Adhyaya 13
သုတသည် စွာမိတီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဆက်လက်ဖော်ပြကာ စောမဝంశ နန္ဒမင်း၏ သား ဓမ္မဂုပ္တမင်း၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ပြောသည်။ နန္ဒမင်းသည် အုပ်ချုပ်ရေးကို သားထံအပ်နှံပြီး တောထဲသို့ ဝင်၍ တပသ္ယာပြုသည်။ ဓမ္မဂုပ္တသည် နীতি၊ ယဇ္ဈ၊ ဗြာဟ္မဏများအား ဒါနပေးခြင်းတို့ဖြင့် တရားသဘောတကျ အုပ်ချုပ်ကာ လူမှုစည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်း၍ လုယက်ဖျက်ဆီးမှုကင်းစေသည်။ အမဲလိုက်သွားစဉ် ညအမှောင်က ကြောက်မက်ဖွယ် တောအတွင်း၌ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ သူသည် စန္ဓျာဝန္ဒနာပြု၍ ဂါယတ္ရီကို ရွတ်ဆိုပြီး သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ခိုလှုံသည်။ လင်းယုန်မဟုတ်၊ ခြင်္သေ့မှ ထွက်ပြေးလာသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်လည်း သစ်ပင်ပေါ်တက်လာပြီး ညစောင့်အဖွဲ့စည်းတစ်ခုလို သဘောတူညီချက်ပြုရန် တောင်းဆိုသည်။ ခြင်္သေ့က ယုံကြည်မှုဖောက်ဖျက်စေလို၍ လှုံ့ဆော်သော်လည်း ဝက်ဝံက “ဗိශ්ဝာသဃာတ” သည် အခြားအပြစ်များထက် ပိုမိုကြီးမားကြောင်း သီလသင်ခန်းစာပေးသည်။ နောက်ပိုင်း မင်းက အိပ်နေသော ဝက်ဝံကို လွှတ်ချလိုက်သဖြင့် ဝက်ဝံသည် ပုံပြောင်းနိုင်သော ရှင်သန်တော် ဒျာနကာဋ္ဌဟု မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ကာ မင်းကို ရူးသွပ်စေမည့် အမိန့်တော်ချသည်။ ထို့ပြင် ခြင်္သေ့သည် ယက္ခ ဘဒြနာမ ဖြစ်ပြီး ကုဗေရ၏ အမတ်ဟောင်းတစ်ဦးက ဂေါတမ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ခြင်္သေ့ပုံသဏ္ဌာန်ရခဲ့သည်ဟု ဆိုကာ ဒျာနကာဋ္ဌနှင့် ဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် ကျိန်စာလွတ်ကာ အလကာသို့ ပြန်သွားသည်။ ဝန်ကြီးများက မင်း၏ ရူးသွပ်မှုကို နန္ဒမင်းထံ တင်ပြသဖြင့် နန္ဒမင်းသည် ရှင်သန်တော် ဇိုင်မိနီထံ မေးမြန်းသည်။ ဇိုင်မိနီက ဝင်္ကဋတောင်အနီး သုဝဏ္ဏမုခရီမြစ်ဘေးရှိ စွာမိပုஷ္ကရိဏီတွင် မင်းသားကို ရေချိုးစေဟု ညွှန်ကြားပြီး ရေချိုးသည်နှင့် ရူးသွပ်မှု ချက်ချင်းပျောက်ကင်းသည်။ အဖနှင့်သားသည် ဝင်္ကဋေရှ/ශ්ရိနိဝာသကို ပူဇော်ကာ ဓမ္မဂုပ္တသည် ဒါနများပြု၍ တရားတော်နှင့်ညီစွာ ပြန်လည်အုပ်ချုပ်သည်။ အဆုံးတွင် စွာမိပုஷ္ကရိဏီ၌ ရေဝင်ခြင်းသည် ရူးသွပ်ခြင်း၊ အကြောတက်တုန်ခါခြင်းနှင့် မကောင်းသော ဂြဟများကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခများကို လွတ်ကင်းစေကြောင်း၊ မည်သည့်ရေအရင်းအမြစ်တွင်မဆို ရေချိုးမီ “စွာမိတီရ္ထ” ကို သုံးကြိမ် ရွတ်ဆိုလျှင် ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်စေကြောင်း၊ ဤဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အပြစ်များ ပျက်စီးကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.