Adhyaya 16

இந்த அதிகாரத்தில் வேங்கடாத்ரியில் ஜலதானம் (தாகமுற்றவர்களுக்கு நீர் வழங்குதல்/நீர் ஏற்பாடு செய்தல்) தீர்மானமான தர்மச் செயல் எனப் போற்றப்படுகிறது. ஸ்ரீசூதர் கூறுவது: குறிப்பாக தாகமுற்றவர்களுக்கு நீர் தராமல் அலட்சியம் செய்வது தீய பிறவிகளுக்குக் காரணமாகும்; வேங்கடாசலத்தில் செய்யும் ஜலதானம் பலமடங்கு கர்மபலனை அளிக்கும். இதிகாச எடுத்துக்காட்டாக இக்ஷ்வாகு வம்சத்து அரசன் ஹேமாங்கன் கோதானம், தனதானம், யாகப் போஷணம் முதலியவற்றில் தாராளனாயிருந்தும், “நீர் எளிதில் கிடைக்கும்” என்று எண்ணி ஜலதானத்தைப் புண்ணியமற்றதாகக் கருதி தவிர்த்தான். மேலும் அபாத்திரர்களை மதித்து, கல்வியும் நியமமும் உடைய பிராமணர்களை புறக்கணித்தான்—பாத்திரவிவேகக் குறை. அதன் விளைவாக அவன் தொடர்ச்சியாகத் தாழ்ந்த யோனிகளில் விழுந்து, மிதிலாவில் வீட்டுப் பல்லி (கிருஹகோதிகா) ஆகப் பிறந்தான். ஒருநாள் முனிவர் ஸ்ருததேவர் வந்தபோது அந்நாட்டு அரசன் அவரை வழிபட்டான். பாதம் கழுவிய புனித நீர் (பாதோதகம்) துளிகள் பல்லியின் மேல் விழ, அவளுக்கு முன்பிறவி நினைவு (ஜாதிஸ்மரணம்) ஏற்பட்டது. ஹேமாங்கன் தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டான். ஸ்ருததேவர்—வேங்கடாத்ரியில் ஜலதானம் செய்யாமை மற்றும் தவறானவர்களுக்கு தானம் செய்ததே காரணம் என விளக்கி, புண்ணியப் பரிமாற்றமும் நீர்தொடர்பின் தூய்மையும் மூலம் அவனை விலங்கு நிலையிலிருந்து விடுவித்தார். அவன் விண்ணுலக ஏற்றம், பின்னர் அரசப் பிறவி, இறுதியில் விஷ்ணு-சாயுஜ்யம் அடைந்தான். முடிவில் வேங்கடாத்ரியின் பாவநாச சக்தியும், ஜலதானம் விஷ்ணுலோகத்தை அளிப்பதும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।