Adhyaya 35

இந்த அத்தியாயம் மூன்று ஓட்டங்களில் விரிகிறது. முதலில் பாரத்வாஜர் சுவர்ணமுகரீ நதி புனித கல்யா நதியுடன் சங்கமிக்கும் இடத்தை வர்ணிக்கிறார். அந்தச் சங்கமத்தில் நீராடுதல் மிகுந்த பாவநாசகமென—மகாயாகப் பலன் தருவதாகவும், சங்கமத்தின் மஹிமை மற்றும் அபிஷேகத்துடன் தொடர்புடைய தூய்மையால் பிரம்மஹத்த்யை போன்ற கடும் பாபங்களும் குறையுமெனவும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் வேங்கடாசலத்தின் இருப்பிடம் மற்றும் பெருமை விளக்கப்படுகிறது—அது ‘அனைத்து தீர்த்தங்களின் அடைக்கலம்’ என்றும் வராஹக்ஷேத்திரம் என்றும். அங்கே ஸ்ரீயுடன் அச்யுத விஷ்ணு வாசம் செய்கிறார்; சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் இறைவனின் சேவையில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. வேங்கடாத்ரிநாதனை நினைவு செய்வது துன்பங்களை அகற்றி அழியாத நிலைக்குத் தாரகமென வலியுறுத்தப்படுகிறது. அர்ஜுனனின் கேள்விகளுக்குப் பதிலாக பாரத்வாஜர் நாராயணனின் பரமத்துவம், நாமங்களின் ஒப்புமை, சதுர்வ்யூஹ விரிவு, மந்திரநிஷ்டைச் சாதனை, மேலும் ஸ்ருஷ்டி-ப்ரளய வரிசையை எடுத்துரைக்கிறார்—தெய்வ உடலிலிருந்து தத்துவங்களும் தேவர்களும் தோன்றுதல், யோகநித்ரையில் ப்ரளயம், மீண்டும் பிரம்மாவின் தோற்றம், தர்மஸ்தாபனத்திற்காக பகவான் பல ரூபங்களை ஏற்றல். இவ்வாறு தீர்த்தநெறி, பக்தி-மோட்சம், புராணத் தத்துவம் ஒரே போதனையாக இணைகின்றன.