Sukta 4

Mantra 1

हुवे वः सुद्योत्मानं सुवृक्तिं विशामग्निमतिथिं सुप्रयसम् । मित्र इव यो दिधिषाय्यो भूद्देव आदेवे जने जातवेदाः ॥

நான் உங்களை அழைக்கிறேன்—நன்கு ஒளிர்வோன் (சுத்யோத்மான்), நன்கு உரைக்கப்பட்ட ஸ்துதி உடையவன் (சுவ்ருக்தி), மக்களினத்தின் விருந்தினர், பெரும் தான-செல்வம் உடையவன் (சுப்ரயஸ்) ஆகிய அக்னியை. மித்ரனைப் போல, உறுதியாக நிறுவப்படுபவனாக ஆகிறான்—தேவரல்லாத மக்களிடையே தேவனாக, ஜாதவேதாஃ (பிறப்பிலேயே அறிவுடையவன்)॥

Mantra 2

इमं विधन्तो अपां सधस्थे द्वितादधुर्भृगवो विक्ष्वायोः । एष विश्वान्यभ्यस्तु भूमा देवानामग्निररतिर्जीराश्वः ॥

இந்த அக்னியை விதியை நிறைவேற்றுவோர் ‘அபாம் ஸதஸ்தே’—நீர்களின் பொதுவான ஆசனத்தில்—நிறுவினர்; ப்ருகுக்கள் அவரை மீண்டும் உயிருள்ள மக்களின் குடிகளிடையே நிறுவினர். இந்த அக்னி—அரதி (இடையறாத இயக்கம் உடையவன்), ஜீராஷ்வ (வேகக் குதிரைகள் உடையவன்)—அனைத்து உயிர்களுக்கும் விரிந்த நிலமாகவும், தேவர்களுக்குத் தாங்குதளமாகவும் ஆகட்டும்॥

Mantra 3

अग्निं देवासो मानुषीषु विक्षु प्रियं धुः क्षेष्यन्तो न मित्रम् । स दीदयदुशतीरूर्म्या आ दक्षाय्यो यो दास्वते दम आ ॥

தேவர்கள் மனிதக் குடிகளிடையே தங்கள் பிரியமான அக்னியை வைத்தனர்—மித்ரன் போன்ற நண்பனை ஒருவர் பேணுவது போல. அவர் உஷதீ (ஆவல்மிகு) ஊர்மிகள்—ஆனந்த அலைகள்—மூலம் ஒளிர்கிறார்; தக்ஷம் (திறன்) மூலம் வளர்த்திடத்தக்க அவர், தானம் செய்பவனின் இல்லத்திற்குச் செல்கிறார்॥

Mantra 4

अस्य रण्वा स्वस्येव पुष्टिः संदृष्टिरस्य हियानस्य दक्षोः । वि यो भरिभ्रदोषधीषु जिह्वामत्यो न रथ्यो दोधवीति वारान् ॥

அவனுடைய ரமணியம் அவனுடைய சொந்தப் புஷ்டி (போஷணம்) போலவே; விரைந்து செல்பவனுடைய தக்ஷம் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. பாரம் சுமப்பவன், ஓஷதிகளின் (மூலிகை/தாவர) நடுவே தன் ஜிஹ்வையைப் பரப்புகிறான்; ரதத்தின் குதிரை போல அவன் மூடுபடலங்களை உதிர்த்து வழிகளைத் திறக்கிறான்.

Mantra 5

आ यन्मे अभ्वं वनदः पनन्तोशिग्भ्यो नामिमीत वर्णम् । स चित्रेण चिकिते रंसु भासा जुजुर्वाँ यो मुहुरा युवा भूत् ॥

எனக்காக, காடுகளில் அசையும் கர்ஜிக்கும் அவைகள்—ஆவலான ஜ்வாலைகள் போல—பெருமையையும் நிறத்தையும் அளந்தபோது, அவன் தன் விசித்திர (பலநிற) பிரகாசத்தால், ரமணியமாய், அதை உணர்கிறான்; முதிர்ந்துகொண்டே இருந்தாலும் அவன் மீண்டும் மீண்டும் இளமையடைகிறான்.

Mantra 6

आ यो वना तातृषाणो न भाति वार्ण पथा रथ्येव स्वानीत् । कृष्णाध्वा तपू रण्वश्चिकेत द्यौरिव स्मयमानो नभोभिः ॥

தாகத்துடன் இருந்தும் காடுகளில் ஒளிராதவன், தன் சொந்த நாதத்தைப் பின்பற்றி, ரதப் பாதை போன்ற வழியில் நடத்தப்படுகிறான். கரிய பாதையில் அவனுடைய தபம் தன் ரமணியத்தை அறிகிறது; மேகங்களுடன் புன்னகைக்கும் த்யௌ (வானம்) போல அவன் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.

Mantra 7

स यो व्यस्थादभि दक्षदुर्वीं पशुर्नैति स्वयुरगोपाः । अग्निः शोचिष्माँ अतसान्युष्णन्कृष्णव्यथिरस्वदयन्न भूम ॥

தனியாக நின்று விரிந்த பூமியைத் துளைத்து எரிப்பவன்—அங்கே எந்தப் பசுவும்/மிருகமும் செல்லாது; தானே இயங்கும், அகவோப (காவலற்ற) நிலையில். ஜ்வாலையால் நிறைந்த அக்னி, நார்களைச் சூடாக்கி, கருமையான எதிர்ப்பையும் சுவையாக்குகிறான்; நிலத்தை இனிமையாக்கி வடிவமைக்கிறான்.

Mantra 8

नू ते पूर्वस्यावसो अधीतौ तृतीये विदथे मन्म शंसि । अस्मे अग्ने संयद्वीरं बृहन्तं क्षुमन्तं वाजं स्वपत्यं रयिं दाः ॥

இப்போது, உன் பழம்பெரும் உதவியின் முன்னேற்ற ஓட்டத்தில், மூன்றாம் விததத்தில் என் மன்மம் (உந்தப்பட்ட சிந்தனை) நான் அறிவிக்கிறேன். அக்னியே, எங்களுக்கு ஒன்றுகூடிய வீரக் கூட்டம், ப்ருஹந்த (மாபெரும் விரிவு), க்ஷுமந்த (ஒளிமிகு செழிப்பு), வாஜ (வெற்றியளிக்கும் பல-நிறைவு), நல்ல ஸ்வபத்யம் (நல்ல ஆட்சி/உரிமை) மற்றும் ரயி (உள்ளார்ந்த செல்வம்) அளிப்பாயாக.

Mantra 9

त्वया यथा गृत्समदासो अग्ने गुहा वन्वन्त उपराँ अभि ष्युः । सुवीरासो अभिमातिषाहः स्मत्सूरिभ्यो गृणते तद्वयो धाः ॥

அக்னியே, உன்னால் க்ருத்ஸமதர்கள் மறை இடங்களில் முயன்று மேல்சீமைகளைத் தாண்டி உயர்ந்ததுபோல், நாமும் சு-வீரராக, அபிமாதி-ஷாஹ (எதிர் அழுத்தங்களை வெல்லுபவர்) ஆகுவோமாக; மேலும், புகழ்பாடும் சூரி/ரிஷிகளாகிய எங்களுக்காக, அந்த வயஸ்—உயிர்வலமும், போஷணமும், வளர்ச்சியும்—நீ நிலைநிறுத்துவாயாக.