Adhyaya 378
Chapter 378: Brahma-jñāna (Knowledge of Brahman)
பகவான் அக்னி சாதனைகளின் படிநிலைப் பலன்களை விளக்குகிறார்—யாகம் தெய்வ/பிரபஞ்ச நிலைகளைத் தரும்; தவம் பிரம்மபதத்தை அளிக்கும்; வைராக்யத்துடன் துறவு செய்தால் பிரகృతి-லயம்; ஞானம் கைவல்யத்தை அளிக்கும். ஞானம் என்பது சேதன-அசேதன விவேகம்; பரமாத்மா அனைத்திற்கும் ஆதாரம், விஷ்ணு மற்றும் யஜ்ஞேஸ்வரராகப் போற்றப்படுகிறார்—பிரவிருத்தி வழி கர்மகாண்டிகள் வழிபட, நிவிருத்தி வழி ஞானயோகிகள் உணர்ந்து அடைகிறார்கள். சப்த-பிரம்மம் வேத/ஆகம ஆதாரம்; பர-பிரம்மம் விவேகத்தால் அனுபவிக்கப்படும்; ‘பகவான்’ என்ற சொல்லின் வ்யுத்பத்தி மற்றும் ஆறு பகங்கள்—ஐஸ்வர்யம், வீரியம், யசஸ், ஸ்ரீ, ஞானம், வைராக்யம்—விளக்கப்படுகின்றன. பந்தத்தின் காரணம் அவித்யை—ஆத்மாவில் அனாத்மா அத்யாசம்; நீர்-அக்னி-குடம் உவமையால் ஆத்மா பிரகுதியின் அதர்மத்திலிருந்து வேறுபடுத்தப்படுகிறது. பயிற்சியாக பொருள்களிலிருந்து மனத்தை இழுத்து ஹரியை பிரம்மரூபமாக நினைத்து, யம-நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்யாஹாரம், சமாதி மூலம் பிரம்மத்துடன் மனத்தின் யோகம் நிலைபெறச் செய்ய வேண்டும். முதலில் நிராகாரம் கடினமாதலால் சாகார தியானம், இறுதியில் அபேத போதம்; வேறுபாடு அறிதல் அறியாமையால் உண்டாகும்।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे समाधिर्नाम सप्तसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथाष्टसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः ब्रह्मज्ञानं अग्निर् उवाच यज्ञैश् च देवानाप्नोति वैराजं तपसा पदं ब्रह्मणः कर्मसन्न्यासाद्वैराग्यात् प्रकृतौ लयं
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘சமாதி’ எனும் முந்நூற்று எழுபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது முந்நூற்று எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் ‘பிரம்மஞானம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—யாகங்களால் தேவர்களையும் வைராஜ (விராட்) நிலையையும் அடைவர்; தவத்தால் பிரம்மாவின் பதவியை; கர்ம-சன்னியாசமும் வைராக்யமும் மூலம் பிரகிருதியில் லயத்தை அடைவர்.
Verse 2
ज्ञानात् प्राप्नोति कैवल्यं पञ्चैता गतयःस्मृताः प्रीतितापविषादादेर्विनिवृत्तिर्विरक्तता
ஞானத்தால் கைவல்யம் (முழுமையான விடுதலை) பெறப்படுகிறது; இவை ஐந்து கதிகள் என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளன. மேலும் வைராக்யம் என்பது பிரீதி, தாபம், விஷாதம் முதலிய நிலைகளின் நீக்கம் ஆகும்.
Verse 3
सन्न्यासः कर्मणान्त्यागः कृतानामकृतैः सह अव्यक्तादौ विशेषान्ते विकारो ऽस्मिन्निवर्तते
சன்னியாசம் என்பது செயல்களின் துறவு—செய்ததும் செய்யாததும் என்ற எண்ணத்தோடு கூடிய பற்றையும் விட்டு விடுதல். இத்தத்துவத்தில் அவ்யக்தம் முதல் விசேஷங்களின் முடிவு வரை எல்லா விகாரமும் ஒழிகிறது.
Verse 4
चेतनाचेतनान्यत्वज्ञानेन ज्ञानमुच्यते परमात्मा च सर्वेषामाधारः परमेश्वरः
சேதனமும் அசேதனமும் என்ற வேறுபாட்டை அறிதலே ‘ஞானம்’ எனப்படுகிறது. பரமாத்மாவே பரமேஸ்வரன்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் ஆதாரமும் ஆதரவுமாக இருப்பவன்.
Verse 5
विष्णुनाम्ना च देवेषु वेदान्तेषु च गीयते यज्ञेश्वरो यज्ञपुमान् प्रवृत्तैर् इज्यते ह्य् असौ
அவர் தேவர்களிடையிலும் வேதாந்தத்திலும் ‘விஷ்ணு’ என்ற நாமத்தால் பாடப்படுகிறார். அவர் யஜ்ஞேஸ்வரன், யஜ்ஞபுருஷன்; யாகங்களில் ஈடுபடுவோர் அவரையே வழிபடுகின்றனர்.
Verse 6
निवृत्तैर् ज्ञानयोगेन ज्ञानमूर्तिः स चेक्ष्यते ह्रस्वदीर्घप्लुताद्यन्तु वचस्तत्पुरुषोत्तमः
ஞானயோகத்தால் புலன்செயல்களில் இருந்து விலகியோர், ஞானமூர்த்தியான அவரை நிச்சயமாகக் காண்கிறார்கள். மேலும் வாக்கு—ஹ்ரஸ்வ, தீர்க, ப்லுத முதலிய அளவுகளால் தொடங்கி—இறுதியில் அதுவே பரமபுருஷோத்தமன்.
Verse 7
तत्प्राप्तिहेतुर्ज्ञानञ्च कर्म चोक्तं महामुने आगमोक्तं विवेकाच्च द्विधा ज्ञानं तथोच्यते
மகாமுனியே, அதைப் பெறுவதற்கான காரணங்களாக ஞானமும் கர்மமும் கூறப்பட்டுள்ளன. மேலும் ஞானமும் இருவகை எனச் சொல்லப்படுகிறது—ஆகமம் (சாஸ்திரம்) கூறியது, விவேகத்தால் எழுவது.
Verse 8
शब्दब्रह्मागममयं परं ब्रह्म विवेकजम् द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये ब्रह्मशब्दपरञ्च यत्
பரம்பிரம்மம் ஆகமமயமான ‘சப்த-பிரம்ம’ ரூபமாய் இருந்து, விவேகஞானத்தால் உணரப்படுகிறது. ஆகவே அறிய வேண்டியது இரண்டு பிரம்மங்கள்—சொல்லுருப் பிரம்மமும் பரம்பிரம்மமும்.
Verse 9
वेदादिविद्या ह्य् अपरमक्षरं ब्रह्मसत्परम् तदेतद्भगवद्वाच्यमुपचारे ऽर्चने ऽन्यतः
வேத முதலிய வித்யைகள் உண்மையில் பரம அக்ஷரமான—உயர்ந்த சத்தியமான—பிரம்மத்தில் முடிவடைகின்றன. அந்தப் பரமே பூஜை-உபசாரங்களிலும் பிற இடங்களிலும் பக்தி வழக்கில் ‘பகவான்’ என அழைக்கப்படுகிறது.
Verse 10
सम्भर्तेति तथा भर्ता भकारो ऽर्थद्वयान्वितः नेता गमयिता स्रष्टा गकारो ऽयं महमुने
‘ப’ எழுத்து இரு பொருள்களைக் கொண்டது—ஸம்பர்த்தா (போஷிப்பவன்) மற்றும் பர்த்தா (தாங்கி ஆதரிப்பவன்). ‘க’ எழுத்து தலைவர், செலுத்துபவன் (கமயிதா), மற்றும் படைப்பவன்—மகாமுனியே.
Verse 11
ऐश्वर्यस्य समग्रस्य वीर्यस्य यशसः श्रियः ज्ञानवैराग्ययोश् चैव षणां भग इतीङ्गना
முழுமையான ஐஸ்வரியம், வீரியம், யசஸ், ஸ்ரீ, ஞானம், வைராக்யம்—இந்த ஆறையும் ‘பக’ என்று கூறுவர்.
Verse 12
वसन्ति विष्णौ भुतानि स च धातुस्त्रिधात्मकः एवं हरौ हि भगवान् शब्दो ऽन्यत्रोपचारतः
அனைத்து உயிர்களும் விஷ்ணுவில் தங்குகின்றன; அவரே மும்மடங்கு இயல்புடைய தாது (மூலத் தத்துவம்). ஆகவே ‘பகவான்’ என்ற சொல் ஹரிக்கே முதன்மை; பிற இடங்களில் அது உபசாரமாக (கௌணமாக) வழங்கப்படுகிறது.
Verse 13
उत्पत्तिं प्रलयश् चैव भूतानामगतिं गतिं वेत्ति विद्यामविद्याञ्च स वाच्यो भगवानिति
உயிர்களின் தோற்றமும் லயமும், அவற்றின் அகதியும் கதியும் (உதவியற்ற நிலையும் உண்மைப் பாதையும்), மேலும் வித்யை மற்றும் அவித்யை இரண்டையும் அறிந்தவரே ‘பகவான்’ என அழைக்கப்படுவர்।
Verse 14
ज्ञानशक्तिः परैश्वर्यं वीर्यं तेजांस्यशेषतः भगवच्छब्दवाच्यानि विना हेयैर् गुणादिभिः
ஞானசக்தி, பரம ஐஸ்வரியம், வீரியம், தேஜஸ்—இவை அனைத்தும் முழுமையாக ‘பகவான்’ என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகின்றன; மேலும் குற்றத்தக்க குணாதிகளின்றி அது விளங்குகிறது।
Verse 15
खाण्डिक्यजनकायाह योगं केशिध्वजः पुरा अनात्मन्यात्मबुद्धिर्या आत्मस्वमिति या मतिः
முன்னொரு காலத்தில் கேசித்வஜன், காண்டிக்ய-ஜனகனுக்கு யோகத்தை உபதேசித்தான்—அனாத்மத்தில் ஆத்மபுத்தியை ஏற்றிவைக்கும் அறிவும், ‘இது எனது’ (ஆத்மஸ்வம்) என்ற எண்ணமும்—இதுவே மூலத் தவறு.
Verse 16
अविद्याभवम्भूतिर्वीजमेतद्द्विधा स्थिरम् पञ्चभूतात्मके देहे देही मोहतमाश्रितः
அவித்யையும் பவஸம்பூதியும் (சம்சாரப் பாவத்தின் எழுச்சி) விதையாகும்—இது இருவகையாக உறுதியாக நிலைபெற்றது. பஞ்சபூதமயமான உடலில் தேஹி, மோக-தமஸ் எனும் அடர்ந்த இருளைச் சார்ந்து தங்குகின்றான்।
Verse 17
अहमेतदितीत्युच्चैः कुरुते कुमतिर्मतिं इत्थञ्च पुत्रपौत्रेषु तद्देहोत्पातितेषु च
‘நானே இதுதான் (உடல்)’ என்று எண்ணி, தீயமதி உடையவன் உரக்க அத்தகைய கருத்தை வலியுறுத்துகிறான்; அதுபோலவே மகன், பேரன் முதலியோரிடத்திலும்—அந்த உடலிலிருந்தே தோன்றிய உடல்களாக இருப்பினும்—இந்த மயக்கம் தொடர்கிறது।
Verse 18
करोति पण्डितः साम्यमनात्मनि कलेवरे सर्वदेहोपकाराय कुरुते कर्म मानवः
ஞானி, ஆத்மா அல்லாத உடலின்மேல் சமநிலையைப் பேணுவான்; மனிதன் எல்லா உடலுடையோரின் நலனுக்காகச் செயல் செய்ய வேண்டும்.
Verse 19
देहश्चान्यो यदा पुंसस्तदा बन्धाय तत्परं निर्वाणमय एवायमात्मा ज्ञानमयो ऽमलः
மனிதன் உடலை ஆத்மாவிலிருந்து வேறெனக் கருதி அதிலேயே பற்றுக் கொள்கையில், அந்தப் பற்றே பந்தத்திற்குக் காரணமாகிறது; ஆனால் இந்த ஆத்மா உண்மையில் நிர்வாணஸ்வரூபம், ஞானமயம், மாசற்றது.
Verse 20
दुःखज्ञानमयो ऽधर्मः प्रकृतेः स तु नात्मनः जलस्य नाग्निना सङ्गः स्थालीसङ्गात्तथापि हि
துன்பமும் (மயக்கம்)அறிவும் உடைய அதர்மம் பிரக்ருதியினதே; ஆத்மாவினது அல்ல. நீருக்கு நெருப்புடன் நேரடி தொடர்பில்லை; பாத்திரத்தின் (கலத்தின்) தொடர்பினாலே அத்தகைய இணைவு தோன்றுகிறது.
Verse 21
शब्दास्ते कादिका धर्मास्तत् कृता वै महामुने तथात्मा प्रकृतौ सङ्गादहंमानादिभूषितः
‘க’ முதலான ஒலிகளே தர்மங்கள் (நியம/லட்சணம்) என, மகாமுனியே, நிறுவப்பட்டன. அதுபோல பிரக்ருதியின் சங்கத்தால் ஆத்மா அகங்காரம் முதலியவற்றால் ‘அலங்கரிக்கப்பட்டது’ போலத் தோன்றுகிறது.
Verse 22
भजते प्राकृतान्धर्मान् अन्यस्तेभ्यो हि सो ऽव्ययः वन्धाय विषयासङ्गं मनो निर्विषयं धिये
அவன் உலகியலான (பிராக்ருத) கடமைகளைச் செய்தாலும், உண்மையில் அவற்றிலிருந்து வேறானவன்—அழிவிலி. விஷயங்களில் பற்றுதல் பந்தத்திற்கே; ஞானத்திற்காக மனத்தை நிர்விஷயமாக (விஷயமற்றதாக) ஆக்க வேண்டும்.
Verse 23
विषयात्तत्समाकृष्य ब्रह्मभूतं हरिं स्मरेत् आत्मभावं नयत्येनं तद्ब्रह्मध्यायिनं मुने
புலன்விஷயங்களிலிருந்து மனத்தை இழுத்து மீட்டுக் கொண்டு, பிரம்மஸ்வரூபமான ஹரியை நினைவு கூர வேண்டும். முனிவரே, இச்சாதனை பிரம்மத்யானியை ஆத்மபாவ நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
Verse 24
विचार्य स्वात्मनः शक्त्या लौहमाकर्षको यथा आत्मप्रयत्नसापेक्षा विशिष्टा या मनोगतिः
காந்தம் தன் இயல்புச் சக்தியால் இரும்பை ஈர்ப்பதுபோல், மனத்தின் அந்த விசேஷ இயக்கம் தனிப்பட்ட முயற்சி (சுயப் பயிற்சி) மீது சார்ந்துள்ளது.
Verse 25
तस्या ब्रह्मणि संयोगो योग इत्य् अभिधीयते विनिष्पन्दः समाधिस्थः परं ब्रह्माधिगच्छति
அதன் (மனத்தின்) பிரம்மனுடன் இணைவு ‘யோகம்’ எனப்படுகிறது. சமாதியில் நிலைத்து, அசைவு/அதிர்வு இன்றிப் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
Verse 26
यमैः सन्नियमैः स्थित्या प्रत्याहृत्या मरुज्जयैः प्राणायामेन पवनैः प्रत्याहारेण चेन्द्रियैः
யமங்கள், நன்கு நிறுவப்பட்ட நியமங்கள்; ஆசன நிலைத்தன்மை; பிரத்யாஹ்ருதி; மருத் (பிராணவாயு) மீது வெற்றி; பிராணாயாமம் மற்றும் வாயு ஓட்டங்களின் கட்டுப்பாடு; மேலும் பிரத்யாஹாரம்—அதாவது புலனடக்கம் மூலம்.
Verse 27
वशीकृतैस्ततः कुर्यात् स्थितं चेतः शुभाश्रये आश्रयश्चेतसो ब्रह्म मूर्तञ्चामूर्तकं द्विधा
பின்னர் புலன்களை அடக்கி, மனத்தை ஒரு மங்களமான ஆதாரத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். மனத்தின் ஆதாரம் பிரம்மன்; அது இருவகை—மூர்த்த (சாகார) மற்றும் அமூர்த்த (நிராகார).
Verse 28
सनन्दनादयो ब्रह्मभावभावनया युताः कर्मभावनया चान्ये देवाद्याः स्थावरान्तकाः
சனந்தன முதலியோர் பிரம்ம-பாவனை (பிரம்மநிலைப் பயிற்சி) உடையோர்; மற்றோர்—தேவர்கள் முதலாக நிலைபேறு உயிர்கள் வரை—கர்மத்தொடர்பான பாவனையுடையோர் எனக் கூறப்படுகிறது।
Verse 29
हिरण्यगर्भादिषु च ज्ञानकर्मात्मिका द्विधा त्रिविधा भावना प्रोक्ता विश्वं ब्रह्म उपास्यते
ஹிரண்யகர்ப முதலியவற்றை நோக்கி பாவனை ஞானமயமும் கர்மமயமும் என இருவகையாகவும், மேலும் மூவகையாகவும் போதிக்கப்பட்டது; இதனால் உலகமே பிரம்மம் எனும் பிரம்மனை வழிபட வேண்டும்।
Verse 30
प्रत्यस्तमितभेदं यत् सत्तामात्रमगोचरं वचसामात्मसंवेद्यं तज्ज्ञानं ब्रह्म संज्ञितम्
எல்லாப் பேதங்களும் ஒடுங்கிய, சத்துமாத்திரமான, சொற்களால் எட்டாத, தன்னுணர்வால் மட்டுமே அறியத்தக்க அந்த ஞானமே ‘பிரம்மம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।
Verse 31
तच्च विष्णोः परं रूपमरूपस्याजमक्षरं अशक्यं प्रथमं ध्यातुमतो मूर्तादि चिन्तयेत्
விஷ்ணுவின் அந்த பரம ரூபம்—உருவமற்றது, பிறவியற்றது, அழியாதது—ஆரம்பத்தில் தியானிக்க இயலாது; ஆகவே முதலில் மூர்த்தி முதலிய சகுண ரூபத்திலிருந்து சிந்திக்க வேண்டும்।
Verse 32
सद्भावभावमापन्नस्ततो ऽसौ परमात्मना भवत्यभेदी भेदश् च तस्याज्ञानकृतो भवेत्
சத்பாவ நிலையை அடைந்தவன் பரமாத்மாவுடன் அபேதனாகிறான்; அங்கே வேறுபாடு எனத் தோன்றுவது அறியாமையால் உண்டானதே.
Frequently Asked Questions
Sacrifice yields divine/Virāj states, tapas yields Brahmā’s station, renunciation with dispassion yields dissolution into prakṛti, and knowledge yields kaivalya—placing Brahma-jñāna as the direct route to liberation.
Śabda-brahman is Brahman approached through āgama/veda as sacred sound and doctrinal transmission, while para-brahman is realized through viveka and direct self-awareness beyond speech and distinctions.
Because the formless, unborn, imperishable supreme is difficult to grasp initially; therefore saguṇa contemplation serves as an entry-point that matures into nirguṇa realization and non-difference.
Avidyā: the superimposition of ‘I’ upon the body (anātman) and ‘mine’ upon related extensions, producing ego-sense and attachment through prakṛti.
It supplies the para-vidyā capstone: it reframes pravṛtti (ritual/action) and nivṛtti (knowledge/withdrawal) as a coherent ladder, and then gives operational yogic steps (yama-niyama through samādhi) to convert doctrine into realization.