Venkatachala Mahatmya
Venkatachala Mahatmya
This section is anchored in the sacred mountain geography of Veṅkaṭācala (Tirumala–Veṅkaṭeśvara hill complex in South India), presenting the landscape as a theologically charged tīrtha where divine presence is narrated through temple-centric myth, ritual instruction, and merit discourse. The setting repeatedly ties mountain topography to Vaiṣṇava iconography (Śrīnivāsa/Janārdana) and to the protective, stabilizing symbolism of Varāha in relation to Bhūdevī (Dharaṇī).
Adhyayas in Venkatachala Mahatmya
40 chapters to explore.
Adhyaya 1
Veṅkaṭācalamāhātmya (Adhyāya 1): Nāradasya Varāhadarśanam, Dharaṇī–Varāha-saṃvādaḥ, Tīrtha-māhātmya-nirdeśaḥ
အဓ್ಯಾಯ ၁ သည် နိုင်မိရှာရဏ္ယ (Naimiṣāraṇya) တွင် စတင်ပြီး Śaunaka နှင့် ရှင်သန်တော်မူသော ရှင်တော်များက ကမ္ဘာကာကွယ်ရေးအတွက် ၁၂ နှစ်ကြာ စတြာ (satra) ပြုလုပ်နေကြသည့် ပူရာဏိက ပုံစံဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့က စူတ (Ugraśravas) ကို ဖိတ်ခေါ်၍ Skanda Purāṇa ကို ပြောကြားစေသည်။ စူတက ယခင်က Vyāsa ထံ မေးမြန်းခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြန်လည်သတိရစေပြီး Vyāsa က ပိုဟောင်းသော ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြသည်—Nārada သည် Sumeru တောင်သို့ တက်ကာ ကောစမစ် ပိပ္ပလ (pippala) သစ်ပင်အောက်ရှိ တောက်ပသော မဏ္ဍပကို မြင်ပြီး၊ လောတုစ်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝရာဟမျက်နှာရှိ Puruṣottama ကို ဒർശန (darśana) ရသည်။ Dharaṇī (မြေမိခင်) သည် အဖော်များနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာကာ Varāha ၏ အာလင်္ဂန (အ拥抱) ကို ခံရပြီး၊ မိမိကို ထောက်ပံ့ထားသော အဓိက တောင်တန်းများအကြောင်း မေးမြန်းသည်။ Varāha က တောင်တန်းကြီးများကို စာရင်းပြုကာ၊ တောင်ပိုင်းရှိ သန့်ရှင်းသော နေရာဒေသကို အထူးဖော်ပြပြီး Nārāyaṇādri/Śrīveṅkaṭācala နှင့် အနီးအနားရှိ Suvarṇamukharī၊ Kamalākha-sarovar နှင့် ဘုရားကျောင်းဒေသကို ညွှန်ပြသည်။ အခန်းသည် tīrtha များကို အဆင့်ခွဲကာ Svāmipuṣkariṇī ကို အထွတ်အမြတ်အဖြစ် မြှောက်တင်ပြီး၊ ထိုကန်အတွင်း tīrtha များစွာ ရှိကြောင်း (“၆၆ ကရိုး” ဆိုသည့် ရိုးရာဖော်မြူလာအပါအဝင်) ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် အဓိက tīrtha ၆ ခုကို သတ်မှတ်ကာ Kumāradhārikā၊ Tuṃba၊ Ākāśagaṅgā၊ Pāṇḍava၊ Pāpanāśana၊ Devatīrtha တို့တွင် အချိန်နှင့်တပြေးညီ ရေချိုးခြင်း၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် Dharaṇī က Varāha ကို စတုတိ (ဟိမ်း) ဖြင့် ချီးမွမ်းပြီး Varāha သည် Dharaṇī နှင့်အတူ Vṛṣabhācala/Śeṣācala သို့ ရွှေ့ပြောင်းကာ၊ ယုံကြည်စွာ နားထောင်ဖတ်ရှုသူတို့အတွက် အဆင့်အတန်းနှင့် လိုရာဆန္ဒ ပြည့်စုံမည်ဟု phalaśruti က وعد وعد ပြုသည်။
Adhyaya 2
Śrīvarāha-mantrārādhanavidhiḥ (The Ritual Procedure for Worship through the Śrīvarāha Mantra)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဆူတက ပုရాణပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဆက်လက်ပြောပြသည့် ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်ပြီး၊ ဝိုင်ဝသွတ မန္ဝန္တရ၊ ကృతယုဂကာလတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဓရဏီဒေဝီသည် နာရာယဏာဒြိပေါ်ရှိ ဝရာဟာသွား၍ ဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေပြီး စည်းစိမ်၊ အာဏာ၊ သားသမီးနှင့် နောက်ဆုံးတွင် သာသနာတရားကို စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်သူအတွက် “ဘုရား၏ ခြေတော်” ကို ရောက်စေမည့် မန္တရကို မေးမြန်းသည်။ ဝရာဟာသည် အလွန်လျှို့ဝှက်သော မန္တရကို ဖော်ပြကာ၊ သဒ္ဓါရှိ၍ ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်နိုင်သူများထံသာ သင်ကြားပေးရန် အလေးအနက်ထားသည်။ မန္တရစာသားမှာ “oṃ namaḥ śrīvarāhāya dharaṇyuddharaṇāya ca” ဖြစ်ပြီး၊ မန္တရသတ်မှတ်ချက်များကိုလည်း ဖော်ပြသည်—ṛṣi သည် သင်္ကර්ရှဏ၊ devatā သည် ဝရာဟာ၊ chandas သည် ပင်္ကတိ၊ bīja သည် śrī-bīja ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ဂုရုထံမှ လက်ခံသူအတွက် ဂျပ် ၄ လက္ခ (၄ သိန်း) ကို သတ်မှတ်ပြီး၊ ပယာသ (နို့ထမင်း) ကို ပျားရည်နှင့် ဂီဖြင့် ဟောမပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဓျာနတွင် ဝရာဟာ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို—ကြည်လင်သကဲ့သို့ တောက်ပခြင်း၊ ကြာနီမျက်လုံး၊ ဝက်ရိုင်းမျက်နှာပေမယ့် သဘောနူးညံ့ခြင်း၊ လက် ၄ လက်ဖြင့် စက္ကရ၊ သင်္ခ၊ အဘယမုဒြာ၊ ကြာပန်း ကိုင်ဆောင်ခြင်း၊ အနီ-ရွှေရောင် ဝတ်စုံနှင့် အလှဆင်များ၊ သေရှာ (Śeṣa) စသည့် ကမ္ဘာထောက်တိုင်သဘောတရားများဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ အဆုံးတွင် ဖလအဖြစ် မန္တရကို နေ့စဉ် ၁၀၈ ကြိမ် ရွတ်ဆိုပါက လိုအင်ဆန္ဒများ ပြည့်စုံစေပြီး မုက္ခသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဥပမာများကို ထည့်သွင်းကာ—ဓမ္မဟု အမည်ရ မနုသည် ဘုရား၏ အခြေအနေကို ရရှိခြင်း၊ အိန္ဒြာသည် ကျိန်စာကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့သော ကောင်းကင်ကို ပြန်ရခြင်း၊ ရှင်တော်များသည် မြင့်မားသော လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ခြင်း၊ အနန္တသည် Śvetadvīpa တွင် ဂျပ်ပြု၍ “မြေကို ထောက်ထားသူ” ဖြစ်လာခြင်းတို့ကို ဝရာဟာက ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဓရဏီသည် Śrīnivāsa သည် ဝင်္ကဋာပေါ်သို့ မည်သို့ ရောက်လာပြီး အမြဲတမ်း နေထိုင်သနည်းကို ဆက်မေးသည်။
Adhyaya 3
अगस्त्यप्रार्थनया भगवतः सर्वजनदृग्गोचरत्ववर्णनम्; तथा पद्मावत्युत्पत्तिः वसुदानजन्म च (Agastya’s Petition for Divine Visibility; Origins of Padmāvatī and Birth of Vasudāna)
အဓ್ಯಾಯ ၃ တွင် သီရိဝရာဟ (Śrīvarāha) က မြေမိခင် ဓရဏီအား အတိတ်က ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်ပြောကြားသည့် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ဗင်္ကဋာချလ (Veṅkaṭācala) ပေါ်ရှိ စွာမိပုရှ္ကရိဏီ (Svāmipuṣkariṇī) အနီးတွင် နေထိုင်သော သီရိနိဝာသ/ဟရီ သည် မြင့်မြတ်သော ဝိမာနအတွင်း တည်ရှိပြီး ကလ္ပအဆုံးတိုင်အောင် လူသားတို့ မမြင်နိုင်သော်လည်း ဘုရားအမိန့်တော်ကြောင့် ပူဇော်ရာ အရာဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ ဓရဏီက “မမြင်နိုင်သော ဘုရားကို လူထုက ဘယ်လို ဆက်လက်ပူဇော်နိုင်မလဲ” ဟု သာသနာရေး-ပူဇော်ရေး အခက်အခဲကို မေးမြန်းသည်။ သီရိဝရာဟက ရှင်အဂஸ္တျ (Agastya) ၏ ၁၂ နှစ်ကြာ အာရာဓနာနှင့် “ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံး မြင်နိုင်အောင် ဘုရားရှင် ပေါ်ထွန်းပါစေ” ဟူသော ဆုတောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။ ဘုရားရှင်က ဝိမာန၏ ထူးကဲသန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း မြင်နိုင်ခြင်းကို ခွင့်ပြုတော်မူသည်။ ထို့နောက် အချိန်စက်ဝန်း နောက်ပိုင်းတွင် မိထ္ရဝර්မာ (Mitravarmā) မင်း၏ ထွန်းကားမှုနှင့် အာကာရှရာဇ (Ākāśarāja) ထံသို့ ဆက်သွယ်သည့် မင်းဆက်ကို ရှင်းလင်းသည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်ပွဲအတွက် လယ်ထွန်ရာတွင် မြေထဲမှ ပဒ္မာဝတီ (Padmāvatī) ပေါ်ထွန်းလာ၍ သမီးအဖြစ် လက်ခံကာ မိဖုရား ဓရဏီထံ အပ်နှံသည်။ နောက်တစ်ဖန် ဓရဏီက မင်္ဂလာလက္ခဏာများနှင့်အတူ ဝသုဒါန (Vasudāna) ကို မွေးဖွားပြီး လက်နက်ပညာနှင့် စည်းကမ်းသင်ကြားမှုကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြကာ မင်းသား၏ တရားဝင်မှုနှင့် ဒေသ၏ သန့်ရှင်းသမိုင်းကို တည်ဆောက်ပေးသည်။
Adhyaya 4
Pad्मिनी/Pad्मावती-Lakṣaṇa and Śrīnिवास Encounter in the Puṣpāṭavī (Chapter 4)
အခန်း (၄) သည် အဆင့်ဆင့်ပြန်လည်တင်ပြသည့်ပုံစံဖြင့် ဖွင့်လှစ်သည်။ သုတက ဓရာဏီ၏ မေးခွန်းကို ပြောကြားပြီး၊ ဝရာဟက အာကာရှရာဇာသည် မြေမှပေါက်ဖွားသော သမီးကို «ပဒ္မိနီ» ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်ဖော်ပြကာ ဖြေကြားသည်။ ထို့နောက် ပဒ္မာဝတီ၏ ဥယျာဉ်/တောအိမ်နားတွင် ရှင်နာရဒ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာသည့် အဖြစ်သို့ ဇာတ်လမ်းပြောင်းသည်။ ပဒ္မာဝတီ၏ တောင်းဆိုချက်အရ နာရဒက မင်္ဂလာလက္ခဏာများ (lakṣaṇa) ကို ကိုယ်အင်္ဂါအလိုက် အသေးစိတ်ဖော်ပြပြီး၊ သူမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် «ဝိෂ္ဏုနှင့် သင့်တော်သော» (Viṣṇu-yogya) ဖြစ်၍ လက္ရှ္မီနှင့် တူကြောင်း အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုသည်။ နာရဒ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပဒ္မိနီ/ပဒ္မာဝတီနှင့် မိတ်ဖက်များသည် နွေဦးပန်းများ စုဆောင်းရန် ပုෂ္ပာဋဝီသို့ ဝင်ကြပြီး ပန်းမျိုးစုံကို စာရင်းပြုသကဲ့သို့ ဖော်ပြကာ တောကို ပူဇော်ရေးနှင့် အလှအပဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းရာနေရာအဖြစ် ထင်ဟပ်စေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဆင်တစ်ကောင် ပေါ်လာသဖြင့် ထိတ်လန့်ကြသော်လည်း၊ ထို့နောက် မြင်းစီး၍ လေးကိုင်ထားသော တောက်ပသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်လာသည်—စရီနိဝာသ/ဝင်္ကဋာဒြိ-နိဝာသင် ဖြစ်ပြီး၊ ဒေသဆိုင်ရာ ဇာတ်ပြောပုံအရ မိမိကို «နေမျိုးဆက် ကృష్ణ» ဟု မိတ်ဆက်သည်။ မိန်းကလေးများက ရှာဖွေနေသည့် «ဣဟာမೃဂ» ကို မမြင်ကြောင်း ပြောကာ ဘုရင့်ကာကွယ်ထားသော တောထဲသို့ ဝင်လာခြင်းနှင့် သူ၏ အထောက်အထားကို မေးမြန်းသည်။ သူက အမဲလိုက်လာကြောင်း ပြောပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပဒ္မာဝတီကို မြင်ကာ စိတ်ဝင်စားသွားကြောင်း ဝန်ခံသည်။ မိတ်ဖက်များက ဘုရင့်အပြစ်ဒဏ်ကို သတိပေးသဖြင့် သူသည် အဖော်များနှင့်အတူ တောင်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
Adhyaya 5
पद्मावतीदर्शन-प्रसङ्गः तथा बकुलमालिकाया यात्रामार्ग-निर्देशः (Padmāvatī Encounter and Bakulamālikā’s Route Instructions)
ဤအধ্যာယတွင် ဘုရားသခင်၏ရောက်ရှိမှုမှ စိတ်အတွင်းက လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုသို့ ဇာတ်လမ်းလှည့်ကွေ့သည်။ သြရီနိဝာသသည် ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော မဏ္ဍပသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပဒ္မာဝတီ၏ အလှအပကို အမှတ်ရလွန်းသဖြင့် မောဟ (ချစ်မောမိ၍ မသိမသာဖြစ်ခြင်း) ကဲ့သို့ တရားဓာတ်ဆန်သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သည်။ ဘကူလမာလိကာသည် ပူဇော်သက္ကာများကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ယူဆောင်လာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်၏ လက္ခဏာများကို ကြည့်ရှုကာ မေးခွန်းများဖြင့် အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းသဘောပေါက်စေသည်။ သြရီနိဝာသက ထိုအခြေအနေ၏ အကြောင်းရင်းကို ရှေးကာလသို့ ချိတ်ဆက်၍ ရှင်းပြသည်။ ဝေဒဝတီ/စီတာနှင့် ဆက်နွယ်သော ကမ္ဘာဦးကတည်းက ကတိတော်တစ်ရပ်ကို နောက်ယုဂတွင် ပြည့်စုံစေရန် ရွှေ့ဆိုင်းထားခြင်းကြောင့် ယခုချစ်ခြင်းသည် ဓမ္မကတိနှင့် ဘုရားရည်ရွယ်ချက်၏ ဆက်လက်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မြေပုံညွှန်ကြားချက်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဘကူလမာလိကာအား နೃසිṃဟ-ဂူဟာ၊ အဂஸ္တျာ၏ အာရှရမ်နှင့် သုဝဏ္ဏမုခရီမြစ်ပေါ်ရှိ အဂஸ္တျေရှ-လင်္ဂကို ဖြတ်သန်းပြီး အမည်ရှိသော တောများ၊ ရေကန်များကို ကျော်လွန်ကာ နာရာယဏပူရီ/အာကာရှရာဇာမြို့သို့ ရောက်ရန် လမ်းညွှန်သည်။ သစ်ပင်၊ ငှက်၊ တိရစ္ဆာန်တို့ကို စုံလင်စွာ ဖော်ပြခြင်းသည် သဘာဝမြေပြင်နှင့် သာသနာတရားကို ချိတ်ဆက်သည့် စာသားမြေပုံဖြစ်လာသည်။ အဆုံးတွင် ဘကူလမာလိကာသည် ခရီးစတင်ကာ ပဒ္မာဝတီ၏ အဖော်များနှင့် တွေ့ဆုံပြီး နောက်ဆက်တွဲ စကားဝိုင်းကို စတင်စေသည်။
Adhyaya 6
Padmāvatī’s Vision, Royal Divination, and Vaiṣṇava Marks of Devotion (Chapter 6)
အခန်း (၆) သည် နန်းတော်ဇာတ်လမ်းနှင့် သာသနာရေးအညွှန်းကို ပေါင်းစည်းထားသည်။ အာကာရှရာဇာ၏ အတွင်းနန်းမှ မိန်းမများက မင်းသမီး ပဒ္မာဝတီနှင့် ပန်းကောက်စဉ် သစ်ပင်အောက်တွင် အင်ဒြနီလာကဲ့သို့ မဲနက်၍ ရွှေအလှဆင်နှင့် လက်နက်များတပ်ဆင်ထားသော ထူးကဲသည့် ပုရုෂတစ်ဦးကို မြင်ရပြီး ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ပဒ္မာဝတီ မူးလဲသွားကြောင်း တင်ပြသည်။ မင်းကြီးသည် ဒိုင်ဝဇ္ဈ (ဂြိုဟ်နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်) ကို ခေါ်ကာ စစ်ဆေးစေရာ အထွေထွေကောင်းမွန်သော်လည်း ထူးခြားသော အနှောင့်အယှက်တစ်ရပ်ရှိကြောင်း—မင်းသမီးသည် ထူးကဲသော ယောကျာ်းတစ်ဦးကို မြင်ရခြင်းကြောင့် ထိခိုက်ခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုသူနှင့် ပေါင်းစည်းမည်၊ အကျိုးရှိသော အကြံဉာဏ်ပေးမည့် သတင်းပို့မိန်းမတစ်ဦးလည်း ရောက်လာမည်ဟု ခန့်မှန်းသည်။ ထို့နောက် အဂஸ္တျေရှ-လင်္ဂ အတွက် ဗြာဟ္မဏဦးဆောင် အဘိသေက ပြုလုပ်ရန် အခိုင်အမာ အမိန့်ညွှန်ကြားသည်။ ဇာတ်လမ်းတွင် သီရိဝင်္ကဋာဒြိမှ ဘကူလမာလိကာ ရောက်လာ၍ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။ ဓရဏီ (မြေဒေဝီ/မဟာမိဖုရားသဘော) သည် ပုလိန္ဒိနီ (တောတောင်မျိုးနွယ်မိန်းမ) ကို မေးမြန်းရာ ပဒ္မာဝတီ၏ ဝေဒနာသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ဖြစ်ပြီး အကြောင်းရင်းမှာ ဝိုင်ကுண္ဌမှ ဟရီကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း၊ သူသည် ဝင်္ကဋာဒြိတွင် စွာမိပုရှ္ကရိဏီအနီး လှည့်လည်နေပြီး လလိတာကို အလယ်အလတ်အဖြစ် ပို့မည်၊ ပေါင်းစည်းခြင်းလည်း ဖြစ်လာမည်ဟု အမှန်တကယ် ပြောကြားသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ပဒ္မာဝတီက ဘက္တ-လက္ခဏာကို ဟောကြား၍ အပြင်လက္ခဏာများ (ရှင်ခ-ချက္ရ အမှတ်အသား၊ ဥဓ္ဓဝ-ပုဏ္ဍရ၊ နာမဓာရဏာ ၁၂ မျိုး) နှင့် အတွင်းစည်းကမ်းများ (ဝေဒရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ သစ္စာတရား၊ မနာလိုမုန်းတီးမှုကင်းခြင်း၊ ကာမစည်းကမ်းထိန်းခြင်း၊ ကရုဏာ) ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ဟောမနှင့် အပူတံဆိပ်ဖြင့် ပဉ္စာယုဓ (ရှင်ခ၊ ချက္ရ၊ ဓနု/ဗာဏ၊ ဂဒါ၊ ခဋ္ဌဂ) အမှတ်တံဆိပ်ထိုးသည့် ရိုးရာကို အသေးစိတ်ဆိုပြီး စည်းကမ်းသမာဓိနှင့် ရိုးရာအမှတ်အသားရှိသူကို ဘက္တဟု သတ်မှတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိန်းမများက အဂஸ္တျေရှ ပူဇော်မှုကို ပြီးစီးကာ ဗြာဟ္မဏများအား အစားအစာနှင့် ဒါနဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြသည်။
Adhyaya 7
बकुलमालिकादूत्यं पद्मावतीपरिणयनिश्चयश्च (Bakula-mālikā’s Embassy and the Determination of Padmāvatī’s Marriage)
ဤအခန်းသည် နန်းတော်မှ ဘုရားကျောင်းသို့ ဆက်သွယ်ညှိနှိုင်းသည့် သံတမန်လမ်းကြောင်းကို ဖော်ပြကာ ပဒ္မာဝတီ–သရီနိဝာသ မင်္ဂလာဇာတ်ကို ပူဇော်ပွဲနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်အတွင်း တရားဝင်အတည်ပြုသွားစေသည်။ မိဖုရား ဓရဏီသည် လာရောက်သော ဒေဝအမှုထမ်း ဘကူလမာလိကာ၏ အမည်အထောက်အထားနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးမြန်း၍ စုံစမ်းမေးခွန်းနှင့် ယုံကြည်နိုင်မှု စည်းကမ်းကို တည်ဆောက်သည်။ ဘကူလမာလိကာက သရီနိဝာသ၏ ဝင်္ကဋာဒြိပေါ် လှုပ်ရှားသွားလာမှု၊ တောအတွင်း တွေ့ကြုံမှုများနှင့် စွာမိတီရ္ထ၌ ရှင်ဘုရင် သင်္ခနှင့် တွေ့ဆုံမှုကို ပြောပြသည်။ ထိုနေရာတွင် တပသကျင့်စဉ်နှင့် ဘုရားကျောင်းတည်ထောင်ခြင်းတို့ကို သဒ္ဓါဘက်တိ၏ တရားဝင်နည်းလမ်းများအဖြစ် ဖော်ညွှန်းထားသည်။ သရီနိဝာသသည် လမ်းကြောင်းအလိုက် ညွှန်ကြားချက်များ—ဝိශ්ဝက္စေနကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ စွာမိပုရှ္ကရိဏီ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း—ကို ပေးကာ သန့်ရှင်းသော မြေဒေသနှင့် အတည်ပြုထားသော အကျင့်ပုံစံကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အာကာရှရာဇာသည် ဝန်ကြီးများနှင့် ပုရောဟိတ်-ဟောရာပညာရှင် ဗြဟသ္ပတိကို တိုင်ပင်ပြီး မင်္ဂလာအချိန်ကို (ဥတ္တရဖာလ္ဂုနီ; ဝိုင်ရှာခ) သတ်မှတ်စေသည်။ ထို့နောက် မြို့တော်ကို ဝိශ්ဝကರ್ಮာက အလှဆင်တင်မြှောက်၍ အိန္ဒြာက ပန်းမိုးရွာစေသကဲ့သို့ ဒေဝတားများကလည်း ပါဝင်ကူညီကြသဖြင့် လူထုနှင့် ကောင်းကင်တရားတို့ ပေါင်းစည်းသည့် မင်္ဂလာအမိန့်တော်ကို ဖော်ထုတ်သည်။ အဆုံးတွင် ဘကူလမာလိကာနှင့် သုက (ကြက်တူရွေးသံတမန်) တို့သည် သရီနိဝာသထံ ပြန်သွားကာ ပဒ္မာဝတီ၏ တောင်းပန်ချက်ကို တင်ပြသည်။ သရီနိဝာသသည် ပန်းကွင်းတစ်စင်း ပို့၍ လက်ခံကြောင်း အမှတ်အသားပြသပြီး ဒေဝတားကြွလာမည့်အတွက် အခမ်းအနားပြင်ဆင်မှုနှင့် နန်းတော်ဧည့်ခံစည်းကမ်းများကို စတင်တည်ဆောက်ကြသည်။
Adhyaya 8
Śrīnिवासस्य लक्ष्म्यादिकृत-परिणयालंकारः — The Bridal Adornment and Marriage Procession of Śrīnिवास
ဤအধ্যာယသည် သီရိဝရာဟာ၏ မိန့်ကြားချက်အဖြစ် အခမ်းအနားအစဉ်အလာတစ်ရပ်လို စီစဉ်ဖော်ပြထားသည်။ သြရိနိဝာသသည် လက္ခ္မီကို ခေါ်ယူကာ မင်္ဂလာပြင်ဆင်မှုများကို စီမံခိုင်းသည်။ Śruti, Smṛti, Dhṛti, Śānti, Hrī, Kīrti စသည့် ဝေဒသဘောတရားများကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးပြုထားသကဲ့သို့ လာရောက်ပြီး အမွှေးနံ့ဆီ၊ အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ မှန်၊ မတ်စ်ခ်၊ ရာဇသင်္ကေတများ စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာကာ ဓမ္မစည်းကမ်းနှင့်ညီသော အလှဆင်မှုကို သင်္ကေတပြုဖော်ပြသည်။ လက္ခ္မီသည် ကောင်းကင်နှင့် တီရ္ထများမှ စုဆောင်းထားသော အမွှေးနံ့ရေများဖြင့် လိမ်းဆေး၊ ရေချိုးပွဲများကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ဝတ်ဆင်အလှဆင်ပေးသည်။ သြရိနိဝာသသည် ūrdhva-puṇḍra ကို တင်ကာ ဂရုဍပေါ်သို့ တက်စီးသည်။ နာရာယဏပူရီ/အာကာသရာဇ၏ မြို့တော်သို့ ဒေဝတား၊ ရှင်ရသီများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ အပ္စရာများနှင့် မင်္ဂလာသံတော်ဆင့်များဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်လည်တော်မူသည့် လမ်းလျှောက်အခမ်းအနားကို ဖော်ပြသည်။ ပဒ္မာဝတီနှင့် မင်္ဂလာပွဲတွင် ပန်းကုံးလဲလှယ်ခြင်း (သုံးကြိမ်)၊ မင်္ဂလာအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် maṅgalya-sūtra ချည်ခြင်း၊ lājā-homa စသည့် စံမင်္ဂလာအစိတ်အပိုင်းများကို ပြီးစီးစေသည်။ ထို့နောက် prābhṛta အဖြစ် သီးနှံ၊ ဂျီ၊ နို့ထွက်ပစ္စည်း၊ သစ်သီး၊ အထည်အလိပ်၊ ရွှေ၊ ရတနာ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ မြင်း၊ ဆင်နှင့် အမှုထမ်းများအထိ အလွန်ကျယ်ပြန့်စွာ စာရင်းပြုဖော်ပြကာ ရာဇသဒ္ဓါကို ဓမ္မပူဇော်အဖြစ် ထင်ဟပ်စေသည်။ သြရိနိဝာသသည် အာကာသရာဇအား မလျော့မယွင်းသော ဘက္တိနှင့် စိတ်ကို ဘုရားခြေတော်၌ တည်မြဲစေမည့် ကောင်းချီးပေးပြီး၊ ဒေဝတားတို့ မိမိအိမ်ရာသို့ ပြန်ကြကာ ဘုရားသည် စွာမိပုရှ္ကရိဏီအနီး၌ နေထိုင်၍ ပူဇော်ခံတော်မူသည်။
Adhyaya 9
अथ वसुनिषादवृत्तान्तः—रंगदासकैंकर्यं—तोण्डमान्नृपकथा—पद्मसरोवरमाहात्म्यम् (Vasu the Niṣāda, Raṅgadāsa’s service, Toṇḍamān’s encounter, and the Padma-saras glory)
ဤအধ্যာယသည် ဓရဏီ၏မေးခွန်း—ကလိယုဂ၌ တောင်ပေါ်၌ ဘုရားသခင်၏တည်ရှိမှုကို လူတို့မည်သို့မြင်နိုင်မည်နည်း—ကို ဝရာဟာဘုရားက ဥပမာဇာတ်လမ်းများဖြင့် ဖြေဆိုထားသည်။ ပထမ၌ တောနေ နိသာဒ ဝါစုသည် ပုရုရှိုတ္တမကို အလွန်သဒ္ဓါရှိ၍ သျာမာက အစေ့ချက်ကို ပျားရည်နှင့်ရောကာ သရီနှင့် ဘူတို့နှင့်အတူရှိသော ဗိဿဏုထံ ပူဇော်သည်။ ဝါစု ပျားရည်ရှာသွားစဉ် သားက ပူဇော်စာကို စားသဖြင့် ခိုးယူသည်ဟုထင်ကာ ဓားမြှောက်ရာ ဗိဿဏုသည် သစ်ပင်မှ ပေါ်ထွက်၍ ဓားကို ဖမ်းယူကာ ကလေး၏ သဒ္ဓါသည် အထူးချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားပြီး စွာမိ-ဆရစ်/စွာမိပုရှ္ကရိဏီ၌ ဘုရားတည်ရှိမှု ဆက်လက်ရှိကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဒုတိယ၌ ပாண்டျာဒေသမှ လာသော သဒ္ဓါရှင် ရင်္ဂဒါသသည် ဝရာဟာသရိုင်၊ သုဝဏ္ဏမုခရီ၊ ကာမလာချာဆရစ်၊ စက္ကရတီရ္ထ စသည့် တီရ္ထများကို လှည့်လည်ပြီး စွာမိပုရှ္ကရိဏီအနီး၌ သရီနိဝါသကို တွေ့သည်။ သူသည် ဥယျာဉ်၊ ရေတွင်း၊ ပန်းပူဇော်စီမံမှုတို့ကို နေ့စဉ်ကိန်းဝတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သော်လည်း တစ်ခါတွင် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ ရေကစားပွဲကို စိတ်လွဲ၍ တာဝန်ပျက်ကွက်ကာ အရှက်ရသည်။ ဘုရားသည် စိတ်အတွင်းသဘောထားကို အဓိကထား၍ သက်သာစေကာ နောင်တွင် မင်းတော်ကဲ့သို့ စည်းစိမ်တိုးပွားသော်လည်း သဒ္ဓါမပျက်ဘဲ နောက်ဆုံး မောက္ခရမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်လမ်းသည် သောမကူလ မင်း တောဏ္ဍမာန်ထံ ပြောင်းသွားသည်။ ဝေင်္ကဋာဒြိအနီး အမဲလိုက်စဉ် တီရ္ထများကို ဖြတ်သန်းကာ ရေဏုကာဒေဝီကို တွေ့ရပြီး “သရီနိဝါသ” ဟု ခေါ်သော အရောင်ငါးမျိုး ကြက်တူရွေးက လမ်းညွှန်ကာ နိသာဒတောစောင့်ထံသို့ ရောက်စေသည်။ ထိုနိသာဒက စွာမိပုရှ္ကရိဏီအနီး လျှို့ဝှက်တည်ရှိသော ဘုရားထံ ခေါ်ဆောင်၍ နှစ်ဦးပူဇော်ကာ သျာမာက-ပျားရည် ပူဇော်စာကို မျှဝေစားကြသည်။ ရေဏုကာသည် “ဒေဝဒေဝ-ပရသာဒ” အဖြစ် မအနိုင်ယူနိုင်သော နိုင်ငံနှင့် သူ့နာမည်ဖြင့် မြို့တော်တည်မည့် အာဏာပေးကောင်းချီးကို ပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သုကာသည် ပဒ္မ-ဆရစ်၏ မဟာတ္မကို ရှင်းပြသည်။ ဒုရဝါသာ၏ ကျိန်စာကြောင့် လက္ခမီ (ပဒ္မာ/ရာမာ) သည် ကြာပန်းပြည့်သော ရေကန်၌ တပသ္ယာပြုရာ နတ်များက စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။ လက္ခမီသည် ဘိလွာရွက်ဖြင့် ပူဇော်၍ ဤစတုတိကို ရွတ်ဆိုကာ ရေချိုးသူတို့အား ပျောက်ဆုံးဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်လည်ရရှိခြင်း၊ စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်းနှင့် မောက္ခကို ပေးမည်ဟု ကောင်းချီးပေးပြီး ဂရုဍပေါ်၌ ဗိဿဏုနှင့်အတူ ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ ပြန်တော်မူသည်။
Adhyaya 10
Toṇḍamān’s Accession; Varāha Revelation at the Valmīka; Bilamārga Guidance; Aṣṭhi-saras Revival; Bhīma the Potter’s Liberation; Phalaśruti
အဓ್ಯಾಯ ၁၀ သည် ဝင်္ကဋာစလ၌ မင်းအာဏာတရားဝင်မှု၊ သန့်ရှင်းရာနေရာ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုနှင့် ပူဇော်ပွဲစနစ်တကျ တည်ထောင်မှုတို့ကို ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ Toṇḍamān မင်းအဖြစ် တက်ရောက်လာခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး Padmasaras သည် ကီရ္တန၊ စမရဏ၊ ရေချိုး(snānā) ဖြင့် သန့်စင်ကောင်းကျိုးနှင့် စီးပွားတိုးတက်မှု ပေးသည့်နေရာဟု ဖော်ပြသည်။ တပြိုင်နက် Vasu သည် တောနေသူများ၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တောက်ပသော Varāha ကို တွေ့ကာ valmīka (ပုရွက်ဆိတ်တောင်) ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်ပြီး၊ နွားနို့ဖြင့် အန်ထီးလ်ကို ဆေးကြောရန်၊ ကျောက်အခြေခံပေါ်ရှိ မူရတိကို မြှောက်၍ အသိအမှတ်ပြုရန်၊ Vaikhānasa ပုရောဟိတ်များဖြင့် ပူဇော်ရေးကို တည်ထောင်ရန် ဟောကြားချက်ကို ရရှိသည်။ Toṇḍamān သည် အိပ်မက်ထဲတွင် bilamārga (မြေအောက်လမ်းကြောင်း) ကို ထင်ရှားစွာ သိမြင်ရပြီး pallava အမှတ်အသားများကဲ့သို့ သာသနာ့လက္ခဏာများကို လိုက်နာကာ prākāra နှင့် တံခါးများ တည်ဆောက်၍ ကာကွယ်ရေး စတင်သည်။ ထို့ပြင် သမင်ဒရင် (tamarind) နှင့် campaka သစ်ပင်တို့ကို ဘုရားရှိနေခြင်း၏ အမြဲတမ်းအမှတ်အသားအဖြစ် ထိန်းသိမ်းရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် မင်း၏ သီလနှင့် အုပ်ချုပ်ရေး စမ်းသပ်မှုတစ်ရပ်တွင် ကိုယ်ဝန်ဆောင် brāhmaṇī ကို ယာယီစောင့်ရှောက်ရာမှ လျစ်လျူရှုမှုကြောင့် သေဆုံးသော်လည်း Śrīnivāsa က Aṣṭhi-saras (အပမృတ்யု-နိဝါရဏ ဘေးမဲ့ရေကန်) တွင် ပြန်လည်ကုစားပူဇော်ပွဲကို ညွှန်ပြပြီး ရေချိုးခြင်းဖြင့် အသက်ပြန်ရှင်စေသည်။ Kurvagrāma မှ အိုးလုပ်သမား Bhīma ၏ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပူဇော်မှုကို ဘုရားက လက်ခံကြောင်းဖြင့် နိမ့်ကျသော်လည်း သဒ္ဓါပြည့်ဝသော ဘက္တိကို အတည်ပြုသည်။ မင်းလာရောက်သည့်အခါ Bhīma နှင့် ဇနီးသည် Vaikuṇṭha ကို ရရှိကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် Toṇḍamān သည် မင်းဆက်စီမံကာ တပသ္ယာကျင့်၍ ဘုရားကို တွေ့မြင်ကာ sā-rūpya နှင့် Viṣṇupada ကို ရရှိသည်ဟု ဆိုပြီး၊ ယုံကြည်စွာ နားထောင်ဖတ်ရွတ်သူတို့အတွက် မြင့်မြတ်သော အကျိုးရလဒ်ကို phalaśruti ဖြင့် ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 11
स्वामिपुष्करिणी-स्नानमाहात्म्यं तथा काश्यपोपाख्यानम् (Glory of bathing in Swāmipuṣkariṇī and the Kāśyapa episode)
အခန်း ၁၁ တွင် စွာမိပုရှ္ကရိဏီကို အပြစ်အနာအဆာများကို သန့်စင်ပေးသော တီရ္ထအဖြစ် ဖော်ပြပြီး သီလကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ စူတက ကာရှျယပသည် စွာမိပုရှ္ကရိဏီ၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်သော အကျင့်မကောင်းအညစ်အကြေးများပင် ပျက်စီးသွားကြောင်း ဆိုသည်။ ရှိသီများက ကာရှျယပ၏ အပြစ်ဖြစ်ရခြင်းနှင့် ချက်ချင်းလွတ်မြောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းသဖြင့် စူတက ပရိက္ခိတ်မင်း၏ အဖြစ်အပျက်နှင့် ဆက်စပ်၍ ပြန်လည်ပြောကြားသည်။ ပရိက္ခိတ်မင်းသည် အမဲလိုက်စဉ် တိတ်ဆိတ်နေသော ရှင်တော်တစ်ပါးကို တွေ့ပြီး မဖြေကြားသဖြင့် ဒေါသထွက်ကာ သေဆုံးသော မြွေကို ရှင်တော်၏ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထိုရှင်တော်၏ သား ရှೃင်ဂီက “၇ ရက်အတွင်း တက္ရှက မြွေကိုက်၍ သေမည်” ဟု ကျိန်စာချသည်။ ကာကွယ်ရေးများ ပြုလုပ်သော်လည်း တက္ရှကသည် လှည့်ကွက်ဖြင့် ဗြာဟ္မဏသဏ္ဌာန်များအကြား ပေါ်လာကာ သစ်သီးအတွင်း ပိုးကောင်အဖြစ် ဝင်ပုန်း၍ ကျိန်စာကို ပြည့်စုံစေသည်။ ကာရှျယပသည် မန္တရဝိဇ္ဇာဖြင့် အဆိပ်ကို တားဆီးနိုင်သော ဆေးပညာရှင်ဖြစ်သော်လည်း တက္ရှကက အင်အားစမ်းသပ်ခြင်းနှင့် ငွေကြေးလှုံ့ဆော်ခြင်းဖြင့် ပြန်လှည့်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် မင်းကို မကယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လူထုအကြား ပြစ်တင်ခံရသည်။ ကာရှျယပသည် ရှာကလျ ရှင်တော်ထံ သွားရောက်မေးမြန်းရာ “ကယ်နိုင်စွမ်းရှိလျက် အဆိပ်ဒဏ်ခံရသူကို မကူညီခြင်း” သည် အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်ဖြစ်ပြီး လူမှုရေးအကျိုးဆက်များရှိကြောင်း သတ်မှတ်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေင်္ကဋာဒြိသို့ သွား၍ စွာမိပုရှ္ကရိဏီ၌ သံကల్పဖြင့် ရေချိုးကာ ဝရာဟစွာမိန်ကို ပူဇော်ပြီး နောက်တစ်ဆင့် သြရီနိဝါသကို ဝတ်ပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဒർശနနှင့် စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးခြင်းကြောင့် ကာရှျယပ၏ ကျန်းမာရေး၊ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်လည်ရရှိသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ယုံကြည်စွာ နားထောင်သူများအတွက် မြင့်မြတ်သော အကျိုးရလဒ်ကို ကတိပြုသော ဖလရှရုတိ ပါရှိသည်။
Adhyaya 12
स्वामिपुष्करिणी-स्नानात् नरकनिस्तारः (Deliverance from Naraka through Bathing in Swāmi Puṣkariṇī)
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ရှင်တော်များက စူတမုနိအား «သရီ စွာမိ ပုရှ္ကရိဏီ/စွာမိ-တီရ္ထ» ၏ မဟိမ (vaibhava) ကို မေးမြန်းကြသည်။ ထိုတီရ္ထကို သတိရရုံဖြင့်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသဖြင့် စူတက အကြောင်းပြန်ရာတွင်—ထိုနေရာကို ချီးမွမ်းသူ၊ ပုံပြင်ပြောသူ၊ သို့မဟုတ် ရေချိုးသူတို့သည် နరక ၂၈ မျိုး၏ ဒုက္ခကို မတွေ့ရဟု အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် အဓ್ಯಾಯသည် နరకလောကများကို အမည်ဖြင့် စာရင်းပြုကာ အချို့သော အကျင့်ပျက်မှုများနှင့် သက်ဆိုင်ရာ အပြစ်ဒဏ်နေရာများကို ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်—သူတစ်ပါး၏ ဥစ္စာနှင့် ဆက်ဆံရေးကို လုယူခြင်း၊ မိဘနှင့် ပညာရှိတို့ကို မုန်းတီးခြင်း၊ ဝေဒလမ်းကို ချိုးဖောက်ခြင်း၊ သတ္တဝါများကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည့် အန္တရာယ်ပြုခြင်း၊ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသင့်တော်မှု၊ အဓမ္မဂိုဏ်းခွဲကွဲစေခြင်း၊ အကျင့်အကြံ မသန့်ရှင်းခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်များကို အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ ရဟန်းပူဇော်ပွဲတွင် လိမ်လည်ဟန်ဆောင်ခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ အမှုတစ်ခုချင်းစီအပြီးတွင် “စွာမိ-တီရ္ထ၌ ရေချိုးလျှင် ထိုနరకသို့ မကျရ” ဟူသော ထပ်ခါတလဲလဲ အာမခံချက် ပါရှိသည်။ နိဂုံးတွင် ဖလရှရုတိက ယဇ္ဉကြီးများနှင့် ဒါနကြီးများနှင့် တူညီသည့် အကျိုးကို ရရှိစေပြီး အပြစ်ကြီးများပင် ချက်ချင်း သန့်စင်စေကာ ဉာဏ်ပညာ၊ ဝိရာဂ၊ စိတ်ကြည်လင်မှုတို့ ပေါ်ပေါက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဤချီးမွမ်းချက်ကို အလွန်အကျွံဟု ပယ်ချမိခြင်းကို သတိပေးကာ မယုံကြည်မှုသည် ဝိညာဉ်ရေးအန္တရာယ်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုတီရ္ထကို မြင်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းတို့သည် သေမင်းကြောက်ရွံ့မှုမှ ကာကွယ်ကာ ဘုက္ခ–မုက္ခ (လောကီကောင်းကျိုးနှင့် လွတ်မြောက်မှု) ကို ပေးစွမ်းသည့် လမ်းစဉ်ဟု ချဲ့ထွင်ဆိုထားသည်။
Adhyaya 13
धर्मगुप्तचरित्रवर्णनम् | Dharma-gupta’s Episode and the Efficacy of Svāmipuṣkariṇī
သုတသည် စွာမိတီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဆက်လက်ဖော်ပြကာ စောမဝంశ နန္ဒမင်း၏ သား ဓမ္မဂုပ္တမင်း၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ပြောသည်။ နန္ဒမင်းသည် အုပ်ချုပ်ရေးကို သားထံအပ်နှံပြီး တောထဲသို့ ဝင်၍ တပသ္ယာပြုသည်။ ဓမ္မဂုပ္တသည် နীতি၊ ယဇ္ဈ၊ ဗြာဟ္မဏများအား ဒါနပေးခြင်းတို့ဖြင့် တရားသဘောတကျ အုပ်ချုပ်ကာ လူမှုစည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်း၍ လုယက်ဖျက်ဆီးမှုကင်းစေသည်။ အမဲလိုက်သွားစဉ် ညအမှောင်က ကြောက်မက်ဖွယ် တောအတွင်း၌ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ သူသည် စန္ဓျာဝန္ဒနာပြု၍ ဂါယတ္ရီကို ရွတ်ဆိုပြီး သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ခိုလှုံသည်။ လင်းယုန်မဟုတ်၊ ခြင်္သေ့မှ ထွက်ပြေးလာသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်လည်း သစ်ပင်ပေါ်တက်လာပြီး ညစောင့်အဖွဲ့စည်းတစ်ခုလို သဘောတူညီချက်ပြုရန် တောင်းဆိုသည်။ ခြင်္သေ့က ယုံကြည်မှုဖောက်ဖျက်စေလို၍ လှုံ့ဆော်သော်လည်း ဝက်ဝံက “ဗိශ්ဝာသဃာတ” သည် အခြားအပြစ်များထက် ပိုမိုကြီးမားကြောင်း သီလသင်ခန်းစာပေးသည်။ နောက်ပိုင်း မင်းက အိပ်နေသော ဝက်ဝံကို လွှတ်ချလိုက်သဖြင့် ဝက်ဝံသည် ပုံပြောင်းနိုင်သော ရှင်သန်တော် ဒျာနကာဋ္ဌဟု မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ကာ မင်းကို ရူးသွပ်စေမည့် အမိန့်တော်ချသည်။ ထို့ပြင် ခြင်္သေ့သည် ယက္ခ ဘဒြနာမ ဖြစ်ပြီး ကုဗေရ၏ အမတ်ဟောင်းတစ်ဦးက ဂေါတမ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ခြင်္သေ့ပုံသဏ္ဌာန်ရခဲ့သည်ဟု ဆိုကာ ဒျာနကာဋ္ဌနှင့် ဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် ကျိန်စာလွတ်ကာ အလကာသို့ ပြန်သွားသည်။ ဝန်ကြီးများက မင်း၏ ရူးသွပ်မှုကို နန္ဒမင်းထံ တင်ပြသဖြင့် နန္ဒမင်းသည် ရှင်သန်တော် ဇိုင်မိနီထံ မေးမြန်းသည်။ ဇိုင်မိနီက ဝင်္ကဋတောင်အနီး သုဝဏ္ဏမုခရီမြစ်ဘေးရှိ စွာမိပုஷ္ကရိဏီတွင် မင်းသားကို ရေချိုးစေဟု ညွှန်ကြားပြီး ရေချိုးသည်နှင့် ရူးသွပ်မှု ချက်ချင်းပျောက်ကင်းသည်။ အဖနှင့်သားသည် ဝင်္ကဋေရှ/ශ්ရိနိဝာသကို ပူဇော်ကာ ဓမ္မဂုပ္တသည် ဒါနများပြု၍ တရားတော်နှင့်ညီစွာ ပြန်လည်အုပ်ချုပ်သည်။ အဆုံးတွင် စွာမိပုஷ္ကရိဏီ၌ ရေဝင်ခြင်းသည် ရူးသွပ်ခြင်း၊ အကြောတက်တုန်ခါခြင်းနှင့် မကောင်းသော ဂြဟများကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခများကို လွတ်ကင်းစေကြောင်း၊ မည်သည့်ရေအရင်းအမြစ်တွင်မဆို ရေချိုးမီ “စွာမိတီရ္ထ” ကို သုံးကြိမ် ရွတ်ဆိုလျှင် ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်စေကြောင်း၊ ဤဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အပြစ်များ ပျက်စီးကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 14
सुमत्याख्यद्विजवृत्तान्तः — The Account of the Brahmin Sumati and Purification at Svāmi-puṣkariṇī
ဤအধ্যာယတွင် စူတာသည် နိုင်မိရှာရဏ္ယရှိ ရှင်ရသေတို့အား သန့်စင်စွမ်းအားကြီးသော စွာမိတီရ္ထ/စွာမိ-ပုရှ္ကရိဏီ၏ အာနုဘော်ကို ဖော်ပြရန် အီတိဟာသအဖြစ် ဆွေးနွေးပြောကြားသည်။ ရသေတို့က စုမတိ၏ မျိုးရိုး၊ သီလကျဆုံးမှုနှင့် ကယ်တင်ခြင်းနည်းကို မေးမြန်းရာ စူတာက မဟာရာရှ္ဌရတွင် သဒ္ဓါနှင့် ပညာပြည့်ဝသော ယဇ္ဉဒေဝ ဘြာဟ္မဏ၏ သားဟု ဆိုသည်။ သို့သော် စုမတိသည် ဖခင်နှင့် သစ္စာရှိ ဇနီးကို စွန့်ပစ်ကာ ကိရာတီ (တောမျိုးနွယ်မိန်းမ) နှင့် ပေါင်းသင်း၍ ခိုးယူခြင်း၊ မူးယစ်ခြင်းတို့တွင် ကျရောက်ပြီး နောက်ဆုံး လုယက်ရန် အဝတ်အစားဖုံးကွယ်ကာ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်သည့်အထိ တိုးတက်သွားသည်။ ဤအပြစ်ကို မဟာပာတကဟု ခေါ်ပြီး “ဗြဟ္မဟတ္ယာ” ကို ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်အယောင်အဖြစ် ပုံဖော်ကာ သူ့အိမ်သို့ လိုက်လာ၍ ယဇ္ဉဒေဝအား “ပတိတကို ခိုလှုံပေးလျှင် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုလုံး အန္တရာယ်ရှိ” ဟု သတိပေးသည်။ အရေးကြီးချိန်တွင် ရုဒြအံသဖြစ်သော ဒုရ္ဝာသာ ရသေ ရောက်လာပြီး ယဇ္ဉဒေဝက ပြစ်ပယ်နည်းကို တောင်းခံသည်။ ဒုရ္ဝာသာက သာမန်ပြစ်ပယ်မှုဖြင့် မဖြစ်နိုင်သလောက်ဟု ဆိုသော်လည်း နေရာအခြေပြု ကုထုံးတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်—ဗင်္ကဋာဒြိ တီရ္ထရှိ စွာမိ-ပုရှ္ကရိဏီတွင် ရေချိုးခြင်း။ ယဇ္ဉဒေဝက စုမတိကို ခေါ်သွား၍ ရေချိုးသည့်အခါ အာကာသဝါဏီက ချက်ချင်း သန့်စင်ကြောင်း ကြေညာကာ ထိုတီရ္ထကို “အပြစ်သစ်ပင်ကို ခုတ်သည့် ပုဆိန်” ဟု ချီးမွမ်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤအကြောင်းကို နားထောင်ဖတ်ရွတ်သူတို့အတွက် မြင့်မားသော ကုသိုလ်ရလဒ်ကို ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 15
कृष्णतीर्थमाहात्म्य (Kṛṣṇatīrtha Māhātmya / The Glory of Kṛṣṇatīrtha)
ဤအခန်းတွင် သုတမဟာဓမ္မပညာရှင် စူတက ဗင်္ကဋတောင်ပေါ်ရှိ ကရိရှ္ဏတီရ္ထ၏ မာဟာတ္မယကို ဖော်ပြကာ အလွန်ပုဏ္ဏားမြတ်၍ အပြစ်ဖယ်ရှားပေးသော တီရ္ထဟု ချီးမြှောက်သည်။ ကျေးဇူးမသိသူ (kṛtaghna) နှင့် မိဘ၊ ဆရာကို မလေးစားသူတို့တောင် ဤနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းဖြင့် သန့်စင်နိုင်ကြောင်း အကျင့်ပြန်လည်တည်ဆောက်မှုကို အလေးပေးထားသည်။ ထို့နောက် အကြောင်းရင်းပုံပြင်အဖြစ် ရာမကရိရှ္ဏ စာတမ်းအတွင်းရှိ သာသနာရှင် ကရိရှ္ဏအမည်ရှိ ရှင်တော်တစ်ပါးက ဗင်္ကဋာစလ၌ မလှုပ်မယှက် တပသ်ပြု၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ကြည်နေသည်ဟု ဆိုသည်။ သူ၏ကိုယ်ကို ပုရွက်ဆိတ်တောင် (valmīka) ဖုံးလွှမ်းသော်လည်း မိုးကြီး၊ မိုးကြိုးတို့ကြားတွင် မလျော့မရဲ ဆက်လက်တည်တံ့သည်။ မိုးကြိုးတစ်ချက်က တောင်ထိပ်ကို ဖျက်သိမ်းသဖြင့် ဗိဿဏု/သရီနိဝါသက သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်၍ ဂရုဍပေါ်စီးကာ တောပန်းမလား ပန်ဆင်လျက် ထင်ရှားပေါ်လာသည်။ ဘုရားသည် တပသ်ကို နှစ်သက်ကာ အထူးကောင်းမြတ်သော ရေချိုးကာလကို ကြေညာသည်—နေမကရ (Capricorn) တွင် ရှိစဉ်၊ ပုရှျ နက္ခတ်နှင့် ကိုက်ညီသော ပေါုဏ္ဏမာသီ (လပြည့်) နေ့။ ထိုနေ့ ကရိရှ္ဏတီရ္ထ၌ ရေချိုးလျှင် အပြစ်ကင်းစင်၍ လိုရာအကျိုး ပြည့်စုံကာ နတ်များ၊ လူများနှင့် ဒိဂ္ပာလတို့ပါ သန့်စင်ရန် စုဝေးကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် တီရ္ထသည် ရှင်တော်၏ အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားမည်ဟု မိန့်ကြားပြီး၊ နောက်ဆုံး ဖလရှရုတိအဖြစ် ဤကഥာကို နားထောင်ဖတ်ရွတ်သူသည် ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 16
Jaladāna-praśaṃsā at Veṅkaṭādri (Praise of Water-Giving at Veṅkaṭācala)
ဤအধ্যာယတွင် ဝေင်္ကဋာဒြိ၌ «ဇလဒါန» (ရေကို လှူဒါန်းပေးခြင်း) ကို အကျင့်သီလအရေးကြီးဆုံးတစ်ရပ်အဖြစ် ချီးမွမ်းထားပြီး ကမ္မအကျိုးသက်ရောက်မှုလည်း ပိုမိုကြီးမားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သရီစူတက ရေမပေးခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ရေငတ်သူကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် မကောင်းသော ပြန်လည်မွေးဖွားမှုများသို့ ဦးတည်စေနိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့နောက် အီတိဟာသအဖြစ် အိက္ခ္ဝာကု မျိုးရိုးမှ ဘုရင် ဟေမာင်္ဂ၏ ဇာတ်လမ်းကို တင်ပြသည်။ သူသည် နွားလှူ၊ ငွေကြေးလှူ၊ ယဇ္ဉပူဇော်ပွဲများကို ထောက်ပံ့ခြင်းတို့တွင် ရက်ရောသော်လည်း “ရေက လွယ်လွယ်ရနိုင်တာမို့ ကုသိုလ်မကြီး” ဟု ဆင်ခြင်ကာ ရေလှူခြင်းကို တားဆီးထားသည်။ ထို့ပြင် ပေးသင့်သူကို မရွေးချယ်နိုင်ခြင်း (pātra-viveka ပျက်ကွက်ခြင်း) ကြောင့် မသင့်တော်သူများကို ဂုဏ်ပြုကာ ပညာရှိ၊ သီလရှိသော ဘြာဟ္မဏများကို လျစ်လျူရှုသည်။ အကျိုးဆက်အဖြစ် သူသည် နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှုများကို ဆက်တိုက်ခံရပြီး နောက်ဆုံး မိထိလာမြို့၌ အိမ်မြှောင် (gṛhagodhikā) အဖြစ် ဖြစ်လာသည်။ သီလရှင် စရုတဒေဝ လာရောက်သည့်အခါ ဒေသဘုရင်က ဂုဏ်ပြု၍ ခြေသုတ်ရေ (pādodaka) သည် ပက်လက်ကာ အိမ်မြှောင်ကို ထိမိသဖြင့် ယခင်ဘဝမှတ်မိခြင်း (jāti-smaraṇa) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဟေမာင်္ဂက အမှားကို ဝန်ခံပြီး စရုတဒေဝက ဝေင်္ကဋာဒြိ၌ ရေလှူမပြုခြင်းနှင့် မမှန်ကန်သော လှူဒါန်းမှုတို့၏ အကြောင်းအကျိုးကို ရှင်းပြသည်။ သီလရှင်၏ ကုသိုလ်လွှဲပြောင်းခြင်းနှင့် ရေထိတွေ့သန့်စင်မှုကြောင့် ဟေမာင်္ဂသည် တိရစ္ဆာန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်ပြီး နောက်တစ်ဖန် မင်းဘဝရကာ နောက်ဆုံးတွင် Viṣṇu-sāyujya (ဗိဿနုနှင့် အနီးကပ်ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိသည်။ အဆုံးတွင် ဝေင်္ကဋာဒြိ၏ သန့်စင်စွမ်းအားနှင့် ဇလဒါနသည် ဗိဿနုလောကသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 17
Śrīveṅkaṭācala-kṣetrādi-varṇanam (Description of Veṅkaṭācala and its Sacred Preeminence)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် စူတာသည် ဝေင်္ကဋာဒြိ/ဝေင်္ကဋာချလ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိနှင့် ကောသမစ်အဆင့်ရှိ တီရ္ထများအားလုံးသည် ဝေင်္ကဋတောင်အတွင်း၌ တည်ရှိကြောင်း အတည်ပြုကာ ဤကေတ္တရာကို သန့်ရှင်းရာလောက၏ မိုက်ခရိုကော့စမ်အဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ ဘုရားသခင်ကို ဝိုင်ရှ္ဏဝ အိုင်ကွန်နိုဂရဖီအတိုင်း သင်္ခ-ချကရ၊ ပီတాంబရ၊ ကောသ္တုဘ မဏိတို့ဖြင့် ဖော်ပြ၍ ကာကွယ်ပေးသော သဘောနှင့် ဝေဒအခြေပြု သန့်ရှင်းမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ နှစ်စဉ်ဆောင်ရွက်သည့် ဝန်ထမ်းပူဇော်မှုတွင် ဒေသအနှံ့မှ လူထုပါဝင်မှုကို ဖော်ပြပြီး ဘာဒြပဒ ပွဲတော်အတွင်း ပူဇော်တက်ရောက်ခြင်းက အပြစ်အညစ်ကို သန့်စင်စေကြောင်း ဆက်စပ်ပြောဆိုသည်။ အထူးသဖြင့် ဘြဟ္မောတ္ဆဝ (Brahmotsava) ကို ဖော်ပြရာတွင် ဘြဟ္မာက ကညာလ (Kanyā) တွင် ဓွဇာအာရိုဟဏ (အလံတင်) အခမ်းအနားကို တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်း ဆိုပြီး နှစ်စဉ်ပွဲတော်သည် လူ၊ ဒေဝ၊ ဂန္ဓర్వ၊ စိဒ္ဓ နှင့် ပညာရှိ ဒွိဇများ စုဝေးရာနေရာဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ဂင်္ဂါသည် မြစ်များအနက် အမြင့်ဆုံး၊ ဝိෂ္ဏုသည် ဒေဝများအနက် အမြင့်ဆုံးဟူသကဲ့သို့ နှိုင်းယှဉ်အလွန်အကျွံများဖြင့် ဝေင်္ကဋကို ကေတ္တရာများအနက် «uttamottama» ဟု ထပ်တလဲလဲ အတည်ပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်သူသည် ဝိෂ္ဏု၏ လောက၌ မြင့်မြတ်သော အဆင့်ကို ရရှိမည်ဟု ဖလသြုတိက ချီးမွမ်းသည်။ ထို့ပြင် သီရ္ထအဓိကဖြစ်သော သရီစွာမီ-ပုရှ္ကရိဏီကို မိတ်ဆက်ကာ လက္ရှ္မီက အနီးကပ်ကာကွယ်လျက် ဘုရားသခင်သည် ထိုရေကန်အနီး၌ တည်ရှိပြီး ကောင်းချီးပေးတော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 18
Śrīveṅkaṭeśvaravaibhava-varṇanam (Theological Description of the Glory of Veṅkaṭeśvara)
အခန်း ၁၈ သည် စူတ၏ သာသနာရေးဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းတင်ပြချက်ဖြစ်ပြီး၊ သရီနိဝာသ/ဝင်ကဋေရှဝရ၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို အဓိကထားဖော်ပြသည်။ ဝင်ကဋေရှဝရကို တစ်ကြိမ်သာ ဒർശန (darśana) ပြုခြင်းဖြင့်ပင် မုက္ခ (mokṣa) နှင့် ဗိဿဏု-သာယုဇျ (Viṣṇu-sāyujya) ကို ရနိုင်ကြောင်းဆိုကာ၊ ယုဂများနှိုင်းယှဉ်၍ ကလိယုဂတွင် ကုသိုလ်အကျိုးသည် ချက်ချင်းထင်ရှားလာကြောင်းကို အားပေးတင်ပြသည်။ ဝင်ကဋာချလ (Veṅkaṭācala) ကို တီရ္ထကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ၊ အခြားသန့်ရှင်းရာနေရာများ၏ အာနိသင်များကိုပါ စုစည်းထားသကဲ့သို့ ဖော်ပြပြီး၊ သင်္ကေတအနေနှင့် ဒေဝတားများ၊ မုနိများ၊ ပိတೃ (pitṛs) များက နေထိုင်ကာ ကာကွယ်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ပြင်ပအခမ်းအနားထက် သတိရခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို ဦးစားပေးပြီး၊ “အဋ္ဌဝိဓ ဘက္တိ” (aṣṭavidhā bhakti) ကို ခွဲခြားဖော်ပြကာ—ဘက္တများကို ချစ်ခင်ခြင်း၊ ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းဖြင့် စိတ်ကျေနပ်ခြင်း၊ ကိုယ်တိုင်အမှုထမ်းခြင်း၊ ဘုရား၏ ဂုဏ်တော်ကို ကြားနာလိုစိတ်ပြင်းပြခြင်း၊ အမြဲသတိရနေခြင်း စသည်တို့ကို ထည့်သွင်းသည်။ သန့်ရှင်းရာဗဟိုကို လျစ်လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် ရန်လိုခြင်းကို သတိပေးကာ သီလညွှန်ကြားချက်များလည်း ပါဝင်သည်။ ဖလရှရုတိ (phalaśruti) အရ၊ ယုံကြည်ဘက္တိဖြင့် အခန်းကို နားထောင်/ဖတ်ရွတ်သူသည် ပါပမှ လွတ်ကင်းပြီး ယမ၏ ဒုက္ခဒဏ်များကို ရှောင်လွှဲကာ ဗိဿဏု၏ လောကသို့ မြင့်တက်ရောက်နိုင်ကြောင်းနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 19
Veṅkaṭācala-Nityāvasthā, Ārohaṇa-Krama, and Pāpavināśana-Tīrtha Māhātmya (दर्शन-आरोहण-तीर्थमाहात्म्य)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝေṅကဋာစလ (Veṅkaṭācala) ကို အမြဲသန့်ရှင်းမြတ်နိုးရသော နယ်မြေအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ရေကန်၊ မြစ်၊ သမုဒ္ဒရာ၊ တောတောင်နှင့် အာရှရမ်များ မရေတွက်နိုင်အောင် ရှိပြီး ဝသိဋ္ဌ စသည့် ရှင်သန်သော ရှင်တော်များ၊ စိဒ္ဓ၊ စာရဏ၊ ကိန္နရ အဖွဲ့များ နေထိုင်ကြသည်။ ထိုတောင်ပေါ်တွင် ဗိṣṇုနှင့် လက္ခမီ၊ ဓရဏီ; ဗြဟ္မာနှင့် စာဝိတြီ၊ စရသွတီ; ရုဒ္ရ/ရှီဝနှင့် ပါရဝတီ; ဂဏေရှ၊ Ṣaṇmukha; အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝတားများ၊ ဂြိုဟ်ဒေဝတားများ၊ ဝစု၊ ပိတೃ၊ လောကပါလတို့ စုဝေးကာ အမြဲတမ်း ပူဇော်ပွဲတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဘုရားဖူးတက်ရမည့် အစီအစဉ်ကို သတ်မှတ်သည်။ ဘုရားဖူးသည် ဝေṅကဋာဒြိကို နှုတ်ဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန်နှင့် မာဓဝကို မြင်တွေ့ခွင့်ရပါရန် တောင်းပန်ပြီး သန့်ရှင်းသော မြေပြင်သို့ နူးညံ့သည့် ခြေလှမ်းဖြင့် တက်ရမည်။ စွာမိပုရှ္ကရိဏီတွင် ထိန်းသိမ်းစွာ ရေချိုးကာ ဘိုးဘွားပိတೃများအတွက် အနည်းငယ်ပင် ပိဏ္ဍဒါန ပူဇော်လျှင် သေပြီးနောက် အခြေအနေများကို မြှင့်တင်ပေးမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။ အဓိကမှာ ပာပဝိနာသန တီရ္ထ (Pāpavināśana) ၏ မဟာတ్మျ ဖြစ်သည်။ အမည်ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ဝမ်းတွင်းနေထိုင်ရသော ဒုက္ခကို ရှောင်ရှားစေပြီး၊ စွာမိတီရ္ထ၏ မြောက်ဘက်တွင် ရေချိုးလျှင် ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ တက်ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ရှင်တော်များ၏ မေးမြန်းမှုအပေါ် စူတက သင်ခန်းစာပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောသည်—ဟိမဝတ်အနီး ဗြဟ္မာအာရှရမ်တွင် ရှုဒြ ဒృဍဟမတိက အဆင့်မြင့် ရိတုအခမ်းအနားများကို လိုလားသော်လည်း ကုလပတိ ဗြာဟ္မဏက စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာ ငြင်းပယ်သည်။ ဒృဍဟမတိက တပသ္ယာလုပ်၍ ဘုရားဖူးအတွက် အထောက်အကူပြု အဆောက်အဦများ ဆောက်လုပ်ကာ ဘက္တိဖြင့် ဆက်လက်နေထိုင်သည်။ နောက်ပိုင်း ဆုမတိ ဗြာဟ္မဏက အချိန်ကြာကြာ ပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ဝေဒရိတုများကို သင်ပေးပြီး ပိတೃကမ္မများကို လုပ်ပေးရာမှ ဆုမတိသည် သေပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ဒုက္ခခံရကာ မွေးဖွားမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်သည်။ အဂஸ္တျက ကမ္မအကြောင်းရင်းကို ဖော်ထုတ်ပြီး ကုသနည်းတစ်ခုတည်း—ဝေṅကဋာစလ ပာပဝိနာသနတွင် သုံးရက် ရေချိုးခြင်း—ဟု ညွှန်ပြသည်။ ထိုရေချိုးခြင်းက ဗြဟ္မရာက္ခသ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးကာ အဖနှင့် သားတို့ သေချိန်တွင် မောက္ခရကြသည်။ ဒૃဍဟမတိသည် နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှုများကို ခံပြီးနောက် ငှက်အဖြစ် ပာပဝိနာသနတွင် သောက်ရေချိုးသဖြင့် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကာ ဒေဝယာဉ်ဖြင့် တက်ရောက်သွားသည်ဟု အဆုံးသတ်ကာ၊ ဤတီရ္ထ၏ သန့်စင်ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို ထပ်မံ အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 20
पापनाशनतीर्थमाहात्म्यं तथा भूमिदानप्रशंसा (Glory of Pāpanāśana Tīrtha and the Praise of Land-Donation)
သုတမုနိက ပာပနာရှန တီရ္ထ၏ “အပြစ်ဖျက်စွမ်းအား” ကို ဥပမာဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ဖြင့် မိတ်ဆက်သည်။ ပညာတတ်ဘရာဟ္မဏ ဘဒ္ရမတိသည် သီလကောင်းမွန်သော်လည်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကြောင့် လူမှုရေးအလေးမထားမှုနှင့် စိတ်ဒုက္ခကို ညည်းညူကာ အရင်းအမြစ်မရှိခြင်းက ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေကြောင်း ပြောဆိုသည်။ ပတိဝရတာဖြစ်သော ဇနီး ကာမိနီက ဗင်္ကဋာချလသို့ ဘုရားဖူးသွား၍ သင်္ကల్పဖြင့် ရေချိုးကာ သြရီနိဝါသကို ဆည်းကပ်ပြီး “ဘူဒာန” (မြေဒါန) ပြုရန် နာရဒ၏ သင်ကြားချက်နှင့် မိဘအမွေအနှစ်ကို ကိုးကားကာ အကြံပေးသည်။ အခန်းတွင် ဘူဒာနကို ဒာနအမျိုးမျိုးထဲမှ အမြင့်ဆုံးဟု စနစ်တကျ ချီးမွမ်းပြီး အခြားပူဇော်ဒါနများနှင့် တူညီသည့် အကျိုးဖလများကို ရေတွက်ပြသသည်။ သင့်တော်သူ (သရောတရိယ၊ အဟိတာဂ္နိ) ထံ ပေးလှူပါက အကြီးမားဆုံးအပြစ်များကိုပါ သန့်စင်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒါနရှင် စုဃိုးရှက ဘဒ္ရမတိအား တိုင်းတာထားသော မြေကွက်တစ်ကွက် ပေးလှူ၍ ယနာရ္ဒနအား အပ်နှံသည့် ကုသိုလ်ကြောင့် သေပြီးနောက် ကောင်းမွန်သော ဂတိကို ရရှိသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဘဒ္ရမတိသည် မိသားစုနှင့်အတူ ဗင်္ကဋာချလသို့ သွားကာ စွာမိ-ဆရသ်တွင် ရေချိုး၍ ဗင်္ကဋေရှဝရကို ဒർശနပြုကာ ပာပနာရှန တီရ္ထတွင် ဘူဒာနကို ပြီးမြောက်စေသည်။ အခမ်းအနား၏ အာနုဘော်ကြောင့် သင်္ခ-စက္က-ဂဒါကိုင်သော ဗိဿနု ပေါ်ထွန်းလာ၍ သူ၏ စတုတ္တိကို လက်ခံကာ လောကီကောင်းကျိုးနှင့် နောက်ဆုံးမုတ်ခ္ခကို အာမခံပေးပြီး သုတမုနိက တီရ္ထနှင့် ဒာန၏ မဟာတ္မကို ထပ်မံချီးမွမ်းကာ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 21
Ākāśagaṅgā-tīrtha Māhātmya and Bhāgavata-Lakṣaṇa (रामानुजतपः, वेंकटेशदर्शनम्, भागवतलक्षणानि)
ဤအধ্যာယတွင် သီရိ စူတမုနိက နိုင်မိသာရဏ္ယရှိ ရှင်ပညာရှိများအား မိန့်ကြားကာ အာကာသဂင်္ဂါ တီရ္ထ၏ မဟာတ္မနှင့် ဘာဂဝတလက္ခဏာများကို ဖော်ပြသည်။ ဝေဒသတ်တရားများကို ကျွမ်းကျင်၍ ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ ဝိုင်ခာနသ စည်းကမ်းနှင့် ကိုက်ညီသော ဗြာဟ္မဏ ရာမာနုဇသည် အာကာသဂင်္ဂါ ကမ်းပါးတွင် ရာသီအလိုက် တပသ်ကို ရှည်လျားစွာ ဆောင်ရွက်သည်—နွေရာသီတွင် ပဉ္စအဂ္နိ၊ မိုးရာသီတွင် မိုးရေခံ၍ နေထိုင်ခြင်း၊ ဆောင်းရာသီတွင် ရေထဲ၌ အနားယူခြင်း—နှင့်အတူ အဋ္ဌာက္ṣရ မန္တရဇပ၊ ဂျနာရ္ဒနကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် သမ္မာဓိပြုသည်။ ထို့နောက် ဝေင်္ကတေရှ/သရီနိဝာသ ဘုရားသခင်သည် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်၍ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သရီလက္ရှမီ တည်ရှိသည့် အလွန်မြတ်သော ရူပသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ နာရဒနှင့် ကောင်းကင်တေးဂီတ၊ ဒေဝပရိဝါရတို့ပါဝင်ပြီး ရာမာနုဇ၏ စတုတိကို လက်ခံကာ ဖက်လှုပ်၍ အလိုတော်ပေးသည်။ ရာမာနုဇက မပြတ်မလပ် ဘက္တိကို တောင်းခံပြီး ဒർശနသည် အမြင့်ဆုံး အောင်မြင်မှုဟု ချီးမွမ်းသည်။ ဘုရားသခင်က နာမနှင့် ဒർശန၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနုဘော်ကို အတည်ပြုသည်။ အဆုံးတွင် အာကာသဂင်္ဂါ၌ အကျိုးထူးသော ရေချိုးကာလကို သတ်မှတ်ပေးသည်—မေရှသင်္ကြာန္တိ၊ စိတ္ရာ နက္ခတ်နှင့် ပြည့်လမနေ့ တိုက်ဆိုင်သည့်အခါ—ထိုသို့ပြုလျှင် မပြန်လာရသော အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း မိန့်သည်။ ထို့ပြင် ဘာဂဝတကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် လက္ခဏာများကို ရှည်လျားစွာ ဖော်ပြကာ မဟာဘက္တတို့၏ သဘောတရား—အကြမ်းမဖက်၊ မနာလို၊ ထိန်းသိမ်းမှု၊ သစ္စာ၊ မိဘ၊ ဗြာဟ္မဏ၊ နွားတို့ကို ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ သာသနာကഥာ နားထောင်ခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်း၊ တီရ္ထယာတရာ၊ ရေ/အစားအစာ ဒါန၊ ဧကာဒသီ စောင့်ထိန်းခြင်း၊ ဟရိနာမကို ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ တုလသီကို ရိုသေခြင်းနှင့် ရေကန်၊ ရေတွင်း၊ ဥယျာဉ်၊ ဘုရားကျောင်း စသည့် လူထုအကျိုးပြု လုပ်ငန်းများကို ထောက်ပြသည်။ စူတက ဤကို ဝೃṣာဒြိ/ဝေင်္ကတဒြိရှိ ဝိယဒ္ဂင်္ဂါ၏ “ဥတ္တမ” မဟာတ္မဟု နိဂုံးချုပ်သည်။
Adhyaya 22
दानार्हसत्पात्रनिर्णयः तथा आकाशगंगामाहात्म्यम् (Eligibility for Worthy Recipients of Gifts and the Glory of Ākāśagaṅgā/Viyadgaṅgā)
ဤအধ্যာယတွင် ရှေးရိသီများက စူတာအား ဒါန (dāna) ပေးရာတွင် သင့်တော်သော လက်ခံသူနှင့် ပေးသင့်သည့် အချိန်/အခြေအနေတို့ကို မေးမြန်းသည်။ စူတာက ဘြာဟ္မဏကို ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ အဓိက လက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်သော်လည်း၊ စီလနှင့် ဝိနယရှိသူသာ လက်ခံသင့်ကြောင်း ကန့်သတ်ထားသည်။ ဝေဒ/ဓမ္မကို ရန်လိုသူ၊ လိမ်လည်သူ၊ အကြမ်းဖက်သူ၊ သန့်ရှင်းသော ဗေဒပညာကို ငွေကြေးအတွက် ရောင်းချသူ၊ အမြဲတမ်း တောင်းစားနေသူ စသည့် အမျိုးအစားများကို ရှည်လျားစွာ ဖယ်ရှားဖော်ပြပြီး ထိုသူများထံ ပေးသည့် ဒါနသည် niṣphala (အကျိုးမရှိ) ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် abhivādana (နှုတ်ဆက်ပူဇော်ခြင်း) ၏ စည်းကမ်းများကို ရှင်းပြကာ မသင့်တော်သည့် အခြေအနေများတွင် မပူဇော်သင့်ကြောင်းနှင့် စည်းကမ်းမလိုက်နာသော ပူဇော်ခြင်းက ယခင်က စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ကို လျော့နည်းစေနိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ဒုတိယပိုင်းတွင် Ākāśagaṅgā/Viyadgaṅgā ၏ မဟာတ္မိယကို နာရဒမှ စနတ်ကုမာရသို့ ပြောကြားသည့် အတွင်းဇာတ်လမ်းဖြင့် ဖော်ပြသည်။ သီလကောင်းသော ဘြာဟ္မဏ ပုဏ္ယရှီလသည် နှစ်စဉ် śrāddha ပြုလုပ်သော်လည်း မသင့်တော်သူဟု သတ်မှတ်ထားသော “vandhyāpati” (ကလေးမရနိုင်သော မိန်းမ၏ ခင်ပွန်း) ကို ပူဇော်ပွဲဆောင်အဖြစ် ခန့်ထားမိသည်။ ထိုအကျိုးဆက်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာသည် မြည်းမျက်နှာကဲ့သို့ (gārdabha-ānana) ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အဂස්တျကို ရှာဖွေရာ အဂස්တျက ပူဇော်ပွဲအမှားကို ဖော်ထုတ်ပြီး śrāddha ဖိတ်ကြားရာတွင် သားသမီးရှိ၍ ဝိနယပြည့်စုံသော အိမ်ထောင်ရှင် ဘြာဟ္မဏကို ရွေးချယ်ရန်၊ မရလျှင် နီးစပ်သော ဆွေမျိုး သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ရန် အကြံပြုသည်။ ထို့ပြင် ဝေင်ကဋာစလသို့ ဘုရားဖူးသွားကာ ပထမ Swāmipuṣkariṇī တွင် ရေချိုးပြီး နောက်တစ်ဆင့် tīrtha-vidhi အတိုင်း Viyadgaṅgā/Ākāśagaṅgā တွင် ရေချိုးရန် ကုသနည်းပေးသည်။ မှန်ကန်စွာ ရေချိုးလျှင် အပြစ်ဒဏ်ပျောက်ကင်း၍ မျက်နှာပုံသဏ္ဌာန် ချက်ချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်ကြောင်း ဆိုပြီး စူတာက သင်္ကြန်ပညာ၏ ဆက်လက်ပို့ဆောင်လာသည့် လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုကာ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 23
Cakratīrtha-māhātmya and Padmanābha’s Tapas; Sudarśana’s Protection (चक्रतीर्थमाहात्म्यं)
သုတက ရှင်တော်များအား Cakratīrtha ၏ တီရ္ထမဟာတ္မယကို သန့်စင်ခြင်းအဓိကထားသော သာသနာရေးအကြောင်းအရာအဖြစ် ဟောကြားသည်။ ဤတီရ္ထ၏ ဂုဏ်တော်ကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် အကျင့်ပျက်မလင်များ ပျောက်ကင်းကာ ဗိဿနု၏ လောကသို့ စိတ်ကို ဦးတည်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် စည်းကမ်းတကျ ဘြာဟ္မဏ-တပသီ Padmanābha သည် Cakrapuṣkariṇī ကန်အနားတွင် တပသ်ကို ရှည်လျားစွာ ပြုလုပ်သည်။ သူ၏ သစ္စာ၊ ကရုဏာ၊ ထိန်းချုပ်မှု၊ မကပ်ငြိမှုနှင့် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် မေတ္တာကောင်းမှုတို့ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုတပသ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်သည့် Śrīnivāsa/Veṅkaṭeśvara ပေါ်ထွန်းလာကာ ဘုရားဂုဏ်တော်များ—ကာကွယ်ရှင်၊ မလင်ဖယ်ရှားရှင်၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ သက်သေ၊ ဘက္တများ၏ ခိုလှုံရာ—ကို စာရင်းပြုသည့် စတုတိကို လက်ခံပြီး တီရ္ထအနီးတွင် အမြဲပူဇော်နေထိုင်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ နောက်ပိုင်း ရာက္ခသတစ်ကောင်က ရှင်ကို ခြိမ်းခြောက်သဖြင့် Padmanābha သည် ခိုလှုံမန်တရများဖြင့် ဘုရားထံ တောင်းပန်သည်။ ဗိဿနုက Sudarśana စက်ရကို မီးတောက်တောက်တောက်ဖြင့် ပို့လိုက်ရာ ရာက္ခသသည် ထွက်ပြေးပြီး နောက်ဆုံး သတ်ဖြတ်ခံရသည်။ Padmanābha သည် Sudarśana ကို ချီးမွမ်းကာ အမြဲကာကွယ်ပေးရန် တောင်းဆိုသဖြင့် Sudarśana က သတ္တဝါအကျိုးအတွက် Cakratīrtha တွင် အမြဲတည်နေမည်ဟု ပရသဒ်ပေးသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းသည် မောက္ခသို့ ဦးတည်ပြီး မျိုးဆက်များထိ သန့်စင်အကျိုး ပျံ့နှံ့သည်ဟု အဆုံးတွင် ထပ်မံအတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 24
सुन्दरगन्धर्वस्य शापः, राक्षसत्वनिवृत्तिः, चक्रतीर्थमाहात्म्यम् (Sundara Gandharva’s Curse, Release from Rākṣasa-form, and the Glory of Cakratīrtha)
ဤအধ্যာယတွင် ရှေးရိရှီများက ဝိષ્ણုကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သော ဗြာဟ္မဏကို ထိခိုက်စေသည့် ကြမ်းတမ်းသော ရာက္ခသအကြောင်းကို စူတာအား မေးမြန်းကြသည်။ စူတာက သီရင်္ဂ (Śrīraṅga) ကို ဝိုင်ကుంఠတူသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော နေရာဟု ဖော်ပြပြီး၊ ဘက္တများက သီရင်္ဂနာထ (Śrīraṅganātha) ကို ပူဇော်ကြသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်ပြောကြားသည်။ ဂန္ဓဗ္ဗ သုန္ဒရ (Sundara) သည် ရေကန်အနီး၌ မိန်းမများနှင့် မသင့်လျော်သော အပြုအမူများ ပြုလုပ်နေစဉ်၊ ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) သည် နေ့လယ်ကာလ ရိတုအတွက် ရောက်လာသည်။ မိန်းမများက ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်သော်လည်း သုန္ဒရက မဖုံးကွယ်သဖြင့် အရှက်မဲ့မှုကြောင့် ရာက္ခသဖြစ်စေမည့် ကျိန်စာကို ခံရသည်။ မိန်းမများက လူမှုသီလနှင့် သာသနာရေး ထိခိုက်မှုကို ထောက်ပြကာ ကရုဏာတောင်းလျှောက်ကြသော်လည်း ဝသိဋ္ဌက မိမိစကား၏ သစ္စာကို မဖျက်နိုင်ဟု ဆိုပြီး ကုစားလမ်းကို ပေးသည်။ ကျိန်စာသည် ၁၆ နှစ်သာ တည်မည်၊ ထို့နောက် ရာက္ခသရုပ်ဖြင့် လှည့်လည်နေသော သုန္ဒရသည် မင်္ဂလာရှိသော ဝင်္ကဋာဒြိ (Veṅkaṭādri) နှင့် စက္ကရတီရ္ထ (Cakratīrtha) သို့ ရောက်မည်။ ထိုနေရာ၌ ယောဂီ ပဒ္မနာဘ (Padmanābha) ရှိပြီး၊ ရာက္ခသက သူ့ကို တိုက်ခိုက်သည့်အခါ ဝိષ્ણု၏ စုဒർശန (Sudarśana) စက္ကရက ဗြာဟ္မဏကို ကာကွယ်ရန် လှုံ့ဆော်ခံရကာ ရာက္ခသ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်၍ သုန္ဒရကို နတ်ရုပ်သို့ ပြန်လည်လွတ်မြောက်စေပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပို့မည်ဟု ဆိုသည်။ အဖြစ်အပျက်သည် ထိုအတိုင်း ပြည့်စုံလာသည်။ သုန္ဒရသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရာက္ခသဖြစ်ကာ ၁၆ နှစ် လှည့်လည်ပြီး နောက်ဆုံး စက္ကရတီရ္ထ၌ ပဒ္မနာဘကို တိုက်ခိုက်သည်။ ယောဂီက ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ချီးမွမ်းသဖြင့် စုဒর্শန ရောက်လာကာ ရာက္ခသကို သတ်သည်။ သုန္ဒရသည် တောက်ပစွာ ပြန်လည်ရရှိပြီး စုဒর্শနကို ချီးမွမ်းကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်ရန်နှင့် ဝမ်းနည်းနေသော ဇနီးများထံ သွားရန် ခွင့်တောင်းသည်။ စုဒর্শနက ခွင့်ပြုသည်။ ထို့နောက် ပဒ္မနာဘက စက္ကရတီရ္ထ၌ စုဒর্শန အမြဲတည်နေစေ၍ အပြစ်ဖယ်ရှားခြင်း၊ မောက္ခရရှိခြင်းနှင့် ဘူတ၊ ပိသာစတို့ကဲ့သို့သော အကြောက်အလန့်မှ ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းလျှောက်သည်။ စူတာက ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် လူတို့၏ အပြစ်များ ပျောက်ကင်းပြီး တီရ္ထ၏ သန့်စင်မဟာတ్మကို ရှင်းလင်းပြောပြီးကြောင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 25
जाबालितीर्थमाहात्म्यवर्णनम् | The Glory of Jābāli Tīrtha (Jābālītīrtha Māhātmya)
အခန်း ၂၅ တွင် နိုင်မိရှာရဏ္ယရှိ ရှင်ရသေ့များအား သီရိ စူတ (Śrī Sūta) က တီရ္ထ-မာဟာတ္မယ အဖြစ် သက်သေပြောကြားသည်။ စူတက ဝင်္ကဋာဒြိ (Veṅkaṭādri) ပေါ်ရှိ «ဇာဘာလီ တီရ္ထ» (Jābālītīrtha) သည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော သန့်ရှင်းရာနေရာဟု ကြေညာသည်။ ရသေ့များက ဒုရာစာရ (Durācāra) ဟူသောသူနှင့် သူ၏ အပြစ်အကြောင်းကို မေးမြန်းကြသည်။ စူတ၏ ပြောကြားချက်အရ ဒုရာစာရသည် ကာဝေရီမြစ်အနီးနေသော ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မဟာပာတကင် (mahāpātaka) များ—ဘြာဟ္မဏသတ်သူ၊ အရက်သောက်သူ၊ ခိုးသူ၊ ဆရာ၏အိပ်ရာကို လွန်ကျူးသူ စသည်—နှင့် ကြာရှည်ပေါင်းသင်းနေခဲ့သည်။ စာတမ်းတွင် အညစ်အကြေးကူးစက်မှုကို အဆင့်လိုက်ဖော်ပြ၍ အတူနေခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ အတူစားခြင်း၊ အတူအိပ်ခြင်းတို့ကြောင့် «ဘြာဟ္မဏဖြစ်မှု» သည် တဖြည်းဖြည်းလျော့နည်းကာ နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်တူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒုရာစာရသည် ဝေတားလ (vetāla) တစ်ကောင်၏ အုပ်စိုးမှုခံရ၍ လှည့်လည်သွားလာရသည်။ ကျန်ရှိသေးသော ကုသိုလ်နှင့် ဘုရားကံတော်ကြောင့် ဝင်္ကဋာဒြိသို့ ရောက်လာပြီး ဇာဘာလီတီရ္ထတွင် ရေချိုးချိန်တွင် ဝေတားလနှင့် အပြစ်တို့ ချက်ချင်းလွတ်ကင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရသေ့ ဇာဘာလီ (Jābāli) ထံသို့ သွားရောက်မေးမြန်းရာ ဇာဘာလီက ဝေတားလသည် ယခင်က ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သေဆုံးနေ့တွင် ပြုလုပ်ရမည့် ပာရ္ဝဏ-ရှ္ရာဒ္ဓ (pārvaṇa-śrāddha) ကို မပြုလုပ်သဖြင့် ဘိုးဘွားများ၏ ကျိန်စာခံကာ ဝေတားလဖြစ်သွားသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ ဇာဘာလီတီရ္ထတွင် ရေချိုးခြင်းက ထိုဝေတားလကိုပါ ဝိෂ္ဏုလောက (Viṣṇuloka) သို့ လွတ်မြောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ မိဘကွယ်လွန်ပြီးနောက် ရှ္ရာဒ္ဓကို လျစ်လျူရှုလျှင် ဝေတားလအဖြစ်ကျရောက်ပြီး နောက်တဖန် နရကသို့ ကျရောက်မည်ဟု သင်ခန်းစာပေးသည်။ အဆုံးတွင် ရေချိုးခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် ပြန်လည်ဖြေရှင်းခက်သော အပြစ်များကိုပါ ဖယ်ရှားနိုင်ပြီး ဤအကြောင်းကို နားထောင်ခြင်းကလည်း အပြစ်ကင်းစေသည်ဟု ဖလရှရုတိအဖြစ် အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 26
Ghōṇa-tīrtha (Tumburu-tīrtha) Māhātmya and the Tumburu Gandharva Narrative
အခန်း ၂၆ တွင် Ghōṇa-tīrtha ၏ အလွန်ထူးကဲသော သန့်စင်ပေးနိုင်စွမ်းကို စူတာမဟာမုနိက ကြေညာသည်။ အထူးကောင်းမြတ်သည့် အချိန်ကာလအဖြစ် Uttarā-Phālgunī နက္ခတ်နှင့် လပြည့်လင်းပတ် (śukla pakṣa) တိုက်ဆိုင်ပြီး နေမင်းသည် Mīna ရာသီသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါကို ဖော်ပြကာ ထိုအချိန်တွင် ဂင်္ဂါစသည့် တီရ္ထကြီးများက ဤနေရာတွင် စုပေါင်းလာသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မ-ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ သတိပေးချက်တစ်ရပ်အဖြစ် Ghōṇa-tīrtha တွင် ရေချိုးခြင်းကို လျစ်လျူရှုသူများကို လူမှုနှင့် ရိုးရာအပြစ်ကြီးများ စာရင်းဖြင့် ဖော်ညွှန်းကာ ဘုရားဖူးတာဝန်နှင့် နောင်တရခြင်း၏ အကြောင်းတရားကို ခိုင်မာစေသည်။ ထို့ပြင် ပြန်လည်ကယ်တင်ခြင်းအနေနှင့် ရေချိုးခြင်း၊ ရေသောက်ခြင်းနှင့် တီရ္ထကို ဆည်းကပ်ခြင်းတို့ဖြင့် အပြစ်အမျိုးမျိုးကို သန့်စင်နိုင်ကြောင်း ကျယ်ပြန့်စွာ ဖော်ပြသည်။ အတွင်းက ပုံပြင် (itihāsa) သည် Tumburu-tīrtha ဟူသော အမည်၏ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည်။ Devala က Gārgya ထံ Tumburu ဂန္ဓဗ္ဗသည် အိမ်တွင်းပဋိပက္ခကြောင့် ကျိန်စာခံရပြီးနောက် ဤတီရ္ထတွင် ရေချိုးကာ Veṅkaṭeśvara ကို ပူဇော်သဖြင့် Viṣṇuloka သို့ ရောက်ကြောင်း ပြောသည်။ ကျိန်စာခံ ဇနီးသည် ပိပ္ပလ သစ်ပင်အပေါက်တွင် ဖားအဖြစ် နေထိုင်ရပြီး Agastya ရောက်လာကာ pativratā-dharma ကို သင်ကြား၍ ပြန်လည်ကယ်တင်ပေးသည်။ နိဂုံး phalaśruti တွင် Paurṇamāsī နေ့ ရေချိုးခြင်းသည် တန်ခိုးကြီးသော ဒါနနှင့် ယဇ်ပူဇော်မှုများနှင့် တူညီသည့် အကျိုးကို ပေးပြီး အခန်းကို နားထောင်ခြင်းသည် Vājapeya တူသော ပုဏ္ဏားကောင်းကျိုးနှင့် အမြဲတမ်း Viṣṇuloka ကို ရစေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 27
Veṅkaṭācala as the Basis of All Tīrthas: Tīrtha-Enumeration, Auspicious Bathing Times, and the Merit of Purāṇa-Śravaṇa
အဓ್ಯಾಯ ၂၇ တွင် ရှင်တော်များက စူတာအား ဝေṅကဋာဒြိ (Veṅkaṭādri) သည် «မဟာပုဏ္ဏတောင်» ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုတောင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထများ၏ အဆင့်လိုက်အရေအတွက်—စုစုပေါင်း၊ အဓိကတီရ္ထများ၊ ထို့ပြင် ဓမ္မသို့ လိုလားစိတ်၊ ဉာဏ်၊ ဘက္တိ-ဝိရာဂျ၊ မောက္ခကို ပေးနိုင်သော တီရ္ထများ—ကို တိတိကျကျ မေးမြန်းကြသည်။ စူတာက စနစ်တကျ ဖြေကြား၍ တီရ္ထစုစုပေါင်းသည် အလွန်ကြီးမားပြီး «အဓိက» ဟု သတ်မှတ်ထားသော အနည်းငယ်သော အုပ်စုရှိကြောင်း၊ ထို့နောက် သီလနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အကျိုးရလဒ်အလိုက် အမျိုးအစားခွဲကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အဓ್ಯಾಯသည် ဝေṅကဋာစလ၏ ထိပ်တန်းတွင် မောက္ခနှင့် ဆက်နွယ်သော တီရ္ထများအတွက် ဘုရားဖူးပြက္ခဒိန်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ Svāmipuṣkariṇī, Viyadgaṅgā, Pāpavināśana, Pāṇḍutīrtha, Kumāradhārikā, Tuṃboṣṭīrtha တို့ကို အမည်တပ်ကာ Kumbha-māsa တွင် Maghā-yoga၊ Ravi သည် Mīna တွင် ရှိချိန်၊ Meṣa-saṅkrama နှင့် Citrā၊ Ravi သည် Vṛṣabha တွင် ရှိပြီး Dvādaśī/Harivāsara နှင့် ကိုက်ညီချိန်၊ Dhanuḥ-māsa ၏ Dvādaśī မနက်အရုဏ်ချိန် စသည့် အချိန်ညွှန်ကြားချက်များကို ဖော်ပြသည်။ အချိန်တိုင်းတွင် ရာဇယဇ္ဈာနှင့် တူညီသော အကျိုး၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားခြင်း၊ အပြစ်ပယ်ဖျက်ခြင်း၊ မောက္ခရခြင်းတို့ကို ကတိပြုကာ ဒါနစည်းကမ်းများ—ရွှေ၊ နွားဒါန၊ Śālagrāma-śilā ပူဇော်ဒါန၊ ကိုယ်စွမ်းအလိုက် ပေးကမ်းခြင်း—ကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေရာအခြေပြု ပူဇော်ပွဲမှ သယ်ဆောင်နိုင်သော အကျင့်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကလိယုဂတွင် ဗိဿ္ဏု၏ ပုရာဏဇာတ်တော်ကို နားထောင်ခြင်းသည် အထူးထိရောက်ကြောင်း၊ အာရုံစိုက်၍ ခဏနားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ယဇ္ဈာနှင့် ဒါနတို့၏ စုပေါင်းအကျိုးနှင့် တူကြောင်း၊ nāma-saṅkīrtana နှင့် တွဲဖက်သင့်ကြောင်း ချီးမြှောက်သည်။ ထို့ပြင် ပုရာဏဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့အတွက် သီလညွှန်ကြားချက်များ—ဖတ်သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ဖတ်ရာနေရာသင့်တော်မှု၊ နားထောင်ရာ အနေအထားနှင့် အကျင့်အကြံ၊ မလေးစားခြင်း/အနှောင့်အယှက်/အာရုံမစိုက်ခြင်းတို့၏ အနုတ်လက္ခဏာ—ကို သတ်မှတ်ပြီး ရှင်တော်များက စူတာကို ဂုဏ်ပြုကာ သင်ခန်းစာကို ဝမ်းမြောက်လက်ခံခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 28
कटाहतीर्थमाहात्म्यम् (Kataha Tīrtha Māhātmya) — Glory and Ritual Use of Kataha Tīrtha
ဤအဓ್ಯಾಯသည် Śrīveṅkaṭācala ရှိ Kaṭāhatīrtha ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကို မျိုးစုံသောအသံများဖြင့် သဘောတရားဆွေးနွေးသည့် အခန်းဖြစ်သည်။ ရှင်ရသီများက လောကသုံးပါးအနှံ့ ထင်ရှားသော ဤတီရ္ထ၏ ဂုဏ်သတင်းကို မေးမြန်းကြပြီး နာရဒမုနိကို အာဏာရှိသက်သေတော်အဖြစ် ခေါ်ယူသည်။ ထို့ပြင် မဟာဒေဝတော်တောင် ဤတီရ္ထ၏ အပြည့်အဝ ဂုဏ်အာနုဘော်ကို သိတော်မူကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။ ဂင်္ဂါစသည့် သန့်ရှင်းမြစ်များနှင့် တီရ္ထများသည်ပင် သန့်စင်ရန် Kaṭāhatīrtha သို့ လာရောက်အနားယူကြသည်ဟု ဖော်ပြကာ သန့်ရှင်းမှုအဆင့်အတန်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဤဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းခြင်းကို arthavāda (အလွန်အကျွံချီးမွမ်းစကား) ဟု လျှော့တွက်မိခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ သတိပေးထားပြီး သံသယသည် ဝိညာဉ်ရေးအန္တရာယ်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရေသောက်နည်း (pāna-krama) ကို သင်ကြားရာတွင် aṣṭākṣara မန္တရ သို့မဟုတ် ဗိṣṇု၏ နာမတော်များ (သုံးမျိုးနာမခေါ်ခြင်းအပါအဝင်) ဖြင့် သောက်ရန် အကြံပြုသည်။ မန္တရမပါဘဲ သောက်လျှင် အပြစ်ဝန်ခံပဋိညာဉ်စကားဖြင့် ပြန်လည်သန့်စင်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဥပမာတစ်ပုဒ်အဖြစ် ဘရာဟ္မဏ Keśava သည် အကျင့်ပျက်နှင့် အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် ကျဆုံးကာ brahmahatyā အပြစ်ကို ခံယူပြီး အပြစ်သည် လူရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် လိုက်လံနှောင့်ယှက်သည်။ Bharadvāja ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် Svāmipuṣkariṇī တွင် ရေချိုး၊ Varāha ကို ပူဇော်၊ Śrīnिवāsa/Veṅkaṭeśa ကို ဒർശနပြု၊ Kaṭāhatīrtha ရေကို သောက်သဖြင့် brahmahatyā ပျောက်ကင်းသွားပြီး Veṅkaṭeśa တော်က တရားဝင်အတည်ပြုတော်မူသည်။ အဆုံးတွင် ဤကഥာသည် itihāsa အထောက်အထားရှိ၍ သစ္စာဖြင့် ဆက်လက်လက်ဆင့်ကမ်းလာကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 29
अर्जुनस्य तीर्थयात्रा-प्रसङ्गः तथा सुवर्णमुखरी-वेङ्कटाचल-प्राप्तिः (Arjuna’s Pilgrimage Prelude and Arrival at Suvarṇamukharī and Veṅkaṭācala)
ဤအধ্যာယတွင် ရှင်တော်များက သုဝဏ္ဏမုခရီ မြစ်နှင့် ထိုမြစ်နှင့်ဆက်စပ်သော တီရ္ထကွန်ပလက်စ်၏ မူလအစနှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပိုမိုအသေးစိတ် မေးမြန်းကြသည်။ စူတက မင်္ဂလာပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် ဘာရဒ္ဝာဇ ရှင်တော်၏ အကြောင်းပြောကြားချက်အဖြစ် တင်ပြကာ မဟာကဗျာဆန်သော ဇာတ်ကြောင်းသို့ ကူးပြောင်းသည်—ပဏ္ဍဝများ အိန္ဒြပရസ്ഥ၌ နေထိုင်ခြင်းနှင့် ဒြောပဒီနှင့်ပတ်သက်သော အိမ်တွင်းဝရတစည်းကမ်းကို ဖော်ပြသည်။ စည်းကမ်းအရ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးက အခြားညီအစ်ကို၏ အိမ်တွင်း၌ ဒြောပဒီကို တွေ့မိပါက တစ်နှစ်ကြာ တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) ထွက်ရမည်။ ထို့နောက် မြို့တွင်းဖြစ်ရပ်တစ်ခုတွင် အာర్జုနက ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ ခိုးယူခံရသော နွားကို ပြန်လည်ရယူပေးရန် လက်နက်အိမ်သို့ ဝင်ရပြီး ထိုနေရာတွင် ဒြောပဒီနှင့် ယုဓိဋ္ဌိရ ရှိနေသဖြင့် ဝရတ၏ အကျိုးဆက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဓမ္မဆွေးနွေးမှုတွင် ယုဓိဋ္ဌိရက ဗြာဟ္မဏကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာကို ထိန်းသိမ်းခြင်းကြောင့် အကျင့်သည် ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း ဆိုသည်။ အာర్జုနကတော့ ဝရတ၏ သစ္စာတည်မြဲမှုကို မထိခိုက်စေရန် မဖြစ်မနေ လိုက်နာရမည်ဟု တင်းကျပ်စွာ ထောက်ပြကာ နာမည်ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သီလကျင့်ဝတ် မပျက်စီးစေရန် အရေးကြီးကြောင်း ပြောသည်။ ရာဇာ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အာర్జုနသည် အဖော်အပါနှင့် အရင်းအမြစ်များယူ၍ ဂင်္ဂါ၊ ပရယာဂ၊ ကာရှိ၊ တောင်ပိုင်းသမုဒ္ဒရာ၊ ပူရီ/ပုရုရှိုတ္တမ၊ စിംဟာချလ၊ ဂోదာဝရီ စသည့် တီရ္ထများကို လှည့်လည်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သြရီပရဝတနှင့် ဝေင်္ကဋာချလသို့ ရောက်သည်။ ထိုတောင်ထိပ်တွင် ဟရီကို ပူဇော်ကာ အဂස්တျ (အိုးမှ မွေးဖွားသော ရှင်တော်) က ယူဆောင်လာသည်ဟု ဖော်ပြသော သုဝဏ္ဏမုခရီ မြစ်ကို မြင်တွေ့၍ မြစ်၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို တပသီအာဏာဖြင့် ချိတ်ဆက်ပြသသည်။
Adhyaya 30
सुवर्णमुखरीवर्णनम् — Description of the Suvarṇamukharī and Arjuna’s visits to Kālahastīśvara and Bharadvāja’s āśrama
ဤအধ্যာယတွင် စူတ၏ဖရိမ်အတွင်းမှ စုဝဏ္ဏမုခရီ (Suvarṇamukharī) မြစ်ကို ကဗျာဆန်စွာ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့်တကွ ဖော်ပြသည်။ အေးမြသောလေညင်း၊ လှိုင်းလက်ခတ်သံ၊ ကြာပန်းများ၊ ရေငှက်များနှင့် တီရ္ထအာဝါသ၏ သန့်ရှင်းသဘောကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ လယ်ယာကို ပျိုးထောင်ကာ တပသီတို့၏ အာရှရမ်များကို ထောက်ပံ့သော သန့်ရှင်းသော အင်အားအဖြစ် မြစ်ကို ချီးမြှောက်ထားသည်။ ထို့နောက် အာర్జုနသည် ကာလာဟස්တီ (Kālahastī) နှင့် ဆက်နွယ်သည့် ထင်ရှားသော တောင်ကို မြင်ကာ မြစ်တွင် ရေချိုးပြီး ကာလာဟස්တီဣශ්ဝရ (Śiva) ကို ဒർശနနှင့် ပူဇော်ကန်တော့၍ ကုသိုလ်ကံကောင်း၏ ပြည့်စုံမှုကို ခံစားရသည်။ သူသည် ဒေသအနှံ့ လျှောက်လှမ်းရာတွင် စိဒ္ဓများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ယောဂီများ၊ တိတ်ဆိတ်သော အာရှရမ်များနှင့် စည်းကမ်းတကျ မုနိအသိုင်းအဝိုင်းများကို တွေ့မြင်ကာ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သာသနာကျင့်စဉ်တို့ အပြန်အလှန် အားပေးနေကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အာర్జုနသည် ဘာရဒ္ဝာဇ (Bharadvāja) ၏ အာရှရမ်သို့ ချဉ်းကပ်ရာတွင် သစ်တောအုပ်စုများ၊ ပန်းပွင့်သစ်ပင်များ၊ ငှက်သံများနှင့် တိတ်ဆိတ်သော ရေကန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဘာရဒ္ဝာဇသည် အာర్జုနကို အရ္ဃျ၊ ထိုင်ခုံပေးခြင်း၊ ကျန်းမာရေးမေးမြန်းခြင်းတို့ဖြင့် ဧည့်ခံကာ ဆန္ဒပြည့်နွားကို သတိရစေ၍ အစားအစာကို ပေးစွမ်းစေသည်။ အဆုံးတွင် အာర్జုနသည် မြစ်၏ အံ့ဩဖွယ် မူလနှင့် အာနုဘော်ကို သိလိုစိတ်ထက်သန်လာပြီး နောက်တစ်ခန်း၏ ရှင်းလင်းချက်သို့ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။
Adhyaya 31
अर्जुन–भरद्वाजसंवादः । अगस्त्यदक्षिणगमनं च (Arjuna–Bhāradvāja Dialogue and Agastya’s Southward Journey)
ဤအধ্যာယသည် ပုရာဏဇာတ်ကြောင်းဘောင်ဖြင့် စတင်သည်။ ညနေဝတ်ပြုမှုများကို ပြီးစီးပြီးနောက် အာర్జုနသည် ရှင်ဘရဒ္ဝါဇာထံသို့ လေးစားစွာ ချဉ်းကပ်ကာ မဟာမြစ်တစ်စင်း၏ မူလအကြောင်းနှင့် ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းတို့မှ ရရှိသော ကုသိုလ်အကျိုးကို မေးမြန်းသည်။ ဘရဒ္ဝါဇာသည် အာర్జုန၏ သီလဂုဏ်နှင့် မျိုးရိုးဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းကာ အပြစ်မှ ဖြစ်ပေါ်သော ဒုက္ခကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်လျှင် သက်သာစေသော “ဒေဝကထာ” သန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထို့နောက် ကထာသည် ရှင်ကရာ (မဟာဒေဝ) ၏ မင်္ဂလာပွဲနှင့် ဆက်နွယ်သည့် ကမ္ဘာဗေဒ–ပူဇော်ပွဲ အဖြစ်အပျက်သို့ ပြောင်းလဲသည်။ သတ္တဝါများနှင့် ဒေဝတားများ စုဝေးအောင်ပွဲခံရာတွင် မြေကြီးသည် အလေးချိန်တင်ကာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်။ မဟာဒေဝသည် မညီမျှမှုကို မြင်၍ ကမ္ဘာကာကွယ်ရေးအတွက် အာရုံစိုက်သော ဒေဝဓာတ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသည့် ရှင်အဂஸတျကို တောင်ဘက်သို့ သွားကာ ညီမျှမှု ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ အဂஸတျသည် ဝိန္ဓျတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသဖြင့် မြေကြီးသည် ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံသားများက ချီးမွမ်းကြသည်။ ထို့နောက် အဂஸတျသည် တည်ဆောက်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပသော နေမင်းတစ်လုံးလို ရောင်လင်းသည့် မြင့်မြတ်သော တောင်တစ်လုံးကို မြင်ကာ တက်ရောက်သည်။ သူသည် မြောက်ဘက်ကမ်းရှိ လှပသော ရေကန်အနီးတွင် အာရှရမ်တည်ထောင်ပြီး ပိတೃများ၊ ဒေဝတားများ၊ ရှင်များနှင့် ဝါစ্তুဒေဝတားများကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ကန်တော့သည်။ ဤအধ্যာယသည် မေးမြန်း–ဖြေကြားပုံစံ၊ သန့်ရှင်းရာဒေသ၏ မူလအကြောင်းနှင့် ကမ္ဘာတည်ငြိမ်စေသော တပသ်ကျင့်စဉ်၏ သီလမော်ဒယ်ကို ပေါင်းစည်းဖော်ပြသည်။
Adhyaya 32
सुवर्णमुखरी-नदी-प्रवर्तनम् (The Manifestation and Course-Setting of the Suvarṇamukharī River)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် မြစ်မရှိသောဒေသ၌ သတ္တဝါတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် မြစ်တစ်စင်းကို ဘာသာရေးအကြောင်းပြချက်ဖြင့် မည်သို့တည်ထောင်သနည်းကို ရှင်းလင်းပြောဆိုသည်။ ဘာရဒ္ဝါဇာက အဂஸ္တျာသည် မနက်ခင်းကိစ္စများနှင့် ပူဇော်ပွဲများ ပြီးနောက် မမြင်ရသော ကောင်းကင်အသံ (ākāśavāṇī) ကို ကြားရသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအသံက “မြစ်မရှိသောမြေသည် ယဇ္ဈာနှင့် ယဉ်ကျေးမှု၏ တောက်ပမှု မပြည့်စုံ” ဟုဆိုကာ အပြစ်ဒုက္ခနက်ရှိုင်းမှုမှ ပေါက်ဖွားသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးမည့် ကောင်းမြတ်သော မြစ်ကို စတင်စေလိုကြောင်း တိုက်တွန်းသည်။ အဂஸ္တျာသည် စုဝေးနေသော ရှင်သန်ပညာရှိများနှင့် တိုင်ပင်ရာ၌ သူ၏ အံ့ဩဖွယ် လုပ်ရပ်များကို ချီးမွမ်းကြပြီး ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်စေရန် မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို ပေါ်ထွန်းစေပါရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ထို့နောက် အဂஸ္တျာသည် ရာသီအခက်အခဲများအတွင်း စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာ တပဿာပြုရာမှ ကမ္ဘာလောကတုန်လှုပ်မှု ဖြစ်ပေါ်ကာ သတ္တဝါတို့ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ဒေဝတော်များသည် ဘြဟ္မာထံ အကူအညီတောင်းရာ ဘြဟ္မာသည် အဂஸ္တျာ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာ၍ အလိုတော်ပေးကာ ဆုတောင်းကို နားထောင်သည်။ အဂஸ္တျာက မြေဒေသကို သန့်ရှင်းကာကွယ်ရန် မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို တောင်းဆိုသဖြင့် ဘြဟ္မာသည် ဂင်္ဂါကို ခေါ်ယူပြီး သူမ၏ အစိတ်အပိုင်း (svāṃśa) ဖြင့် ဆင်းသက်ကာ လူထုကို သန့်စင်စေမည့် မြစ်ဖြစ်လာရန် အမိန့်ပေးသည်။ ဂင်္ဂါသည် မိမိအပိုင်းမှ မွေးဖွားသော တောက်ပသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြသ၍ ကတိပြုသည်။ အဂஸ္တျာက လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြပြီး တောင်ထိပ်မှ စတင်ကာ လိုလားသည့် လမ်းအတိုင်း မြစ်ရုပ်ကို ဦးဆောင်သွားရာမှ သုဝဏ္ဏမုခရီမြစ်၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှု အခြေခံဇာတ်ကြောင်းကို တည်ထောင်ပေးသည်။
Adhyaya 33
सुवर्णमुखरीप्रभावप्रशंसा (Praise of the Efficacy of the Suvarṇamukharī River)
အခန်း ၃၃ တွင် Veṅkaṭācalamāhātmya အတွင်းရှိ သုဝဏ္ဏမုခရီ မြစ်၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံ၊ အမည်ပေးခြင်းနှင့် အခမ်းအနား-သီအိုလောဂျီဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြသည်။ ဘာရဒ္ဝါဇက သက္ကရာ (Śakra) ဦးဆောင်သော ဒေဝတော်များနှင့် ရှင်တော်များ၊ siddha၊ cāraṇa၊ gandharva တို့၏ အစုအဝေးက အဂஸ္တျာနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော မြစ်ကို ချီးမွမ်းကြောင်း ပြောပြသည်။ ဝါယုက မြစ်၏ မူလနှင့် ကျော်ကြားမှုကို ရှင်းလင်းကာ အဂஸ္တျာက မြေပြင်သို့ ဆောင်ယူလာပြီး “သုဝဏ္ဏမုခရီ” ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကာ မြစ်များအနက် အထက်မြတ်၍ ဝတ်ပြုထိုက်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် māhātmya ကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖော်ထုတ်သည်—သတိရခြင်း (smaraṇa) နှင့် ရေချိုးခြင်း (snāna) သည် အပြစ်ကို ဖျက်စီးပြီး၊ အရိုးအမှုန်များကို မြစ်ထဲသို့ မြှုပ်နှံခြင်းက အထက်သို့ တက်ရောက်ရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်ကာ၊ ကမ်းပါးပေါ်တွင် ပြုလုပ်သော ကုသိုလ်ကံများ၏ အကျိုးကို များပြားစေသည်။ phalaśruti တွင် ကျန်းမာရေး၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားခြင်း၊ ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲများနှင့် ဂြိုဟ်ကြတ်ခြင်း၊ saṅkrānti စသည့် ကာလသတ်မှတ် အခမ်းအနားများ၏ အကျိုးကို စာရင်းပြုထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဂஸ္တျာ တက်ရောက်သည့်နေ့နှင့် ဆက်နွယ်သော နှစ်စဉ်ဝတ်ကို သတ်မှတ်ကာ ရွှေအဂஸ္တျာရုပ်တု ပြုလုပ်လှူဒါန်း၍ ပူဇော်ကာ ဘရဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးပြီး အပ်နှံသော် စုဆောင်းထားသော အပြစ်အနာအဆာများမှ လွတ်မြောက်၍ ရေရှည်သော ဓမ္မအကျိုးကို ရရှိမည်ဟု ကတိပြုသည်။
Adhyaya 34
अगस्त्यतीर्थ–अगस्त्येश्वरप्रभावः; देवर्षिपितृतीर्थमाहात्म्यम्; सुवर्णमुखरी–वेणासङ्गमः; व्याघ्रपदासङ्गमः; शङ्खतीर्थवर्णनम् (Agastya Tīrtha and Agastyeśvara; Deva–Ṛṣi–Pitṛ Tīrthas; River Confluences; Śaṅkha Tīrtha)
ဤအধ্যာယသည် မေးမြန်းခြင်းနှင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်–ပူဇော်ရေးဆိုင်ရာ ဖြေကြားချက်ပုံစံဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ အာర్జုနက မြစ်တလျှောက်ရှိ တီရ္ထများ၊ မြစ်ဆုံရာများနှင့် ထိုနေရာများတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ဆက်လက်ကြားလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ ဘာရဒ္ဝာဇက အဂஸ္တျ တီရ္ထမှ စ၍ အစဉ်လိုက်ရှင်းပြပြီး၊ အပြစ်ကြီးများကိုပါ သန့်စင်ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် အဂஸ္တျက တည်ထောင်ထားသော လိင်္ဂဖြစ်သည့် အဂஸ္တျေရှ္ဝရကို မိတ်ဆက်ကာ မြစ်ရေချိုးပြီး ပူဇော်လျှင် ယဇ္ဉာကြီးများနှင့် တန်တူသော ပုဏ္ဏာရရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်တစ်ပိုင်းတွင် မကရ (Makara) သို့ နေဝင်ပြောင်းချိန်နှင့် ဆက်စပ်သော မင်္ဂလာရေချိုးကာလကို မှတ်သားပေးပြီး ထိုရာသီတွင် အဂஸ္တျေရှ္ဝရ ဒർശနကို ပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝ–ရ္ဋိ–ပိတೃ တီရ္ထ သုံးခုကို ဖော်ပြကာ ရေချိုးခြင်းနှင့် တရ္ပဏကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်လျှင် ऋṇa-traya ဟုခေါ်သော “အကြွေးသုံးပါး” ကို ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် မြစ်စီးဆင်းမှုနှင့် ဆုံရာများကို မြေပုံဆန်ဆန် ဖော်ပြပြီး၊ စုဝဏ္ဏမုခရီနှင့် ဝေဏာ ဆုံရာ၊ ထို့နောက် စုဝဏ္ဏမုခရီနှင့် ဝျာဃ္ရပဒါ ဆုံရာတို့ကို ပုဏ္ဏာတိုးပွားစေသော နေရာများအဖြစ် ချီးမွမ်းသည်။ အဆုံးတွင် သင်္ခ တီရ္ထနှင့် သင်္ခမုနိ တည်ထောင်သော သင်္ခေရှ္ဝရကို မိတ်ဆက်ကာ ဒർശန၊ स्नာန၊ ပာန (ပူဇော်ရေးရေသောက်ခြင်း) တို့၏ ပေါင်းစည်းအာနိသင်ဖြင့် ဝೃಷභာචလ ဒေသသို့ ချဉ်းကပ်သည့် ဘက္တိခရီးစဉ်အဖြစ် အလေးပေးထားသည်။
Adhyaya 35
सुवर्णमुखरी–कल्यानदीसंगमः, वेंकटाचलवर्णनम्, नारायणमाहात्म्यं च (Suvarṇamukharī–Kalyā Saṅgama, Description of Veṅkaṭācala, and the Greatness of Nārāyaṇa)
အခန်း ၃၅ သည် အပိုင်းသုံးခုဖြင့် ဆက်စပ်တင်ပြထားသည်။ (၁) တီရ္ထ-မြေပြင်ဖော်ပြချက်တွင် ဘာရဒ္ဝါဇက သုဝဏ္ဏမုခရီ (Suvarṇamukharī) မြစ်သည် သန့်ရှင်းသော ကလျာ (Kalyā) မြစ်နှင့် ဆုံရာကို အလွန်သန့်စင်စေသော သံဂမအဖြစ် ချီးမွမ်းသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းသည် ယဇ္ဉာကြီးများ၏ အကျိုးတရားကို ရရှိစေပြီး၊ သံဂမ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အဘိသေကဆိုင်ရာ သန့်စင်ခြင်းကြောင့် ဘြဟ္မဟတ္ယာမျိုး အပြစ်ကြီးများကိုပါ လျော့နည်းစေသည်ဟု ဆိုသည်။ (၂) ထို့နောက် ဝေင်္ကဋာချလ (Veṅkaṭācala) တောင်၏ တည်နေရာနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို “တီရ္ထအားလုံး၏ ခိုလှုံရာ” နှင့် ဝရာဟ-က்ஷೇತ್ರ (Varāha-kṣetra) ဟူ၍ ဖော်ပြသည်။ အချျုတ (Acyuta) ဗိဿနုသည် သရီ (Śrī) နှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ပြီး၊ စိဒ္ဓများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ရှင်တော်များနှင့် လူသားများက ဘုရားကို ဝတ်ပြုဆည်းကပ်ကြသည်။ ဝေင်္ကဋာဒြိ ဘုရားကို သတိရခြင်းသည် အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားကာ မပျက်မယွင်းသော အခြေအနေသို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ (၃) အာర్జုန၏ “ဘုရားပေါ်ထွန်းပုံ” နှင့် “ဘုဂ္ဂတိ–မုဂ္ဂတိ” ပေးအပ်ခြင်းအကြောင်း မေးခွန်းများကြောင့် ဘာရဒ္ဝါဇက နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ၏ အထွတ်အမြတ်ဖြစ်မှု၊ နာမတော်များနှင့် တူညီညွတ်မှုများ၊ လေးမျိုးသော ပေါ်ထွန်းစဉ် (emanation) စနစ်၊ မန္တရအခြေပြု စည်းကမ်းကျင့်စဉ်နှင့် ကမ္ဘာဖွဲ့စည်းပုံကို ရှင်းလင်းသည်။ ဘုရား၏ ကိုယ်တော်မှ ဒေဝတများနှင့် တတ္တဝများ ပေါ်ထွန်းခြင်း၊ ကာလအလိုက် ပျက်စီးခြင်းနှင့် ယောဂနိဒ္ရာ၊ ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာသော ဘြဟ္မာ၊ ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ဘုရား၏ အရုပ်အဆင်းများ ခံယူခြင်းတို့ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း သင်ကြားထားသည်။
Adhyaya 36
Varāha-kṛta-dharaṇyuddharaṇa-kramaḥ and Śvetavarāha-kalpa-vṛttānta (Varāha’s Raising of Earth and the White Boar Kalpa Account)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဘာရဒ္ဝါဇ မဟာရ္ရှီ၏ သာသနာရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးပုံပြင်အဖြစ် ဖွင့်လှစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာလုံးရေကြီးသည့်အခါ ဗိဿဏုသည် ဝရာဟ (တောဝက်) ရုပ်ဖြင့် မြေမိခင် ဝသုမတီကို ပြန်လည်ကယ်တင်သည့် အကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။ မြေမရှိလျှင် သတ္တဝါတို့၏ အလေးအနက်ကို မည်သူမျှ မထမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်း ဘုရားက သိမြင်ပြီး၊ အောက်လောကတွင် မြေမိခင် ရေနစ်နေသည်ကို တွေ့ကာ ယဇ္ဉမယ (ယဇ္ဉာတရားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့) ဝရာဟကိုယ်တော်ကို ခံယူသည်—ဝေဒမီတာ၊ မီးပူဇော်မှုနှင့် ပူဇော်ကိရိယာများကို ကိုယ်အင်္ဂါများနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။ ဝရာဟသည် ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အမှောင်ကို ဖယ်ရှား၍ အနက်အောက်လောကကို အနိုင်ယူပြီး၊ သွားတံပေါ်တွင် မြေမိခင်ကို တင်မြှောက်သည်။ ရှင်တော်များ၏ ချီးမွမ်းသံကြားတွင် သမုဒ္ဒရာလှိုင်းထန်မှုကို မင်္ဂလာသံနှင့် ပူဇော်သကဲ့သို့သော ရုပ်ပုံများဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အာర్జုနက ပရလယကာလတွင် မြေမိခင် မည်သို့တည်တံ့သနည်း၊ ပာတာလ ၇ ထပ်အောက်တွင် မည်သည်က ထောက်ထားသနည်းဟု မေးမြန်းရာ ဘာရဒ္ဝါဇက နာဍိကာ၊ နေ့၊ လ၊ နှစ် စသည့် အချိန်ယူနစ်များ၊ ယုဂနှင့် မန္ဝန္တရ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ Śvetavarāha-kalpa အတွင်း မနုတို့၏ အစဉ်ကို ရှင်းလင်းသည်။ ပရလယ၏ လှုပ်ရှားမှုများ—အပူနှင့် မိုးခေါင်ခြင်း၊ နှစ်များစွာ မိုးရွာခြင်း၊ ကမ္ဘာလုံးရေကြီးခြင်း၊ ဗြဟ္မာသည် ဗိဿဏု၏ နာဘိပဒ္မပေါ်တွင် ယောဂနိဒ္ရာဖြင့် အနားယူခြင်းနှင့် ဘုရားအမိန့်ဖြင့် ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း—ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤကလ္ပ၌ ဗိဿဏုသည် အဖြူရောင် ဝရာဟရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ ဝင်္ကဋာချလသို့ ရောက်၍ Svāmipuṣkariṇī အနီးတွင် နေထိုင်ကြောင်း၊ ဗြဟ္မာက ဒိဗ္ဗရုပ်သို့ ပြန်လည်ခံယူရန် တောင်းဆိုပြီးနောက် တိုက်ရိုက်မြင်ရခက်လာသဖြင့် လူသားတို့သည် ဘက္တိနှင့် ပုံပြင်နာကြားခြင်းဖြင့် မည်သို့ ရောက်နိုင်မည်ကို အာర్జုနက ထပ်မံမေးမြန်းကြောင်းကို အဆုံးသတ်ထားသည်။
Adhyaya 37
शंखराजवृत्तान्तः — King Śaṅkha’s Devotion and the Veṅkaṭācala Darśana-Path
ဤအধ্যာယတွင် ဘာရဒ္ဝါဇ၏ ပြောကြားချက်အဖြစ် ဟိုင်ဟယ မင်းဆက်မှ ဘုရင် သင်္ခ (Śaṅkha) ၏ အထူးသဒ္ဓါကို ဖော်ပြသည်။ မင်းသည် ဗိဿဏုကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်၍ အမြဲသတိရခြင်း၊ ဂျပ၊ ပူဇာ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပုရာဏကထာများကို နားထောင်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပြီး ဒါန၊ ဝရတ၊ ယဇ్ఞကြီးများကိုလည်း သင့်တော်သော ဒက္ခိဏာနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်သည်။ သို့ရာတွင် ဗိဿဏု၏ တိုက်ရိုက် ဒർശန မရသေးသဖြင့် ဝမ်းနည်းကာ ယခင်က အဖုံးအကာအကျန်ကြောင့်ဟု ယူဆသည်။ ထိုအခါ မမြင်ရသော အသံဖြင့် ကေရှဝ (Keśava) က ဗင်္ကဋနာမ အဒြိ (Veṅkaṭanāma-adri) သည် မိမိအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော နေရာတော်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုနေရာတွင် တပသျာကို တည်ကြည်စွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ဒေဝတော်သည် ထင်ရှားလာမည်ဟု သတ်မှတ်ကာ ညွှန်ကြားသည်။ သင်္ခသည် သားတော် ဝဇ္ရ (Vajra) ကို အုပ်ချုပ်ရေးအပ်နှံပြီး နာရာယဏဂိရိသို့ ခရီးထွက်ကာ စွာမိ-ပုရှ္ကရိဏီ (Swāmi-puṣkariṇī) ကို တွေ့၍ ကမ်းနားတွင် တပသျာအိမ်ရာ တည်ဆောက်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်ဖြင့် အဂஸ္တျ (Agastya) လည်း ရောက်လာကာ တောင်ကို ပရိက్రమာပြု၍ စကန္ဒဓာရာ (Skandadhārā) အပါအဝင် တီရ္ထများသို့ သွားရောက်ပြီး ဂోవိန္ဒ (Govinda) ကို ပူဇာပြုသော်လည်း ဒർശန မရသေး။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် ဘృဟஸ္ပတိ (Bṛhaspati)၊ ဥရှန (Uśanas) နှင့် ရာဇိုပရိချရ (Rājoparicara) ဟု ခေါ်သော ဝသုတို့က ဂోవိန္ဒသည် ဗင်္ကဋတောင်ပေါ်တွင် အဂஸ္တျနှင့် သင်္ခတို့အား တပြိုင်နက် ထင်ရှားမည်၊ ထိုကာလတွင် စုဝေးလာသော သတ္တဝါများလည်း အတူတကွ ဒർശန ရမည်ဟု ကြေညာသည်။ အဆုံးတွင် အဂஸ္တျနှင့် အဖော်များသည် တောင်၏ မင်္ဂလာသဘာဝကို ကြည့်ရှုကာ စွာမိ-ပုရှ္ကရိဏီ ကမ်းသို့ ရောက်လာပြီး သင်္ခက ရိုးရာအလေးအနက်ဖြင့် ကြိုဆိုကာ ကီရ္တနနှင့် သဒ္ဓါကို မျှဝေကြသည်။
Adhyaya 38
अगस्त्य-शङ्खतपःप्रसादः, सौम्यरूपप्रादुर्भावः, सुवर्णमुखरी-माहात्म्यम् (Agastya & Śaṅkha’s tapas—divine grace, the gentle epiphany, and Suvarṇamukharī’s sanctity)
ဘာရဒ္ဝါဇ မဟာရ္ရှီက၊ ဂဂန္နာထကို အလွန်အမင်း ဘုရားပူဇော်သည့် ဘက္တများသည် နေ့ရက်များစွာ ချီးမွမ်းသီချင်းနှင့် ကရိယာပူဇော်မှုများဖြင့် ကုန်ဆုံးကြသည်ဟု ပြောသည်။ တတိယညတွင် လက်လေးလက်ရှိ ပုရုရှောတ္တမသည် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်၍ မင်္ဂလာအိပ်မက်အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ ထို့နောက် စွာမိပုရှ္ကရိဏီတွင် ရေချိုးပူဇော်ပြီး မနက်ခင်းဝတ္တရားများ ပြုလုပ်ကာ ပြန်လည်ပူဇော်ရာတွင် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အလင်းတောက်ပမှုကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်ရောင်ခြည် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် သာသနာတော်ပေါ်ထွန်းမှုကြောင့် ဘြဟ္မာနှင့် ဒေဝတားတို့ လာရောက်၍ နာရာယဏ၏ အလွန်မြင့်မြတ်သော သဘောတရားကို ချီးမွမ်းကာ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် “ရှာန်တ” (ငြိမ်းချမ်း) ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ပြသပါရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ဘုရားသည် သဘောတူပြီး ရတနာဝိမာနပေါ်တွင် သာယာနူးညံ့သော “စောမ്യ” ရုပ်ဖြင့် ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းကာ အဂස්တျကို ကောင်းချီးပေးသည်။ အဂස්တျက မိမိတပဿ၏ အကျိုးပြည့်စုံကြောင်း ဆိုပြီး မပြတ်မလျော့ ဘက္တိနှင့်၊ ဘုရားတောင်အနီးရှိ သုဝဏ္ဏမုခရီ မြစ်ကို အပြစ်ဖျက်သန့်စင်သော တီရ္ထအဖြစ် ဖြစ်စေ၍ ရေချိုးပြီးနောက် ဝေင်္ကဋ၌ ဘုရားကို ဖူးမြင်သူတို့အား ဘုက္တိနှင့် မုက္တိ ပေးစေပါရန် တောင်းလျှောက်သည်။ သရီဘဂဝန်က ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ချီးမြှင့်ကာ အဂස්တျ၏ ဆန္ဒကြောင့် ဝိုင်ကුණ္ဌနာမ တောင်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း တည်ရှိမည်ဟု ကြေညာပြီး လာရောက်ဖူးမြင်သူတို့နှင့် နေရာမရွေး သတိရသူတို့အတွက်ပါ အကျိုးကျေးဇူးများကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ရာဇာ သင်္ခအား သေပြီးနောက် မြင့်မြတ်သော ဂတိကို ပေးတော်မူကာ နောက်ဆုံးတွင် လျှောကွယ်သွားသည်။ အဆုံးတွင် ဘာရဒ္ဝါဇက ဝေင်္ကဋာဒြိ၊ စွာမိပုရှ္ကရိဏီနှင့် ဤမဟာတ္မကို နားထောင်ခြင်း၊ သတိရခြင်းတို့၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို ဖလရှရုတိဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူသည်။
Adhyaya 39
अञ्जनातपःप्रकारः (Añjanā’s Mode of Austerity and the Vāyu-Boons at Veṅkaṭācala)
ဤအခန်းသည် စူတာက ပြန်လည်ဖော်ပြသော ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်သည်။ ကလေးမရှိခြင်းကြောင့် စိတ်နာကျင်နေသော အဉ္ဇနာထံသို့ မတင်္ဂ ရှင်တော်လာရောက်၍ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးမြန်းသည်။ အဉ္ဇနာက မိမိအဖေ ကေရှရီအား ရှီဝဘုရားက ပေးခဲ့သော ကောင်းချီးကို ပြန်လည်ပြောပြသည်—ဤဘဝတွင် ကန့်သတ်ချက်ရှိသော်လည်း နာမည်ကြီးသမီးတစ်ဦးရမည်၊ ထိုသမီး၏ သားက အဖေကို ဝမ်းမြောက်စေမည်ဟု ဆိုသည်။ သားရရန်အတွက် အဉ္ဇနာသည် ရာသီနှင့် လစဉ် ဝရတများ၊ ရေချိုးပူဇော်ခြင်းနှင့် ဒါန၊ ပတ်လည်လှည့်ကာ ဦးညွှတ်ခြင်း၊ ရှာလဂြာမနှင့် ဆက်စပ်သော ပူဇော်ပွဲများ၊ ဒါနအမျိုးမျိုးတို့ကို ကျယ်ပြန့်စွာ ကျင့်သုံးခဲ့သော်လည်း သားမရသဖြင့် တပစ် (တပဿ) သို့ လှည့်သည်။ မတင်္ဂက သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများသို့ သွားရမည့် လမ်းညွှန်ကို တိတိကျကျ ပေးသည်—တောင်ဘက် ဃာနာစလနှင့် ဗြဟ္မတီရ္ထ၊ အရှေ့ဘက် သုဝဏ္ဏမုခရိ၊ မြောက်ဘက် ဝೃಷဘစလနှင့် စွာမိပုရှ္ကရိဏီသို့ သွား၍ ရေချိုးကာ ဝရာဟနှင့် ဝေင်္ကတေရှကို ပူဇော်ပြီး၊ မင်္ဂလာသစ်ပင်များအလယ်ရှိ ဝိယဒ္ဂင်္ဂါ တီရ္ထသို့ ဆက်သွားကာ ဝါယုကို ရည်ညွှန်းသည့် တပစ်ကို ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ အဉ္ဇနာသည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာကာ သစ်သီး/ရေဖြင့်သာ နေထိုင်ခြင်းမှ ပိုမိုတင်းကျပ်သော အစာရှောင်မှုသို့ တိုးမြှင့်သည်။ နှစ်တစ်ထောင်အကြာ မင်္ဂလာအချိန်အခါတွင် ဝါယုဘုရား ပေါ်ထွန်း၍ ကောင်းချီးပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ အဉ္ဇနာက သားတောင်းရာ ဝါယုက မိမိကိုယ်တိုင် သူမ၏သားဖြစ်မည်ဟု ကြေညာကာ ကျော်ကြားမှုကို ကတိပေးသည်။ နတ်များ၊ ရှင်တော်များနှင့် နတ်မိဖုရားများ စုဝေးလာကာ ထူးကဲသော တပစ်ကို မြင်တွေ့ကြသဖြင့်၊ တီရ္ထကို မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်၍ စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးခြင်းက ဘုရားသခင်၏ ပြောင်းလဲစေသော တုံ့ပြန်မှုကို ရစေသည်ဟူသော သဘောတရားကို အခန်းက အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 40
अञ्जनावरलब्ध्य्-आकाशगङ्गास्नानकालनिर्णय-करणीयदानप्रशंसा (Añjanā’s Boon; Determination of the Proper Time for Ākāśagaṅgā Bath; Praise of Prescribed Gifts)
ဤအধ্যာယသည် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် ထည့်သွင်းထားသော ရိုးရာကာရိယာနှင့် သီလဓမ္မညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သည်။ စူတက အည္ဇနာသည် ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားများကို တွေ့ဆုံသည့်အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီး၊ ဒေဝတားတို့၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် အာဏာပေးခံရသော ဗျာသသည် အဓိကဆရာအဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ ဗျာသက အများအကျိုးအတွက် ဟောကြားသည့် စကားဖြင့် မတင်္ဂ ရှိ၏ ယခင်ပြောဆိုချက်ကို ဆက်စပ်ကာ၊ အည္ဇနာ၏ သားသည် ဝေင်္ကဋတောင်၌ ပြင်းထန်သော တပသ္ယာပြီးနောက် မွေးဖွားမည်ဟု ကံကြမ္မာကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အာကာသဂင်္ဂါ/ဝေင်္ကဋ တီရ္ထကွန်ပလက်စ်တွင် ရေချိုးရန် “ကာလ-နိရ္ဏယ” (အချိန်သတ်မှတ်ခြင်း) ကို တည်ထောင်သည်။ အည္ဇနာ၏ “ပရတျက္ခ-ဒိဝသ” (ထင်ရှားပေါ်ထွန်းသည့်နေ့) တွင် ဂင်္ဂါနှင့် အခြားတီရ္ထများ စုပေါင်းဆုံစည်းကြသည်ဟု ဆိုပြီး၊ အထူးသဖြင့် စွာမီ ပုရှ္ကရိဏီ၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို အလေးပေးသည်။ လပြည့်နေ့၊ မေဿနှင့် ပူရှန်တို့နှင့် ဆက်နွယ်သည့် ပြက္ခဒိန်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် နက္ခတ်တစ်ခုကို ညွှန်းဆိုကာ၊ ထိုရေချိုး၏ ဖလကို ဂင်္ဂါကမ်းနားတီရ္ထများအားလုံးတွင် အချိန်ရှည်ကြာ ရေချိုးသကဲ့သို့ဟု နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ဟောကြားချက်သည် ဝေင်္ကဋာဒြိ၌ သတ်မှတ်ထားသော ဒါန (လှူဒါန်းမှု) သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည်လှူဒါန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းပြီး၊ မိမိအဖအတွက် ရှရဒ္ဓကို အထူးအရေးကြီးဟု သတ်မှတ်သည်။ ရွှေ၊ ရှာလဂြာမ၊ နွား၊ မြေယာ၊ သမီးကို မင်္ဂလာပေးခြင်း၊ ရေသောက်နားခိုရာ၊ နှမ်း၊ စပါးသီးနှံ၊ အနံ့အသာ/ပန်း၊ ထီး/ပန်ကာ၊ ကွမ်းစသည်တို့ကို အဆင့်လိုက်ဖော်ပြကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံအပျော်အပါး၊ အာဏာပိုင်မှု၊ ဝေဒသင်္ချာကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏဖြစ်ခြင်းမှ စ၍ နောက်ဆုံးတွင် စက္ကရပာဏိ (ဗိဿဏု) ၏ ကရုဏာဖြင့် မောက္ခကို ရရှိခြင်းအထိ ဖလများ တိုးတက်လာကြောင်း ပြထားသည်။ အဆုံးတွင် ဤအကြောင်းကို မကြာခဏ နားထောင် သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်သူသည် အပြစ်များမှ သန့်စင်ကာ ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်ပြီး သားစဉ်မြေးဆက်ထိ အကျိုးရရှိမည်ဟု ဖလရှရုတိက ဆိုသည်။
FAQs about Venkatachala Mahatmya
It presents Veṅkaṭācala as a sanctified mountain where divine presence is localized through mythic etiologies, with Varāha and Śrīnivāsa narratives establishing the site’s ritual authority.
The section typically frames pilgrimage merit through disciplined worship, mantra-japa, and place-based devotion, promising both prosperity-oriented outcomes and liberation-oriented benefits depending on intent and observance.
Key legends include Varāha’s relationship with Dharaṇī (Bhūdevī), the establishment and secrecy of a potent Varāha mantra, and anticipatory questions about Śrīnivāsa’s arrival and enduring presence on Veṅkaṭa.