Adhyaya 25

အခန်း ၂၅ တွင် နိုင်မိရှာရဏ္ယရှိ ရှင်ရသေ့များအား သီရိ စူတ (Śrī Sūta) က တီရ္ထ-မာဟာတ္မယ အဖြစ် သက်သေပြောကြားသည်။ စူတက ဝင်္ကဋာဒြိ (Veṅkaṭādri) ပေါ်ရှိ «ဇာဘာလီ တီရ္ထ» (Jābālītīrtha) သည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော သန့်ရှင်းရာနေရာဟု ကြေညာသည်။ ရသေ့များက ဒုရာစာရ (Durācāra) ဟူသောသူနှင့် သူ၏ အပြစ်အကြောင်းကို မေးမြန်းကြသည်။ စူတ၏ ပြောကြားချက်အရ ဒုရာစာရသည် ကာဝေရီမြစ်အနီးနေသော ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မဟာပာတကင် (mahāpātaka) များ—ဘြာဟ္မဏသတ်သူ၊ အရက်သောက်သူ၊ ခိုးသူ၊ ဆရာ၏အိပ်ရာကို လွန်ကျူးသူ စသည်—နှင့် ကြာရှည်ပေါင်းသင်းနေခဲ့သည်။ စာတမ်းတွင် အညစ်အကြေးကူးစက်မှုကို အဆင့်လိုက်ဖော်ပြ၍ အတူနေခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ အတူစားခြင်း၊ အတူအိပ်ခြင်းတို့ကြောင့် «ဘြာဟ္မဏဖြစ်မှု» သည် တဖြည်းဖြည်းလျော့နည်းကာ နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်တူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒုရာစာရသည် ဝေတားလ (vetāla) တစ်ကောင်၏ အုပ်စိုးမှုခံရ၍ လှည့်လည်သွားလာရသည်။ ကျန်ရှိသေးသော ကုသိုလ်နှင့် ဘုရားကံတော်ကြောင့် ဝင်္ကဋာဒြိသို့ ရောက်လာပြီး ဇာဘာလီတီရ္ထတွင် ရေချိုးချိန်တွင် ဝေတားလနှင့် အပြစ်တို့ ချက်ချင်းလွတ်ကင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရသေ့ ဇာဘာလီ (Jābāli) ထံသို့ သွားရောက်မေးမြန်းရာ ဇာဘာလီက ဝေတားလသည် ယခင်က ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သေဆုံးနေ့တွင် ပြုလုပ်ရမည့် ပာရ္ဝဏ-ရှ္ရာဒ္ဓ (pārvaṇa-śrāddha) ကို မပြုလုပ်သဖြင့် ဘိုးဘွားများ၏ ကျိန်စာခံကာ ဝေတားလဖြစ်သွားသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ ဇာဘာလီတီရ္ထတွင် ရေချိုးခြင်းက ထိုဝေတားလကိုပါ ဝိෂ္ဏုလောက (Viṣṇuloka) သို့ လွတ်မြောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ မိဘကွယ်လွန်ပြီးနောက် ရှ္ရာဒ္ဓကို လျစ်လျူရှုလျှင် ဝေတားလအဖြစ်ကျရောက်ပြီး နောက်တဖန် နရကသို့ ကျရောက်မည်ဟု သင်ခန်းစာပေးသည်။ အဆုံးတွင် ရေချိုးခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် ပြန်လည်ဖြေရှင်းခက်သော အပြစ်များကိုပါ ဖယ်ရှားနိုင်ပြီး ဤအကြောင်းကို နားထောင်ခြင်းကလည်း အပြစ်ကင်းစေသည်ဟု ဖလရှရုတိအဖြစ် အတည်ပြုထားသည်။