Adhyaya 27

အဓ್ಯಾಯ ၂၇ တွင် ရှင်တော်များက စူတာအား ဝေṅကဋာဒြိ (Veṅkaṭādri) သည် «မဟာပုဏ္ဏတောင်» ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုတောင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထများ၏ အဆင့်လိုက်အရေအတွက်—စုစုပေါင်း၊ အဓိကတီရ္ထများ၊ ထို့ပြင် ဓမ္မသို့ လိုလားစိတ်၊ ဉာဏ်၊ ဘက္တိ-ဝိရာဂျ၊ မောက္ခကို ပေးနိုင်သော တီရ္ထများ—ကို တိတိကျကျ မေးမြန်းကြသည်။ စူတာက စနစ်တကျ ဖြေကြား၍ တီရ္ထစုစုပေါင်းသည် အလွန်ကြီးမားပြီး «အဓိက» ဟု သတ်မှတ်ထားသော အနည်းငယ်သော အုပ်စုရှိကြောင်း၊ ထို့နောက် သီလနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အကျိုးရလဒ်အလိုက် အမျိုးအစားခွဲကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အဓ್ಯಾಯသည် ဝေṅကဋာစလ၏ ထိပ်တန်းတွင် မောက္ခနှင့် ဆက်နွယ်သော တီရ္ထများအတွက် ဘုရားဖူးပြက္ခဒိန်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ Svāmipuṣkariṇī, Viyadgaṅgā, Pāpavināśana, Pāṇḍutīrtha, Kumāradhārikā, Tuṃboṣṭīrtha တို့ကို အမည်တပ်ကာ Kumbha-māsa တွင် Maghā-yoga၊ Ravi သည် Mīna တွင် ရှိချိန်၊ Meṣa-saṅkrama နှင့် Citrā၊ Ravi သည် Vṛṣabha တွင် ရှိပြီး Dvādaśī/Harivāsara နှင့် ကိုက်ညီချိန်၊ Dhanuḥ-māsa ၏ Dvādaśī မနက်အရုဏ်ချိန် စသည့် အချိန်ညွှန်ကြားချက်များကို ဖော်ပြသည်။ အချိန်တိုင်းတွင် ရာဇယဇ္ဈာနှင့် တူညီသော အကျိုး၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားခြင်း၊ အပြစ်ပယ်ဖျက်ခြင်း၊ မောက္ခရခြင်းတို့ကို ကတိပြုကာ ဒါနစည်းကမ်းများ—ရွှေ၊ နွားဒါန၊ Śālagrāma-śilā ပူဇော်ဒါန၊ ကိုယ်စွမ်းအလိုက် ပေးကမ်းခြင်း—ကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေရာအခြေပြု ပူဇော်ပွဲမှ သယ်ဆောင်နိုင်သော အကျင့်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကလိယုဂတွင် ဗိဿ္ဏု၏ ပုရာဏဇာတ်တော်ကို နားထောင်ခြင်းသည် အထူးထိရောက်ကြောင်း၊ အာရုံစိုက်၍ ခဏနားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ယဇ္ဈာနှင့် ဒါနတို့၏ စုပေါင်းအကျိုးနှင့် တူကြောင်း၊ nāma-saṅkīrtana နှင့် တွဲဖက်သင့်ကြောင်း ချီးမြှောက်သည်။ ထို့ပြင် ပုရာဏဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့အတွက် သီလညွှန်ကြားချက်များ—ဖတ်သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ဖတ်ရာနေရာသင့်တော်မှု၊ နားထောင်ရာ အနေအထားနှင့် အကျင့်အကြံ၊ မလေးစားခြင်း/အနှောင့်အယှက်/အာရုံမစိုက်ခြင်းတို့၏ အနုတ်လက္ခဏာ—ကို သတ်မှတ်ပြီး ရှင်တော်များက စူတာကို ဂုဏ်ပြုကာ သင်ခန်းစာကို ဝမ်းမြောက်လက်ခံခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။