Adhyaya 16

ဤအধ্যာယတွင် ဝေင်္ကဋာဒြိ၌ «ဇလဒါန» (ရေကို လှူဒါန်းပေးခြင်း) ကို အကျင့်သီလအရေးကြီးဆုံးတစ်ရပ်အဖြစ် ချီးမွမ်းထားပြီး ကမ္မအကျိုးသက်ရောက်မှုလည်း ပိုမိုကြီးမားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သရီစူတက ရေမပေးခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ရေငတ်သူကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် မကောင်းသော ပြန်လည်မွေးဖွားမှုများသို့ ဦးတည်စေနိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့နောက် အီတိဟာသအဖြစ် အိက္ခ္ဝာကု မျိုးရိုးမှ ဘုရင် ဟေမာင်္ဂ၏ ဇာတ်လမ်းကို တင်ပြသည်။ သူသည် နွားလှူ၊ ငွေကြေးလှူ၊ ယဇ္ဉပူဇော်ပွဲများကို ထောက်ပံ့ခြင်းတို့တွင် ရက်ရောသော်လည်း “ရေက လွယ်လွယ်ရနိုင်တာမို့ ကုသိုလ်မကြီး” ဟု ဆင်ခြင်ကာ ရေလှူခြင်းကို တားဆီးထားသည်။ ထို့ပြင် ပေးသင့်သူကို မရွေးချယ်နိုင်ခြင်း (pātra-viveka ပျက်ကွက်ခြင်း) ကြောင့် မသင့်တော်သူများကို ဂုဏ်ပြုကာ ပညာရှိ၊ သီလရှိသော ဘြာဟ္မဏများကို လျစ်လျူရှုသည်။ အကျိုးဆက်အဖြစ် သူသည် နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှုများကို ဆက်တိုက်ခံရပြီး နောက်ဆုံး မိထိလာမြို့၌ အိမ်မြှောင် (gṛhagodhikā) အဖြစ် ဖြစ်လာသည်။ သီလရှင် စရုတဒေဝ လာရောက်သည့်အခါ ဒေသဘုရင်က ဂုဏ်ပြု၍ ခြေသုတ်ရေ (pādodaka) သည် ပက်လက်ကာ အိမ်မြှောင်ကို ထိမိသဖြင့် ယခင်ဘဝမှတ်မိခြင်း (jāti-smaraṇa) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဟေမာင်္ဂက အမှားကို ဝန်ခံပြီး စရုတဒေဝက ဝေင်္ကဋာဒြိ၌ ရေလှူမပြုခြင်းနှင့် မမှန်ကန်သော လှူဒါန်းမှုတို့၏ အကြောင်းအကျိုးကို ရှင်းပြသည်။ သီလရှင်၏ ကုသိုလ်လွှဲပြောင်းခြင်းနှင့် ရေထိတွေ့သန့်စင်မှုကြောင့် ဟေမာင်္ဂသည် တိရစ္ဆာန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်ပြီး နောက်တစ်ဖန် မင်းဘဝရကာ နောက်ဆုံးတွင် Viṣṇu-sāyujya (ဗိဿနုနှင့် အနီးကပ်ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိသည်။ အဆုံးတွင် ဝေင်္ကဋာဒြိ၏ သန့်စင်စွမ်းအားနှင့် ဇလဒါနသည် ဗိဿနုလောကသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုထားသည်။