Sukta 4

Mantra 1

हुवे वः सुद्योत्मानं सुवृक्तिं विशामग्निमतिथिं सुप्रयसम् । मित्र इव यो दिधिषाय्यो भूद्देव आदेवे जने जातवेदाः ॥

われは汝らに呼びかける。善く輝くアグニ（Agni）を、善き讃歌を具え、諸族の客人にして、施与の充溢する者を。彼はミトラ（Mitra）のごとく、堅く据えらるべき者となり、未だ神ならざる人々の中にあって神、万知をもって生まれしジャータヴェーダス（Jātavedas）である。

Mantra 2

इमं विधन्तो अपां सधस्थे द्वितादधुर्भृगवो विक्ष्वायोः । एष विश्वान्यभ्यस्तु भूमा देवानामग्निररतिर्जीराश्वः ॥

祭儀を執り行う者たちは、水の共座（さだすて）にこのアグニを据えた。ブリグ（Bhṛgu）らは再び、生ける者の諸族の中に彼を立てた。願わくはこのアグニが、動き迅く、速き馬を具えて、あらゆる存在にとって広き大地となり、また神々の支えとなれ。

Mantra 3

अग्निं देवासो मानुषीषु विक्षु प्रियं धुः क्षेष्यन्तो न मित्रम् । स दीदयदुशतीरूर्म्या आ दक्षाय्यो यो दास्वते दम आ ॥

神々は、人の諸族の中に、愛しきアグニを置いた。ミトラのごとき友を育むように。彼は歓喜を希う波をもって輝き出でる。巧み（ダクシャ）によって増しゆくべきその者は、施す者の家へと来たる。

Mantra 4

अस्य रण्वा स्वस्येव पुष्टिः संदृष्टिरस्य हियानस्य दक्षोः । वि यो भरिभ्रदोषधीषु जिह्वामत्यो न रथ्यो दोधवीति वारान् ॥

彼の歓喜は、まるで己が養いのごとし。急ぎ進む者の巧みは、明らかに見える。荷を担う者は、草木のあいだに舌をひろげる。戦車の駿馬のように、覆いを振り払い、道をひらく。

Mantra 5

आ यन्मे अभ्वं वनदः पनन्तोशिग्भ्यो नामिमीत वर्णम् । स चित्रेण चिकिते रंसु भासा जुजुर्वाँ यो मुहुरा युवा भूत् ॥

森に轟く者たちが、私のために広がりと色を量り定めたとき――燃え急ぐ炎のごとく――そのとき彼は、多彩なる光輝によって悟り、歓喜して照らす。老いゆく者でありながら、幾度も若さへと還る。

Mantra 6

आ यो वना तातृषाणो न भाति वार्ण पथा रथ्येव स्वानीत् । कृष्णाध्वा तपू रण्वश्चिकेत द्यौरिव स्मयमानो नभोभिः ॥

渇き求める者は森にあっては輝かず、されど戦車道のごとき路に導かれ、自らの響きに従う。黒き道において、その熱は歓喜を知る。雲をたたえ微笑む天のように、彼は己をあらわす。

Mantra 7

स यो व्यस्थादभि दक्षदुर्वीं पशुर्नैति स्वयुरगोपाः । अग्निः शोचिष्माँ अतसान्युष्णन्कृष्णव्यथिरस्वदयन्न भूम ॥

彼は離れて立ち、広き大地を焼き貫く。そこへは獣も行かぬ――自ら動き、導き手なきものは。アグニ（Agni）は焔光に満ち、繊維を温め、黒き抗いさえ味わわせる。彼は地を甘美へと練り上げる。

Mantra 8

नू ते पूर्वस्यावसो अधीतौ तृतीये विदथे मन्म शंसि । अस्मे अग्ने संयद्वीरं बृहन्तं क्षुमन्तं वाजं स्वपत्यं रयिं दाः ॥

いま汝が古き救いの進みゆく働きのうちに、第三の祭会（vidatha）にて、我が霊感の思いを宣べる。アグニよ、我らに与えよ――集いし勇士の群れ、広大なるもの、光輝ある充溢を。勝利の充満たる力（vāja）と、よき主権、そしてrayi――内なる富を。

Mantra 9

त्वया यथा गृत्समदासो अग्ने गुहा वन्वन्त उपराँ अभि ष्युः । सुवीरासो अभिमातिषाहः स्मत्सूरिभ्यो गृणते तद्वयो धाः ॥

汝によって、アグニよ、グリツァマダたちが隠れた処を求めつつ、上なる境を越えて昇りゆくがごとく、我らもまた勇力に富み、敵の圧迫に打ち勝つ者となれ。讃える先見者（sūri）らのために、汝より生命の充溢と成長とを確立せよ。