Adhyaya 12

ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ရှင်တော်များက စူတမုနိအား «သရီ စွာမိ ပုရှ္ကရိဏီ/စွာမိ-တီရ္ထ» ၏ မဟိမ (vaibhava) ကို မေးမြန်းကြသည်။ ထိုတီရ္ထကို သတိရရုံဖြင့်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသဖြင့် စူတက အကြောင်းပြန်ရာတွင်—ထိုနေရာကို ချီးမွမ်းသူ၊ ပုံပြင်ပြောသူ၊ သို့မဟုတ် ရေချိုးသူတို့သည် နరక ၂၈ မျိုး၏ ဒုက္ခကို မတွေ့ရဟု အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် အဓ್ಯಾಯသည် နరకလောကများကို အမည်ဖြင့် စာရင်းပြုကာ အချို့သော အကျင့်ပျက်မှုများနှင့် သက်ဆိုင်ရာ အပြစ်ဒဏ်နေရာများကို ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်—သူတစ်ပါး၏ ဥစ္စာနှင့် ဆက်ဆံရေးကို လုယူခြင်း၊ မိဘနှင့် ပညာရှိတို့ကို မုန်းတီးခြင်း၊ ဝေဒလမ်းကို ချိုးဖောက်ခြင်း၊ သတ္တဝါများကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည့် အန္တရာယ်ပြုခြင်း၊ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသင့်တော်မှု၊ အဓမ္မဂိုဏ်းခွဲကွဲစေခြင်း၊ အကျင့်အကြံ မသန့်ရှင်းခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်များကို အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ ရဟန်းပူဇော်ပွဲတွင် လိမ်လည်ဟန်ဆောင်ခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ အမှုတစ်ခုချင်းစီအပြီးတွင် “စွာမိ-တီရ္ထ၌ ရေချိုးလျှင် ထိုနరకသို့ မကျရ” ဟူသော ထပ်ခါတလဲလဲ အာမခံချက် ပါရှိသည်။ နိဂုံးတွင် ဖလရှရုတိက ယဇ္ဉကြီးများနှင့် ဒါနကြီးများနှင့် တူညီသည့် အကျိုးကို ရရှိစေပြီး အပြစ်ကြီးများပင် ချက်ချင်း သန့်စင်စေကာ ဉာဏ်ပညာ၊ ဝိရာဂ၊ စိတ်ကြည်လင်မှုတို့ ပေါ်ပေါက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဤချီးမွမ်းချက်ကို အလွန်အကျွံဟု ပယ်ချမိခြင်းကို သတိပေးကာ မယုံကြည်မှုသည် ဝိညာဉ်ရေးအန္တရာယ်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုတီရ္ထကို မြင်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းတို့သည် သေမင်းကြောက်ရွံ့မှုမှ ကာကွယ်ကာ ဘုက္ခ–မုက္ခ (လောကီကောင်းကျိုးနှင့် လွတ်မြောက်မှု) ကို ပေးစွမ်းသည့် လမ်းစဉ်ဟု ချဲ့ထွင်ဆိုထားသည်။