப்படுகின்றன; ஆனால் சிரைகள் (இரத்த நாளங்கள்), ஸ்நாயுக்கள் (நார்/இணைப்புகள்) மற்றும் சுக்கிரம் ‘ஆத்மஜ’ எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 33

कामक्रोधौ भयं हर्षो धर्माधर्मात्मता तथा आकृतिः स्वरवर्णौ तु मेहनाद्यं तथा च यत्

காமம், கோபம், பயம், மகிழ்ச்சி, தர்மம் அல்லது அதர்மம் நோக்கிய மனப்பாங்கு; உடல் வடிவு, குரல், நிறம், மேலும் சிறுநீர் கழித்தல் முதலியன—இத்தகைய எந்த அறிகுறிகளும் அனைத்தும் அறிந்து ஆராயத்தக்கவை.

Verse 34

श्वासोच्छासौ सनिर्वापौ वाह्यसंस्पर्शनमिति ञ नाभिर्मेडमिति ख , ञ च ???

ஒரு பாடத்தில்—உள்சுவாசம்-வெளிச்சுவாசம், நிர்வாபம்/சமனம் மற்றும் வெளிப்புறத் தொடுதல் என்று கூறப்படுகிறது. மற்றொரு பாடத்தில் “நாபி மற்றும் மேட்ரம் (ஜனனேந்திரியப் பகுதி)” என்று உள்ளது; இன்னொரு பாடாந்தரமும் குறிக்கப்படுகிறது, ஆனால் உரை சிதைந்த/சந்தேகமானது.

Verse 35

तामसानि तथाज्ञानं प्रमादालस्यतृट्क्षुधाः मोहमात्सर्यवैगुण्यशोकायासभयानि च

தாமஸ குணத்தின் அடையாளங்கள்—அறியாமை, கவனக்குறைவு, சோம்பல், தாகம் மற்றும் பசி, மயக்கம், பொறாமை, குறைபாடு/தோஷம், துக்கம், களைப்பு மற்றும் பயமும் ஆகும்.

Verse 36

कामक्रोधौ तथा शौर्यं यज्ञेप्सा बहुभाषिता अहङ्कारः परावज्ञा राजसानि महामुने

காமமும் கோபமும், அதுபோல வீரமும், யாகத்திற்கான ஆசையும், அதிகப் பேச்சும், அகந்தையும், பிறரை இகழ்தலும்—மகாமுனியே, இவை ராஜஸ இயல்பின் குறிகள்.

Verse 37

धर्मेप्सा मोक्षकामित्वं परा भक्तिश् च केशवे दाक्षिण्यं व्यवसायित्वं सात्विकानि विनिर्दिशेत्

தர்மத்தை நாடுதல், மோக்ஷத்தை விரும்புதல், கேசவனில் பரம பக்தி, தாக்ஷிண்யம் (உதாரத்தன்மை/மரியாதை) மற்றும் உறுதியான முயற்சி/தீர்மானம்—இவையே ஸாத்த்விக குணங்கள் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 38

चपलः क्रोधनो भीरुर्बहुभाषो कलिप्रियः स्वप्ने गगनगश् चैव बहुवातो नरो भवेत्

கனவில் வானில் செல்வதாகக் காணப்படும் மனிதன் நிலையற்றவன், கோபம் உடையவன், அஞ்சுபவன், அதிகம் பேசுபவன், சண்டை விரும்புபவன், மேலும் அதிக வாதம் (வாததோஷ மிகை) உடையவன் ஆகிறான்.

Verse 39

अकालपलितः क्रोर्धो महाप्राज्ञो रणप्रियः स्वप्ने च दीप्तिमत्प्रेक्षी बहुपित्तो नरो भवेत्

அகாலத்தில் நரை (பலிதம்) தோன்றி, கோபம் உடையவனாய், மிகுந்த ஞானம் கொண்டவனாய், போரில் விருப்பமுடையவனாய், கனவில் தீப்திமான் ஒளியைப் பார்ப்பவன்—அவன் பித்தம் மிகுந்த (பஹுபித்த) உடலமைப்புடையவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 40

स्थिरमित्रः स्थिरोत्साहः स्थिराङ्गो द्रविणान्वितः स्वप्ने जलसितालोकी बहुश्ले ष्मा नरो भवेत्

நிலையான நண்பர்கள் உடையவனாய், நிலையான உற்சாகம் கொண்டவனாய், உறுதியான உடல் அமைப்புடன், செல்வம் பெற்றவனாய், கனவில் வெண்மை/தெளிந்த நீரைப் பார்ப்பவன்—அவன் கபம் (ஶ்லேஷ்மன்) மிகுந்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 41

रसस्तु प्राणिनां देहे जीवनं रुधिरं तथा लेपनञ्च तथा मांसमेधस्नेहकरन्तु तत्

உயிரினங்களின் உடலில் ‘ரசம்’ என்பதே உயிர்வாழ்வின் ஆதாரம்; அதுவே இரத்தமாக மாறி, பூசுதல்/ஒப்பனை (லேபனம்) அளித்து, மாம்சமும் மேதஸும் (கொழுப்பு) உண்டாக்கி, நெய்மை (ஸ்நேஹம்)யையும் உருவாக்குகிறது என்று தத்துவஞானிகள் கூறுவர்.

Verse 42

धारणन्त्व् अस्थि मज्जा स्यात्पूरणं वीर्यवर्धनं शुक्रवीर्यकरं ह्य् ओजः प्राणकृज्जीवसंस्थितिः

அஸ்தி-மஜ்ஜை எலும்புகளைத் தாங்கி, நிரப்பி/போஷித்து, வீரியத்தை வளர்க்கும். ஓஜஸ் தான் சுக்கிரமும் உயிர்வலிமையும் உண்டாக்குவது; அதுவே பிராணனை உருவாக்கி, உயிர்நிலையின் நிலையான ஆதாரமாகும்.

Verse 43

ओजः शुक्रात् सारतरमापीतं हृदयोपगं षडङ्गशक्थिनी बाहुर्मूर्धा जठरमीरितं

ஓஜஸ் என்பது சுக்கிரத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மிகச் சாரமான தத்துவம்; அது இதயத்தில் தங்கி நிற்கிறது. அது உடலெங்கும் பரவியதாகச் சொல்லப்படுகிறது—ஆறு அங்கங்கள், தொடைகள்/கால்கள் (ஶக்தி), கைகள், தலை (மூர்த்தா) மற்றும் வயிறு (ஜடரம்) வரை.

Verse 44

षट्त्वचा वाह्यतो यद्वदन्या रुधिरधारिका विलासधारिणी चान्या चतुर्थी कुण्डधारिणी

தோலுக்கு ஆறு அடுக்குகள் உள்ளன. வெளிப்புறத்திலிருந்து உள்ளே நோக்கி—ஒன்று முன் கூறியபடி; மற்றொன்று இரத்தத்தைத் தாங்குவது; இன்னொன்று நரம்பு-நாடி முதலிய வாயுக்களை/கால்வாய்களைத் தாங்குவது; நான்காவது குண்டம் எனப்படும் கொப்புளம்/புண்களைத் தாங்குவது.

Verse 45

पञ्चमी विद्रधिस्थानं षष्ठी प्राणधरा मता कलासप्तमौ मांसधरा द्वितीया रक्तधारिणी

ஐந்தாம் கலா வித்ரதி (உள்புண்/அப்சஸ்) இருப்பிடமாகக் கருதப்படுகிறது; ஆறாம் கலா பிராணத்தைத் தாங்குவது. ஏழாம் கலா மாம்சத்தைத் தாங்குவது; இரண்டாம் கலா இரத்தத்தைத் தாங்குவது எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 46

यकृत्प्लीहाश्रया चान्या मेदोधरास्थिधारिणी मज्जाश्लेष्मपुरीषाणां धरा पक्वाशयस्थिता षष्ठी पित्तधरा शुक्रधरा शुक्राशयापरा

ஒரு தாரா கல்லீரல் மற்றும் மில்தோல் (ப்ளீஹா) சார்ந்த பகுதியில் உள்ளது; மற்றொரு தாரா கொழுப்பு, வயிற்றுப் பகுதி மற்றும் எலும்புகளைத் தாங்குகிறது. மஜ்ஜை, சளி, மலம் ஆகியவற்றின் ஆதாரம் பக்குவாசயத்தில் (பெருங்குடலில்) உள்ளது. ஆறாம் தாரா பித்தத்தைத் தாங்குவது; மற்றொரு தாரா விந்துவைத் தாங்குவது, அது சுக்ராசயத்தில் உள்ளது.