Adhyaya 22

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் தானம் யாருக்கு வழங்க வேண்டும், எந்த காலம்/நிபந்தனைகளில் வழங்குவது சிறந்தது என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் பிராமணரை முதன்மை தானப் பாத்திரராக நிறுவினாலும், ஒழுக்கம்‑ஆசாரம்‑அடக்கம் உடையவர்களே தானம் ஏற்கத் தகுதியானவர்கள் என வரையறுக்கிறார். வேத‑தர்ம விரோதிகள், வஞ்சகர்கள், வன்முறையாளர், புனித அறிவை விற்பவர், இடையறாத பிச்சை எடுப்பவர் முதலியோருக்கு அளிக்கும் தானம் ‘நிஷ்பலம்’ என நீண்ட விலக்கு பட்டியல் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அபிவாதன மரியாதை விளக்கப்படுகிறது—எந்த சூழலில் யாருக்கு வணக்கம் செய்யக் கூடாது, விதிமீறிய/அவிவேகமான வணக்கம் முன் புண்ணியத்தை குறைக்கும் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. அடுத்த பகுதியில் ஆகாசகங்கை/வியத்கங்கை மஹாத்மியம் நாரதர்‑சனத்குமாரர் உரையாடலில் வரும் கதையாகச் சொல்லப்படுகிறது. புண்யசீலன் என்ற நற்குணம் கொண்ட பிராமணன் ஆண்டுதோறும் ஸ்ராத்தம் செய்கிறான்; ஆனால் தவறுதலாக ‘வந்த்யாபதி’யை ஸ்ராத்த கர்மத்தின் புரோகிதனாக நியமிக்க, அவன் முகம் கழுதை முகமாக மாறுகிறது. அவன் அகஸ்தியரை அணுக, அகஸ்தியர் குற்றத்தைச் சுட்டி ஸ்ராத்த அழைப்பின் கடுமையான விதிகளை கூறுகிறார்—சந்ததி உடைய, நியமம் காக்கும் கிருஹஸ்த பிராமணன்; அது கிடைக்காவிட்டால் நெருங்கிய உறவினர் அல்லது தானே கர்மம் செய்ய வேண்டும். பரிகாரமாக வேங்கடாசல யாத்திரை, முதலில் ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் நீராடி, பின்னர் தீர்த்த விதிப்படி ஆகாசகங்கை/வியத்கங்கையில் நீராட வேண்டும்; முறையாக நீராடினால் விகாரம் உடனே நீங்கும் எனக் கூறி, சூதர் பரம்பரைப் பரவலை உறுதிப்படுத்துகிறார்.