Adhyaya 27

அத்தியாயம் 27-ல் முனிவர்கள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—வேங்கடாத்ரி ஏன் ‘மகாபுண்ய மலை’, அங்கே உள்ள தீர்த்தங்களின் மொத்த எண்ணிக்கை எவ்வளவு, முக்கிய தீர்த்தங்கள் எவை, மேலும் தர்மநோக்கம், ஞானம், பக்தி-வைராக்யம், மோட்சம் அளிக்கும் தீர்த்தங்கள் எவை என்று. சூதர் ஒழுங்காக தீர்த்தங்களின் பெரும் கணக்கைச் சொல்லி, ‘முக்கிய’ தீர்த்தங்களையும் பலன் அடிப்படையிலான துணைப்பிரிவுகளையும் விளக்குகிறார். பின்னர் வேங்கடாசல சிகரத்தில் மோட்சத்துடன் தொடர்புடைய தீர்த்தங்களுக்கு யாத்திரை-கால விதிகள் கூறப்படுகின்றன—ஸ்வாமிபுஷ்கரிணீ, வியத்கங்கை, பாபவிநாசன, பாண்டுதீர்த்தம், குமாரதாரிகா, தும்போஷ்டீர்த்தம். கும்ப மாதத்தில் மகா-யோகம், மீனஸ்த ரவி, மேஷ சங்க்ராந்தியில் சித்ரா, வृषபஸ்த ரவியுடன் த்வாதசி/ஹரிவாசரம், தனுர் மாதத்தில் விடியற்கால த்வாதசி போன்ற நேரங்களில் நீராடினால் ராஜசூயாதி யாகத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம், தடைகள் நீக்கம், பாபநாசம், மோட்சம் கிடைக்கும் எனவும்; யதாசக்தி பொன் தானம், கோதானம், சாலக்ராம-சிலை தானம் முதலிய தானநெறிகளும் கூறப்படுகின்றன. அதன்பின் இடச்சடங்குகளைத் தாண்டி கலியுகத்தில் எளிதான சாதனையாக விஷ்ணுவின் புராணக் கதையைச் செவிமடுக்குதல் மிகப் பெரும் பலன் தரும் என உயர்த்தப்படுகிறது—சிறிது நேரம் கூட கவனத்துடன் பக்தியாய் கேட்பது யாக-தானங்களின் மொத்த பலனுக்கு இணை என்றும், நாமசங்கீர்த்தனத்துடன் சேர்ந்து நிறைவு பெறும் என்றும் கூறுகிறது. இறுதியில் புராணவாசகர் மற்றும் சபையோரின் ஒழுக்கநெறிகள்—வாசகருக்கு எங்கும் மரியாதை, பாராயணத்திற்குத் தகுந்த இடம், கேட்போரின் சுத்தம்-அமர்வு-மரியாதை, அவமதிப்பு/இடையூறு/கவனக்குறைவின் தீய விளைவுகள்—நியமிக்கப்பட்டு, முனிவர்கள் சூதரைப் போற்றி மகிழ்கிறார்கள்.