Sukta 4

Mantra 1

हुवे वः सुद्योत्मानं सुवृक्तिं विशामग्निमतिथिं सुप्रयसम् । मित्र इव यो दिधिषाय्यो भूद्देव आदेवे जने जातवेदाः ॥

ഞാൻ നിങ്ങളെ ഉജ്ജ്വലപ്രകാശമുള്ള അഗ്നിയെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു—സുവചനസമ്പന്നൻ, ജനങ്ങളുടെ അതിഥി, ദാനസമൃദ്ധിയുള്ളവൻ. മിത്രനെപ്പോലെ, ദൃഢമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടവനായി അവൻ ഭവിക്കുന്നു; ഇനിയും ദേവസമാനരല്ലാത്തവരിൽ ദേവനായി—ജാതവേദസ്, ജന്മസിദ്ധജ്ഞാനമുള്ളവൻ.

Mantra 2

इमं विधन्तो अपां सधस्थे द्वितादधुर्भृगवो विक्ष्वायोः । एष विश्वान्यभ्यस्तु भूमा देवानामग्निररतिर्जीराश्वः ॥

ഈ അഗ്നിയെ വിധികർത്താക്കൾ അപാം സധസ്ഥത്തിൽ (ജലങ്ങളുടെ പൊതുവാസനത്തിൽ) സ്ഥാപിച്ചു; ഭൃഗുക്കൾ അവനെ വീണ്ടും ജീവിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ കുലങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. വേഗഗതിയുള്ള, വേഗാശ്വങ്ങളുള്ള ഈ അഗ്നി സർവ്വജീവികൾക്കു വിശാലഭൂമിപോലെ ആധാരമാകട്ടെ; ദേവന്മാർക്കു താങ്ങും ആശ്രയവും ആകട്ടെ.

Mantra 3

अग्निं देवासो मानुषीषु विक्षु प्रियं धुः क्षेष्यन्तो न मित्रम् । स दीदयदुशतीरूर्म्या आ दक्षाय्यो यो दास्वते दम आ ॥

ദേവന്മാർ മനുഷ്യകുലങ്ങളിൽ അഗ്നിയെ—തങ്ങളുടെ പ്രിയനെ—സ്ഥാപിച്ചു; മിത്രനെപ്പോലെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. അവൻ ആകാംക്ഷാഭരിതമായ ആനന്ദതരംഗങ്ങളോടെ ദീപ്തമാകുന്നു; ദക്ഷതയാൽ വർദ്ധിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടവൻ ദാതാവിന്റെ അടുക്കൽ, ഗൃഹത്തിലേക്ക്, വരുന്നു.

Mantra 4

अस्य रण्वा स्वस्येव पुष्टिः संदृष्टिरस्य हियानस्य दक्षोः । वि यो भरिभ्रदोषधीषु जिह्वामत्यो न रथ्यो दोधवीति वारान् ॥

അസ്യ രണ്വാ സ്വസ്യേവ പുഷ്ടിഃ—അവന്റെ ആനന്ദം തന്റെ തന്നെ പോഷണത്തെപ്പോലെ; വേഗം പായുന്നവന്റെ ദക്ഷത വ്യക്തമായി ദൃശ്യമാകുന്നു. ഭാരം വഹിക്കുന്നവൻ ഔഷധികളിൽ തന്റെ ജിഹ്വയെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു; രഥാശ്വംപോലെ അവൻ മറകൾ കുലുക്കി വഴികൾ തുറക്കുന്നു.

Mantra 5

आ यन्मे अभ्वं वनदः पनन्तोशिग्भ्यो नामिमीत वर्णम् । स चित्रेण चिकिते रंसु भासा जुजुर्वाँ यो मुहुरा युवा भूत् ॥

എനിക്കായി, വനത്തിൽ ഗർജ്ജിച്ചു സഞ്ചരിക്കുന്നവർ—ഉത്സുക ജ്വാലകളെപ്പോലെ—വിസ്താരവും വർണ്ണവും അളക്കുമ്പോൾ, അവൻ ചിത്രവർണ്ണമായ ഭാസയാൽ രംസു ആയി തിരിച്ചറിയുന്നു; ജുജുർവാൻ ആയിട്ടും വീണ്ടും വീണ്ടും യുവാവാകുന്നു.

Mantra 6

आ यो वना तातृषाणो न भाति वार्ण पथा रथ्येव स्वानीत् । कृष्णाध्वा तपू रण्वश्चिकेत द्यौरिव स्मयमानो नभोभिः ॥

തൃഷ്ണയോടെ വനത്തിൽ പ്രകാശിക്കാത്തവനും, എങ്കിലും രഥമാർഗ്ഗംപോലെയുള്ള പഥത്തിൽ—സ്വന്തം സ്വരത്തെ പിന്തുടർന്ന്—നയിക്കപ്പെടുന്നു. കൃഷ്ണ അധ്വയിൽ അവന്റെ തപസ് രണ്വത്തെ അറിയുന്നു; മേഘങ്ങളോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ദ്യൗർപോലെ അവൻ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

Mantra 7

स यो व्यस्थादभि दक्षदुर्वीं पशुर्नैति स्वयुरगोपाः । अग्निः शोचिष्माँ अतसान्युष्णन्कृष्णव्यथिरस्वदयन्न भूम ॥

അകന്ന് നില്ക്കുകയും വിശാലമായ ഭൂമിയെ തുളച്ച് ദഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ (അഗ്നി)—അവിടെ ഒരു മൃഗവും പോകുന്നില്ല, സ്വയം ചലിക്കുന്നതും അഗോപിതവുമായതും. ജ്വാലാമയനായ അഗ്നി, നാരങ്ങളെ ചൂടാക്കി, കറുത്ത പ്രതിരോധത്തെയും രസിപ്പിക്കുന്നു; ഭൂമിയെ മാധുര്യത്തിലേക്ക് പാകപ്പെടുത്തുന്നു.

Mantra 8

नू ते पूर्वस्यावसो अधीतौ तृतीये विदथे मन्म शंसि । अस्मे अग्ने संयद्वीरं बृहन्तं क्षुमन्तं वाजं स्वपत्यं रयिं दाः ॥

ഇപ്പോൾ നിന്റെ പുരാതന സഹായത്തിന്റെ മുന്നേറ്റത്തിൽ, മൂന്നാം വിദഥത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ മന്ത്രചിന്ത പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഹേ അഗ്നേ, ഞങ്ങൾക്ക് ഏകീകരിച്ച വീരസമൂഹം നൽകുക—വിശാലവും ദീപ്തവുമായ സമൃദ്ധി; വാജ (വിജയപൂർണ്ണതയുടെ ബലം) സഹിതം സൂപത്യ (ശുഭാധിപത്യം/ശുഭസ്വാമിത്വം)യും റയി—അന്തരംഗ ധനസമ്പത്തും—ദാനം ചെയ്യുക.

Mantra 9

त्वया यथा गृत्समदासो अग्ने गुहा वन्वन्त उपराँ अभि ष्युः । सुवीरासो अभिमातिषाहः स्मत्सूरिभ्यो गृणते तद्वयो धाः ॥

നിനക്കാൽ, ഹേ അഗ്നേ, ഗൃത്സമദർ ഗുഹ്യസ്ഥാനങ്ങളിൽ പരിശ്രമിച്ച് മേലത്തെ പരിധികളെ അതിക്രമിച്ച് ഉയർന്നതുപോലെ, ഞങ്ങളും സുവീരരാകട്ടെ, അഭിമാതി-സാഹ (വൈരസമ്മർദ്ദങ്ങളെ ജയിക്കുന്നവർ) ആകട്ടെ; സ്തുതിക്കുന്ന സൂരിമാർക്കായി ഞങ്ങൾക്ക് ആ വയഃ—ജീവബലത്തിന്റെ സമൃദ്ധിയും വളർച്ചയും—സ്ഥാപിക്കണമേ.