Adhyaya 36

இந்த அத்தியாயத்தில் பாரத்வாஜர் உரையாடல் முறையில் விஷ்ணுவின் வராஹ அவதாரத்தை எடுத்துரைக்கிறார். பிரளய நீரில் மூழ்கிய வசுமதி இல்லாமல் உயிர்களின் பாரத்தை யாரும் தாங்க இயலாது என்பதை உணர்ந்த பகவான் பாதாளப் பகுதிகளில் மூழ்கிய பூமியை கண்டறிந்து, யஜ்ஞமய வராஹ உடலை ஏற்கிறார்; அதில் வேதச் சந்தங்கள், அக்னிகள், யாக உபகரணங்கள் ஆகியவை அங்கங்களில் குறியீடாக அமைந்ததாக கூறப்படுகிறது. வராஹர் நீரில் புகுந்து இருளை அகற்றி, ரசாதலத்தை அடக்கி, தந்தத்தின் மீது பூமியைத் தூக்கி மேலே கொண்டு வருகிறார்; முனிவர்கள் ஸ்துதி செய்கின்றனர், கடலின் கொந்தளிப்பு மங்கள ஒலி மற்றும் ஆஹுதி போன்ற உருவகங்களால் வர்ணிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அர்ஜுனன்—பிரளயத்தில் பூமி எவ்வாறு நிலைக்கிறது, ஏழு பாதாளங்களின் கீழ் அதன் ஆதாரம் என்ன—என்று கேட்கிறான். பாரத்வாஜர் நாடிகை, நாள், மாதம், ஆண்டு போன்ற கால அளவுகள், யுக-மன்வந்தர அமைப்பு, ஸ்வேதவராஹ கல்பத்தில் மனுக்களின் வரிசை ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். பிரளய நிகழ்வுகளில் முதலில் வறட்சி/வெப்பம், பின்னர் பல ஆண்டுகள் மழை, உலக வெள்ளம், விஷ்ணுவின் நாபிக் கமலத்தில் பிரம்மாவின் யோகநித்ரை, அதன் பின் தெய்வ ஆணையால் புதுச் சிருஷ்டி—என்று கூறப்படுகிறது. இறுதியில் இந்த கல்பத்தில் விஷ்ணு வெள்ளை வராஹ ரூபம் எடுத்தார், பின்னர் வேங்கடாசலத்தில் வந்து ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகில் வாசம் செய்தார்; பிரம்மாவின் வேண்டுதலால் திவ்ய ரூபம் ஏற்றபின் நேரடி தரிசனம் அரிதானது—அப்போது பக்தி மற்றும் கதாச்ரவணம் மூலம் மனிதர்கள் எவ்வாறு அணுகலாம் என்று அர்ஜுனன் வினவுகிறான்.