Adhyaya 21

ဤအধ্যာယတွင် သီရိ စူတမုနိက နိုင်မိသာရဏ္ယရှိ ရှင်ပညာရှိများအား မိန့်ကြားကာ အာကာသဂင်္ဂါ တီရ္ထ၏ မဟာတ္မနှင့် ဘာဂဝတလက္ခဏာများကို ဖော်ပြသည်။ ဝေဒသတ်တရားများကို ကျွမ်းကျင်၍ ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ ဝိုင်ခာနသ စည်းကမ်းနှင့် ကိုက်ညီသော ဗြာဟ္မဏ ရာမာနုဇသည် အာကာသဂင်္ဂါ ကမ်းပါးတွင် ရာသီအလိုက် တပသ်ကို ရှည်လျားစွာ ဆောင်ရွက်သည်—နွေရာသီတွင် ပဉ္စအဂ္နိ၊ မိုးရာသီတွင် မိုးရေခံ၍ နေထိုင်ခြင်း၊ ဆောင်းရာသီတွင် ရေထဲ၌ အနားယူခြင်း—နှင့်အတူ အဋ္ဌာက္ṣရ မန္တရဇပ၊ ဂျနာရ္ဒနကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် သမ္မာဓိပြုသည်။ ထို့နောက် ဝေင်္ကတေရှ/သရီနိဝာသ ဘုရားသခင်သည် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်၍ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သရီလက္ရှမီ တည်ရှိသည့် အလွန်မြတ်သော ရူပသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ နာရဒနှင့် ကောင်းကင်တေးဂီတ၊ ဒေဝပရိဝါရတို့ပါဝင်ပြီး ရာမာနုဇ၏ စတုတိကို လက်ခံကာ ဖက်လှုပ်၍ အလိုတော်ပေးသည်။ ရာမာနုဇက မပြတ်မလပ် ဘက္တိကို တောင်းခံပြီး ဒർശနသည် အမြင့်ဆုံး အောင်မြင်မှုဟု ချီးမွမ်းသည်။ ဘုရားသခင်က နာမနှင့် ဒർശန၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနုဘော်ကို အတည်ပြုသည်။ အဆုံးတွင် အာကာသဂင်္ဂါ၌ အကျိုးထူးသော ရေချိုးကာလကို သတ်မှတ်ပေးသည်—မေရှသင်္ကြာန္တိ၊ စိတ္ရာ နက္ခတ်နှင့် ပြည့်လမနေ့ တိုက်ဆိုင်သည့်အခါ—ထိုသို့ပြုလျှင် မပြန်လာရသော အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း မိန့်သည်။ ထို့ပြင် ဘာဂဝတကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် လက္ခဏာများကို ရှည်လျားစွာ ဖော်ပြကာ မဟာဘက္တတို့၏ သဘောတရား—အကြမ်းမဖက်၊ မနာလို၊ ထိန်းသိမ်းမှု၊ သစ္စာ၊ မိဘ၊ ဗြာဟ္မဏ၊ နွားတို့ကို ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ သာသနာကഥာ နားထောင်ခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်း၊ တီရ္ထယာတရာ၊ ရေ/အစားအစာ ဒါန၊ ဧကာဒသီ စောင့်ထိန်းခြင်း၊ ဟရိနာမကို ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ တုလသီကို ရိုသေခြင်းနှင့် ရေကန်၊ ရေတွင်း၊ ဥယျာဉ်၊ ဘုရားကျောင်း စသည့် လူထုအကျိုးပြု လုပ်ငန်းများကို ထောက်ပြသည်။ စူတက ဤကို ဝೃṣာဒြိ/ဝေင်္ကတဒြိရှိ ဝိယဒ္ဂင်္ဂါ၏ “ဥတ္တမ” မဟာတ္မဟု နိဂုံးချုပ်သည်။