Sukta 1

Mantra 1

सोमस्य मा तवसं वक्ष्यग्ने वह्निं चकर्थ विदथे यजध्यै । देवाँ अच्छा दीद्यद्युञ्जे अद्रिं शमाये अग्ने तन्वं जुषस्व ॥

ഹേ അഗ്നേ, സോമത്തിന്റെ തവസം—ബലവത്തായ ആനന്ദം—എനിക്കായി വഹിക്ക; യജ്ഞത്തിന്റെ വിദഥയിൽ യജിക്കാൻ നീ വാഹ്നി—വഹിക്കുന്ന ജ്വാല—സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരെ സമീപത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ, ദീപ്തനായ നീ അദ്രി—സോമപേഷണശില—യെ യോജിപ്പിക്കുന്നു. ശമായേ—ശാന്തിയും സൗഹാർദ്ദവും വേണ്ടി—ഹേ അഗ്നേ, ഞങ്ങളുടെ തൻവം—ദേഹധാരി അസ്തിത്വം—സ്വീകരിച്ച് ആസ്വദിക്ക.

Mantra 2

प्राञ्चं यज्ञं चकृम वर्धतां गीः समिद्भिरग्निं नमसा दुवस्यन् । दिवः शशासुर्विदथा कवीनां गृत्साय चित्तवसे गातुमीषुः ॥

ഞങ്ങൾ യജ്ഞത്തെ പ്രാഞ്ചം—മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നതായി—ആക്കി; പ്രചോദിതമായ ഗീഃ—സ്തുതിവാണി—വർധിക്കട്ടെ. സമിധുകളാൽ അഗ്നിയെ നമസ്കാരത്തോടെ സേവിക്കുന്നു. കവികളുടെ വിദഥ—യജ്ഞസത്രങ്ങൾ—ദിവഃ—ദിവ്യലോകം/ആകാശം—നിന്ന് സ്ഥാപിതമായി; ഗൃത്സമദനെപ്പോലുള്ള ചിത്തവസ—ബലവത്തായ മനസ്സുള്ളവൻ—ക്കായും അവർ ഗാതും—പോകാനുള്ള പാത—തിരഞ്ഞു, ശക്തി മുന്നേറാൻ.

Mantra 3

मयो दधे मेधिरः पूतदक्षो दिवः सुबन्धुर्जनुषा पृथिव्याः । अविन्दन्नु दर्शतमप्स्वन्तर्देवासो अग्निमपसि स्वसॄणाम् ॥

അവൻ ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആനന്ദം സ്ഥാപിച്ചു—മേധാവി, ശുദ്ധ വിവേചനമുള്ളവൻ; പൃഥിവിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചു ദ്യൗവിന്റെ സത്യബന്ധു. ദേവന്മാർ അപ്സു (ജലങ്ങളിൽ) അന്തർനിഹിതമായ, ദർശനീയമായ അഗ്നിയെ കണ്ടെത്തി—സ്വസൃകളുടെ (സഹോദരിമാരുടെ) കർമത്തിൽ, ജലധാരകളുടെ ആഴത്തിൽ നിന്നു വെളിവായ രഹസ്യജ്വാലയെ.

Mantra 4

अवर्धयन्त्सुभगं सप्त यह्वीः श्वेतं जज्ञानमरुषं महित्वा । शिशुं न जातमभ्यारुरश्वा देवासो अग्निं जनिमन्वपुष्यन् ॥

ഏഴ് യഹ്വീ (മഹത്തായ) ധാരകൾ ഭാഗ്യവാനെ വർധിപ്പിച്ചു—ജന്മത്തിൽ ശ്വേതൻ, മഹിമയിൽ അരുണൻ. നവജാത ശിശുവിലേക്കു പായുന്ന കുതിരകളെപ്പോലെ ദേവന്മാർ അഗ്നിയിലേക്കു വേഗിച്ചു; അവന്റെ ജനിമത്തെ പോഷിച്ചു, അവന്റെ ദീപ്തരൂപത്തെ വളർത്തി.

Mantra 5

शुक्रेभिरङ्गै रज आततन्वान्क्रतुं पुनानः कविभिः पवित्रैः । शोचिर्वसानः पर्यायुरपां श्रियो मिमीते बृहतीरनूनाः ॥

ശുക്ല അംഗങ്ങളാൽ അവൻ രജസ് (വ്യാപ്തികൾ) മുഴുവൻ വിരിച്ചു വ്യാപിക്കുന്നു; കവികളെ പവിത്രങ്ങൾ (ശോധകങ്ങൾ) ആക്കി ക്രതു (സങ്കൽപശക്തി)യെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ശോചി (ജ്വാല) ധരിച്ചു അവൻ അപാം (ജലങ്ങളുടെ) ആയുസ്സിനെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുന്നു; അവരുടെ ശ്രിയഃ (ശോഭാ-സമ്പത്ത്) അളക്കുന്നു—വിപുലമായ, അക്ഷയമായ പൂർണതകൾ.

Mantra 6

वव्राजा सीमनदतीरदब्धा दिवो यह्वीरवसाना अनग्नाः । सना अत्र युवतयः सयोनीरेकं गर्भं दधिरे सप्त वाणीः ॥

തേജസ്സോടെ അവർ നീങ്ങി—നാദിക്കുന്ന, അദബ്ധ (അജേയ), ദ്യൗവിന്റെ മഹാശക്തികൾ, ഒഴുകുന്നവർ, അഗ്നിയില്ലാതെ ആവൃതരായവർ. ഇവിടെ പുരാതനകാലം മുതൽ യുവതികൾ, ഒരേ യോനിയിൽ സഹവാസികളായി, ഒരേ ഗർഭത്തെ ധരിച്ചു: ഏഴ് വാണികൾ ഒരേ ഗൂഢജന്മം—ഋതത്തിന്റെ ഒരേ അഗ്നി-ബീജം—ധരിച്ചു.

Mantra 7

स्तीर्णा अस्य संहतो विश्वरूपा घृतस्य योनौ स्रवथे मधूनाम् । अस्थुरत्र धेनवः पिन्वमाना मही दस्मस्य मातरा समीची ॥

അവനുവേണ്ടി വിശ്വരൂപ ശക്തികൾ സംഹതമായി വിരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഘൃതത്തിന്റെ യോനിയിൽ മധുരരസങ്ങൾ ഒഴുകുന്നു. ഇവിടെ ധേനുസ്വരൂപ പോഷകധാരകൾ, വർധനയാൽ പുഷ്ടിയായി, നിലകൊള്ളുന്നു—ദസ്മ (അദ്ഭുത പ്രവർത്തകൻ)ന്റെ രണ്ട് മഹാമാതാക്കൾ, ഒരേ താളത്തിൽ നീങ്ങുന്നു.

Mantra 8

बभ्राणः सूनो सहसो व्यद्यौद्दधानः शुक्रा रभसा वपूंषि । श्चोतन्ति धारा मधुनो घृतस्य वृषा यत्र वावृधे काव्येन ॥

ഹേ സഹസിന്റെ സൂനു, അവൻ ദീപ്തനായി വിശാലമായി മിന്നുന്നു, ശുക്രവും രഭസവുമായ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ചു. മധുവിന്റെയും ഘൃതത്തിന്റെയും ധാരകൾ തുള്ളിവീഴുന്നു, അവിടെ കാവ്യ (ഋഷിപ്രേരിത കല)യാൽ വൃഷഭൻ വർധിക്കുന്നു.

Mantra 9

पितुश्चिदूधर्जनुषा विवेद व्यस्य धारा असृजद्वि धेनाः । गुहा चरन्तं सखिभिः शिवेभिर्दिवो यह्वीभिर्न गुहा बभूव ॥

പിതാവിന്റെ ഉദരവും അവൻ ജന്മത്താൽ തന്നേ അറിയുന്നു; അവൻ തന്റെ ധാരകൾ ഒഴുക്കി, പോഷകശക്തികളെ വിമുക്തമാക്കി. ഗുഹയിൽ ചരിക്കുന്നവൻ, ശിവസഖികളോടും ദ്യൗവിലെ മഹാശക്തികളോടും കൂടി—ഇനി അവൻ ഗൂഢനായിരുന്നില്ല.

Mantra 10

पितुश्च गर्भं जनितुश्च बभ्रे पूर्वीरेको अधयत्पीप्यानाः । वृष्णे सपत्नी शुचये सबन्धू उभे अस्मै मनुष्ये नि पाहि ॥

പിതാവിന്റെയും ജനകന്റെയും ഗർഭം അവൻ ധരിച്ചു; ഏകാകിയായി അവൻ അനേകം ശക്തികളെ പാനം ചെയ്യിച്ചു, അവയെ പൂർണ്ണമാക്കി. വൃഷഭനുവേണ്ടി, ശുചിയുവേണ്ടി—വൈരികളായിട്ടും ബന്ധുക്കളായ രണ്ടു സഹോദരിമാർ, ഈ മനുഷ്യനു യഥാസ്ഥാനത്തിൽ, ഇരുവരും അവനെ കാത്തുകൊള്ളുക.

Mantra 11

उरौ महाँ अनिबाधे ववर्धापो अग्निं यशसः सं हि पूर्वीः । ऋतस्य योनावशयद्दमूना जामीनामग्निरपसि स्वसॄणाम् ॥

വിശാലവും മഹത്തുമായ, അനിബാധ്യമായ മണ്ഡലത്തിൽ അവൻ വളർന്നു; പുരാതന ആപഃ (ജലങ്ങൾ) അവരുടെ യശസ്സിനെ അഗ്നിയിൽ ഏകീകരിച്ചു. ഋതത്തിന്റെ യോനിയിൽ അവൻ ശയിക്കുന്നു—ഗൃഹവാസി; സ്വസൃ-ശക്തികളുടെ അപസിൽ അഗ്നി.

Mantra 12

अक्रो न बभ्रिः समिथे महीनां दिदृक्षेयः सूनवे भाऋजीकः । उदुस्रिया जनिता यो जजानापां गर्भो नृतमो यह्वो अग्निः ॥

മഹത്തായ സമിധയിൽ (മഹായുദ്ധത്തിൽ) അക്രോ എന്ന വേഗശാലി കുതിരപോലെ, ബഭ്രി (താമ്രവർണ്ണ) ആയി—ഭാഋജീക എന്ന ദീപ്തമായ സൂനു ദർശനീയനാകുന്നു. അവൻ പ്രകാശമുള്ള ഗോവുകളെ/കിരണധേനുക്കളെ ഉയർത്തി; അവയുടെ ജനിതാവായവൻ—അപാം ഗർഭ (ജലങ്ങളുടെ ഗർഭം) പോലെ—അഗ്നി, നൃതമ (അത്യന്തം പുരുഷാർത്ഥവാൻ), യഹ്വ (മഹാബലൻ, ഗതിമാൻ) ആകുന്നു.

Mantra 13

अपां गर्भं दर्शतमोषधीनां वना जजान सुभगा विरूपम् । देवासश्चिन्मनसा सं हि जग्मुः पनिष्ठं जातं तवसं दुवस्यन् ॥

അപാം ഗർഭം—ദർശനീയൻ; ഔഷധികളുടെ വളർച്ച—വനങ്ങൾ (ദിവ്യവനങ്ങൾ/ആകാശീയ വനങ്ങൾ) സുഭഗൻ, വിരൂപൻ (ബഹുരൂപൻ) ആയവനെ പ്രസവിച്ചു. ദേവന്മാരും മനസ്സോടെ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന്, അത്ഭുതജന്മനായ, തവസ് (ബലവാൻ) ആയ പരമ-പനിഷ്ഠനെ ദുവസ്യൻ (സേവ/സ്തുതി) ചെയ്യാൻ എത്തി.

Mantra 14

बृहन्त इद्भानवो भाऋजीकमग्निं सचन्त विद्युतो न शुक्राः । गुहेव वृद्धं सदसि स्वे अन्तरपार ऊर्वे अमृतं दुहानाः ॥

ബൃഹന്ത ഭാനവങ്ങൾ ഭാഋജീക അഗ്നിയോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു—ശുക്രമായ മിന്നലുകൾപോലെ. തന്റെ സദസ്സിനുള്ളിൽ ഗുഹപോലെ മറഞ്ഞു വളർന്നവനായി, അവർ അപാര ഊർവേ (അസീമ വിശാലതയിൽ) അമൃതത്തെ ദുഹിക്കുന്നു (പാൽപോലെ പിഴിയുന്നു).

Mantra 15

ईळे च त्वा यजमानो हविर्भिरीळे सखित्वं सुमतिं निकामः । देवैरवो मिमीहि सं जरित्रे रक्षा च नो दम्येभिरनीकैः ॥

ഹേ അഗ്നേ, യജമാനനായ ഞാൻ ഹവിഷുകളാൽ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; ഹേ സഖാ, നിന്റെ സഖ്യതയും സുമതിയും—സദ്ബുദ്ധിയുള്ള അനുഗ്രഹവും—ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദേവന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ജരിത്രന്‍ (സ്തോതാവിന്) നിന്റെ സഹായം അളന്ന് നല്കുക; നിന്റെ ഗൃഹജാതമായ, അനീക-രൂപ ശക്തിമയ തേജസ്സുകളാൽ ഞങ്ങളെ കാത്തുരക്ഷിക്കയും ചെയ്യുക.

Mantra 16

उपक्षेतारस्तव सुप्रणीतेऽग्ने विश्वानि धन्या दधानाः । सुरेतसा श्रवसा तुञ्जमाना अभि ष्याम पृतनायूँरदेवान् ॥

ഹേ അഗ്നേ, നിന്റെ സുപ്രണീതി—ശ്രേഷ്ഠമായ നയനം—കീഴിൽ ഞങ്ങൾ നിന്റെ സമീപവാസികളാകട്ടെ, എല്ലാ ധന്യതകളും കൈവശം വഹിച്ച്. സുരേതസാ—ഉത്തമ വീര്യ/ബലത്തിന്റെ വിത്ത്—ഉം ശ്രവസ് (കീർത്തി)ഉം കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് തള്ളിപ്പോയി, ദേവരഹിതരായ യുദ്ധലോലന്മാരെ ഞങ്ങൾ ജയിക്കട്ടെ.

Mantra 17

आ देवानामभवः केतुरग्ने मन्द्रो विश्वानि काव्यानि विद्वान् । प्रति मर्ताँ अवासयो दमूना अनु देवान्रथिरो यासि साधन् ॥

ഹേ അഗ്നേ, നീ ദേവന്മാരുടെ കേതു—സൂചനാജ്വാലയും പ്രകാശമയ അടയാളവും—ആയിരിക്കുന്നു; മന്ദ്ര, ആനന്ദമയ ശക്തിയിൽ, എല്ലാ കാവ്യവും—പ്രേരിത വാക്കും ഗുഹ്യജ്ഞാനവും—അറിയുന്നവൻ. ഹേ ദമൂനാ (ഗൃഹവാസി), നീ മർത്ത്യരെ ദേവധാമത്തേക്കു മുഖം തിരിപ്പിക്കുന്നു; പ്രവർത്തി സാധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഉറച്ച രഥിര (സാരഥി)യായി ദേവന്മാരെ അനുഗമിച്ച് നീ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Mantra 18

नि दुरोणे अमृतो मर्त्यानां राजा ससाद विदथानि साधन् । घृतप्रतीक उर्विया व्यद्यौदग्निर्विश्वानि काव्यानि विद्वान् ॥

ഗൃഹത്തിൽ അവൻ ഇരുന്നിരിക്കുന്നു—മർത്ത്യരിൽ വസിക്കുന്ന അമൃതൻ, രാജാവ്, സഭകളിലെ വിധാതങ്ങളെ സാധിപ്പിക്കുന്നവൻ. ഘൃതപ്രതീകമായ മുഖത്തോടു കൂടി അവൻ വിശാലമായി പ്രകാശിച്ചു; അഗ്നി—എല്ലാ കാവ്യപ്രേരണകളെയും അറിയുന്നവൻ.

Mantra 19

आ नो गहि सख्येभिः शिवेभिर्महान्महीभिरूतिभिः सरण्यन् । अस्मे रयिं बहुलं संतरुत्रं सुवाचं भागं यशसं कृधी नः ॥

ഞങ്ങളിലേക്കു വരിക—ശിവമായ, മംഗളകരമായ സഖ്യതകളോടെ; ഹേ മഹാനേ, മഹത്തായും വിശാലവുമായ സഹായങ്ങളോടെ, സുരക്ഷിതമായി കടത്തിവിടുന്നവനേ. ഞങ്ങൾക്കായി ബഹുല റയി—സമൃദ്ധിയുടെ നിറവ്—സൃഷ്ടിക്ക; എല്ലാ കടപ്പാടുകളിലും ജയിക്കുന്നതായ; സുവാചമായ പങ്ക്, യശസ്സിന്റെ തേജസ്സാൽ ദീപ്തമായതു, ഞങ്ങൾക്ക് നല്കുക.

Mantra 20

एता ते अग्ने जनिमा सनानि प्र पूर्व्याय नूतनानि वोचम् । महान्ति वृष्णे सवना कृतेमा जन्मञ्जन्मन्निहितो जातवेदाः ॥

ഹേ അഗ്നേ, ഇവ നിന്റെ ജന്മങ്ങൾ—പുരാതനങ്ങൾ; ആദിപുരുഷനുവേണ്ടിയുള്ള പുതുതായവയും ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. വൃഷഭനുവേണ്ടി ചെയ്ത സോമപീഡനങ്ങൾ മഹത്തായവയാണ്; ജന്മംജന്മം ജാതവേദസ് ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിതനായി ഇരിക്കുന്നു—മറഞ്ഞ്, ജ്വലിപ്പിക്കപ്പെടുവാൻ.

Mantra 21

जन्मञ्जन्मन्निहितो जातवेदा विश्वामित्रेभिरिध्यते अजस्रः । तस्य वयं सुमतौ यज्ञियस्यापि भद्रे सौमनसे स्याम ॥

ജന്മംജന്മം ജാതവേദസ് ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; വിശ്വാമിത്രന്മാർ അവനെ അജസ്രമായി ജ്വലിപ്പിക്കുന്നു. ആ യജ്ഞീയമായ, ആരാധ്യമായ ജ്വാലയുടെ സുമതിയിൽ ഞങ്ങൾ നിലകൊള്ളട്ടെ; ശുഭമായ, പ്രകാശമയമായ സൗമനസ്യത്തിലും ഞങ്ങൾ ഇരിക്കട്ടെ.

Mantra 22

इमं यज्ञं सहसावन्त्वं नो देवत्रा धेहि सुक्रतो रराणः । प्र यंसि होतर्बृहतीरिषो नोऽग्ने महि द्रविणमा यजस्व ॥

ഹേ സഹസാവൻ, ഈ യജ്ഞം ഞങ്ങൾക്കായി ദേവമാർഗത്തിൽ സ്ഥാപിക്കേണമേ; ഹേ സുക്രതു, ആനന്ദിക്കുന്നവനേ. ഹോതാവായി ഞങ്ങൾക്ക് വിശാലമായ ഇഷഃ—സമൃദ്ധിയുടെ പ്രേരണകൾ—പ്രവഹിപ്പിക്ക; ഹേ അഗ്നേ, യജ്ഞം ചെയ്തു മഹാദ്രവിണം—അസ്തിത്വത്തിന്റെ ധനം—ഞങ്ങളിലേക്കു ഇറക്കിക്കൊണ്ടുവരിക.

Mantra 23

इळामग्ने पुरुदंसं सनिं गोः शश्वत्तमं हवमानाय साध । स्यान्नः सूनुस्तनयो विजावाग्ने सा ते सुमतिर्भूत्वस्मे ॥

ഹേ അഗ്നേ, അനേകം കർമ്മങ്ങളാൽ സമൃദ്ധയായ ഇളയ്ക്കായി—വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നവനുവേണ്ടി—ഗോ (കിരണം)യുടെ ശാശ്വത ജയലാഭം സിദ്ധമാക്കുക. ഞങ്ങൾക്ക് ജന്മത്തിൽ വിജയം കൊണ്ടുവരുന്ന പുത്രൻ, സന്താനം ഉണ്ടാകട്ടെ; ഹേ അഗ്നേ, അതേ നിന്റെ സുമതി ഞങ്ങളിലേക്കു വരട്ടെ.