Adhyaya 10

இந்த அதிகாரத்தில் வேங்கடாசலத்தில் அரசாட்சியின் நியாயம், புனிதத் தலத்தின் வெளிப்பாடு, வழிபாட்டு முறையின் நிறுவல் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னப்பட்டுள்ளன. தொடக்கத்தில் தொண்டமான் அரசராக ஏறுகிறார்; பத்மசரஸ் கீர்த்தனம், ஸ்மரணம், ஸ்நானம் ஆகியவற்றால் புண்யமும் செழிப்பும் தரும் புனிதத் தீர்த்தமாகப் போற்றப்படுகிறது. அதே வேளையில் வனவாசிகளின் தலைவன் வசு ஒளிமிகு வராஹ பகவானைத் தரிசித்து, அவர் வல்மீகத்தில் (எறும்புப் புற்றில்) புகுந்து—பசும்பாலால் புற்றைத் தூய்மைப்படுத்தவும், கல்லடிப்பீடத்தில் உள்ள விக்ரகத்தை அறிந்து உயர்த்தி நிறுவவும், வைகானஸ ஆசாரியர்களால் நித்யாராதனை அமைக்கவும் ஆணையிடுகிறார். தொண்டமானுக்கு கனவில் பிலமார்க்கம் (சுரங்கப் பாதை) வெளிப்படுகிறது; பல்லவச் சுவடுகள் போன்ற தெய்வச் சின்னங்களைப் பின்பற்றி பிராகாரம், வாயில்கள் அமைத்து பாதுகாப்பை ஏற்படுத்துகிறார். புளியமரம் மற்றும் செண்பகமரம் ஆகியவை தெய்வசன்னிதியின் நிலையான குறியெனக் காக்குமாறு அறிவுறுத்தப்படுகிறார். பின்னர் ஒரு நெறி-நிர்வாகச் சோதனை: அரசன் பாதுகாப்பில் இருந்த கர்ப்பிணி பிராமணிப் பெண் அலட்சியத்தால் இறக்க, ஸ்ரீநிவாசனின் கட்டளையால் ‘அபம்ருத்யு நிவாரணம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அஷ்டி-சரஸில் ஸ்நானப் பிராயச்சித்தம் செய்ய அவள் மீண்டும் உயிர் பெறுகிறாள். குர்வகிராமக் குயவன் பீமன் எளிய பக்தியுடன் சிறு நைவேத்யம் அளித்தாலும் பகவான் ஏற்றுக்கொள்கிறார்; அரசன் வருகையில் பீமனும் அவன் மனைவியும் வைகுண்டம் அடைகிறார்கள். இறுதியில் தொண்டமான் வாரிசை நியமித்து தவம் செய்து, பகவத் தரிசனம் பெற்று சாரூப்யமும் விஷ்ணுபதமும் அடைகிறார். பலश्रுதி: நம்பிக்கையுடன் கேட்டு/படிப்போர்க்கு உயர்ந்த பலனும் அருளும் உறுதி செய்யப்படுகிறது.