Adhyaya 375

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे धारणा नाम चतुःसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः समाधिः अग्निर् उवाच यदात्ममात्रं निर्भासं स्तिमितोदधिवत् स्थितं चैतन्यरूपवद्ध्यानं तत् समाधिरिहोच्यते

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘தாரணா’ எனும் மூன்றுநூற்று எழுபத்துநான்காம் அதிகாரம். இனி ‘சமாதி’ எனும் மூன்றுநூற்று எழுபத்திஐந்தாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—எந்தத் தியானத்தில் ஆத்மா மட்டுமே ஒளிர்ந்து, காற்றற்ற அமைதியான கடல்போல் அசையாது நிலைத்து, தூய சைதன்ய ரூபமாக இருப்பதோ, அதுவே இங்கு சமாதி எனப்படுகிறது.

Verse 2

ध्यायन्मनः सन्निवेश्य यस्तिष्ठेदचलस्थिरः निर्वातानलवद्योगी समाधिस्थः प्रकीर्तितः

தியானத்தில் மனத்தை உறுதியாக நிலைநிறுத்தி, அசையாது நிலைத்திருப்பவன்—காற்றில்லா இடத்தில் விளக்கின் சுடர்போல்—அந்த யோகி சமாதியில் நிலைபெற்றவன் எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 3

न शृणोति न चाघ्राति न पश्यति न वम्यति न च स्पर्शं विजानाति न सङ्कल्पयते मनः

அவன் கேட்கவும் இல்லை, மணத்தையும் அறியவில்லை; பார்க்கவும் இல்லை, பேசவும் இல்லை; தொடுதலையும் உணரவில்லை, மனமும் சங்கல்பம் செய்யாது।

Verse 4

न चाभिमन्यते किञ्चिन्न च बुध्यति काष्ठवत् एवमीश्वरसंलीनः समाधिस्थः स गीयते

அவன் எதனுடனும் தன்னை ஒன்றாக்கிக் கொள்ளாது; மரக்கட்டையைப் போல வெளிப்பொருள்களை உணராது; இவ்வாறு ஈசுவரனில் லயித்தவன் சமாதிநிலையான் எனப் பாடப்படுகிறான்।

Verse 5

यथा दीपो निवातस्यो नेङ्गते सोपमा स्मृता ध्यायतो विष्णुमात्मानं समाधिस्तस्य योगिनः

காற்றில்லா இடத்தில் வைத்த விளக்கு அசையாதது போல—இது நினைவில் கொள்ளப்பட்ட உவமை; விஷ்ணுவை ஆத்மாவெனத் தியானிக்கும் யோகியின் அந்த மனநிலைத்தன்மையே சமாதி।

Verse 6

उपसर्गाः प्रवर्तन्ते दिव्याः सिद्धिप्रसूचकाः पातितः श्रावणो धातुर्दशनस्वाङ्गवेदनाः

முன்னறிகுறிகள் தோன்றுகின்றன—தெய்வீகமான, சித்தி-சுட்டும் அடையாளங்கள்; காதில் சுரப்பு, தாது/உடல்திசு உதிர்தல், பல் வலி, உடல் உறுப்புகளில் வேதனை ஆகியவை।

Verse 7

प्रार्थयन्ति च तं देवा भोगैर् दिव्यैश् च योगिनं नृपाश् च पृथिवीदानैर् धनैश् च सुधनाधिपाः

தேவர்களும் அந்த யோகியை தெய்வீக போகங்களால் வேண்டுகின்றனர்; மேலும் அரசர்கள்—மிகுந்த செல்வத்தின் அதிபதிகள்—நிலதானங்களாலும் செல்வத்தாலும் அவனைப் பணிகின்றனர்।

Verse 8

वेदादिसर्वशास्त्रञ्च स्वयमेव प्रवर्तते अभीष्टछन्दोविषयं काव्यञ्चास्य प्रवर्तते

வேதம் முதலிய எல்லா சாஸ்திரங்களும் தாமே தோன்றி இயங்குகின்றன; அவனுக்கோ விரும்பிய சந்தங்களைப் பொருளாகக் கொண்டு காவியமும் தானே வெளிப்படுகிறது।

Verse 9

रसायनानि दिव्यानि दिव्याश् चौषधयस् तथा समस्तानि च शिल्पानि कलाः सर्वाश् च विन्दति

அவன் தெய்வீக ரசாயனச் சித்தங்களைவும் தெய்வீக மருந்து மூலிகைகளையும் பெறுகிறான்; மேலும் எல்லாச் சிற்பங்களிலும் அனைத்துக் கலைகளிலும் கைதேர்ச்சி அடைகிறான்।

Verse 10

सुरेन्द्रकन्या इत्य् आद्या गुणाश् च प्रतिभादयः तृणवत्तान्त्यजेद् यस्तु तस्य विष्णुः प्रसीदति

“சுரேந்திரகன்யா …” முதலிய எடுத்துக்காட்டுகளால் கூறப்படும் பிரதிபா போன்ற கவிதை-குணங்களை யார் புல்லெனக் கருதி விட்டு விடுகிறாரோ, அவர்மேல் விஷ்ணு அருள்புரிகிறார்।

Verse 11

अणिमादिगुणैश्वर्यः शिष्ये ज्ञानं प्रकाश्य च भुक्त्वा भोगान् यथेच्छातस्तनुन्त्यक्त्वालयात्ततः

அணிமா முதலிய குணங்களின் ஐஸ்வர்யம் உடையவனாய், சீடனில் ஞானத்தை ஒளிரச் செய்கிறான்; விருப்பம்போல் போகங்களை அனுபவித்து உடலைத் துறந்து, பின்னர் லயத்தை (இறுதி லீனத்தை) அடைகிறான்।

Verse 12

तिष्ठेत् स्वात्मनि विज्ञान आनन्दे ब्रह्मणीश्वरे मलिनो हि यथादर्श आत्मज्ञानाय न क्षमः

ஒருவன் தன் சுயஆத்மாவில்—விஞ்ஞானத்தில், ஆனந்தத்தில், ஈசுவரனாகிய பிரம்மத்தில்—நிலைத்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் மாசுற்ற மனம் களங்கமுள்ள கண்ணாடிபோல், உண்மையான ஆத்மஞானத்திற்கு தகுதியற்றது।

Verse 13

सर्वाश्रयन्निजे देहे देही विन्दति वेदनां योगयुक्तस्तु सर्वेषां योगान्नाप्नोति वेदनां

தேஹி தன் உடலையே ஆதாரமாகக் கொண்டு வேதனையை அனுபவிக்கிறான்; ஆனால் யோகத்தில் இணைந்தவன், யோகத்தின் எல்லா சாதனைகளாலும், வேதனையை அடையான்।

Verse 14

आकाशमेकं हि यथा घटादिषु पृथग् भवेत् तथात्मैको ह्य् अनेकेषु जलाधारेष्विवांशुमान्

ஒரே ஆகாயம் குடம் முதலியவற்றில் தனித்தனியாக இருப்பதுபோல் தோன்றுவது போல, ஒரே ஆத்மா பல உடல்களில் பலவாகத் தோன்றுகிறது—பல நீர்பாத்திரங்களில் சூரியன் பிரதிபலிப்பதுபோல்।

Verse 15

ब्रह्मखानिलतेजांसि जलभूक्षितिधातवः इमे लोका एष चात्मा तस्माच्च सचराचरं

பிரம்மம், ஆகாயம், வாயு, தேஜஸ்; நீர், பூமி, தாது-தத்துவங்கள்—இவ்வுலகங்கள் மற்றும் இவ்வாத்மா: அதிலிருந்தே அசையும்-அசையாத அனைத்தும் தோன்றுகின்றன।

Verse 16

गृद्दण्दचक्रसंयोगात् कुम्भकारो यथा घटं करोति तृणमृत्काष्ठैर् गृहं वा गृहकारकः

மண் கட்டி, தண்டு, சக்கரம் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் குயவன் குடத்தைச் செய்கிறான்; அல்லது புல், மண், மரம் கொண்டு வீட்டுக்காரன் வீடு கட்டுகிறான்; அதுபோல் கருவிகளும் பொருட்களும் சேர்ந்தால் காரியம் நிறைவேறும்।

Verse 17

करणान्येवमादाय तासु तास्विह योनिषु मृजत्यात्मानमात्मैवं सम्भूय करणानि च

இவ்வாறு இந்திரியக் கருவிகளை எடுத்துக் கொண்டு ஆத்மா இங்கே பல யோனிகளில் புகுகிறது; பின்னர் கருவிகளுடன் மீண்டும் சேர்ந்தபின் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது।

Verse 18

कर्मणा दोषमोहाभ्यामिच्छयैव स बध्यते ज्ञानाद्विमुच्यते जीवो धर्माद् योगी न रोगभाक्

மனிதன் கர்மம், குற்றம்‑மயக்கம் மற்றும் ஆசை ஆகியவற்றாலேயே கட்டுப்படுகிறான். ஞானத்தால் ஜீவன் விடுதலை பெறுகிறது; தர்மத்தால் யோகி நோய்க்கு ஆளாவதில்லை.

Verse 19

वर्त्याधारस्नेहयोगाद् यथा दीपस्य संस्थितिः विक्रियापि च दृष्ट्वैवमकाले प्राणसंक्षयः

திரி, ஆதாரம், எண்ணெய் ஆகியவற்றின் சரியான சேர்க்கையால் விளக்கு நிலைத்திருப்பதுபோல், உடலைத் தாங்கும் கூறுகளில் சீர்கேடு காணப்பட்டால் பிராணன் சிதைந்து காலமின்றி மரணம் ஏற்படும்.

Verse 20

अनन्ता रश्मयस्तस्य दीपवद् यः स्थितो हृदि सितासिताः कद्रुनीलाः कपिलाः पीतलोहिताः

அவனுடைய கதிர்கள் முடிவற்றவை. விளக்குபோல் இதயத்தில் நிலைபெற்றவனுக்கு வெள்ளை‑கருமை, பழுப்பு‑நீலக்கருப்பு, கபிலம், மஞ்சள், சிவப்பு எனப் பல நிறக் கதிர்கள் உண்டு.

Verse 21

ऊर्ध्वमेकः स्थितस्तेषां यो भित्त्वा सूर्यमण्डलं ब्रह्मलोकमतिक्रम्य तेन याति पराङ्गतिं

அந்த வழிகளில் ஒன்று மேல்நோக்கிச் செல்லும் பாதையாக உள்ளது. சூரியமண்டலத்தைத் துளைத்து பிரம்மலோகத்தையும் கடந்து செல்பவன், அந்த வழியால் பரமமான அதீத இலக்கை அடைகிறான்.

Verse 22

यदस्यान्यद्रश्मिशतमूर्ध्वमेव व्यवस्थितं तेन देवनिकायानि धामानि प्रतिपद्यते

அவனுடைய கதிர்களில் மற்றொரு நூறு கதிர்கள் மேல்நோக்கே மட்டும் அமைந்துள்ளன; அந்த மேலோங்கும் ஒளியால் தேவர்களின் கூட்டங்களுக்குரிய தாமங்களை அடையலாம்.

Verse 23

ये नैकरूपाश्चाधस्ताद्रश्मयो ऽस्य मृदुप्रभाः इह कर्मोपभोगाय तैश् च सञ्चरते हि सः

அவருடைய பலவடிவமான கதிர்கள் கீழ்நோக்கி விரிந்து மென்மையான ஒளியுடன் உள்ளன; அவைகளாலேயே அவர் இங்கு கர்மபல அனுபவத்திற்காகச் செல்கிறார்।

Verse 24

बुद्धीन्द्रियाणि सर्वाणि मनः कर्मेन्द्रियाणि च अहङ्कारश् च बुद्धिश् च पृथिव्यादीनि चैव हि

அனைத்து ஞானேந்திரியங்கள், மனம், கர்மேந்திரியங்கள்; மேலும் அகங்காரம், புத்தி—பூமி முதலான ஸ்தூலபூதங்களுடன்—இவையே தத்துவக் கூறுகள் என அறியப்படுகின்றன।

Verse 25

अव्यक्त आत्मा क्षेत्रज्ञः क्षेत्रस्त्यास्य निगद्यते ईश्वरः सर्वभूतस्य सन्नसन् सदसच्च सः

அவ்யக்த ஆத்மா ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞன்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதனுடைய க்ஷேத்ரம் ‘க்ஷேத்ரம்’ என்றும் கூறப்படுகிறது. அவர் எல்லாப் பிராணிகளின் ஈசன்—சத், அசத் இரண்டுமாகவும்; இருப்பும் இல்லாமையும் அவரே.

Verse 26

बुद्धेरुत्पत्तिरव्यक्ता ततो ऽहङ्कारसम्भवः तस्मात् खादीनि जायन्ते एकोत्तरगुणानि तु

அவ்யக்தத்திலிருந்து புத்தி தோன்றுகிறது; அதிலிருந்து அகங்காரம் உண்டாகிறது. அந்த அகங்காரத்திலிருந்து ஆகாசம் முதலிய தத்துவங்கள் பிறக்கின்றன; அவற்றின் குணங்கள் வரிசையாக ஒன்றொன்றாக அதிகரிக்கின்றன।

Verse 27

शब्दः स्पर्शश् च रूपञ्च रसो गन्धश् च तद्गुणाः यो यस्मिन्नाश्रितश् चैषां स तस्मिन्नेव लीयते

சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம், கந்தம்—இவையே அவற்றின் (பூதங்களின்) குணங்கள். இவற்றில் எது எந்த ஆதாரத்தில் சார்ந்ததோ, அது இறுதியில் அதே ஆதாரத்திலேயே லயமாகிறது।

Verse 28

सत्त्वं रजस्तमश् चैव गुणास्तस्यैव कीर्तिताः रजस्तमोभ्यामाविष्टश् चक्रवद्भ्राभ्यते हि सः

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்—இவையே அதன் குணங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன. ரஜஸ்-தமஸ் ஆட்கொண்டால் அவன் உண்மையிலே சக்கரம் போலச் சுழன்று அலைகிறான்.

Verse 29

अनादिरादिमान् यश् च स एव पुरुषः परः लिङ्गेन्द्रियैर् उपग्राह्याः स विकार उदाहृतः

ஆதியில்லாதவராய் இருந்தும் ஆதிக்குக் காரணமானவர்—அவரே பரம புருஷன். லிங்க-சரீரமும் இந்திரியங்களும் மூலம் அறியப்படுவது ‘விகாரம்’ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 30

यतो देवाः पुराणानि विद्योपनिषदस् तथा श्लोकाः सूत्राणि भाष्याणि यच्चान्यद्माङ्भयं भवेत्

யாரிடமிருந்து தேவர்கள், புராணங்கள், வித்யைகள், உபநிஷத்துகள் தோன்றுகின்றனவோ; அதுபோல ச்லோகங்கள், சூத்திரங்கள், பாஷ்யங்கள் மற்றும் வாக்குலகமெனும் அனைத்தும் அவரிடமிருந்தே உண்டாகின்றன.

Verse 31

पितृयानोपवीथ्याश् च यदगस्त्यस्य चान्तरं तेनाग्निहोत्रिणो यान्ति प्रजाकामा दिवं प्रति

பித்ருயானத்தின் துணைப்பாதையாலும், அகஸ்த்யத்துடன் தொடர்புடைய இடைவெளிப் பாதையாலும், அக்னிஹோத்திரம் செய்பவர்கள்—சந்தான விருப்பத்தால்—ஸ்வர்க்கத்தை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.

Verse 32

ये च दानपराः सम्यगष्टाभिश् च गुणैर् युताः अष्टाशीतिसहस्राणि मुनयो गृहमेधिनः

கிருஹஸ்த தர்மத்தில் நிலைத்து, தானத்தில் முறையாக ஈடுபட்டு, எட்டு குணங்களால் நிறைந்தவர்கள்—அவர்களே கிருஹமேதி முனிவர்கள்; எண்ணிக்கை எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 33

पुनरावर्तने वीजभूता धर्मप्रवर्तकाः सप्तर्षिनाग्वीथ्याश् च देवलोकं समाश्रिताः

பிரபஞ்சப் புதுப்பிறப்புக் காலத்தில், மறுஉருவாக்கத்தின் விதையாய் நிற்கும் தர்மப் பிரவர்த்தகர்கள் ஆகிய சப்தரிஷிகளும் நாகவீதியும் தேவலோகத்தைச் சார்வர்।

Verse 34

तावन्त एव मुनयः सर्वारम्भविवर्जिताः तपसा ब्रह्मचर्येण सङ्गत्यागेन मेधया

எல்லா முயற்சித் தொடக்கங்களையும் விட்டு, தவம், பிரம்மச்சரியம், பற்றுத் துறப்பு, மேதை ஆகியவற்றால் நிலைபெறுவோரே உண்மையான முனிவர்.

Verse 35

यत्र यत्रावतिष्ठन्ते यावदाहूतसंप्लवं वेदानुवचनं यज्ञा ब्रह्मचर्यं तपो दमः

அவர்கள் எங்கு எங்கு தங்கினாலும், அழைக்கப்பட்ட இறுதி வெள்ளப் பிரளயம் வரையிலும் அங்கே வேத அனுச்சரணம், யாகங்கள், பிரம்மச்சரியம், தவம், தமம் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு) நிலவும்।

Verse 36

श्रद्धोपवासः सत्यत्वमात्मनो ज्ञानहेतवः स त्वाश्रमैर् निदिध्यास्यः समस्तैर् एवमेव तु

சிரத்தை, உபவாசம் (விரத அனுஷ்டானம்), மற்றும் ஆத்மநிஷ்டமான சத்தியம்—இவை ஞானத்தின் காரணங்கள். ஆகவே எல்லா ஆசிரமங்களாலும் அதே முறையில் அந்தத் தத்துவம்/ஆத்மாவை நிலையாக நிதித்யாசனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

द्रष्टव्यस्त्वथ मन्तव्यः श्रोतव्यश् च द्विजातिभिः य एवमेनं विन्दन्ति ये चारण्यकमाश्रिताः

ஆகவே இருமுறை பிறந்தோர் அதை நேரடியாக உணர வேண்டும்; பின்னர் அதைப் பற்றி மனனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் அதிகாரபூர்வ உபதேசத்திலிருந்து கேட்கவும் வேண்டும். இவ்வாறு அவரை/அதை அடைவோர்—ஆரண்யக ஆச்ரயத்தை (வனநிஷ்ட தியான வாழ்வு) ஏற்றோர்—உண்மையைப் பெறுவர்।

Verse 38

उपासते द्विजाः सत्यं श्रद्धया परया युताः क्रमात्ते सम्भवन्त्यर्चिरहः शुक्लं तथोत्तरं

உயர்ந்த நம்பிக்கையுடன் கூடிய இருபிறப்பினர் சத்தியத்தை வழிபடுகின்றனர்; அவர்களுக்கு முறையே ஒளிமார்க்கத்தின் நிலைகள்—அர்ச்சிஸ் (ஜ்வாலை), பகல், சுக்லபக்ஷம், பின்னர் உத்தராயணம்—உண்டாகின்றன।

Verse 39

अयनन्देवलोकञ्च सवितारं सविद्युतं ततस्तान् पुरुषो ऽभ्येत्य मानसो ब्रह्मलौकिकान्

அவன் ஆனந்தமய தேவருலகத்தையும், சவித்ரின் உலகத்தையும், வித்யுத்-ஒளிமிகு உலகத்தையும் அடைகிறான்; பின்னர் அந்தப் புருஷன் மனத்தினாலேயே பிரம்மலோக சார்ந்த நிலைகளுக்கு அணைகிறான்।

Verse 40

करोति पुनरावृत्तिस्तेषामिह न विद्यते यज्ञेन तपसा दानैर् ये हि स्वर्गजितो जनाः

அவர்களுக்கு இங்கே மீள்வருதல் இல்லை. யாகம், தவம், தானம் ஆகியவற்றால் ஸ்வர்கத்தை வென்றோர் மீண்டும் திரும்பார்।

Verse 41

धूमं निशां कृष्णपक्षं दक्षिणायनमेव च पितृलोकं चन्द्रमसं नभो वायुं जलं महीं

(பிரியும் ஆன்மா) புகை, இரவு, கிருஷ்ணபக்ஷம், தக்ஷிணாயனம் என்ற வழியாகச் செல்கிறது; பின்னர் பித்ருலோகம், சந்திரமண்டலம், ஆகாயம், காற்று, நீர், பூமி ஆகியவற்றை அடைகிறது।

Verse 42

क्रमात्ते सम्भवन्तीह पुनरेव व्रजन्ति च एतद्यो न विजानाति मार्गद्वितयमात्मनः

அவர்கள் முறையே இங்கே பிறந்து மீண்டும் புறப்படுகின்றனர். ஆத்மாவின் இந்த இருவழிப் பாதையை (பந்தமும் மோக்ஷமும்) அறியாதவன் இச்சுழற்சியிலேயே கட்டுப்பட்டு நிற்கிறான்।

Verse 43

दन्दशूकः पतङ्गो वा भवेद्कीटो ऽथवा कृमिः हृदये दीपवद्ब्रह्म ध्यानाज्जिवो मृतो भवेत्

தியானத்தால் ஜீவன் உலகியலான தனியறிவுக்கு இறந்ததுபோல் ஆகிறது. அது பாம்பாகவோ, சுடர்பூச்சியாகவோ, பூச்சியாகவோ, புழுவாகவோ இருந்தாலும்—இதயத்தில் விளக்கம்போல் பிரம்மனைத் தியானித்தால் ஜீவனின் தனித்த அகந்தை அணைந்து விடுகிறது.

Verse 44

न्यायागतधनस्तत्त्वज्ञाननिष्ठो ऽतिथिप्रियः श्राद्धकृत्सत्यवादी च गृहस्थो ऽपि विमुच्यते

நியாயமான வழியில் ஈட்டிய செல்வம் உடையவன், தத்துவஞானத்தில் நிலைத்தவன், விருந்தோம்பலை விரும்புபவன், ஸ்ராத்தம் செய்பவன், உண்மை பேசுபவன்—இத்தகைய இல்லறத்தானும் விடுதலை அடைகிறான்.