Adhyaya 9

இந்த அத்தியாயத்தில் கலியுகத்தில் மலைமேல் இறைவனின் தெய்வீக சன்னிதி வெளிப்படுமா எனத் தரணீதேவி கேட்கிறாள். வராஹபகவான் உரையாடல் வழியாக நான்கு நிகழ்வுகளைச் சொல்லி தீர்த்தத் தத்துவமும் பக்தியின் மகிமையும் விளக்குகிறார். முதலில், வனத்தில் வாழும் நிஷாதன் வசு புருஷோத்தமனிடம் பேரன்புடன், ஸ்ரீ‑பூதேவியருடன் கூடிய இறைவனுக்கு தேன் கலந்த சமைத்த ஷ்யாமாக தானிய அன்னத்தை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்கிறான். தேன் சேகரித்து வந்தபோது மகன் நைவேத்யத்தை உண்டதைத் திருட்டென எண்ணி வாளை உயர்த்த, விஷ்ணு மரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு வாளைத் தடுத்து, குழந்தை பக்தி மிகப் பிரியமானது என அறிவித்து, ஸ்வாமி‑சரஸ்/ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் தமது நித்திய சன்னிதியை உறுதிப்படுத்துகிறார். அடுத்து பாண்டிய நாட்டிலிருந்து வந்த பக்தன் ரங்கதாசன் வராஹ ஸ்தலம், சுவர்ணமுகரி, காமலாக்ய சரஸ், சக்ரதீர்த்தம் ஆகிய தீர்த்தங்களைத் தரிசித்து ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகே ஸ்ரீநிவாசனை காண்கிறான். அவன் தோட்டம் அமைத்து கிணறுகள் வெட்டி மலர்சேவையை தினமும் கைங்கர்யமாகச் செய்கிறான்; ஆனால் ஒருமுறை கந்தர்வர்களின் நீர்விளையாட்டைக் கண்டு மனம் சிதறி சேவை தவற, அவன் வெட்கமடைகிறான். இறைவன் அவனை ஆறுதல் கூறி, உள்ளார்ந்த பாவமே முக்கியம் எனச் சொல்லி, எதிர்காலத்தில் அரசர்போன்ற செழிப்பு, தொடர்ந்த பக்தி, இறுதியில் மோட்சம் என அருள்வாக்கு அளிக்கிறார். பின்னர் சோமகுல அரசன் தொண்டமான் வேட்டையில் வெங்கடாத்ரி தீர்த்தங்களைச் சுற்றி ரேணுகாதேவியை அடைகிறான். ‘ஸ்ரீநிவாச’ என்று அழைக்கும் ஐந்நிற கிளி அவனை நிஷாத வனக்காவலரிடம் வழிநடத்துகிறது; அவர் அரசனை ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி அருகிலுள்ள மறைந்த தெய்வஸ்தலத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். இருவரும் பூஜை செய்து ஷ்யாமாக‑தேன் பிரசாதத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்; ரேணுகா ‘தேவதேவ பிரசாதம்’ என அஜேய ராஜ்யமும் தொண்டமான் பெயருடைய தலைநகரமும் வரமாக அளிக்கிறாள். இறுதியில் சுகர் பத்மசரஸின் மஹாத்மியத்தைச் சொல்கிறார்—துர்வாச சாபத்தால் லக்ஷ்மி (பத்மா/ரமா) தாமரை நிறைந்த ஏரிக்கரையில் தவம் செய்கிறாள்; தேவர்கள் முறையான ஸ்துதியால் போற்றுகின்றனர். அந்த ஸ்தோத்திரம், பில்வ இலை அர்ச்சனை, ஸ்நான‑பூஜை ஆகியவற்றால் இழந்த பெருமை மீட்பு, செல்வம், மோட்சம் கிடைக்கும் என வரமளித்து, விஷ்ணுவுடன் கருடாரூடமாக வைகுண்டம் திரும்புகிறாள்.