Adhyaya 19

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝေṅကဋာစလ (Veṅkaṭācala) ကို အမြဲသန့်ရှင်းမြတ်နိုးရသော နယ်မြေအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ရေကန်၊ မြစ်၊ သမုဒ္ဒရာ၊ တောတောင်နှင့် အာရှရမ်များ မရေတွက်နိုင်အောင် ရှိပြီး ဝသိဋ္ဌ စသည့် ရှင်သန်သော ရှင်တော်များ၊ စိဒ္ဓ၊ စာရဏ၊ ကိန္နရ အဖွဲ့များ နေထိုင်ကြသည်။ ထိုတောင်ပေါ်တွင် ဗိṣṇုနှင့် လက္ခမီ၊ ဓရဏီ; ဗြဟ္မာနှင့် စာဝိတြီ၊ စရသွတီ; ရုဒ္ရ/ရှီဝနှင့် ပါရဝတီ; ဂဏေရှ၊ Ṣaṇmukha; အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝတားများ၊ ဂြိုဟ်ဒေဝတားများ၊ ဝစု၊ ပိတೃ၊ လောကပါလတို့ စုဝေးကာ အမြဲတမ်း ပူဇော်ပွဲတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဘုရားဖူးတက်ရမည့် အစီအစဉ်ကို သတ်မှတ်သည်။ ဘုရားဖူးသည် ဝေṅကဋာဒြိကို နှုတ်ဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန်နှင့် မာဓဝကို မြင်တွေ့ခွင့်ရပါရန် တောင်းပန်ပြီး သန့်ရှင်းသော မြေပြင်သို့ နူးညံ့သည့် ခြေလှမ်းဖြင့် တက်ရမည်။ စွာမိပုရှ္ကရိဏီတွင် ထိန်းသိမ်းစွာ ရေချိုးကာ ဘိုးဘွားပိတೃများအတွက် အနည်းငယ်ပင် ပိဏ္ဍဒါန ပူဇော်လျှင် သေပြီးနောက် အခြေအနေများကို မြှင့်တင်ပေးမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။ အဓိကမှာ ပာပဝိနာသန တီရ္ထ (Pāpavināśana) ၏ မဟာတ్మျ ဖြစ်သည်။ အမည်ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ဝမ်းတွင်းနေထိုင်ရသော ဒုက္ခကို ရှောင်ရှားစေပြီး၊ စွာမိတီရ္ထ၏ မြောက်ဘက်တွင် ရေချိုးလျှင် ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ တက်ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ရှင်တော်များ၏ မေးမြန်းမှုအပေါ် စူတက သင်ခန်းစာပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောသည်—ဟိမဝတ်အနီး ဗြဟ္မာအာရှရမ်တွင် ရှုဒြ ဒృဍဟမတိက အဆင့်မြင့် ရိတုအခမ်းအနားများကို လိုလားသော်လည်း ကုလပတိ ဗြာဟ္မဏက စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာ ငြင်းပယ်သည်။ ဒృဍဟမတိက တပသ္ယာလုပ်၍ ဘုရားဖူးအတွက် အထောက်အကူပြု အဆောက်အဦများ ဆောက်လုပ်ကာ ဘက္တိဖြင့် ဆက်လက်နေထိုင်သည်။ နောက်ပိုင်း ဆုမတိ ဗြာဟ္မဏက အချိန်ကြာကြာ ပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ဝေဒရိတုများကို သင်ပေးပြီး ပိတೃကမ္မများကို လုပ်ပေးရာမှ ဆုမတိသည် သေပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ဒုက္ခခံရကာ မွေးဖွားမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်သည်။ အဂஸ္တျက ကမ္မအကြောင်းရင်းကို ဖော်ထုတ်ပြီး ကုသနည်းတစ်ခုတည်း—ဝေṅကဋာစလ ပာပဝိနာသနတွင် သုံးရက် ရေချိုးခြင်း—ဟု ညွှန်ပြသည်။ ထိုရေချိုးခြင်းက ဗြဟ္မရာက္ခသ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးကာ အဖနှင့် သားတို့ သေချိန်တွင် မောက္ခရကြသည်။ ဒૃဍဟမတိသည် နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှုများကို ခံပြီးနောက် ငှက်အဖြစ် ပာပဝိနာသနတွင် သောက်ရေချိုးသဖြင့် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကာ ဒေဝယာဉ်ဖြင့် တက်ရောက်သွားသည်ဟု အဆုံးသတ်ကာ၊ ဤတီရ္ထ၏ သန့်စင်ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို ထပ်မံ အတည်ပြုသည်။