Venkatachala Mahatmya

Vyasa

Vishnu Khanda40 Adhyayas

This section is anchored in the sacred mountain geography of Veṅkaṭācala (Tirumala–Veṅkaṭeśvara hill complex in South India), presenting the landscape as a theologically charged tīrtha where divine presence is narrated through temple-centric myth, ritual instruction, and merit discourse. The setting repeatedly ties mountain topography to Vaiṣṇava iconography (Śrīnivāsa/Janārdana) and to the protective, stabilizing symbolism of Varāha in relation to Bhūdevī (Dharaṇī).

Adhyayas in Venkatachala Mahatmya

40 chapters to explore.

Adhyaya 1

Veṅkaṭācalamāhātmya (Adhyāya 1): Nāradasya Varāhadarśanam, Dharaṇī–Varāha-saṃvādaḥ, Tīrtha-māhātmya-nirdeśaḥ

அத்தியாயம் 1 நைமிஷாரண்யத்தில் தொடங்குகிறது. ஷௌனக முதலிய முனிவர்கள் உலகரட்சைக்காக பன்னிரண்டு ஆண்டுச் சத்ர யாகம் நடத்தி, புராணவாசகன் சூதன் உக்ரஶ்ரவஸை ஸ்கந்தபுராணம் உரைக்க அழைக்கின்றனர். சூதன் வியாசரிடம் முன்பு எழுந்த வினாவை நினைவூட்ட, வியாசர் ஒரு பழம்பெரும் நிகழ்வைச் சொல்கிறார்—நாரதர் சுமேருவை ஏறி, பிரபஞ்சப் பிப்பல மரத்தின் கீழ் ஒளிவீசும் தெய்வ மண்டபத்தைப் பார்த்து, தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்த வராஹமுகப் புருஷோத்தமனை, முனிவர்-தேவர்களால் சேவிக்கப்படும் நிலையில், தரிசிக்கிறார். அங்கே தரணி (பூமாதேவி) தோழியருடன் காணிக்கைகள் கொண்டு வந்து வராஹனால் அணைக்கப்படுகிறாள்; தன்னைத் தாங்கி நிற்கும் முக்கிய மலைகளைப் பற்றி கேட்கிறாள். வராஹர் பல மலைத்தொடர்களைச் சொல்லி, தெற்கிலுள்ள புனிதப் பரப்பைச் சிறப்பாக விளக்குகிறார்—நாராயணாத்ரி/ஸ்ரீவேங்கடாசலம், சுவர்ணமுகரி, கமலாக்ஷ சரோவர், ஆலயப் பகுதி ஆகியவற்றின் மகிமை கூறப்படுகிறது. பின்னர் தீர்த்தங்களின் உயர்வை நிர்ணயித்து ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியை முதன்மை தீர்த்தமாக உயர்த்தி, அதில் எண்ணற்ற தீர்த்தங்கள் (பாரம்பரியமாக ‘அறுபத்தாறு கோடி’) உள்ளன எனக் கூறி, ஆறு பிரதான தீர்த்தங்களையும் குறிப்பிடுகிறார். குமாரதாரிகா, தும்ப, ஆகாசகங்கை, பாண்டவ, பாபநாசன, தேவதீர்த்தம் ஆகியவற்றில் குறிப்பிட்ட காலங்களில் நீராடும் பயன்கள் உரைக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் தரணியின் வராஹ ஸ்துதி, வராஹர் தரணியுடன் வ்ருஷபாசல/ஷேஷாசலத்திற்கு செல்லுதல், மேலும் பக்தியுடன் வாசிப்போர் அல்லது கேட்போருக்கு பதவி-இஷ்டபலன் தரும் பலஶ்ருதி ஆகியவற்றுடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

Adhyaya 2

Śrīvarāha-mantrārādhanavidhiḥ (The Ritual Procedure for Worship through the Śrīvarāha Mantra)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ஒரு பழம்பெரும் நிகழ்வை உரைக்கிறார்—வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தின் க்ருதயுகத்தில் நாராயணாத்ரியில் தரணீ தேவி வராஹ பகவானை அணுகி, எந்த மந்திரத்தால் அவர் திருப்தியடைவார், எந்த சாதனையால் செல்வம், அரசாட்சிச் சிறப்பு, சந்தானப் பேறு, மேலும் நியமநிஷ்டையுடைய சாதகர்களுக்கு இறுதியில் பகவத்பாதப் பெறுதல் ஆகிய முழுமையான பலன்கள் கிடைக்கும் என்று கேட்கிறாள். வராஹர் ‘மிகவும் இரகசியமான’ மந்திரத்தை வெளிப்படுத்தி, அதை பக்தியும் கட்டுப்பாடும் உள்ளவர்க்கே அளிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். பின்னர் மந்திரத்தின் சுருக்கமான மந்திரசாஸ்திர விவரம் தரப்படுகிறது—மந்திரம்: “ஓம் நமः ஸ்ரீவராஹாய தரண்யுத்தரணாய ச”; ரிஷி: சங்கர்ஷணன், தேவதை: வராஹர், சந்தஸ்: பங்க்தி, பீஜம்: ஸ்ரீபீஜம். சத்குருவிடமிருந்து பெற்றவர் நான்கு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் தேன்-நெய் கலந்த பாயசத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். தியானத்தில் ஸ்படிகம் போன்ற ஒளி, தாமரைச் சிவந்த கண்கள், வராஹமுகம் இருந்தும் சாந்தமான முகபாவம், நான்கு கரங்களில் சக்கரம்-சங்கு-அபயமுத்திரை-தாமரை, சிவப்பு-பொன் ஆடை-ஆபரணங்கள், சேஷன் முதலிய உலகாதாரச் சின்னங்களுடன் கூடிய ரூபம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. பலனுரையில் தினமும் 108 முறை ஜபித்தால் வேண்டிய சித்திகள் கிடைத்து இறுதியில் மோக்ஷம் பெறலாம் என கூறப்படுகிறது. மேலும் முன்னுதாரணங்கள்—தர்மன் எனும் மனு தேவதுல்ய நிலை அடைந்தான்; சாபத்தால் வீழ்ந்த இந்திரன் மீண்டும் ஸ்வர்கத்தைப் பெற்றான்; முனிவர்கள் உயர்ந்த கதியை அடைந்தனர்; ஸ்வேதத்வீபத்தில் ஜபம் செய்து அனந்தன் பூமியின் ஆதாரமானான். இறுதியில் தரணீ, ஸ்ரீநிவாசர் வேங்கடத்திற்கு வந்ததும் அங்கே நிலைத்திருப்பதும் பற்றி கேட்கிறாள்.

Adhyaya 3

अगस्त्यप्रार्थनया भगवतः सर्वजनदृग्गोचरत्ववर्णनम्; तथा पद्मावत्युत्पत्तिः वसुदानजन्म च (Agastya’s Petition for Divine Visibility; Origins of Padmāvatī and Birth of Vasudāna)

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீவராஹர், தரணீதேவியிடம் ஒரு பழைய நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். வேங்கடாசலத்தில் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகே ஸ்ரீநிவாசன்/ஹரி திவ்ய விமானத்தில் வாசித்து, யுகாந்தம் வரை பொதுமக்களுக்கு அதிர்ஷ்டமாய் (கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாய்) இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்டாலும், தெய்வ ஆணையால் அனைவராலும் வழிபடப்படுபவனாகிறார். தரணீ—மனிதர்களுக்குத் தெரியாத தெய்வத்தைப் பொதுவழிபாட்டில் எவ்வாறு நிலைநிறுத்துவது? என்று கேட்கிறாள். அப்போது ஸ்ரீவராஹர் அகஸ்த்யரின் பன்னிரண்டு ஆண்டு ஆராதனையையும், எல்லா உடல்தரித்தவர்களுக்கும் பகவான் கண்ணுக்குப் புலப்பட வேண்டும் என்ற வேண்டுதலையும் கூறுகிறார்; பகவான் விமானத்தின் சிறப்பை காத்தபடியே அனைவருக்கும் தரிசனம் அளிக்கிறார். பின்னர் வம்சமும் காரணக் கதையும் தொடர்கிறது. பிற்காலச் சுழற்சிகளில் மித்ரவர்மா அரசன் எழுச்சி, அங்கிருந்து ஆகாசராஜா வரை வம்சவரிசை விளக்கப்படுகிறது. யாகத்திற்கான உழவு (நாங்கரிடல்) நிகழ்வில் பூமியிலிருந்து பத்மாவதி தோன்றுகிறாள்; அவளை மகளாக ஏற்று ராணி தரணீயிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். அதன் பின் தரணீ நல்விளக்கங்களுடன் வசுதானனைப் பெற்றெடுக்கிறாள்; அவனது ஆயுதக் கல்வி மற்றும் ஒழுக்கப் பயிற்சியின் சுருக்கம் கூறப்பட்டு, அரச தர்மம், உரிமை, மற்றும் அந்தப் பகுதியின் புனித வரலாறு நிறுவப்படுகிறது.

Adhyaya 4

Pad्मिनी/Pad्मावती-Lakṣaṇa and Śrīnिवास Encounter in the Puṣpāṭavī (Chapter 4)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் கூறும் வகையில் தரணியின் கேள்வி எழுகிறது; வராஹப் பெருமான் பதிலளித்து, ஆகாசராஜன் பூமியில் பிறந்த மகளுக்கு “பத்மினி” என்று பெயரிட்டதைக் கூறுகிறார். பின்னர் பத்மாவதியின் தோட்ட-ஆசிரமத்தருகே தேவर्षி நாரதர் திடீரென வந்து, அவள் வேண்டுகோளின்படி நல்வடிவக் குறிகளின் (லக்ஷண) விரிவான பட்டியலை உரைத்து, இறுதியில் அவளது உருவம் “விஷ்ணுவுக்குத் தகுந்தது” என்றும் லக்ஷ்மியுடன் ஒப்பானது என்றும் விளக்குகிறார். நாரதர் மறைந்த பின் பத்மினி/பத்மாவதி தோழியருடன் வசந்த மலர்களைச் சேகரிக்க புஷ்பாடவியில் நுழைகிறாள்; பல மலர்களின் வர்ணனையுடன் அந்த வனம் வழிபாட்டு-அழகிய புனித வெளியாகத் தோன்றுகிறது. அப்போது அச்சுறுத்தும் யானை தோன்றி பயம் உண்டாக, உடனே குதிரைமேல் வில்லேந்திய ஒளிமிக்க வீரன் தோன்றுகிறான்—வேங்கடாத்ரி வாசி ஸ்ரீநிவாசன்; இக்கதையில் தன்னை சூரியவம்ச “கிருஷ்ணன்” என அறிமுகப்படுத்துகிறான். பெண்கள் ‘ஈஹாமிருகம்’ காணவில்லை என்றும் இது அரசரால் காக்கப்படும் வனம் என்றும் கூறி அவன் யார் எனக் கேட்க, அவன் வேட்டைக்காக வந்தேன் என்று சொல்லி பத்மாவதியைப் பார்த்ததும் ஈர்க்கப்பட்டேன் என ஒப்புக்கொண்டு, அரச தண்டனை பற்றிய எச்சரிக்கையால் சேவகர்களுடன் விரைந்து மலையினை நோக்கிச் செல்கிறான்.

Adhyaya 5

पद्मावतीदर्शन-प्रसङ्गः तथा बकुलमालिकाया यात्रामार्ग-निर्देशः (Padmāvatī Encounter and Bakulamālikā’s Route Instructions)

இந்த அத்தியாயத்தில் தெய்வீக வருகைக்குப் பின் கதை உள்ளார்ந்த ஏக்கம், விரக உணர்வு நோக்கி திரும்புகிறது. ஸ்ரீநிவாசர் ரத்தினமய மண்டபத்தில் நுழைந்து பத்மாவதியின் அழகை நினைவில் ஆழ்ந்து, மோகத்தால் மயங்கிய தியானநிலை போன்ற தத்தளிப்பில் உறைகிறார். அப்போது பக்குலமாலிகா முறையாகத் தயாரித்த அர்ப்பணிப்புகளுடன் வந்து, அவரின் உடல்-மன அறிகுறிகளைப் பார்த்து கேள்விகள் எழுப்பி அந்த நிலையைக் கூறுகிறாள். ஸ்ரீநிவாசர் பதிலாக பத்மாவதியின் பூர்வயுகத் தொடர்பை விளக்குகிறார்—வேதவதி/சீதையின் நிகழ்ச்சி மற்றும் பின்னர் யுகத்தில் ஒன்றிணைவேன் என்ற வாக்குறுதி—இதனால் இன்றைய காதல் தர்மப் பிரதிஞ்ஞை, தெய்வத் திட்டத்தின் தொடர்ச்சியாக நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் அவர் பக்குலமாலிகாவுக்கு யாத்திரை வழியைச் சொல்கிறார்: நரசிம்ஹ குகை, அகஸ்திய ஆசிரமம், சுவர்ணமுகரி கரையில் அகஸ்த்யேச லிங்கம், அதன் பின் காடுகள்-ஏரிகள் வழியாக நாராயணபுரி/ஆகாசராஜ நகரம். வழியில் மரங்கள், பறவைகள், விலங்குகள் பற்றிய செழுமையான பட்டியல் புனித நிலவரைபடமாக அமைகிறது. இறுதியில் பக்குலமாலிகா பயணத்தைத் தொடங்கி பத்மாவதியின் தோழிகளைச் சந்தித்து அடுத்த உரையாடலைத் தொடங்குகிறாள்.

Adhyaya 6

Padmāvatī’s Vision, Royal Divination, and Vaiṣṇava Marks of Devotion (Chapter 6)

இந்த அதிகாரத்தில் அரசவைக் கதையும் வைஷ்ணவ உபதேசமும் ஒன்றாக பின்னப்படுகிறது. ஆகாசராஜாவின் அந்தப்புரப் பெண்கள் கூறுவது: பத்மாவதியுடன் மலர் சேகரிக்கச் சென்றபோது மரத்தடியில் ஒரு அதிசய புருஷனை கண்டனர்—இந்திரநீலம்போல் கருநிறம், பொன்னாபரணங்களும் ஆயுதங்களும் அணிந்தவன்; அவன் கணநேரத்தில் மறைந்தான், உடனே பத்மாவதி மயங்கி விழுந்தாள். அரசன் தைவஜ்ஞனை அணுக, கிரகலட்சணங்கள் பொதுவாக நன்மை எனினும் ஒரு விசித்திரக் கலக்கம் உள்ளது என்கிறான்—அந்த சிறப்புப் புருஷ தரிசனத்தால் குமாரி பாதிக்கப்பட்டாள்; இறுதியில் அவனுடனே இணைவு நிகழும்; நல்வழி கூறும் ஒரு தூதிப் பெண்ணும் வருவாள். பரிகாரமாக பிராமணர்கள் தலைமையில் அகஸ்த்யேச லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்யச் சொல்கிறான். பின்னர் ஸ்ரீவேங்கடாத்ரியிலிருந்து பகுலமாலிகா வந்து அரண்மனைக்கு அழைக்கப்படுகிறாள். தரணி (தேவி/ராணி-வடிவு) ஒரு புலிந்தினியிடம் உண்மை அறிகிறாள்—பத்மாவதியின் நோய் காதல் பிறந்தது; காரணம் வைகுண்டநாதன் ஹரியே, ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகே வேங்கடாத்ரியில் உலாவுகிறான்; லலிதையை நடுவாளராக அனுப்பி இணைவை நிகழ்த்துவான். இறுதியில் பத்மாவதி பக்தலட்சணங்களை உரைக்கிறாள்—சங்கு-சக்கரச் சின்னங்கள், ஊர்த்வபுண்ட்ரம், பன்னிரண்டு நாமதாரணம் போன்ற வெளிப்புற அடையாளங்கள்; வேத பாராயணம், சத்தியம், தீங்கின்மை, பிரம்மச்சரியம்/கட்டுப்பாடு, கருணை போன்ற உள்ளார்ந்த ஒழுக்கங்கள். ஹோமமும் சூடாக்கிய முத்திரைகளும் கொண்டு பஞ்சாயுதங்கள் (சங்கு, சக்கரம், வில்-அம்பு, கதா, வாள்) பதிக்கும் விதியும் கூறப்படுகிறது. முடிவில் பெண்கள் அகஸ்த்யேச வழிபாட்டை நிறைவு செய்து பிராமணர்களுக்கு அன்னமும் தானமும் அளித்து மரியாதை செய்கிறார்கள்.

Adhyaya 7

बकुलमालिकादूत्यं पद्मावतीपरिणयनिश्चयश्च (Bakula-mālikā’s Embassy and the Determination of Padmāvatī’s Marriage)

இந்த அதிகாரத்தில் அரசவையிலிருந்து ஆலயத்திற்குச் செல்லும் தூதுவழி-ஆன்மிக ஓட்டம் மூலம் பத்மாவதி–ஸ்ரீநிவாச திருமணக் கதை சடங்கு மற்றும் நிர்வாகச் சட்டகத்தில் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் ராணி தரணி வந்த தெய்வப் பணிப்பெண் பகுலமாலிகையின் அடையாளமும் நோக்கமும் என்னவென்று கேட்டு விசாரணை முறையும் நம்பகத்தன்மை விதிகளும் நிறுவப்படுகின்றன. பகுலமாலிகை வெங்கடாத்ரியில் ஸ்ரீநிவாசரின் உலா, காடுச்சூழல் நிகழ்வுகள், ஸ்வாமிதீர்த்தத்தில் சங்கராஜாவுடன் சந்திப்பு ஆகியவற்றைச் சொல்கிறாள்; அங்கு தவமும் தல-ஆலய நிறுவலும் முறையான பக்தி வழிகளாக விளக்கப்படுகின்றன. ஸ்ரீநிவாசர் பாதைசார் கட்டளைகள் அளிக்கிறார்—விஷ்வக்சேனனை வணங்குதல், ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் நீராடுதல்—எனப் புனிதப் புவியியல் அங்கீகாரமான ஆச்சாரத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது. பின்னர் அரசத் தீர்மானம் நிகழ்கிறது. ஆகாசராஜா அமைச்சர்களுடன் புரோகித-ஜோதிட அதிகாரியான பிருஹஸ்பதியை ஆலோசித்து திருமண முகூர்த்தத்தை நிர்ணயிக்கிறார்—வைசாக மாதம், உத்தரபால்குணி நட்சத்திரம். அதன் பின் நகரமும் உலகமும் கொண்டாடும் மங்கள விழா: விஸ்வகர்மாவின் நகர அலங்காரம், இந்திரனின் மலர்மழை, பிற தேவர்களின் மங்களப் பங்களிப்புகள்—இவை கூட்டு சடங்கு-ஒழுங்கை காட்டுகின்றன. இறுதியில் பகுலமாலிகையும் சுகத் தூதனும் ஸ்ரீநிவாசரிடம் திரும்பி பத்மாவதியின் வேண்டுதலை அறிவிக்க, ஸ்ரீநிவாசர் மாலை அனுப்பி சம்மதம் தெரிவிக்கிறார்; தேவன் வருகைக்கான அரச விருந்தோம்பல் விதிகளுடன் திருமணத் தயாரிப்புகள் தொடங்குகின்றன.

Adhyaya 8

Śrīnिवासस्य लक्ष्म्यादिकृत-परिणयालंकारः — The Bridal Adornment and Marriage Procession of Śrīnिवास

இந்த எட்டாம் அதிகாரத்தில் ஸ்ரீவராஹர் உரைப்பின்படி ஸ்ரீநிவாசர் லக்ஷ்மியை அழைத்து திருமணத் தயாரிப்புகளை ஒழுங்காக நடத்துமாறு ஆணையிடுகிறார். அப்போது ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதி, த்ருதி, சாந்தி, ஹ்ரீ, கீர்த்தி முதலிய வேதத் தத்துவங்கள் உருவமெடுத்து வந்து நறுமண எண்ணெய்கள், ஆடைகள், ஆபரணங்கள், கண்ணாடி, கஸ்தூரி, அரசச் சின்னங்கள் போன்ற சடங்கு பொருட்களை கொண்டு வருகின்றன—தர்மநெறிப்படி மங்கள அலங்காரத்தின் குறியீட்டு தொகுப்பு அமைக்கப்படுகிறது. லக்ஷ்மி திவ்யமும் தீர்த்தமும் ஆகிய இடங்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நறுமண நீரால் அப்யங்க-ஸ்நானம் செய்து, ஆண்டவனை ஆடை-ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கிறார்; பகவான் ஊர்த்வபுண்ட்ரம் தரித்து கருடாரூடராக நாராயணபுரி/ஆகாசராஜ நகரை நோக்கி மகோৎসவ ஊர்வலமாகச் செல்கிறார்; தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், அப்ஸரஸ்கள் மங்களப் பாடங்களுடன் உடன் வருகின்றனர். பத்மாவதியுடன் மும்முறை மாலையிடல், சுபகிரஹப் பிரவேசம், மாங்கல்யஸூத்திர பந்தனம், லாஜா-ஹோமம் முதலிய திருமண அங்கங்கள் நிறைவேறுகின்றன. பின்னர் பிராப்ருத (பரிசுகள்) விரிவாகக் கூறப்படுகிறது—தானியங்கள், நெய், பால் பொருட்கள், பழங்கள், துணிகள், பொன்-மாணிக்கங்கள், கால்நடைகள், குதிரைகள், யானைகள், பணியாளர்கள்—அரச தானம் தர்மார்ப்பணமாக விளங்குகிறது. இறுதியில் ஸ்ரீநிவாசர் ஆகாசராஜனுக்கு வரம் அளிக்கிறார்—அசையாத பக்தியும் மனம் திவ்ய பாதங்களில் நிலைத்திருப்பதும்; தேவர்கள் தம் தம் லோகங்களுக்கு மீள, பகவான் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகே தங்கி இடையறா பூஜையை ஏற்றுக்கொள்கிறார்।

Adhyaya 9

अथ वसुनिषादवृत्तान्तः—रंगदासकैंकर्यं—तोण्डमान्नृपकथा—पद्मसरोवरमाहात्म्यम् (Vasu the Niṣāda, Raṅgadāsa’s service, Toṇḍamān’s encounter, and the Padma-saras glory)

இந்த அத்தியாயத்தில் கலியுகத்தில் மலைமேல் இறைவனின் தெய்வீக சன்னிதி வெளிப்படுமா எனத் தரணீதேவி கேட்கிறாள். வராஹபகவான் உரையாடல் வழியாக நான்கு நிகழ்வுகளைச் சொல்லி தீர்த்தத் தத்துவமும் பக்தியின் மகிமையும் விளக்குகிறார். முதலில், வனத்தில் வாழும் நிஷாதன் வசு புருஷோத்தமனிடம் பேரன்புடன், ஸ்ரீ‑பூதேவியருடன் கூடிய இறைவனுக்கு தேன் கலந்த சமைத்த ஷ்யாமாக தானிய அன்னத்தை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்கிறான். தேன் சேகரித்து வந்தபோது மகன் நைவேத்யத்தை உண்டதைத் திருட்டென எண்ணி வாளை உயர்த்த, விஷ்ணு மரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு வாளைத் தடுத்து, குழந்தை பக்தி மிகப் பிரியமானது என அறிவித்து, ஸ்வாமி‑சரஸ்/ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் தமது நித்திய சன்னிதியை உறுதிப்படுத்துகிறார். அடுத்து பாண்டிய நாட்டிலிருந்து வந்த பக்தன் ரங்கதாசன் வராஹ ஸ்தலம், சுவர்ணமுகரி, காமலாக்ய சரஸ், சக்ரதீர்த்தம் ஆகிய தீர்த்தங்களைத் தரிசித்து ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகே ஸ்ரீநிவாசனை காண்கிறான். அவன் தோட்டம் அமைத்து கிணறுகள் வெட்டி மலர்சேவையை தினமும் கைங்கர்யமாகச் செய்கிறான்; ஆனால் ஒருமுறை கந்தர்வர்களின் நீர்விளையாட்டைக் கண்டு மனம் சிதறி சேவை தவற, அவன் வெட்கமடைகிறான். இறைவன் அவனை ஆறுதல் கூறி, உள்ளார்ந்த பாவமே முக்கியம் எனச் சொல்லி, எதிர்காலத்தில் அரசர்போன்ற செழிப்பு, தொடர்ந்த பக்தி, இறுதியில் மோட்சம் என அருள்வாக்கு அளிக்கிறார். பின்னர் சோமகுல அரசன் தொண்டமான் வேட்டையில் வெங்கடாத்ரி தீர்த்தங்களைச் சுற்றி ரேணுகாதேவியை அடைகிறான். ‘ஸ்ரீநிவாச’ என்று அழைக்கும் ஐந்நிற கிளி அவனை நிஷாத வனக்காவலரிடம் வழிநடத்துகிறது; அவர் அரசனை ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகிலுள்ள மறைந்த தெய்வஸ்தலத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். இருவரும் பூஜை செய்து ஷ்யாமாக‑தேன் பிரசாதத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்; ரேணுகா ‘தேவதேவ பிரசாதம்’ என அஜேய ராஜ்யமும் தொண்டமான் பெயருடைய தலைநகரமும் வரமாக அளிக்கிறாள். இறுதியில் சுகர் பத்மசரஸின் மஹாத்மியத்தைச் சொல்கிறார்—துர்வாச சாபத்தால் லக்ஷ்மி (பத்மா/ரமா) தாமரை நிறைந்த ஏரிக்கரையில் தவம் செய்கிறாள்; தேவர்கள் முறையான ஸ்துதியால் போற்றுகின்றனர். அந்த ஸ்தோத்திரம், பில்வ இலை அர்ச்சனை, ஸ்நான‑பூஜை ஆகியவற்றால் இழந்த பெருமை மீட்பு, செல்வம், மோட்சம் கிடைக்கும் என வரமளித்து, விஷ்ணுவுடன் கருடாரூடமாக வைகுண்டம் திரும்புகிறாள்.

Adhyaya 10

Toṇḍamān’s Accession; Varāha Revelation at the Valmīka; Bilamārga Guidance; Aṣṭhi-saras Revival; Bhīma the Potter’s Liberation; Phalaśruti

இந்த அதிகாரத்தில் வேங்கடாசலத்தில் அரசாட்சியின் நியாயம், புனிதத் தலத்தின் வெளிப்பாடு, வழிபாட்டு முறையின் நிறுவல் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னப்பட்டுள்ளன. தொடக்கத்தில் தொண்டமான் அரசராக ஏறுகிறார்; பத்மசரஸ் கீர்த்தனம், ஸ்மரணம், ஸ்நானம் ஆகியவற்றால் புண்யமும் செழிப்பும் தரும் புனிதத் தீர்த்தமாகப் போற்றப்படுகிறது. அதே வேளையில் வனவாசிகளின் தலைவன் வசு ஒளிமிகு வராஹ பகவானைத் தரிசித்து, அவர் வல்மீகத்தில் (எறும்புப் புற்றில்) புகுந்து—பசும்பாலால் புற்றைத் தூய்மைப்படுத்தவும், கல்லடிப்பீடத்தில் உள்ள விக்ரகத்தை அறிந்து உயர்த்தி நிறுவவும், வைகானஸ ஆசாரியர்களால் நித்யாராதனை அமைக்கவும் ஆணையிடுகிறார். தொண்டமானுக்கு கனவில் பிலமார்க்கம் (சுரங்கப் பாதை) வெளிப்படுகிறது; பல்லவச் சுவடுகள் போன்ற தெய்வச் சின்னங்களைப் பின்பற்றி பிராகாரம், வாயில்கள் அமைத்து பாதுகாப்பை ஏற்படுத்துகிறார். புளியமரம் மற்றும் செண்பகமரம் ஆகியவை தெய்வசன்னிதியின் நிலையான குறியெனக் காக்குமாறு அறிவுறுத்தப்படுகிறார். பின்னர் ஒரு நெறி-நிர்வாகச் சோதனை: அரசன் பாதுகாப்பில் இருந்த கர்ப்பிணி பிராமணிப் பெண் அலட்சியத்தால் இறக்க, ஸ்ரீநிவாசனின் கட்டளையால் ‘அபம்ருத்யு நிவாரணம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அஷ்டி-சரஸில் ஸ்நானப் பிராயச்சித்தம் செய்ய அவள் மீண்டும் உயிர் பெறுகிறாள். குர்வகிராமக் குயவன் பீமன் எளிய பக்தியுடன் சிறு நைவேத்யம் அளித்தாலும் பகவான் ஏற்றுக்கொள்கிறார்; அரசன் வருகையில் பீமனும் அவன் மனைவியும் வைகுண்டம் அடைகிறார்கள். இறுதியில் தொண்டமான் வாரிசை நியமித்து தவம் செய்து, பகவத் தரிசனம் பெற்று சாரூப்யமும் விஷ்ணுபதமும் அடைகிறார். பலश्रுதி: நம்பிக்கையுடன் கேட்டு/படிப்போர்க்கு உயர்ந்த பலனும் அருளும் உறுதி செய்யப்படுகிறது.

Adhyaya 11

स्वामिपुष्करिणी-स्नानमाहात्म्यं तथा काश्यपोपाख्यानम् (Glory of bathing in Swāmipuṣkariṇī and the Kāśyapa episode)

இந்த अध्यாயம் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியை மிகுந்த சுத்தி அளிக்கும் தீர்த்தமாக விளக்குகிறது. சூதர் கூறுகிறார்—காஷ்யபர் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் நீராடினால் கடுமையான நெறிக் களங்கங்களும் அழியும். காஷ்யபரின் குற்றத்திற்கான காரணமும், அவருக்கு திடீரென ஏற்பட்ட விடுதலையின் காரணமும் என்ன என்று ரிஷிகள் கேட்க, சூதர் பரீக்ஷித் அரசனைத் தொடர்புடைய நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். வேட்டையில் இருந்த பரீக்ஷித், மௌனவிரதத்தில் இருந்த முனிவரைப் பார்த்து பதில் வராததால் கோபித்து, அவரது தோளில் இறந்த பாம்பை வைத்துவிடுகிறார். முனிவரின் மகன் ஶ்ருங்கி சாபமிடுகிறான்—ஏழாம் நாளில் தக்ஷகன் கடித்து அரசன் இறப்பான். பல பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் இருந்தும், தக்ஷகன் பிராமணர் போன்ற வேடத்தில் வந்து, பழத்தில் புழுவாக மறைந்து சாபத்தை நிறைவேற்றுகிறான். விஷநிவாரண மந்திர வைத்தியரான காஷ்யபர் அரசனை காப்பாற்றச் செல்லும்போது, தக்ஷகன் சக்தி சோதனையும் பொருள் ஆசையும் காட்டி அவரைத் திருப்பிவிடுகிறான். பின்னர் ‘சாமர்த்தியம் இருந்தும் அரசனை காக்கவில்லை’ என்று காஷ்யபர் பொதுநிந்தைக்கு உள்ளாகிறார். தீர்வு அறிய அவர் ஶாகல்ய முனிவரை அணுக, விஷபீடித்த உயிரை காப்பாற்றும் திறன் இருந்தும் உதவாமை மிகக் கடும் குற்றம் என்றும் சமூக விளைவுகளும் உண்டு என்றும் முனிவர் கூறுகிறார். பிராயச்சித்தமாக வெங்கடாத்ரிக்கு சென்று சங்கல்பத்துடன் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் நீராடி, வராஹஸ்வாமினையும் பின்னர் ஸ்ரீநிவாசனையும் வழிபட்டு நியமம் கடைப்பிடிக்கச் சொல்கிறார்; தரிசனமும் ஒழுக்கமும் காஷ்யபரின் ஆரோக்கியம், மதிப்பு, மரியாதையை மீட்டுத் தருகின்றன. இறுதியில், பக்தியுடன் கேட்போர்க்கு உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும் என பலश्रுதி கூறுகிறது.

Adhyaya 12

स्वामिपुष्करिणी-स्नानात् नरकनिस्तारः (Deliverance from Naraka through Bathing in Swāmi Puṣkariṇī)

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம், ‘ஸ்ரீ ஸ்வாமி புஷ்கரிணி/ஸ்வாமி-தீர்த்தத்தின் மகிமை என்ன? நினைவு மட்டும் கூட விடுதலை தரும் எனச் சொல்லப்படுவது எவ்வாறு?’ என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் பதிலாக, இந்த தீர்த்தத்தைப் புகழ்ந்து பாடுவோர், அதன் கதையைச் சொல்லி-கேட்போர், அல்லது இதில் நீராடுவோர்—பெயருடன் கூறப்படும் இருபத்தெட்டு நரகங்களின் துன்பத்திற்கும் ஆளாகார் என உறுதியாகச் சொல்கிறார். பின்னர் நரகங்களின் பெயர்கள் வரிசையாகக் கூறப்பட்டு, சில அதர்மச் செயல்கள் குறிப்பிட்ட தண்டனை நிலையங்களுடன் இணைக்கப்படுகின்றன—பிறருடைய செல்வம்/உறவுகளை அபகரித்தல், பெற்றோர் மற்றும் பண்டிதர்களிடம் வெறுப்பு, வைதிக வழியை மீறுதல், உயிர்களுக்கு தீங்கு, காமவழுக்கம், பாசண்டப் பிரிவுகளால் தர்மக் குழப்பம், அசுத்த நடத்தை, விலங்கு வதை, சடங்குகளில் வஞ்சகம் போன்றவை. ஒவ்வொரு எடுத்துக்காட்டிற்குப் பிறகும் ‘ஸ்வாமி-தீர்த்தத்தில் நீராடினால் அந்த வீழ்ச்சி வராது’ என்ற உறுதி மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி: இந்த நீராடல் மகாயாகங்கள், பெருந்தானங்கள் போன்ற பலனைத் தரும்; கடும் பாவங்களையும் உடனே சுத்தி செய்யும்; ஞானம், வைராக்யம், மனத் தெளிவு போன்ற நற்குணங்களை எழுப்பும் எனக் கூறுகிறது. இதை மிகைப்படுத்தல் என்று இகழ வேண்டாம்; நம்பாமை ஆன்மிக ஆபத்து என எச்சரிக்கிறது. தரிசனம், தொடுதல், புகழ்தல், வணக்கம், நீராடல்—இவை அனைத்தாலும் இந்த தீர்த்தம் மரணப் பயத்தை நீக்கி, புக்க்தி–முக்தி இரண்டையும் அளிக்கும் என்று முடிகிறது.

Adhyaya 13

धर्मगुप्तचरित्रवर्णनम् | Dharma-gupta’s Episode and the Efficacy of Svāmipuṣkariṇī

சூதர் ஸ்வாமிதீர்த்தத்தின் மகிமையைத் தொடர்ந்து, சோமவம்சத்து நந்தனின் மகன் அரசன் தர்மகுப்தனின் வரலாற்றை உரைக்கிறார். நந்தன் அரசுப் பொறுப்பை மகனிடம் ஒப்படைத்து வனவாசம் செல்கிறான். தர்மகுப்தன் நীতি, யாகங்கள், பிராமண தானங்கள் ஆகியவற்றால் குடிகளைப் பேணி, கொள்ளை-அடக்குமுறை இல்லாத ஒழுங்கான நாட்டை நிலைநிறுத்துகிறான். ஒருமுறை வேட்டைக்குச் சென்ற அரசன் பயங்கரக் காட்டில் இரவில் சிக்குகிறான். சாயங்கால சந்த்யாவந்தனம் செய்து காயத்ரீ ஜபித்து ஒரு மரத்தில் அடைக்கலம் கொள்கிறான்; சிங்கத்திலிருந்து தப்பிய ஓர் கரடியும் அதே மரத்தில் ஏறுகிறது. கரடி இரவு காவல் ஒப்பந்தம் முன்வைக்கிறது. சிங்கம் நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்யத் தூண்டினாலும், கரடி ‘விச்வாச-காதம்’ பிற பாவங்களைவிட மிகக் கொடியது என்று தர்மபோதனை செய்கிறது. பின்னர் அரசன் தூங்கிக் கொண்டிருந்த கரடியை கீழே தள்ளிவிட, அது ரூபம் மாறி த்யானகாஷ்டன் என்னும் முனிவனாக வெளிப்பட்டு அரசனை பித்துநிலை (உன்மாதம்) சாபம் இடுகிறான். மேலும் அந்தச் சிங்கம் பத்திரநாமன் என்னும் யக்ஷன்—குபேரனின் முன்னாள் அமைச்சர்—கௌதம சாபத்தால் சிங்கரூபம் பெற்றவன் என்று கூறி, த்யானகாஷ்டனுடன் உரையாடியதால் அவன் சாபவிமோசனம் பெற்று அலக்காவுக்கு மீள்கிறான். அமைச்சர்கள் அரசனின் உன்மாதத்தை நந்தனிடம் அறிவிக்க, நந்தன் ஜைமினி முனிவரை அணைகிறான். ஜைமினி வெங்கடமலையில் சுவர்ணமுகரீ அருகிலுள்ள ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் ஸ்நானம் செய்தால் உடனே உன்மாதம் நீங்கும் என விதிக்கிறார்; ஸ்நானமாத்திரத்தால் நோய் அகல்கிறது. தந்தை-மகன் வெங்கடேச/ஸ்ரீநிவாசனை வழிபட்டு தானங்கள் செய்து தர்மமாக ஆட்சி செய்கிறார்கள். இறுதிப் பலன்—ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் மூழ்குதல் உன்மாதம், அபஸ்மாரமெனும் நோய்சாயல், தீய கிரகப் பீடைகளை நீக்கும்; எந்த நீரிலும் ஸ்நானத்திற்கு முன் “ஸ்வாமிதீர்த்தம்” மூன்று முறை சொன்னால் பிரம்மலோகப் பிராப்தி உண்டாகும்; இக்கதை கேட்பதே மகாபாப நாசகமென கூறப்படுகிறது.

Adhyaya 14

सुमत्याख्यद्विजवृत्तान्तः — The Account of the Brahmin Sumati and Purification at Svāmi-puṣkariṇī

அத்தியாயம் 14, மகாராஷ்டிராவைச் சேர்ந்த பக்திமிக்க யக்ஞதேவனின் மகன் சுமதியின் வரலாற்றை விவரிக்கிறது. சுமதி தனது தந்தை மற்றும் மனைவியைக் கைவிட்டு, ஒரு கிராதப் பெண்ணுடன் சேர்ந்து திருட்டு, மது அருந்துதல் மற்றும் பிராமணனைக் கொல்லுதல் போன்ற மகாபாதகங்களில் ஈடுபடுகிறான். இதனால் பிரம்மஹத்தி தோஷம் அவனைத் துரத்துகிறது. துயரமடைந்த யக்ஞதேவன் துர்வாச முனிவரைச் சந்தித்து பரிகாரம் கேட்கிறார். துர்வாசர், வேங்கடாத்ரியில் உள்ள சுவாமி புஷ்கரிணியில் நீராடுவதே இதற்கு ஒரே வழி என்று கூறுகிறார். அங்கு நீராடியவுடன் சுமதி தூய்மையடைகிறான். இந்த தீர்த்தம் பாவங்களை வேரோடு அழிக்கும் கோடரி (பாப-விருட்ச-குடாரக) என்று போற்றப்படுகிறது.

Adhyaya 15

कृष्णतीर्थमाहात्म्य (Kṛṣṇatīrtha Māhātmya / The Glory of Kṛṣṇatīrtha)

அத்தியாயம் 15‑இல் ஸ்ரீசூதர், மிகப் புண்ணியமான வேங்கட மலைக்குரிய கிருஷ்ணதீர்த்தத்தின் மஹிமையை எடுத்துரைத்து, அது பாபநாசினி என விளக்குகிறார். நெறி மீட்பு வலியுறுத்தப்படுகிறது—க்ருதக்ஞர், பெற்றோர்‑குருவை அவமதிப்பவர்களும் இங்கு நீராடினால் தூய்மை பெறுவர் என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் காரணக் கதை: கிருஷ்ணன் என்னும் முனிவர் (ராமகிருஷ்ணச் சூழலுடன்) வேங்கடாசலத்தில் பல ஆண்டுகள் அசையாது கடும் தவம் செய்கிறார். அவரது உடலை வல்மீகம் மூடுகிறது; கடும் மழை‑இடி முழங்குகிறது. மின்னல் தாக்கி வல்மீகத்தின் உச்சி உடையும்போது, கருடாரூடராக, சங்க‑சக்கர‑கதாதாரியாக, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விஷ்ணு/ஸ்ரீநிவாசர் தரிசனம் தருகிறார். தவத்தால் மகிழ்ந்த பகவான், தம் அவதார தினத்துடன் இணைந்த சிறப்பு ஸ்நான காலத்தை அறிவிக்கிறார்—சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது, புஷ்ய நக்ஷத்திரம் கூடிய பௌர்ணமியில் கிருஷ்ணதீர்த்தத்தில் நீராடினால் பாபவிமோசனம், வேண்டிய பயன் கிடைக்கும். தேவர்கள், மனிதர்கள், திக்குப் பாதுகாவலர்கள் தூய்மைக்காக அங்கு கூடுவர்; தீர்த்தம் முனிவரின் பெயரால் புகழ்பெறும். இறுதியில் இதை கேட்டு‑படித்தால் விஷ்ணுலோகப் பிராப்தி எனும் பலश्रுதி கூறி அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

Adhyaya 16

Jaladāna-praśaṃsā at Veṅkaṭādri (Praise of Water-Giving at Veṅkaṭācala)

இந்த அதிகாரத்தில் வேங்கடாத்ரியில் ஜலதானம் (தாகமுற்றவர்களுக்கு நீர் வழங்குதல்/நீர் ஏற்பாடு செய்தல்) தீர்மானமான தர்மச் செயல் எனப் போற்றப்படுகிறது. ஸ்ரீசூதர் கூறுவது: குறிப்பாக தாகமுற்றவர்களுக்கு நீர் தராமல் அலட்சியம் செய்வது தீய பிறவிகளுக்குக் காரணமாகும்; வேங்கடாசலத்தில் செய்யும் ஜலதானம் பலமடங்கு கர்மபலனை அளிக்கும். இதிகாச எடுத்துக்காட்டாக இக்ஷ்வாகு வம்சத்து அரசன் ஹேமாங்கன் கோதானம், தனதானம், யாகப் போஷணம் முதலியவற்றில் தாராளனாயிருந்தும், “நீர் எளிதில் கிடைக்கும்” என்று எண்ணி ஜலதானத்தைப் புண்ணியமற்றதாகக் கருதி தவிர்த்தான். மேலும் அபாத்திரர்களை மதித்து, கல்வியும் நியமமும் உடைய பிராமணர்களை புறக்கணித்தான்—பாத்திரவிவேகக் குறை. அதன் விளைவாக அவன் தொடர்ச்சியாகத் தாழ்ந்த யோனிகளில் விழுந்து, மிதிலாவில் வீட்டுப் பல்லி (கிருஹகோதிகா) ஆகப் பிறந்தான். ஒருநாள் முனிவர் ஸ்ருததேவர் வந்தபோது அந்நாட்டு அரசன் அவரை வழிபட்டான். பாதம் கழுவிய புனித நீர் (பாதோதகம்) துளிகள் பல்லியின் மேல் விழ, அவளுக்கு முன்பிறவி நினைவு (ஜாதிஸ்மரணம்) ஏற்பட்டது. ஹேமாங்கன் தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டான். ஸ்ருததேவர்—வேங்கடாத்ரியில் ஜலதானம் செய்யாமை மற்றும் தவறானவர்களுக்கு தானம் செய்ததே காரணம் என விளக்கி, புண்ணியப் பரிமாற்றமும் நீர்தொடர்பின் தூய்மையும் மூலம் அவனை விலங்கு நிலையிலிருந்து விடுவித்தார். அவன் விண்ணுலக ஏற்றம், பின்னர் அரசப் பிறவி, இறுதியில் விஷ்ணு-சாயுஜ்யம் அடைந்தான். முடிவில் வேங்கடாத்ரியின் பாவநாச சக்தியும், ஜலதானம் விஷ்ணுலோகத்தை அளிப்பதும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।

Adhyaya 17

Śrīveṅkaṭācala-kṣetrādi-varṇanam (Description of Veṅkaṭācala and its Sacred Preeminence)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் வேங்கடாத்ரி/வேங்கடாசலத்தின் மகிமையைத் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். பூமியிலும் விண்ணுலகங்களிலும் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் வேங்கட மலைக்குள் அடங்கியுள்ளன எனக் கூறி, இக்க்ஷேத்திரத்தை ‘சர்வதீர்த்தமயம்’ எனும் புனிதச் சிறு-பிரபஞ்சமாக நிறுவுகிறார். தெய்வம் வைஷ்ணவ சாஸ்திர மரபுப்படி சங்க-சக்கரதாரி, பீதாம்பரதாரி, கௌஸ்துபப் பூஷிதன் என வர்ணிக்கப்படுகிறார்; அவர் பக்தரைக் காக்கும், வேதாதாரமான புனிதத்தைக் காத்தருளும் பரம்பொருள். பின்னர் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் சேவையில் பல பகுதிகளிலிருந்து வரும் பக்தர்களின் பங்கேற்பும், பாத்ரபதத் திருவிழா சூழலும், தரிசன-சேவையால் சுத்தி பெறுதல் என்பதும் கூறப்படுகிறது. குறிப்பாக பிரம்மோற்சவம்—கன்னி மாதத்தில் பிரம்மா த்வஜாரோஹணம் (கொடி ஏற்றுதல்) என்ற முறையை நிறுவினார்; அந்த ஆண்டு விழாவில் மனிதர், தேவர்கள், கந்தர்வர், சித்தர், பண்டித த்விஜர் ஆகியோர் கூடுகின்றனர். கங்கை நதிகளில் சிறந்தது போலவும், விஷ்ணு தேவர்களில் சிறந்தது போலவும், வேங்கடம் க்ஷேத்திரங்களில் ‘உத்தமோத்தமம்’ என மீண்டும் மீண்டும் போற்றப்படுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி: பக்தியுடன் இதைச் செவிமடுத்தால் விஷ்ணுலோகத்தில் உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும் எனச் சொல்லி, ஸ்ரீஸ்வாமி-புஷ்கரிணியை முதன்மை தீர்த்தமாகவும், அதன் அருகே லக்ஷ்மியால் அணைக்கப்பட்ட தெய்வம் வரம் அருளும் நிலையில் இருப்பதாகவும் விவரிக்கிறது.

Adhyaya 18

Śrīveṅkaṭeśvaravaibhava-varṇanam (Theological Description of the Glory of Veṅkaṭeśvara)

அத்தியாயம் 18-ல் சூதர், ஸ்ரீநிவாசன்/வேங்கடேஸ்வரரின் மோட்சம் அளிக்கும் மகிமையைத் தத்துவ ரீதியாக விளக்குகிறார். இங்கு இடம் சார்ந்த முக்தி வழி கூறப்படுகிறது—வேங்கடேஸ்வரரை ஒருமுறை தரிசித்தாலே முக்தியும் விஷ்ணு-சாயுஜ்யமும் கிடைக்கும் எனவும், யுக ஒப்பீட்டின் மூலம் கலியுகத்தில் புண்ணியப் பலன் உடனடியாக விளையும் எனவும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. வேங்கடாசலம் ‘சர்வதீர்த்தமயம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது; பல புனிதத் தலங்களின் சக்தி இங்கே ஒன்றாகச் சேர்ந்து இருப்பதாகவும், தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள் குறியீட்டு வகையில் இத்தலத்தில் நிறைந்திருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. வெளிப்புறச் சடங்குகளை விட நினைவு (ஸ்மரணம்) மற்றும் ஸ்துதி ஆகியவற்றுக்கு மேலிடம் கொடுத்து, அஷ்டவித பக்தியை விவரிக்கிறது—பக்தர்களிடம் அன்பு, பூஜையால் திருப்தி, தனிப்பட்ட சேவை, இறைவன் மகிமையை கேட்கும் ஆவல், இடையறாத நினைவு முதலியன. புனித மையத்தை அலட்சியம் செய்வதும் பகை கொள்வதும் தீமையைத் தரும் என எச்சரிக்கிறது. பலश्रுதியில் பாபநாசம், யம வேதனைகளிலிருந்து விடுதலை, விஷ்ணுலோகப் பிராப்தி, மேலும் பக்தியுடன் இந்த அத்தியாயத்தை கேட்க/படிக்கப் பெரும் பலன் உண்டு என வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது.

Adhyaya 19

Veṅkaṭācala-Nityāvasthā, Ārohaṇa-Krama, and Pāpavināśana-Tīrtha Māhātmya (दर्शन-आरोहण-तीर्थमाहात्म्य)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் வேங்கடாசலத்தை எந்நாளும் புனிதமாய் நிலைக்கும் திவ்யப் பரப்பாக வர்ணிக்கிறார்—எண்ணிலடங்கா ஏரிகள், நதிகள், கடல்கள், வனங்கள், ஆசிரமங்கள்; வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கின்னரக் கூட்டங்கள் அங்கு வாசம் செய்கின்றன. விஷ்ணு லக்ஷ்மி, தரணியுடன்; பிரம்மா சாவித்ரி, சரஸ்வதியுடன்; சிவன் பார்வதியுடன்; கணேசன், ஷண்முகன்; இந்திராதி தேவர்கள், கிரகதேவர்கள், வசுக்கள், பித்ருக்கள், லோகபாலர்கள்—அனைவரும் அங்கு நித்திய சந்நிதியாய் இருப்பதால், மலை ஒரு இடையறாத தேவசபை போலத் திகழ்கிறது. பின்னர் யாத்திரையின் ஏற்ற வரிசை கூறப்படுகிறது—யாத்திரிகன் வேங்கடாத்ரியிடம் வாக்கால் மன்னிப்பு வேண்டி, மாதவ தரிசனம் அருள வேண்டுமெனப் பிரார்த்தித்து, மெதுவான அடிகளால் புனித நிலத்திற்கேற வேண்டும். ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் கட்டுப்பாட்டுடன் நீராடி, மிகச் சிறிதளவான பிண்டதானம்கூட பித்ருக்களுக்கு அளித்தால் பரலோக நிலைகளில் உயர்வு கிடைக்கும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. அதன் பின் பாபவிநாசன தீர்த்தத்தின் மகிமை—நினைவு மட்டும் கூட கர்ப்பவாசத் துன்பத்தைத் தவிர்க்கும்; ஸ்வாமி-தீர்த்தத்தின் வடபுறத்தில் நீராடினால் வைகுண்டாரோகம் கிடைக்கும். ரிஷிகளின் கேள்விக்குச் சூதர் ஒரு போதனைக்கதை சொல்கிறார்—இமவத் அருகே பிரம்மாசிரமத்தில் சூத்ரன் த்ருடமதி உயர்ந்த விதிகளைச் செய்ய விரும்ப, குலபதி பிராமணன் அதிகார விதிகளைச் சொல்லி தீட்சை மறுக்கிறான். த்ருடமதி தவம் செய்து பக்திசேவைக்கான அமைப்புகளை உருவாக்குகிறான்; நீண்ட தொடர்பால் சுமதி என்ற பிராமணன் அவனுக்கு வேதக் கிரியைகளை கற்றுத்தந்து பித்ருகர்மங்களையும் செய்கிறான்; இதனால் சுமதிக்கு மரணத்திற்குப் பின் கடும் துன்பமும் பல பிறவிகளும் ஏற்படுகின்றன. அகஸ்தியர் காரணத்தை அறிந்து ஒரே பரிகாரம் கூறுகிறார்—வேங்கடாசலத்தின் பாபவிநாசனத்தில் மூன்று நாள் நீராடல்; அதனால் பிரம்மராக்ஷஸத் தோஷம் அழிந்து தந்தை-மகன் இறுதியில் முக்தி பெறுவர். த்ருடமதியும் தாழ்ந்த யோனிகளுக்குப் பின் பறவையாக அங்கு நீராடி அருந்தியவுடன் திவ்ய விமானத்தில் ஏறி உயர்கிறான்; இறுதியில் தீர்த்தத்தின் பாவநாச சக்தியும், தவறிழைத்தோருக்கும் திருத்தும் வாயிலாக இருப்பதும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

Adhyaya 20

पापनाशनतीर्थमाहात्म्यं तथा भूमिदानप्रशंसा (Glory of Pāpanāśana Tīrtha and the Praise of Land-Donation)

ஸ்ரீ சூதர் பாபநாசன தீர்த்தத்தின் பாபநாசக மகிமையை ஒரு எடுத்துக்காட்டு வரலாற்றின் மூலம் விளக்குகிறார். பத்திரமதி எனும் கல்வியறிவு கொண்ட ஆனால் வறுமையால் வாடும் பிராமணன், வறுமை காரணமாக சமூக மதிப்பு குறைவதும் மனவேதனை பெருகுவதும் பற்றி கூறுகிறான்—நல்லொழுக்கமும் சாஸ்திரஞானமும் இருந்தாலும் வளமின்மை மரியாதையைத் தளர்த்துகிறது. அவனுடைய பதிவிரதை, நெறியறிவு கொண்ட மனைவி காமினி, நாரதரின் உபதேசத்தையும் தன் தந்தையின் முன்னுதாரணத்தையும் நினைவூட்டி, வேங்கடாசல யாத்திரையை அறிவுறுத்துகிறாள்—சங்கல்பத்துடன் நீராடுதல், ஸ்ரீநிவாச தரிசனம், மேலும் பூதானம் (நிலதானம்) செய்யுதல். பின்னர் பூதானம் தானங்களில் சிறந்தது என முறையாக கூறி, அதன் ஒப்பீட்டு பலன்கள், பெரிய யாகங்களுக்கு இணையான புண்ணியம், மேலும் தகுதியான பெறுநருக்கு (ச்ரோத்ரிய, அஹிதாக்னி) அளித்தால் மகாபாபங்களையும் நீக்கும் சக்தி உள்ளதென விளக்கப்படுகிறது. சுகோஷன் என்ற தானதர்மி, அளவிட்டு ஒரு நிலப்பகுதியை பத்திரமதிக்கு தானமாக அளித்து, அதை ஜனார்தனனுக்கே அர்ப்பணிக்கிறான்; இதனால் சுகோஷனுக்கு மறுமையில் மங்களமான நிலை கிடைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. பத்திரமதி குடும்பத்துடன் வேங்கடாசலத்திற்கு சென்று ஸ்வாமி-சரஸில் நீராடி, வேங்கடேஸ்வரரை தரிசித்து, பாபநாசன தீர்த்தத்தில் பூதானத்தை நிறைவேற்றுகிறான். அந்த விதியின் வலிமையால் சங்க-சக்கர-கதாதாரி விஷ்ணு தோன்றி அவன் ஸ்துதியை ஏற்று, உலக நலமும் இறுதி மோக்ஷமும் அளிப்பதாக உறுதி அளிக்கிறார்; இறுதியில் சூதர் தீர்த்தமும் தானமும் கொண்ட மகிமையை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார்.

Adhyaya 21

Ākāśagaṅgā-tīrtha Māhātmya and Bhāgavata-Lakṣaṇa (रामानुजतपः, वेंकटेशदर्शनम्, भागवतलक्षणानि)

இந்த அத்தியாயத்தில் ஸ்ரீசூதர் நைமிஷாரண்ய முனிவர்களிடம் ஆகாசகங்கை தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தையும் பகவதர்களின் இலக்கணங்களையும் கூறுகிறார். ராமானுஜன் எனும் சாஸ்திரநிபுணன், இంద్రியநிக்ரஹம் கொண்டவன், வைகானஸ நெறிக்கு ஒத்தவன் ஆகாசகங்கை கரையில் நீண்ட தவம் செய்கிறான்—கோடையில் பஞ்சாக்னி, மழைக்காலத்தில் திறந்த வெளியில் தங்குதல், குளிர்காலத்தில் நீர்சயனம்; மேலும் அஷ்டாக்ஷர மந்திரஜபமும் ஜனார்தன தியானமும் இடையறாது செய்கிறான். தவத்தால் மகிழ்ந்த வேங்கடேசன்/ஸ்ரீநிவாசன் சங்க-சக்கர-கதாதாரியாக, திவ்ய பரிவாரத்துடன், நாரதரின் கானமும் திவ்ய வாத்தியங்களும் ஒலிக்க, மார்பில் லக்ஷ்மியுடன் பிரகாசித்து தரிசனம் அளிக்கிறார். ராமானுஜனின் ஸ்துதியை ஏற்று அவனை அணைத்து வரம் அளிக்க முன்வர, ராமானுஜன் அசையாத பக்தியை வேண்டி, தரிசனமே பரமசித்தி என ஒப்புக்கொள்கிறான். பகவந்நாமமும் தரிசனமும் மோட்சம் தரும் என உரை உறுதிப்படுத்துகிறது. பின்னர் ஆகாசகங்கையில் ஸ்நானத்திற்கு சிறப்பு புண்யகாலத்தை பகவான் கூறுகிறார்—மேஷ சங்க்ராந்தியில், சித்ரா நக்ஷத்திரம் கூடிய பௌர்ணமியில் ஸ்நானம் செய்தால் பரமபதம் அடைந்து மீள்வருதல் இல்லையென. அதன் பின் ‘பகவதரை எவ்வாறு அறிதல்?’ என்ற கேள்விக்கு அஹிம்சை, பொறாமையின்மை, கட்டுப்பாடு, சத்தியம், பெற்றோர்/பிராமணர்/பசு சேவை, ஹரிகதா-श्रவண விருப்பம், தீர்த்தயாத்திரை மனோபாவம், நீர்-அன்னதானம், ஏகாதசி விரதம், ஹரிநாம ருசி, துளசி வணக்கம், குளம்-கிணறு-தோட்டம்-ஆலயம் போன்ற பொதுநலப் பணிகள்—இவையே பகவதோத்தம இலக்கணங்கள் என விரிவாகச் சொல்கிறார். முடிவில் வृषாத்ரி (வேங்கடாத்ரி) யிலுள்ள வியத்கங்கையின் இந்த ‘உத்தம’ மஹாத்மியத்தை ஸ்ரீசூதர் நிறைவு செய்கிறார்.

Adhyaya 22

दानार्हसत्पात्रनिर्णयः तथा आकाशगंगामाहात्म्यम् (Eligibility for Worthy Recipients of Gifts and the Glory of Ākāśagaṅgā/Viyadgaṅgā)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் தானம் யாருக்கு வழங்க வேண்டும், எந்த காலம்/நிபந்தனைகளில் வழங்குவது சிறந்தது என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் பிராமணரை முதன்மை தானப் பாத்திரராக நிறுவினாலும், ஒழுக்கம்‑ஆசாரம்‑அடக்கம் உடையவர்களே தானம் ஏற்கத் தகுதியானவர்கள் என வரையறுக்கிறார். வேத‑தர்ம விரோதிகள், வஞ்சகர்கள், வன்முறையாளர், புனித அறிவை விற்பவர், இடையறாத பிச்சை எடுப்பவர் முதலியோருக்கு அளிக்கும் தானம் ‘நிஷ்பலம்’ என நீண்ட விலக்கு பட்டியல் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அபிவாதன மரியாதை விளக்கப்படுகிறது—எந்த சூழலில் யாருக்கு வணக்கம் செய்யக் கூடாது, விதிமீறிய/அவிவேகமான வணக்கம் முன் புண்ணியத்தை குறைக்கும் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. அடுத்த பகுதியில் ஆகாசகங்கை/வியத்கங்கை மஹாத்மியம் நாரதர்‑சனத்குமாரர் உரையாடலில் வரும் கதையாகச் சொல்லப்படுகிறது. புண்யசீலன் என்ற நற்குணம் கொண்ட பிராமணன் ஆண்டுதோறும் ஸ்ராத்தம் செய்கிறான்; ஆனால் தவறுதலாக ‘வந்த்யாபதி’யை ஸ்ராத்த கர்மத்தின் புரோகிதனாக நியமிக்க, அவன் முகம் கழுதை முகமாக மாறுகிறது. அவன் அகஸ்தியரை அணுக, அகஸ்தியர் குற்றத்தைச் சுட்டி ஸ்ராத்த அழைப்பின் கடுமையான விதிகளை கூறுகிறார்—சந்ததி உடைய, நியமம் காக்கும் கிருஹஸ்த பிராமணன்; அது கிடைக்காவிட்டால் நெருங்கிய உறவினர் அல்லது தானே கர்மம் செய்ய வேண்டும். பரிகாரமாக வேங்கடாசல யாத்திரை, முதலில் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் நீராடி, பின்னர் தீர்த்த விதிப்படி ஆகாசகங்கை/வியத்கங்கையில் நீராட வேண்டும்; முறையாக நீராடினால் விகாரம் உடனே நீங்கும் எனக் கூறி, சூதர் பரம்பரைப் பரவலை உறுதிப்படுத்துகிறார்.

Adhyaya 23

Cakratīrtha-māhātmya and Padmanābha’s Tapas; Sudarśana’s Protection (चक्रतीर्थमाहात्म्यं)

சூதர் முனிவர்களிடம் சக்ரதீர்த்தத்தின் மாஹாத்மியத்தை உரைக்கிறார். இந்தத் தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் செவிமடுத்தால் பாபமலம் நீங்கி, மனம் தூய்மையடைந்து, பக்தன் விஷ்ணுலோகத்தை நோக்கி திரும்புவான் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. பின்னர் சக்ரபுஷ்கரிணி கரையில் பத்மநாபன் என்னும் ஒழுக்கமிக்க பிராமணத் தபஸ்வி நீண்ட காலம் தவம் செய்கிறான். சத்தியம், கருணை, இந்திரியநிக்ரகம், வைராக்யம், அனைவர் நலனும் நாடும் மனம் ஆகிய குணங்களால் விளங்கும் அவன் தவத்தால் மகிழ்ந்து ஸ்ரீநிவாசன்/வேங்கடேஸ்வரன் வெளிப்படுகிறார்; பத்மநாபன் ஸ்துதி செய்கிறான், மேலும் தீர்த்தத்தருகே தங்கி நித்திய பூஜை செய்யுமாறு பகவான் ஆணையிடுகிறார். அதன்பின் ஒரு ராக்ஷசன் முனிவனை அச்சுறுத்த, பத்மநாபன் சரணாகதி வாக்குகளால் இறைவனை வேண்டுகிறான். விஷ்ணு சுதர்சனச் சக்கரத்தை அனுப்புகிறார்; அது அগ্নிதேஜஸுடன் வந்து ராக்ஷசனை ஓடச் செய்து இறுதியில் வதம் செய்கிறது. பத்மநாபன் சுதர்சனனைப் போற்றி நிரந்தர பாதுகாப்பை வேண்ட, சுதர்சன் சக்ரதீர்த்தத்தில் உலகநலனுக்காக நித்திய வாசம் என்ற வரம் அளிக்கிறான். அங்கு ஸ்நானம் மோட்சம் நோக்கச் செய்பவதும், சந்ததியருக்கும் தூய்மை தருபவதும் எனக் கூறி, கேட்கவும் பாராயணம் செய்யவும் கிடைக்கும் புண்ணியத்தையும் சக்ரதீர்த்தத்தின் ஒப்பற்ற பெருமையையும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி अध्यாயம் நிறைவடைகிறது.

Adhyaya 24

सुन्दरगन्धर्वस्य शापः, राक्षसत्वनिवृत्तिः, चक्रतीर्थमाहात्म्यम् (Sundara Gandharva’s Curse, Release from Rākṣasa-form, and the Glory of Cakratīrtha)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில், விஷ்ணுபக்தியான ஒரு பிராமணனைத் துன்புறுத்திய கொடிய ராட்சசன் யார் என்று ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள். சூதர், வைகுண்டம் போன்ற புனிதமான ஸ்ரீரங்கத் தலத்தில் பக்தர்கள் ஸ்ரீரங்கநாதரை வழிபடும் முன்னிகழ்வைச் சொல்கிறார். அங்கே வீரபாஹுவின் மகன் சுந்தரன் எனும் கந்தர்வன், நீர்த்துறையில் பல பெண்களுடன் வெட்கமின்றி நடந்து கொள்கிறான். மதிய வழிபாட்டிற்காக வசிஷ்டர் வந்தபோது பெண்கள் தங்களை மூடிக்கொள்கிறார்கள்; சுந்தரன் மட்டும் மூடிக்கொள்ளாததால், வசிஷ்டர் அவனை நிர்லஜ்ஜத்திற்காக ராட்சசமாகும் சாபம் இடுகிறார். பெண்கள் வசிஷ்டரிடம் கருணை வேண்டி—இச்சாபம் சமூகநெறி, ஒழுக்கத்திற்கு தீங்கு என முறையிடுகிறார்கள். வசிஷ்டர் தம் வாக்கின் சத்தியத்தை காக்கும் போதே பரிகார வழியையும் கூறுகிறார்: சாபம் பதினாறு ஆண்டுகள் நீடிக்கும்; பின்னர் சுந்தரன் ராட்சச ரூபத்தில் அலைந்து, புனிதமான வேங்கடாத்ரி மற்றும் சக்ரதீர்த்தத்தை அடைவான். அங்கே பத்மநாபன் என்ற யோகி இருப்பார்; ராட்சசன் அவரைத் தாக்கும்போது, விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரம் பிராமணரைக் காக்கத் தூண்டப்பட்டு ராட்சசனின் தலையை வெட்டி, சுந்தரனை மீண்டும் தெய்வ ரூபத்திற்கு மீட்டுச் சொர்க்கம் அனுப்பும். கதை அதேபடி நிறைவேறுகிறது—சுந்தரன் பயங்கர ராட்சசனாகி பதினாறு ஆண்டுகள் திரிந்து, இறுதியில் சக்ரதீர்த்தத்தில் பத்மநாபனைத் தாக்குகிறான். யோகி ஜனார்தனனைப் புகழ, சுதர்சனம் தோன்றி ராட்சசனை வதம் செய்கிறது. சுந்தரன் ஒளிவீசித் திரும்பி சுதர்சனத்தைப் போற்றி, சொர்க்கம் செல்லவும் துயருற்ற மனைவியரைச் சந்திக்கவும் அனுமதி கேட்கிறான்; சுதர்சனம் அருள்கிறது. பத்மநாபனும்—சக்ரதீர்த்தத்தில் சுதர்சனம் நிலைத்து பாபநாசம், மோட்சம், பூத-பிசாசாதி அச்சத்திலிருந்து பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறார். இறுதியில், இக்கதையைச் செவிமடுத்தால் பாவம் நீங்கும் என்றும், தீர்த்தத்தின் பரிசுத்த மகிமை விளக்கப்பட்டதாகவும் சூதர் கூறுகிறார்.

Adhyaya 25

जाबालितीर्थमाहात्म्यवर्णनम् | The Glory of Jābāli Tīrtha (Jābālītīrtha Māhātmya)

அத்தியாயம் 25-ல் ஸ்ரீசூதர் நைமிஷாரண்ய முனிவர்களுக்கு வேங்கடாத்ரியில் உள்ள ஜாபாலி தீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் தீர்த்தம் என அறிவிக்கிறார். முனிவர்கள் ‘துராசார’ன் என்ற ஒருவனின் வரலாறும் அவன் செய்த குற்றத்தின் தன்மையும் கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுவது: காவேரி அருகே வாழ்ந்த ஒரு பிராமணன் துராசாரன், மகாபாதகிகளுடன் (பிரம்மஹத்தி, சுராபானம், திருட்டு, குருதல்பகம் முதலியோர்) நீண்ட காலம் பழகி மாசடைந்தான். அத்தகையோருடன் நீண்ட இணைவாழ்வு, தொடுதல், சேர்ந்து உண்பது, சேர்ந்து உறங்குவது ஆகியவற்றால் ‘பிராமண்யம்’ படிப்படியாக குறைந்து இறுதியில் குற்றம் சமமாகிவிடும் என நூல் விளக்குகிறது. பின்னர் அவன் வேதாளப் பிடியால் அலைந்து, மீதமிருந்த புண்ணியமும் தெய்வச் சேர்க்கையும் காரணமாக வேங்கடாத்ரியை அடைந்து ஜாபாலி தீர்த்தத்தில் மூழ்கியவுடன் வேதாளமும் பாவங்களும் நீங்கின. அதன்பின் அவன் ஜாபாலி முனிவரை அணுகி காரணம் கேட்கிறான். ஜாபாலி விளக்குவது: அந்த வேதாளம் முன்பு ஒரு பிராமணன்; மரணத் திதியில் செய்ய வேண்டிய பார்வண-சிராத்தத்தை செய்யாததால் பித்ருக்களின் சாபத்தால் வேதாளமாக ஆனான். ஜாபாலி தீர்த்த ஸ்நானத்தால் அவனுக்கும் விஷ்ணுலோகம் கிடைக்கிறது. மேலும் இறந்த பெற்றோருக்குச் சிராத்தம் செய்யாமல் அலட்சியம் செய்தால் வேதாளகதி மற்றும் நரகப் பயன் உண்டாகும் என நெறிப்படுத்துகிறது. முடிவில் பலश्रுதி—ஜாபாலி தீர்த்தத்தில் ஸ்நானமட்டுமே ஸ்மிருதிகளில் தெளிவான பிராயச்சித்தம் இல்லாத கடினப் பாவங்களையும் அழிக்கும்; இந்த மகிமையை கேட்பதும் பாவமோசகமாகும்.

Adhyaya 26

Ghōṇa-tīrtha (Tumburu-tīrtha) Māhātmya and the Tumburu Gandharva Narrative

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீசூதர் கோண-தீர்த்தம் (தும்புரு-தீர்த்தம்) எனும் தலத்தின் அபூர்வப் புனிதத்தைக் கூறுகிறார். உத்தரா-பால்குனி நட்சத்திரம், சுக்லபட்சம், சூரியன் மீன ராசியில் இருக்கும் நல்வேளையில் கங்கை முதலான மகாதீர்த்தங்கள் இங்கு கூடுகின்றன என்று சொல்லி, அந்தக் காலத்தில் நீராடுதல் மிகுந்த பலன் தரும் என நிர்ணயிக்கிறார். பின்னர் கோண-தீர்த்தத்தில் நீராடுவதிலிருந்து விலகுவோருக்கு கடுமையான தர்ம-நெறி எச்சரிக்கை வருகிறது—அவர்களை சமூகமும் வைதிகமும் சார்ந்த பெரும் ஆச்சார மீறல்களுடன் இணைத்து கூறுவதால், தீர்த்தயாத்திரை-தர்மமும் பிராயச்சித்த உணர்வும் வலுப்பெறுகிறது. அதன்பின் மீட்புச் சுருக்கத்தில், இத்தீர்த்தத்தில் நீராடுதல், நீர் அருந்துதல், சேவை முதலியவற்றால் பலவகை பாப-தோஷங்கள் நீங்கும்; நெறி மீளுருவாக்கம் நிகழும் எனப் புகழ்கிறது. இடையிலான இதிகாசத்தில் தும்புரு-தீர்த்தம் என்ற பெயர்க்காரணம் கூறப்படுகிறது: தேவலர் கார்க்யரிடம், குடும்பத் தகராறால் சாபம் பெற்ற தும்புரு கந்தர்வன் வெங்கடேஸ்வரரை வழிபட்டு தீர்த்தத்தில் நீராடி விஷ்ணுலோகம் அடைந்தான் என உரைக்கிறார். சபிக்கப்பட்ட மனைவி தவளையாகி அரசமர (பிப்பல) பொந்தில் வாழ்கிறாள்; அகஸ்தியர் வந்து பதி-व்ரதா தர்மத்தை உபதேசித்து அவளை மீட்கிறார். முடிவில் பௌர்ணமாசியில் கோண-தீர்த்த நீராடுதல் மகாதான-யாகங்களுக்கு இணையான பலன் தரும் என்றும், இந்த அதிகாரத்தைச் செவிமடுத்தல் வாஜபேயத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியமும் நிலையான விஷ்ணுலோகப் பேறும் தரும் என்றும் பலश्रுதி கூறுகிறது.

Adhyaya 27

Veṅkaṭācala as the Basis of All Tīrthas: Tīrtha-Enumeration, Auspicious Bathing Times, and the Merit of Purāṇa-Śravaṇa

அத்தியாயம் 27-ல் முனிவர்கள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—வேங்கடாத்ரி ஏன் ‘மகாபுண்ய மலை’, அங்கே உள்ள தீர்த்தங்களின் மொத்த எண்ணிக்கை எவ்வளவு, முக்கிய தீர்த்தங்கள் எவை, மேலும் தர்மநோக்கம், ஞானம், பக்தி-வைராக்யம், மோட்சம் அளிக்கும் தீர்த்தங்கள் எவை என்று. சூதர் ஒழுங்காக தீர்த்தங்களின் பெரும் கணக்கைச் சொல்லி, ‘முக்கிய’ தீர்த்தங்களையும் பலன் அடிப்படையிலான துணைப்பிரிவுகளையும் விளக்குகிறார். பின்னர் வேங்கடாசல சிகரத்தில் மோட்சத்துடன் தொடர்புடைய தீர்த்தங்களுக்கு யாத்திரை-கால விதிகள் கூறப்படுகின்றன—ஸ்வாமிபுஷ்கரிணீ, வியத்கங்கை, பாபவிநாசன, பாண்டுதீர்த்தம், குமாரதாரிகா, தும்போஷ்டீர்த்தம். கும்ப மாதத்தில் மகா-யோகம், மீனஸ்த ரவி, மேஷ சங்க்ராந்தியில் சித்ரா, வृषபஸ்த ரவியுடன் த்வாதசி/ஹரிவாசரம், தனுர் மாதத்தில் விடியற்கால த்வாதசி போன்ற நேரங்களில் நீராடினால் ராஜசூயாதி யாகத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம், தடைகள் நீக்கம், பாபநாசம், மோட்சம் கிடைக்கும் எனவும்; யதாசக்தி பொன் தானம், கோதானம், சாலக்ராம-சிலை தானம் முதலிய தானநெறிகளும் கூறப்படுகின்றன. அதன்பின் இடச்சடங்குகளைத் தாண்டி கலியுகத்தில் எளிதான சாதனையாக விஷ்ணுவின் புராணக் கதையைச் செவிமடுக்குதல் மிகப் பெரும் பலன் தரும் என உயர்த்தப்படுகிறது—சிறிது நேரம் கூட கவனத்துடன் பக்தியாய் கேட்பது யாக-தானங்களின் மொத்த பலனுக்கு இணை என்றும், நாமசங்கீர்த்தனத்துடன் சேர்ந்து நிறைவு பெறும் என்றும் கூறுகிறது. இறுதியில் புராணவாசகர் மற்றும் சபையோரின் ஒழுக்கநெறிகள்—வாசகருக்கு எங்கும் மரியாதை, பாராயணத்திற்குத் தகுந்த இடம், கேட்போரின் சுத்தம்-அமர்வு-மரியாதை, அவமதிப்பு/இடையூறு/கவனக்குறைவின் தீய விளைவுகள்—நியமிக்கப்பட்டு, முனிவர்கள் சூதரைப் போற்றி மகிழ்கிறார்கள்.

Adhyaya 28

कटाहतीर्थमाहात्म्यम् (Kataha Tīrtha Māhātmya) — Glory and Ritual Use of Kataha Tīrtha

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீவேங்கடாசலத்தில் உள்ள கடாஹதீர்த்தத்தின் மகிமை பலர் உரையாடும் தத்துவவிவாதமாக விளக்கப்படுகிறது. ரிஷிகள் மூன்று உலகங்களிலும் இதன் புகழ் எவ்வாறு பரவியது என்று கேட்க, நாரதர் அதிகாரமாக அழைக்கப்படுகிறார்; மகாதேவரும் இதன் முழு பெருமையை அறிவார் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. கங்கை முதலிய புனித நதிகளும் பிற தீர்த்தங்களும் தங்கள் சுத்திக்காக கடாஹதீர்த்தத்தை நாடுகின்றன என்று கூறி, தீர்த்தங்களில் இதன் உயர்மை நிறுவப்படுகிறது. இதன் புகழை வெறும் ‘அர்த்தவாதம்’ என்று இகழ்வது ஆன்மீகமாக அபாயகரம் என கடும் எச்சரிக்கையும் உள்ளது. பின்னர் தீர்த்தநீர் பானக்கிரமம் கூறப்படுகிறது—அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தோடு அல்லது விஷ்ணு நாமங்களோடு (மூவகை நாமோச்சாரணம் உட்பட) குடிப்பது சிறந்தது; மந்திரமின்றி குடித்தால் பிராயச்சித்த வாக்கியம் சொல்ல வேண்டும். இறுதியில் உதாரணமாக, பிராமணன் கேசவன் தீய பழக்கமும் வன்முறையும் காரணமாக வீழ்ந்து பிரஹ்மஹத்தியா பாபம் அடைந்து, பாபம் உருவெடுத்து அவனைத் துரத்துகிறது. பாரத்வாஜரின் வழிகாட்டுதலால் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் ஸ்நானம், வராஹ வழிபாடு, ஸ்ரீநிவாச/வேங்கடேச தரிசனம், கடாஹதீர்த்த பானம் செய்து, பிரஹ்மஹத்தியா நீங்கி, வேங்கடேசர் தெய்வீகமாக உறுதிப்படுத்துகிறார். முடிவில் இது இதிஹாச ஆதாரத்துடன் பரம்பரையாக நம்பிக்கையுடன் பரிமாறப்பட்ட செய்தி என கூறப்படுகிறது.

Adhyaya 29

अर्जुनस्य तीर्थयात्रा-प्रसङ्गः तथा सुवर्णमुखरी-वेङ्कटाचल-प्राप्तिः (Arjuna’s Pilgrimage Prelude and Arrival at Suvarṇamukharī and Veṅkaṭācala)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் முனிவர்கள் சுவர்ணமுகரீ நதியின் தோற்றமும், அதனுடன் இணைந்த தீர்த்தத் தொகுதியின் மகிமையும் விரிவாகக் கேட்கிறார்கள். சூதர் வணங்கி, பரத்வாஜர் கூறிய வரலாற்றை எடுத்துரைத்து, மகாபாரதத் தொடர்புடைய நிகழ்வுக்குள் செல்கிறார்—இந்திரபிரஸ்தத்தில் பாண்டவர்கள் குடியிருத்தல் மற்றும் த்ரௌபதியைச் சார்ந்த இல்லநியமம். விதி: ஒருவன் மற்றொரு சகோதரனின் இல்லத்தில் த்ரௌபதியைப் பார்த்தால், அவன் ஒரு வருடம் தீர்த்தயாத்திரை செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஒரு பிராமணனின் திருடப்பட்ட பசுவை மீட்க அர்ஜுனன் ஆயுதசாலைக்குள் நுழைய வேண்டி வருகிறது; அங்கே த்ரௌபதியும் யுதிஷ்டிரனும் இருப்பதால் நியமத்தின் விளைவு ஏற்படுகிறது. யுதிஷ்டிரன் பிராமண-பாதுகாப்பும் சொத்து-பாதுகாப்பும் காரணமாகச் செயல் தர்மமானது என விளக்குகிறார்; ஆனால் அர்ஜுனன் பிரதிஞ்ஞை காப்பதே முதன்மை, இல்லையெனில் புகழும் தர்மமும் சிதையும் என உறுதியாகக் கூறுகிறான். அரச அனுமதியுடன் அர்ஜுனன் துணையர்களும் வளங்களும் உடன் புறப்பட்டு கங்கை, பிரயாகம், காசி, தென் கடல், பூரி/புருஷோத்தமம், சிம்ஹாசலம், கோதாவரி முதலிய பல தீர்த்தங்களைத் தரிசிக்கிறான். இறுதியில் ஸ்ரீபர்வதம் மற்றும் வேங்கடாசலத்தை அடைந்து, சிகரத்தில் ஹரியை வழிபட்டு சுவர்ணமுகரீ நதியைத் தரிசிக்கிறான். கும்பசம்பவ முனிவர் அகஸ்தியர் இந்தப் புனித நதியை அங்கு கொண்டு வந்து/வெளிப்படுத்தினார் என்று கூறப்படுகிறது; இதனால் தவமுனிவரின் அதிகாரத்தால் நதியும் தீர்த்தமும் புனிதமென நிறுவப்படுகிறது.

Adhyaya 30

सुवर्णमुखरीवर्णनम् — Description of the Suvarṇamukharī and Arjuna’s visits to Kālahastīśvara and Bharadvāja’s āśrama

இந்த அத்தியாயத்தில் சுவர்ணமுகரி நதியின் புனிதத்தன்மை மற்றும் அழகு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. நதியின் குளிர்ந்த காற்று மற்றும் தீர்த்த சூழலை வர்ணித்த பிறகு, அர்ஜுனனின் புனித யாத்திரை விவரிக்கப்படுகிறது. அர்ஜுனன் காளஹஸ்தி மலையைத் தரிசித்து, நதியில் நீராடி, காளஹஸ்தீஸ்வரரை (சிவன்) வழிபட்டு அருள் பெறுகிறார். பின்னர், சித்தர்கள் மற்றும் யோகிகள் வாழும் புனித வனப்பகுதி வழியாகச் சென்று பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைகிறார். அங்குள்ள இயற்கை அழகைக் கண்டு மகிழ்ந்து, முனிவரின் உபசரிப்பை ஏற்கிறார். இறுதியில், அர்ஜுனன் நதியின் தோற்றம் மற்றும் மகிமை பற்றி முனிவரிடம் கேட்கிறார்.

Adhyaya 31

अर्जुन–भरद्वाजसंवादः । अगस्त्यदक्षिणगमनं च (Arjuna–Bhāradvāja Dialogue and Agastya’s Southward Journey)

அத்தியாயம் புராணக் கதையமைப்பில் தொடங்குகிறது. மாலைக் கடமைகளை நிறைவேற்றிய அர்ஜுனன், மரியாதையுடன் முனிவர் பாரத்வாஜரை அணுகி, ஒரு மகாநதியின் தோற்றமும் அங்கே நீராடி தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியமும் குறித்து உபதேசம் வேண்டுகிறான். பாரத்வாஜர் அர்ஜுனனின் குலம், ஒழுக்கம், நற்குணங்களைப் பாராட்டி, கவனமாகக் கேட்டால் பாவச் செயல்களால் உண்டாகும் துன்பத்தை நீக்கும், மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் தெய்வீக வரலாற்றைச் சொல்லத் தொடங்குகிறார். பின்னர் நிகழ்வு சங்கரரின் திருமண விழாவுடன் தொடர்புபடுகிறது. தேவர்கள் உள்ளிட்டோர் பெருமளவில் கூடுவதால் பூமி பாரமடைந்து நிலை குலைகிறது. இதைக் கண்ட மகாதேவன், உலகப் பாதுகாப்பில் அர்ப்பணித்த, தெய்வீக சக்தியிலிருந்து தோன்றிய அகஸ்தியரை தெற்கே செல்லுமாறு ஆணையிடுகிறார். அகஸ்தியர் விந்தியத்தைத் தாண்டி தெற்கே சென்றவுடன் பூமி மீண்டும் சமநிலையை அடைகிறது; விண்ணோர் அவரைத் துதிக்கின்றனர். அகஸ்தியர் பின்னர் கட்டியெழுப்பிய சூரியனைப் போல ஒளிரும் ஒரு உயர்ந்த மலைக்கண்டு, அதில் ஏறி, அழகிய ஏரியின் வடகரையில் ஆசிரமம் நிறுவுகிறார். விதிப்படி பித்ருக்கள், தேவர்கள், ரிஷிகள், வாஸ்து தேவதைகள் ஆகியோருக்கு வழிபாடு செய்து, உலக நிலைத்தன்மைக்காகத் தபம் செய்யும் நெறியாதர்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். இவ்வாறு உரையாடல், புனித நிலத் தோற்றக் காரணம், உலகைத் தாங்கும் துறவறச் செயல் ஆகியவை ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.

Adhyaya 32

सुवर्णमुखरी-नदी-प्रवर्तनम् (The Manifestation and Course-Setting of the Suvarṇamukharī River)

இந்த அத்தியாயம், நதி இல்லாத ஒரு நாட்டில் உயிர்களின் நலனுக்காக ஒரு புண்ணிய நதி எவ்வாறு வெளிப்பட்டு அதன் ஓட்டப்பாதை நிர்ணயிக்கப்பட்டது என்பதை காரணவிளக்கத் தெய்வவாத உரையாடலாக எடுத்துரைக்கிறது. பாரத்வாஜர் கூறுவதாவது—காலைச் சடங்குகளும் தேவபூஜையும் முடித்த அகஸ்திய முனிவர் ஆகாசவாணியை கேட்கிறார்: “நதி இல்லாத நிலத்தில் யாக-ஸம்ஸ்காரங்களின் ஒளி நிலைபெறாது; ஆழ்ந்த அதர்மத்தால் எழும் அச்சத்தை நீக்கும் நன்மைநதியைப் பாய்ச்சுக.” அவர் கூடியிருந்த ரிஷிகளிடம் ஆலோசிக்க, அவர்கள் முனிவரின் முன்னைய அதிசயச் செயல்களைப் புகழ்ந்து, ஸ்நானமும் சுத்தியும் பெற ஒரு மகாநதியை அருள வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர். அதன்பின் அகஸ்தியர் கடுமையான பருவங்களிலும் விதிகளை அதிகரித்து தீவிரத் தவம் செய்கிறார். அந்தத் தவத்தால் உலகில் கலக்கம் எழ, உயிர்களுக்கு அச்சம் உண்டாகிறது. தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைகின்றனர்; பிரம்மா அகஸ்திய ஆசிரமத்தில் தோன்றி வரம் அளிக்கிறார். அகஸ்தியர் நாட்டைத் தூய்மைப்படுத்தி காக்க ஒரு பெரிய நதியை வேண்டுகிறார். பிரம்மா கங்கையை அழைத்து, தன் ஸ்வாம்சமாக இறங்கி மக்களைப் புனிதப்படுத்தும், ரிஷி-தேவர்கள் எப்போதும் சேவிக்கும் நதியாக ஆகுமாறு ஆணையிடுகிறார். கங்கை தன் அங்கத்திலிருந்து பிறந்த ஒளிமிகு ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி நிறைவேற்றுவேன் என உறுதி கூறுகிறாள்; அகஸ்தியர் பாதையைச் சுட்டுகிறார். இறுதியில் அவர் மலைச்சிகரங்களிலிருந்து அந்த நதியுருவை விரும்பிய வழியில் நடத்தி, சுவர்ணமுகரியின் புனிதத்திற்கான அடிக்கதையை நிறுவுகிறார்.

Adhyaya 33

सुवर्णमुखरीप्रभावप्रशंसा (Praise of the Efficacy of the Suvarṇamukharī River)

இந்த அதிகாரத்தில் வெங்கடாசலமாஹாத்ம்யத்தில் சுவர்ணமுகரீ நதியின் தோற்றம், பெயரிடல், மற்றும் அதன் சடங்கு-தத்துவப் பெருமை விளக்கப்படுகிறது. பரத்வாஜர் கூறுவதாவது—சக்ரன் முதலிய தேவர்கள், மேலும் முனிவர், சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர் கூட்டங்கள் அகஸ்தியருடன் இணைந்து செல்லும் இந்த நதியைப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர். வாயுதேவர் அதன் உற்பத்தி மற்றும் புகழை உரைக்கிறார்—அகஸ்தியர் அதை பூமிக்கு கொண்டு வந்ததால் ‘சுவர்ணமுகரீ’ எனப் பெயர் பெற்று, நதிகளில் சிறந்ததாகவும் சேவிக்கத் தக்கதாகவும் விளங்கும் என்கிறார். பின்னர் விரிவான மாஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது—இந்த நதியை நினைவு கூர்தல் மற்றும் நீராடுதல் பாவநாசம் செய்கிறது; அஸ்தி-விஸர்ஜனம் உயர்ந்த கதிக்கு உதவுகிறது; அதன் கரையில் செய்யப்படும் தானம், ஜபம், சிராத்தம் முதலிய கர்மங்கள் பலமடங்கு பலன் தரும். ஆரோக்கியம், தடைகள் நீக்கம், பித்ருகாரிய சித்தி, கிரகணம், சங்கிராந்தி போன்ற காலங்களில் விசேஷ புண்ணியம் எனப் பலன்கள் பட்டியலிடப்படுகின்றன. இறுதியில் அகஸ்தியோதய நாளில் ஆண்டுதோறும் செய்ய வேண்டிய விரதம் விதிக்கப்படுகிறது—தங்க அகஸ்திய உருவம் செய்து பூஜித்து தானம் அளித்து, பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்து சமர்ப்பித்தால் சேர்க்கப்பட்ட குற்றங்கள் நீங்கி, நிலையான ஆன்மிக நன்மை கிடைக்கும் என வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது.

Adhyaya 34

अगस्त्यतीर्थ–अगस्त्येश्वरप्रभावः; देवर्षिपितृतीर्थमाहात्म्यम्; सुवर्णमुखरी–वेणासङ्गमः; व्याघ्रपदासङ्गमः; शङ्खतीर्थवर्णनम् (Agastya Tīrtha and Agastyeśvara; Deva–Ṛṣi–Pitṛ Tīrthas; River Confluences; Śaṅkha Tīrtha)

அர்ஜுனன் மேலும் கேட்கும் ஆவலுடன், நதிக்கரையிலுள்ள தீர்த்தங்கள், அவற்றின் சங்கமங்கள், அங்கு ஸ்நானம் மற்றும் பூஜையின் சிறப்பு பலன்கள் ஆகியவற்றை முனிவரிடம் வினவுகிறான். பரத்வாஜர் வரிசையாக விளக்குகிறார்—முதலில் அகஸ்த்ய தீர்த்தம்; அது கடும் பாவங்களையும் சுத்தி செய்யும் என கூறப்படுகிறது. பின்னர் அகஸ்த்யர் நிறுவிய அகஸ்த்யேஸ்வர லிங்கம்; நதியில் ஸ்நானம் செய்து அதன் பின் வழிபட்டால் யாகத்துக்கு இணையான மகாபுண்ணியம் கிடைக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. மகர சங்கிராந்தி காலம் சுப ஸ்நான நேரம் எனக் குறிப்பிட்டு, அந்தப் பருவத்தில் அகஸ்த்யேஸ்வர தரிசனத்தின் விசேஷ பலனும் கூறப்படுகிறது. அடுத்து தேவ–ரிஷி–பித்ரு தீர்த்தங்களின் மும்மூர்த்தி (மூன்று தீர்த்தங்கள்) வர்ணிக்கப்படுகிறது; அங்கு ஸ்நானமும் முறையான தர்ப்பணமும் செய்தால் ‘ருணத் த்ரயம்’ (தேவ, ரிஷி, பித்ரு கடன்கள்) நீங்கும் எனப்படுகிறது. பின்னர் நதிச் சங்கமங்கள்—சுவர்ணமுகரி–வேணா சங்கமம், சுவர்ணமுகரி–வ்யாக்ரபதா சங்கமம்—ஒவ்வொன்றும் புண்ணியத்தைப் பெருக்கும் இடமாகக் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் சங்க தீர்த்தமும், சங்க முனிவர் நிறுவிய சங்கேசனும் அறிமுகமாகி, தரிசனம்–ஸ்நானம்–தீர்த்தநீர் பானம் ஆகியவற்றின் கூட்டு சக்தியால் வृषபாசலப் பகுதியை நோக்கிச் செல்லும் பக்தி நிறைந்த தீர்த்தயாத்திரையின் பயன் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

Adhyaya 35

सुवर्णमुखरी–कल्यानदीसंगमः, वेंकटाचलवर्णनम्, नारायणमाहात्म्यं च (Suvarṇamukharī–Kalyā Saṅgama, Description of Veṅkaṭācala, and the Greatness of Nārāyaṇa)

இந்த அத்தியாயம் மூன்று ஓட்டங்களில் விரிகிறது. முதலில் பாரத்வாஜர் சுவர்ணமுகரீ நதி புனித கல்யா நதியுடன் சங்கமிக்கும் இடத்தை வர்ணிக்கிறார். அந்தச் சங்கமத்தில் நீராடுதல் மிகுந்த பாவநாசகமென—மகாயாகப் பலன் தருவதாகவும், சங்கமத்தின் மஹிமை மற்றும் அபிஷேகத்துடன் தொடர்புடைய தூய்மையால் பிரம்மஹத்த்யை போன்ற கடும் பாபங்களும் குறையுமெனவும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் வேங்கடாசலத்தின் இருப்பிடம் மற்றும் பெருமை விளக்கப்படுகிறது—அது ‘அனைத்து தீர்த்தங்களின் அடைக்கலம்’ என்றும் வராஹக்ஷேத்திரம் என்றும். அங்கே ஸ்ரீயுடன் அச்யுத விஷ்ணு வாசம் செய்கிறார்; சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் இறைவனின் சேவையில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. வேங்கடாத்ரிநாதனை நினைவு செய்வது துன்பங்களை அகற்றி அழியாத நிலைக்குத் தாரகமென வலியுறுத்தப்படுகிறது. அர்ஜுனனின் கேள்விகளுக்குப் பதிலாக பாரத்வாஜர் நாராயணனின் பரமத்துவம், நாமங்களின் ஒப்புமை, சதுர்வ்யூஹ விரிவு, மந்திரநிஷ்டைச் சாதனை, மேலும் ஸ்ருஷ்டி-ப்ரளய வரிசையை எடுத்துரைக்கிறார்—தெய்வ உடலிலிருந்து தத்துவங்களும் தேவர்களும் தோன்றுதல், யோகநித்ரையில் ப்ரளயம், மீண்டும் பிரம்மாவின் தோற்றம், தர்மஸ்தாபனத்திற்காக பகவான் பல ரூபங்களை ஏற்றல். இவ்வாறு தீர்த்தநெறி, பக்தி-மோட்சம், புராணத் தத்துவம் ஒரே போதனையாக இணைகின்றன.

Adhyaya 36

Varāha-kṛta-dharaṇyuddharaṇa-kramaḥ and Śvetavarāha-kalpa-vṛttānta (Varāha’s Raising of Earth and the White Boar Kalpa Account)

இந்த அத்தியாயத்தில் பாரத்வாஜர் உரையாடல் முறையில் விஷ்ணுவின் வராஹ அவதாரத்தை எடுத்துரைக்கிறார். பிரளய நீரில் மூழ்கிய வசுமதி இல்லாமல் உயிர்களின் பாரத்தை யாரும் தாங்க இயலாது என்பதை உணர்ந்த பகவான் பாதாளப் பகுதிகளில் மூழ்கிய பூமியை கண்டறிந்து, யஜ்ஞமய வராஹ உடலை ஏற்கிறார்; அதில் வேதச் சந்தங்கள், அக்னிகள், யாக உபகரணங்கள் ஆகியவை அங்கங்களில் குறியீடாக அமைந்ததாக கூறப்படுகிறது. வராஹர் நீரில் புகுந்து இருளை அகற்றி, ரசாதலத்தை அடக்கி, தந்தத்தின் மீது பூமியைத் தூக்கி மேலே கொண்டு வருகிறார்; முனிவர்கள் ஸ்துதி செய்கின்றனர், கடலின் கொந்தளிப்பு மங்கள ஒலி மற்றும் ஆஹுதி போன்ற உருவகங்களால் வர்ணிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அர்ஜுனன்—பிரளயத்தில் பூமி எவ்வாறு நிலைக்கிறது, ஏழு பாதாளங்களின் கீழ் அதன் ஆதாரம் என்ன—என்று கேட்கிறான். பாரத்வாஜர் நாடிகை, நாள், மாதம், ஆண்டு போன்ற கால அளவுகள், யுக-மன்வந்தர அமைப்பு, ஸ்வேதவராஹ கல்பத்தில் மனுக்களின் வரிசை ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். பிரளய நிகழ்வுகளில் முதலில் வறட்சி/வெப்பம், பின்னர் பல ஆண்டுகள் மழை, உலக வெள்ளம், விஷ்ணுவின் நாபிக் கமலத்தில் பிரம்மாவின் யோகநித்ரை, அதன் பின் தெய்வ ஆணையால் புதுச் சிருஷ்டி—என்று கூறப்படுகிறது. இறுதியில் இந்த கல்பத்தில் விஷ்ணு வெள்ளை வராஹ ரூபம் எடுத்தார், பின்னர் வேங்கடாசலத்தில் வந்து ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகில் வாசம் செய்தார்; பிரம்மாவின் வேண்டுதலால் திவ்ய ரூபம் ஏற்றபின் நேரடி தரிசனம் அரிதானது—அப்போது பக்தி மற்றும் கதாச்ரவணம் மூலம் மனிதர்கள் எவ்வாறு அணுகலாம் என்று அர்ஜுனன் வினவுகிறான்.

Adhyaya 37

शंखराजवृत्तान्तः — King Śaṅkha’s Devotion and the Veṅkaṭācala Darśana-Path

இந்த अध्यாயத்தில் பாரத்வாஜர் ஹைஹய வம்சத்து அரசன் சங்கனின் சிறந்த வைஷ்ணவச் சரிதத்தை உரைக்கிறார். அரசன் விஷ்ணுவின் ஏகாந்த பக்தன்—நித்திய ஸ்மரணம், ஜபம், பூஜை, வைஷ்ணவ புராணக் கதைகள் கேட்பது ஆகியவற்றில் நிலைத்தவன்; தானம், விரதம், மகாயாகம் முதலியவற்றையும் உரிய தக்ஷிணையுடன் விதிப்படி நடத்துகிறான். இத்தனை புண்ணியம் இருந்தும் நேரடி தரிசனம் கிடைக்காததால் வருந்தி, அது முன்கர்ம மறைவு-சேஷம் என எண்ணுகிறான். அப்போது கேசவன் மறைமொழியாக—வேங்கடநாம மலை (வேங்கடாசலம்) தமக்கு மிகப் பிரியமான தாமம்; அங்கே நீண்ட தவம் செய்தால் தாம் வெளிப்படுவோம் என்று அருள்கிறான். சங்கன் தன் மகன் வஜ்ரனை ஆட்சியில் அமர்த்தி நாராயணகிரிக்கு சென்று, ஸ்வாமி-புஷ்கரிணி கரையில் தவவாசம் அமைக்கிறான். இதற்கிடையில் பிரம்மாவின் ஆணையால் அகஸ்தியரும் வந்து மலையைப் பிரதட்சிணம் செய்து, ஸ்கந்ததாரா உள்ளிட்ட தீர்த்தங்களைச் சேவி, கோவிந்தனை வழிபடுகிறார்; ஆனால் தொடக்கத்தில் தரிசனம் இல்லை. பின்னர் ப்ருஹஸ்பதி, உஷனஸ், ராஜோபரிசரன் என்னும் வசு ஆகியோர்—வேங்கடத்தில் கோவிந்தன் அகஸ்தியருக்கும் சங்கனுக்கும் தரிசனம் அளிப்பான்; அதனால் கூடிய அனைவருக்கும் பொதுத் தரிசனம் கிடைக்கும் என்று அறிவுறுத்துகின்றனர். இறுதியில் அகஸ்தியர் முதலியோர் மலையின் மங்களமான இயற்கையைப் பார்த்து ஸ்வாமி-புஷ்கரிணி கரை அடைய, சங்கன் விதிப்படி அவர்களைப் போற்றி, அனைவருடனும் கீர்த்தனமயமான பக்தியில் ஈடுபடுகிறான்.

Adhyaya 38

अगस्त्य-शङ्खतपःप्रसादः, सौम्यरूपप्रादुर्भावः, सुवर्णमुखरी-माहात्म्यम् (Agastya & Śaṅkha’s tapas—divine grace, the gentle epiphany, and Suvarṇamukharī’s sanctity)

பரத்வாஜர் கூறுகிறார்—ஜகந்நாதனை வழிபடும் பக்தர்கள் நாட்கள் முழுதும் ஸ்தோத்திரமும் பூஜை விதிகளிலும் ஈடுபடுவர். மூன்றாம் இரவில் அவர்கள் சுபஸ்வப்னத்தில் சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய நான்கு கரங்களுடைய புருஷோத்தமனைத் தரிசிப்பர். பின்னர் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் நீராடி காலை நியமங்களை நிறைவேற்றி மீண்டும் ஆராதனை செய்ய, உலக ஒளி ஒன்றாகக் குவிந்ததுபோல் அற்புதத் தேஜஸ் வெளிப்படும். அந்த அச்சமூட்டும் தெய்வத் தோற்றத்தைப் பார்த்து பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் வந்து நாராயணனின் பரத்துவத்தைப் போற்றி, பயத்தால் சாந்த ரூபத்தை வேண்டுவர். பகவான் மணிவிமானத்தில் சௌம்ய ரூபமாகத் தோன்றி அகஸ்தியருக்கு வரங்களை அளிப்பார். அகஸ்தியர் தம் தவம் நிறைவேறியதாகக் கூறி அசையாத பக்தியை வேண்டி, ஆண்டவரின் மலையருகே உள்ள சுவர்ணமுகரி நதி பாபநாசினி தீர்த்தமாக விளங்க வேண்டும்; அங்கு நீராடி வெங்கடத்தில் ஆண்டவரைத் தரிசிப்போர்க்கு போகமும் மோட்சமும் கிடைக்க வேண்டும் எனப் பிரார்த்திப்பார். பகவான் அதை அருளி, வைகுண்டம் எனப் பெயர்பெற்ற மலையில் தம் நித்திய வாசத்தை அறிவித்து, தரிசனம்-சேவை மற்றும் எங்கிருந்தும் ஸ்மரிப்போர்க்கும் கிடைக்கும் பலன்களைச் சொல்வார். பின்னர் அரசன் சங்கனுக்கு உயர்ந்த பரலோககதியை அளித்து பகவான் மறைவார். இறுதியில் பரத்வாஜர் வெங்கடாத்ரி, ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி மற்றும் இந்த மாஹாத்மியத்தை கேட்டு நினைப்பதின் ரட்சக சக்தியைப் பலश्रுதி ஆகப் புகழ்வார்.

Adhyaya 39

अञ्जनातपःप्रकारः (Añjanā’s Mode of Austerity and the Vāyu-Boons at Veṅkaṭācala)

இந்த அத்தியாயம் சூதர் அறிவித்த உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. பிள்ளையின்மையால் துயருற்ற அஞ்சனையை முனிவர் மதங்கர் அணுகி அவளின் நோக்கத்தை வினவுகிறார். அஞ்சனா கூறுகிறாள்—முன்பு சிவன் தன் தந்தை கேசரிக்கு வரம் அளித்தார்: இப்பிறவியில் சில வரம்புகள் இருந்தாலும், புகழ்பெற்ற மகள் ஒருத்தி பிறப்பாள்; அந்த மகளின் மகன் கேசரிக்கு பேரானந்தம் தருவான். சந்தானம் வேண்டி அவள் பருவ-மாத விரதங்கள், ஸ்நான-தானங்கள், பிரதக்ஷிணை-நமஸ்காரங்கள், சாலக்ராமம் தொடர்பான அர்ச்சனைகள், பலவகை தானங்கள் ஆகியவற்றைச் செய்தும் மகன் கிடைக்காததால் தவத்தையே சார்கிறாள். மதங்கர் அவளுக்கு துல்லியமான தீர்த்தப் பாதையைச் சொல்கிறார்—தெற்கே ஘னாசலம், பிரம்மதீர்த்தம்; கிழக்கே சுவர்ணமுகரி; வடக்கே வ்ருஷபாசலம், ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி. அங்கு நீராடி வராஹன், வெங்கடேசன் ஆகியோரைக் கும்பிட்டு, நல்விருட்சங்கள் சூழ்ந்த வியத்கங்கை தீர்த்தத்தில் வாயுவை நோக்கி நியத தவம் செய்ய வேண்டும். அஞ்சனா அதன்படி தவத்தை கடுமையாக்குகிறாள்—பழஉணவிலிருந்து நீருணவாக, பின்னர் மேலும் கட்டுப்பாடாக. ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து ஜோதிட ரீதியாகச் சிறப்பான முகூர்த்தத்தில் வாயு தோன்றி வரம் அளிக்கிறார்; அவள் மகனை வேண்ட, வாயு தாமே அவளின் மகனாகப் பிறப்பதாக அறிவித்து புகழை வாக்குறுதி செய்கிறார். இறுதியில் தேவர்கள், முனிவர்கள், தேவியர் அவளின் அதிசய தவத்தைச் சாட்சியாகக் காண வருகிறார்கள்—சரியான தீர்த்தங்களில் ஒழுங்கான சாதனை தெய்வ அருளைத் தூண்டும் என்பதே இவ்வத்தியாயத்தின் தத்துவமாகிறது.

Adhyaya 40

अञ्जनावरलब्ध्य्-आकाशगङ्गास्नानकालनिर्णय-करणीयदानप्रशंसा (Añjanā’s Boon; Determination of the Proper Time for Ākāśagaṅgā Bath; Praise of Prescribed Gifts)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் உரையாடல் வடிவில் தர்ம‑கர்ம உபதேசத்தை கூறுகிறார். அஞ்சனா கணவருடன் பிரம்மா மற்றும் பிற தேவர்களைச் சந்திக்கிறாள்; அவர்களின் சம்மதத்தால் வியாசர் முதன்மை உபதேசகராகிறார். வியாசர் ‘லோகஹித’ உரையில் மதங்க முனிவரின் முன்னுரையை இணைத்து, வேங்கட மலையில் கடுந்தவம் செய்த பின் அஞ்சனையின் புதல்வன் பிறப்பது நிச்சயம் என அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் ஆகாசகங்கை/வேங்கட தீர்த்தத் தொகுதியில் ஸ்நானத்திற்கான காலநிர்ணயம் கூறப்படுகிறது. அஞ்சனையின் ‘பிரத்யக்ஷ தினம்’ அன்று கங்கை முதலிய தீர்த்தங்கள் அங்கே ஒன்றுகூடும் என்றும், குறிப்பாக ஸ்வாமி புஷ்கரிணியின் பரிசுத்தம் பெரிதும் போற்றப்படுகிறது. பௌர்ணமி, மேஷ‑பூஷன் சேர்க்கை, நக்ஷத்திரக் குறிப்பு ஆகிய குறிப்பிட்ட பஞ்சாங்க அமைப்பில் ஸ்நானம் செய்தால், நீண்ட காலம் கங்கைக்கரையிலுள்ள பல தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்ததற்குச் சமமான பலன் என கூறப்படுகிறது. அதன்பின் வேங்கடாத்ரியில் விதிப்படி தானத்தின் மகிமை—அன்னதானம், வஸ்திரதானம் சிறந்தவை; தந்தைக்கான ஸ்ராத்தம் மிக விசேஷ பலன் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பொன், சாலக்ராமம், பசுக்கள், நிலம், கன்யாதானம், நீர்தர்மசாலை, எள், தானியம், நறுமணம்‑மலர்கள், குடை‑சாமரம், தாம்பூலம் முதலிய தானங்கள் மூலம் படிப்படியாக ஸ்வர்கபோகம், அரசாட்சிச் செல்வம், சாஸ்திரப் புலமை உடைய பிராமணத்துவம், இறுதியில் சக்ரபாணி (விஷ்ணு) அருளால் மோக்ஷம் எனப் பலன் வரிசை விளக்கப்படுகிறது. நித்யமாகக் கேட்போர் அல்லது பாராயணம் செய்வோர் பாபநாசம் பெற்று விஷ்ணுலோகம் அடைவார்கள்; அந்தப் புண்ணியம் சந்ததிக்கும் விரியும் எனும் பலஸ்ருதியுடன் अध्यாயம் நிறைவடைகிறது.

FAQs about Venkatachala Mahatmya

What is the specific Sthala Māhātmya emphasized in Veṅkaṭācalamāhātmya?

It presents Veṅkaṭācala as a sanctified mountain where divine presence is localized through mythic etiologies, with Varāha and Śrīnivāsa narratives establishing the site’s ritual authority.

What are the primary pilgrimage merits (puṇya) associated with this section?

The section typically frames pilgrimage merit through disciplined worship, mantra-japa, and place-based devotion, promising both prosperity-oriented outcomes and liberation-oriented benefits depending on intent and observance.

Which specific ancient legends are rooted in this geographical section?

Key legends include Varāha’s relationship with Dharaṇī (Bhūdevī), the establishment and secrecy of a potent Varāha mantra, and anticipatory questions about Śrīnivāsa’s arrival and enduring presence on Veṅkaṭa.