Adhyaya 2

ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဆူတက ပုရాణပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဆက်လက်ပြောပြသည့် ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်ပြီး၊ ဝိုင်ဝသွတ မန္ဝန္တရ၊ ကృతယုဂကာလတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဓရဏီဒေဝီသည် နာရာယဏာဒြိပေါ်ရှိ ဝရာဟာသွား၍ ဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေပြီး စည်းစိမ်၊ အာဏာ၊ သားသမီးနှင့် နောက်ဆုံးတွင် သာသနာတရားကို စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်သူအတွက် “ဘုရား၏ ခြေတော်” ကို ရောက်စေမည့် မန္တရကို မေးမြန်းသည်။ ဝရာဟာသည် အလွန်လျှို့ဝှက်သော မန္တရကို ဖော်ပြကာ၊ သဒ္ဓါရှိ၍ ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်နိုင်သူများထံသာ သင်ကြားပေးရန် အလေးအနက်ထားသည်။ မန္တရစာသားမှာ “oṃ namaḥ śrīvarāhāya dharaṇyuddharaṇāya ca” ဖြစ်ပြီး၊ မန္တရသတ်မှတ်ချက်များကိုလည်း ဖော်ပြသည်—ṛṣi သည် သင်္ကර්ရှဏ၊ devatā သည် ဝရာဟာ၊ chandas သည် ပင်္ကတိ၊ bīja သည် śrī-bīja ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ဂုရုထံမှ လက်ခံသူအတွက် ဂျပ် ၄ လက္ခ (၄ သိန်း) ကို သတ်မှတ်ပြီး၊ ပယာသ (နို့ထမင်း) ကို ပျားရည်နှင့် ဂီဖြင့် ဟောမပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဓျာနတွင် ဝရာဟာ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို—ကြည်လင်သကဲ့သို့ တောက်ပခြင်း၊ ကြာနီမျက်လုံး၊ ဝက်ရိုင်းမျက်နှာပေမယ့် သဘောနူးညံ့ခြင်း၊ လက် ၄ လက်ဖြင့် စက္ကရ၊ သင်္ခ၊ အဘယမုဒြာ၊ ကြာပန်း ကိုင်ဆောင်ခြင်း၊ အနီ-ရွှေရောင် ဝတ်စုံနှင့် အလှဆင်များ၊ သေရှာ (Śeṣa) စသည့် ကမ္ဘာထောက်တိုင်သဘောတရားများဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ အဆုံးတွင် ဖလအဖြစ် မန္တရကို နေ့စဉ် ၁၀၈ ကြိမ် ရွတ်ဆိုပါက လိုအင်ဆန္ဒများ ပြည့်စုံစေပြီး မုက္ခသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဥပမာများကို ထည့်သွင်းကာ—ဓမ္မဟု အမည်ရ မနုသည် ဘုရား၏ အခြေအနေကို ရရှိခြင်း၊ အိန္ဒြာသည် ကျိန်စာကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့သော ကောင်းကင်ကို ပြန်ရခြင်း၊ ရှင်တော်များသည် မြင့်မားသော လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ခြင်း၊ အနန္တသည် Śvetadvīpa တွင် ဂျပ်ပြု၍ “မြေကို ထောက်ထားသူ” ဖြစ်လာခြင်းတို့ကို ဝရာဟာက ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဓရဏီသည် Śrīnivāsa သည် ဝင်္ကဋာပေါ်သို့ မည်သို့ ရောက်လာပြီး အမြဲတမ်း နေထိုင်သနည်းကို ဆက်မေးသည်။