Prakarana 13

Verse 245 (चौपाई)

जौं ए कंद मूल फल खाहीं। बादि सुधादि असन जग माहीं।। एक कहहिं ए सहज सुहाए। आपु प्रगट भए बिधि न बनाए।। जहँ लगि बेद कही बिधि करनी। श्रवन नयन मन गोचर बरनी।। देखहु खोजि भुअन दस चारी। कहँ अस पुरुष कहाँ असि नारी।। इन्हहि देखि बिधि मनु अनुरागा। पटतर जोग बनावै लागा।। कीन्ह बहुत श्रम ऐक न आए। तेहिं इरिषा बन आनि दुराए।। एक कहहिं हम बहुत न जानहिं। आपुहि परम धन्य करि मानहिं।। ते पुनि पुन्यपुंज हम लेखे। जे देखहिं देखिहहिं जिन्ह देखे।।

もし彼らが根、球根、果実を食べるならば、この世に蜜のような他の食物があってよいのです。ある人々は、これらは自然に喜ばしいものであり、自ら現れたもので、何ら技術によって作られたものではないと言います。ヴェーダが説く限りの方法は、耳、目、心に知覚できるものとして記述されています。十四の世界を見て探してください。このような男性はどこに、このような女性はどこにいますか。彼らを見て、ブラフマーの心は彼らに惹かれ、彼らを結婚にふさわしくしようとされました。彼は多くの努力をしましたが、何も成功しませんでした。それから彼らをイーシャの森に連れて行き、隠されました。ある人々は、「私たちは多くを知りません。私たちは自分たちを最も祝福されていると考えます」と言います。彼らはまた、私たちを功徳の山として数えます。彼らを見る人、見るであろう人、見た人々を。

Verse 246 (दोहा/सोरठा)

एहि बिधि कहि कहि बचन प्रिय लेहिं नयन भरि नीर। किमि चलिहहि मारग अगम सुठि सुकुमार सरीर।।120।।

このように語り、愛らしく受け入れる言葉を語り、目は涙で満たされています。このような繊細な体で、どうして通れない道を旅することができるのでしょうか。

Verse 247 (चौपाई)

नारि सनेह बिकल बस होहीं। चकई साँझ समय जनु सोहीं।। मृदु पद कमल कठिन मगु जानी। गहबरि हृदयँ कहहिं बर बानी।। परसत मृदुल चरन अरुनारे। सकुचति महि जिमि हृदय हमारे।। जौं जगदीस इन्हहि बनु दीन्हा। कस न सुमनमय मारगु कीन्हा।। जौं मागा पाइअ बिधि पाहीं। ए रखिअहिं सखि आँखिन्ह माहीं।। जे नर नारि न अवसर आए। तिन्ह सिय रामु न देखन पाए।। सुनि सुरुप बूझहिं अकुलाई। अब लगि गए कहाँ लगि भाई।। समरथ धाइ बिलोकहिं जाई। प्रमुदित फिरहिं जनमफलु पाई।।

女たちは愛に圧倒され、その支配下にあります。夕暮れ時のチャコラ鳥のように輝いています。柔らかな蓮の足には難しい道を知り、不安な心で選ばれた言葉を語ります。柔らかく赤い足が大地に触れるとき、大地は私たちの心が触れられたかのように縮みます。もし世界の主が彼らにこの森を与えたなら、なぜ花で敷き詰められた道をお作りにならなかったのでしょうか。もしブラフマーから道を得ることができるなら、これらの方々を私たちの目の中に留めておきましょう。時に間に合わなかった男女は、シーターとラーマを見ることができませんでした。彼らの美しさを聞いて、彼らは苦悩を感じます。「今まで彼らは行きましたが、どこまで行ったのでしょう、兄弟よ。」彼らは全力で走り、彼らを見に行きます。生まれた果実を得て、喜んで帰ります。

Verse 248 (दोहा/सोरठा)

अबला बालक बृद्ध जन कर मीजहिं पछिताहिं।। होहिं प्रेमबस लोग इमि रामु जहाँ जहँ जाहिं।।121।।

無力な女たち、子供たち、老人たちは胸を打ち、悔やみます。このように愛に圧倒されて、人々はラーマが行かれるところどこへでも従います。

Verse 249 (चौपाई)

गाँव गाँव अस होइ अनंदू। देखि भानुकुल कैरव चंदू।। जे कछु समाचार सुनि पावहिं। ते नृप रानिहि दोसु लगावहिं।। कहहिं एक अति भल नरनाहू। दीन्ह हमहि जोइ लोचन लाहू।। कहहिं परस्पर लोग लोगाईं। बातें सरल सनेह सुहाईं।। ते पितु मातु धन्य जिन्ह जाए। धन्य सो नगरु जहाँ तें आए।। धन्य सो देसु सैलु बन गाऊँ। जहँ जहँ जाहिं धन्य सोइ ठाऊँ।। सुख पायउ बिरंचि रचि तेही। ए जेहि के सब भाँति सनेही।। राम लखन पथि कथा सुहाई। रही सकल मग कानन छाई।।

すべての村で、太陽王朝の月とラグ族の蓮を見て、このような喜びがあります。彼らが聞くどんな知らせでも、彼らは王と王妃に責任を負わせます。ある人々は、「彼は最も優れた王です。私たちに目の赤い縁を与えてくださったお方です」と言います。人々は互いに語り合い、愛に満ちた素朴な言葉を交わします。彼らが生まれた両親は祝福されています。彼らが出発した都市は祝福されています。彼らが行くところどこでも、その場所は祝福されています。ブラフマーは彼を創造して喜びを得ました。彼はあらゆる点で全ての人に愛されています。道でのラーマとラクシュマナの美しい物語は、道と森全体に広がっていました。

Verse 250 (दोहा/सोरठा)

एहि बिधि रघुकुल कमल रबि मग लोगन्ह सुख देत। जाहिं चले देखत बिपिन सिय सौमित्रि समेत।।122।।

このように、ラグ族の太陽は道で人々に喜びをもたらしました。彼はシーターとスミトラの息子と共に、森を見ながら旅を続けました。

Verse 251 (चौपाई)

आगे रामु लखनु बने पाछें। तापस बेष बिराजत काछें।। उभय बीच सिय सोहति कैसे। ब्रह्म जीव बिच माया जैसे।। बहुरि कहउँ छबि जसि मन बसई। जनु मधु मदन मध्य रति लसई।। उपमा बहुरि कहउँ जियँ जोही। जनु बुध बिधु बिच रोहिनि सोही।। प्रभु पद रेख बीच बिच सीता। धरति चरन मग चलति सभीता।। सीय राम पद अंक बराएँ। लखन चलहिं मगु दाहिन लाएँ।। राम लखन सिय प्रीति सुहाई। बचन अगोचर किमि कहि जाई।। खग मृग मगन देखि छबि होहीं। लिए चोरि चित राम बटोहीं।।

ラーマが前を歩き、ラクシュマナが後ろに続き、彼らは行者の姿で輝いていました。二人の間にシーターは美しく見え、ブラフマーと個我の間のマーヤーのように。再び私の心に宿る輝きを語りましょう。愛の神自身がその従者の中で輝いているかのようです。再び私の心を喜ばせる比喩を語りましょう。月と水星の間でローヒニーが輝くかのようです。シーターは主の足跡の跡を歩き、畏敬を持って道に足を置きました。シーターはラーマの足跡で道を印し、ラクシュマナは右側を歩きました。ラーマ、ラクシュマナ、シーターの愛は美しいです。言葉を超えているので、どうして語ることができましょうか。鳥や鹿は彼らの美しさを見て夢中になりました。旅人であるラーマとその仲間は彼らの心を盗みました。

Verse 252 (दोहा/सोरठा)

जिन्ह जिन्ह देखे पथिक प्रिय सिय समेत दोउ भाइ। भव मगु अगमु अनंदु तेइ बिनु श्रम रहे सिराइ।।123।।

愛するシーターと二人の兄弟を見た旅人たちは、通れないはずの世界存在の道が至福の道となり、労することなく refresh され続けました。

Verse 253 (चौपाई)

अजहुँ जासु उर सपनेहुँ काऊ। बसहुँ लखनु सिय रामु बटाऊ।। राम धाम पथ पाइहि सोई। जो पथ पाव कबहुँ मुनि कोई।। तब रघुबीर श्रमित सिय जानी। देखि निकट बटु सीतल पानी।। तहँ बसि कंद मूल फल खाई। प्रात नहाइ चले रघुराई।। देखत बन सर सैल सुहाए। बालमीकि आश्रम प्रभु आए।। राम दीख मुनि बासु सुहावन। सुंदर गिरि काननु जलु पावन।। सरनि सरोज बिटप बन फूले। गुंजत मंजु मधुप रस भूले।। खग मृग बिपुल कोलाहल करहीं। बिरहित बैर मुदित मन चरहीं।।

その心の中に夢にさえ他の誰も住まわない者の心に、森林を彷徨うラーマ、ラクシュマナ、シーターが永遠に宿られますように。ラーマの住処へと至る道を見出すのは、かつてある聖者が見出したその道のみです。その時、ラグ族の英雄はシーターが疲れているのを知り、近くに涼しい水のあるバニヤンの木を見つけました。そこで彼らは休み、球根、根、果実を食べて、夜明けに沐浴してから出発しました、ラグ族の主とその一行は。美しい森、湖、山々を見ながら、主はヴァールミーキのアーシュラマに到着しました。ラーマは聖者の住居を見ました、美しく、麗しい丘と森、清める水がありました。湖には蓮が咲き、森には木々が茂り、蜜蜂は甘く羽音を立て、蜜に酔っていました。鳥と獣は大きな騒ぎを立て、敵意なく、喜ぶ心で歩き回っていました。

Verse 254 (दोहा/सोरठा)

सुचि सुंदर आश्रमु निरखि हरषे राजिवनेन। सुनि रघुबर आगमनु मुनि आगें आयउ लेन।।124।।

清らかで美しいアーシュラマを見て、蓮の目を持つ方は喜びました。ラーマの到来を聞いて、聖者は彼を迎えるために前に出ました。

Verse 255 (चौपाई)

मुनि कहुँ राम दंडवत कीन्हा। आसिरबादु बिप्रबर दीन्हा।। देखि राम छबि नयन जुड़ाने। करि सनमानु आश्रमहिं आने।। मुनिबर अतिथि प्रानप्रिय पाए। कंद मूल फल मधुर मगाए।। सिय सौमित्रि राम फल खाए। तब मुनि आश्रम दिए सुहाए।। बालमीकि मन आनँदु भारी। मंगल मूरति नयन निहारी।। तब कर कमल जोरि रघुराई। बोले बचन श्रवन सुखदाई।। तुम्ह त्रिकाल दरसी मुनिनाथा। बिस्व बदर जिमि तुम्हरें हाथा।। अस कहि प्रभु सब कथा बखानी। जेहि जेहि भाँति दीन्ह बनु रानी।।

ラーマは聖者に敬礼し、最上のバラモンは彼に祝福を与えました。ラーマの美しさを見て、その目は歓喜に満たされ、彼を敬い、アーシュラマに招き入れました。偉大な聖者は心から愛しい客を見出し、甘い根、果実、蜂蜜を求めさせました。シーター、ラクシュマナ、ラーマは果実を食べ、聖者は美しいアーシュラマを与えました。ヴァールミーキの心は大きな喜びに満たされ、吉祥の化身であるラーマを眺めました。それからラグ族の主は蓮の手を合わせ、耳に喜びを与える言葉を語りました。「あなたは、聖者の主よ、三つの時間を見通す方です。全世界はバダリーの実のようにあなたの手の中にあります。」こう言って、主は物語のすべてを語りました、森の女王が与えられたあらゆる方法を。

Verse 256 (दोहा/सोरठा)

तात बचन पुनि मातु हित भाइ भरत अस राउ। मो कहुँ दरस तुम्हार प्रभु सबु मम पुन्य प्रभाउ।।125।।

父の言葉のため、また母の幸福のため、そして兄弟バラタのために、主よ、あなたを見ることは私のすべての功徳と力の果実です。

Verse 257 (चौपाई)

देखि पाय मुनिराय तुम्हारे। भए सुकृत सब सुफल हमारे।। अब जहँ राउर आयसु होई। मुनि उदबेगु न पावै कोई।। मुनि तापस जिन्ह तें दुखु लहहीं। ते नरेस बिनु पावक दहहीं।। मंगल मूल बिप्र परितोषू। दहइ कोटि कुल भूसुर रोषू।। अस जियँ जानि कहिअ सोइ ठाऊँ। सिय सौमित्रि सहित जहँ जाऊँ।। तहँ रचि रुचिर परन तृन साला। बासु करौ कछु काल कृपाला।। सहज सरल सुनि रघुबर बानी। साधु साधु बोले मुनि ग्यानी।। कस न कहहु अस रघुकुलकेतू। तुम्ह पालक संतत श्रुति सेतू।।

聖者の主よ、あなたの足を見て、私たちのすべての善行は実を結びました。今、あなたの命令があるところでは、誰も聖者に不安を感じさせてはなりません。苦しみを受ける苦行の聖者たちは、火なしで王を焼きます。吉祥の根でありバラモンの満足であるもの、バラモンの怒りは何百万もの家族を焼き尽くします。これを心に知り、シーターとラクシュマナと共に行く場所を教えてください。そこで私は美しい葉の小屋を建て、しばらく住みます、慈悲深い方よ。ラグ族の最上者の単純で優しい言葉を聞いて、賢い聖者は「善い、善い」と言いました。ラグ族の旗印よ、どうしてこのように語らないことがありましょうか。あなたはヴェーダの永遠の橋の守護者です。

Verse 258 (छंद)

श्रुति सेतु पालक राम तुम्ह जगदीस माया जानकी। जो सृजति जगु पालति हरति रूख पाइ कृपानिधान की।। जो सहससीसु अहीसु महिधरु लखनु सचराचर धनी। सुर काज धरि नरराज तनु चले दलन खल निसिचर अनी।।

ラーマよ、ヴェーダの橋の守護者、あなたは世界の主であり、ジャーナキーはあなたのマーヤーです。世界を創造し、維持し、破壊する方は、慈悲の宝に避難を求めます。千の頭を持ち、蛇であり、山であり、ラクシュマナであり、動くものと動かないものの主である方。神々のために人間の体をとり、悪人と夜歩く悪魔を滅ぼすために出発しました。

Verse 259 (दोहा/सोरठा)

राम सरुप तुम्हार बचन अगोचर बुद्धिपर। अबिगत अकथ अपार नेति नित निगम कह।।126।।

ラーマよ、あなたの姿は言葉を超え、心を超えています。それは顕れず、語り得ず、無限であり、ヴェーダは常に「これではない、これではない」と説きます。

Verse 260 (चौपाई)

जगु पेखन तुम्ह देखनिहारे। बिधि हरि संभु नचावनिहारे।। तेउ न जानहिं मरमु तुम्हारा। औरु तुम्हहि को जाननिहारा।। सोइ जानइ जेहि देहु जनाई। जानत तुम्हहि तुम्हइ होइ जाई।। तुम्हरिहि कृपाँ तुम्हहि रघुनंदन। जानहिं भगत भगत उर चंदन।। चिदानंदमय देह तुम्हारी। बिगत बिकार जान अधिकारी।। नर तनु धरेहु संत सुर काजा। कहहु करहु जस प्राकृत राजा।। राम देखि सुनि चरित तुम्हारे। जड़ मोहहिं बुध होहिं सुखारे।। तुम्ह जो कहहु करहु सबु साँचा। जस काछिअ तस चाहिअ नाचा।।

世界はあなたを見る者として見ます。ブラフマー、ヴィシュヌ、シャンブはあなたを踊らせます。しかし彼らはあなたの神秘を知りません。他にあなたを知る者が誰かいますか。あなたが知らせる者だけが知ります。あなたを知る者はあなたと一つになります。ラグナンダナよ、あなたの恩寵によってのみ、信者たちはあなたを知ります。あなたは信者の心の白檀です。あなたの体は意識と至福から成ります。すべての不浄から離れています。あなたが最高の主であることを知りなさい。あなたは聖者と神々のために人間の姿をとります。普通の王として語り、行動します。ラーマを見、あなたの行いを聞いて、無知な者は魅了され、賢者は喜びます。あなたが語り、行うことはすべて真実です。望むように、そう踊らねばなりません。

Verse 261 (दोहा/सोरठा)

पूँछेहु मोहि कि रहौं कहँ मैं पूँछत सकुचाउँ। जहँ न होहु तहँ देहु कहि तुम्हहि देखावौं ठाउँ।।127।।

あなたは私にどこに留まるべきかと問われます。私は恥じらって問い返します。あなたのいない場所を教えてください、そこで私は私の住処をお見せしましょう。

Verse 262 (चौपाई)

सुनि मुनि बचन प्रेम रस साने। सकुचि राम मन महुँ मुसुकाने।। बालमीकि हँसि कहहिं बहोरी। बानी मधुर अमिअ रस बोरी।। सुनहु राम अब कहउँ निकेता। जहाँ बसहु सिय लखन समेता।। जिन्ह के श्रवन समुद्र समाना। कथा तुम्हारि सुभग सरि नाना।। भरहिं निरंतर होहिं न पूरे। तिन्ह के हिय तुम्ह कहुँ गृह रूरे।। लोचन चातक जिन्ह करि राखे। रहहिं दरस जलधर अभिलाषे।। निदरहिं सरित सिंधु सर भारी। रूप बिंदु जल होहिं सुखारी।। तिन्ह के हृदय सदन सुखदायक। बसहु बंधु सिय सह रघुनायक।।

聖者の言葉を聞き、愛の甘露に浸り、ラーマは心の中で恥じらいながら微笑みました。ヴァールミーキは笑って再び語りました。その言葉は甘く、蜜の味に満ちていました。ラーマよ、聞きなさい、今私はシーターとラクシュマナと共に留まる住処を告げます。耳が海のようで、あなたの美しい物語が多くの川のような人々は、絶えず満たされますが満たされることはありません。彼らの心にあなたの美しい家があります。あなたがその目をチャータカ鳥にした人々は、雲のようにあなたを見る渇望の中に留まります。彼らは川、海、大きな湖を軽視します。あなたの美しさの一滴の水が彼らを幸せにします。彼らの心には喜びを与える館があります。兄弟よ、シーターと共にそこに留まってください、ラグナーヤカよ。

Verse 263 (दोहा/सोरठा)

जसु तुम्हार मानस बिमल हंसिनि जीहा जासु। मुकुताहल गुन गन चुनइ राम बसहु हियँ तासु।।128।।

あなたの名声は、心という湖から徳という真珠を選び取る、一点の曇りもない白鳥のようなものです。おおラーマよ、そのような方の心にお住みください。

Verse 264 (चौपाई)

प्रभु प्रसाद सुचि सुभग सुबासा। सादर जासु लहइ नित नासा।। तुम्हहि निबेदित भोजन करहीं। प्रभु प्रसाद पट भूषन धरहीं।। सीस नवहिं सुर गुरु द्विज देखी। प्रीति सहित करि बिनय बिसेषी।। कर नित करहिं राम पद पूजा। राम भरोस हृदयँ नहि दूजा।। चरन राम तीरथ चलि जाहीं। राम बसहु तिन्ह के मन माहीं।। मंत्रराजु नित जपहिं तुम्हारा। पूजहिं तुम्हहि सहित परिवारा।। तरपन होम करहिं बिधि नाना। बिप्र जेवाँइ देहिं बहु दाना।। तुम्ह तें अधिक गुरहि जियँ जानी। सकल भायँ सेवहिं सनमानी।।

主のプラサードは清らかで、美しく、香り高く、彼らは毎日敬意を持って鼻で受け取ります。彼らはあなたに食物を捧げてから食べ、主のプラサードを衣や装身具として身につけます。神々、師、バラモンを見ると頭を下げ、特別な愛を込めて嘆願します。常に手でラーマの御足を礼拝し、心にはラーマ以外の頼みとするものがありません。ラーマの御足という聖地へ巡礼に行き、おおラーマよ、彼らの心にお住みください。常にあなたの王のマントラを唱え、家族と共にあなたを礼拝します。タルパナやホーマなどの様々な儀式を行い、バラモンに食事を供する時、多くの施しを与えます。彼らは師をあなたよりも偉大な方と心に思い、あらゆる方法で敬意を持って仕えます。

Verse 265 (दोहा/सोरठा)

सबु करि मागहिं एक फलु राम चरन रति होउ। तिन्ह कें मन मंदिर बसहु सिय रघुनंदन दोउ।।129।।

すべてを行った後、彼らはただ一つの果実だけを求めます。ラーマの御足への信心を得られますようにと。彼らの心という神殿に、お二人でお住みください、シーターとラーグの息子よ。