Adhyaya 20

ஸ்ரீ சூதர் பாபநாசன தீர்த்தத்தின் பாபநாசக மகிமையை ஒரு எடுத்துக்காட்டு வரலாற்றின் மூலம் விளக்குகிறார். பத்திரமதி எனும் கல்வியறிவு கொண்ட ஆனால் வறுமையால் வாடும் பிராமணன், வறுமை காரணமாக சமூக மதிப்பு குறைவதும் மனவேதனை பெருகுவதும் பற்றி கூறுகிறான்—நல்லொழுக்கமும் சாஸ்திரஞானமும் இருந்தாலும் வளமின்மை மரியாதையைத் தளர்த்துகிறது. அவனுடைய பதிவிரதை, நெறியறிவு கொண்ட மனைவி காமினி, நாரதரின் உபதேசத்தையும் தன் தந்தையின் முன்னுதாரணத்தையும் நினைவூட்டி, வேங்கடாசல யாத்திரையை அறிவுறுத்துகிறாள்—சங்கல்பத்துடன் நீராடுதல், ஸ்ரீநிவாச தரிசனம், மேலும் பூதானம் (நிலதானம்) செய்யுதல். பின்னர் பூதானம் தானங்களில் சிறந்தது என முறையாக கூறி, அதன் ஒப்பீட்டு பலன்கள், பெரிய யாகங்களுக்கு இணையான புண்ணியம், மேலும் தகுதியான பெறுநருக்கு (ச்ரோத்ரிய, அஹிதாக்னி) அளித்தால் மகாபாபங்களையும் நீக்கும் சக்தி உள்ளதென விளக்கப்படுகிறது. சுகோஷன் என்ற தானதர்மி, அளவிட்டு ஒரு நிலப்பகுதியை பத்திரமதிக்கு தானமாக அளித்து, அதை ஜனார்தனனுக்கே அர்ப்பணிக்கிறான்; இதனால் சுகோஷனுக்கு மறுமையில் மங்களமான நிலை கிடைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. பத்திரமதி குடும்பத்துடன் வேங்கடாசலத்திற்கு சென்று ஸ்வாமி-சரஸில் நீராடி, வேங்கடேஸ்வரரை தரிசித்து, பாபநாசன தீர்த்தத்தில் பூதானத்தை நிறைவேற்றுகிறான். அந்த விதியின் வலிமையால் சங்க-சக்கர-கதாதாரி விஷ்ணு தோன்றி அவன் ஸ்துதியை ஏற்று, உலக நலமும் இறுதி மோக்ஷமும் அளிப்பதாக உறுதி அளிக்கிறார்; இறுதியில் சூதர் தீர்த்தமும் தானமும் கொண்ட மகிமையை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார்.