Adhyaya 32

இந்த அத்தியாயம், நதி இல்லாத ஒரு நாட்டில் உயிர்களின் நலனுக்காக ஒரு புண்ணிய நதி எவ்வாறு வெளிப்பட்டு அதன் ஓட்டப்பாதை நிர்ணயிக்கப்பட்டது என்பதை காரணவிளக்கத் தெய்வவாத உரையாடலாக எடுத்துரைக்கிறது. பாரத்வாஜர் கூறுவதாவது—காலைச் சடங்குகளும் தேவபூஜையும் முடித்த அகஸ்திய முனிவர் ஆகாசவாணியை கேட்கிறார்: “நதி இல்லாத நிலத்தில் யாக-ஸம்ஸ்காரங்களின் ஒளி நிலைபெறாது; ஆழ்ந்த அதர்மத்தால் எழும் அச்சத்தை நீக்கும் நன்மைநதியைப் பாய்ச்சுக.” அவர் கூடியிருந்த ரிஷிகளிடம் ஆலோசிக்க, அவர்கள் முனிவரின் முன்னைய அதிசயச் செயல்களைப் புகழ்ந்து, ஸ்நானமும் சுத்தியும் பெற ஒரு மகாநதியை அருள வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர். அதன்பின் அகஸ்தியர் கடுமையான பருவங்களிலும் விதிகளை அதிகரித்து தீவிரத் தவம் செய்கிறார். அந்தத் தவத்தால் உலகில் கலக்கம் எழ, உயிர்களுக்கு அச்சம் உண்டாகிறது. தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைகின்றனர்; பிரம்மா அகஸ்திய ஆசிரமத்தில் தோன்றி வரம் அளிக்கிறார். அகஸ்தியர் நாட்டைத் தூய்மைப்படுத்தி காக்க ஒரு பெரிய நதியை வேண்டுகிறார். பிரம்மா கங்கையை அழைத்து, தன் ஸ்வாம்சமாக இறங்கி மக்களைப் புனிதப்படுத்தும், ரிஷி-தேவர்கள் எப்போதும் சேவிக்கும் நதியாக ஆகுமாறு ஆணையிடுகிறார். கங்கை தன் அங்கத்திலிருந்து பிறந்த ஒளிமிகு ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி நிறைவேற்றுவேன் என உறுதி கூறுகிறாள்; அகஸ்தியர் பாதையைச் சுட்டுகிறார். இறுதியில் அவர் மலைச்சிகரங்களிலிருந்து அந்த நதியுருவை விரும்பிய வழியில் நடத்தி, சுவர்ணமுகரியின் புனிதத்திற்கான அடிக்கதையை நிறுவுகிறார்.