Adhyaya 13

சூதர் ஸ்வாமிதீர்த்தத்தின் மகிமையைத் தொடர்ந்து, சோமவம்சத்து நந்தனின் மகன் அரசன் தர்மகுப்தனின் வரலாற்றை உரைக்கிறார். நந்தன் அரசுப் பொறுப்பை மகனிடம் ஒப்படைத்து வனவாசம் செல்கிறான். தர்மகுப்தன் நীতি, யாகங்கள், பிராமண தானங்கள் ஆகியவற்றால் குடிகளைப் பேணி, கொள்ளை-அடக்குமுறை இல்லாத ஒழுங்கான நாட்டை நிலைநிறுத்துகிறான். ஒருமுறை வேட்டைக்குச் சென்ற அரசன் பயங்கரக் காட்டில் இரவில் சிக்குகிறான். சாயங்கால சந்த்யாவந்தனம் செய்து காயத்ரீ ஜபித்து ஒரு மரத்தில் அடைக்கலம் கொள்கிறான்; சிங்கத்திலிருந்து தப்பிய ஓர் கரடியும் அதே மரத்தில் ஏறுகிறது. கரடி இரவு காவல் ஒப்பந்தம் முன்வைக்கிறது. சிங்கம் நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்யத் தூண்டினாலும், கரடி ‘விச்வாச-காதம்’ பிற பாவங்களைவிட மிகக் கொடியது என்று தர்மபோதனை செய்கிறது. பின்னர் அரசன் தூங்கிக் கொண்டிருந்த கரடியை கீழே தள்ளிவிட, அது ரூபம் மாறி த்யானகாஷ்டன் என்னும் முனிவனாக வெளிப்பட்டு அரசனை பித்துநிலை (உன்மாதம்) சாபம் இடுகிறான். மேலும் அந்தச் சிங்கம் பத்திரநாமன் என்னும் யக்ஷன்—குபேரனின் முன்னாள் அமைச்சர்—கௌதம சாபத்தால் சிங்கரூபம் பெற்றவன் என்று கூறி, த்யானகாஷ்டனுடன் உரையாடியதால் அவன் சாபவிமோசனம் பெற்று அலக்காவுக்கு மீள்கிறான். அமைச்சர்கள் அரசனின் உன்மாதத்தை நந்தனிடம் அறிவிக்க, நந்தன் ஜைமினி முனிவரை அணைகிறான். ஜைமினி வெங்கடமலையில் சுவர்ணமுகரீ அருகிலுள்ள ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் ஸ்நானம் செய்தால் உடனே உன்மாதம் நீங்கும் என விதிக்கிறார்; ஸ்நானமாத்திரத்தால் நோய் அகல்கிறது. தந்தை-மகன் வெங்கடேச/ஸ்ரீநிவாசனை வழிபட்டு தானங்கள் செய்து தர்மமாக ஆட்சி செய்கிறார்கள். இறுதிப் பலன்—ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் மூழ்குதல் உன்மாதம், அபஸ்மாரமெனும் நோய்சாயல், தீய கிரகப் பீடைகளை நீக்கும்; எந்த நீரிலும் ஸ்நானத்திற்கு முன் “ஸ்வாமிதீர்த்தம்” மூன்று முறை சொன்னால் பிரம்மலோகப் பிராப்தி உண்டாகும்; இக்கதை கேட்பதே மகாபாப நாசகமென கூறப்படுகிறது.