Adhyaya 19

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் வேங்கடாசலத்தை எந்நாளும் புனிதமாய் நிலைக்கும் திவ்யப் பரப்பாக வர்ணிக்கிறார்—எண்ணிலடங்கா ஏரிகள், நதிகள், கடல்கள், வனங்கள், ஆசிரமங்கள்; வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கின்னரக் கூட்டங்கள் அங்கு வாசம் செய்கின்றன. விஷ்ணு லக்ஷ்மி, தரணியுடன்; பிரம்மா சாவித்ரி, சரஸ்வதியுடன்; சிவன் பார்வதியுடன்; கணேசன், ஷண்முகன்; இந்திராதி தேவர்கள், கிரகதேவர்கள், வசுக்கள், பித்ருக்கள், லோகபாலர்கள்—அனைவரும் அங்கு நித்திய சந்நிதியாய் இருப்பதால், மலை ஒரு இடையறாத தேவசபை போலத் திகழ்கிறது. பின்னர் யாத்திரையின் ஏற்ற வரிசை கூறப்படுகிறது—யாத்திரிகன் வேங்கடாத்ரியிடம் வாக்கால் மன்னிப்பு வேண்டி, மாதவ தரிசனம் அருள வேண்டுமெனப் பிரார்த்தித்து, மெதுவான அடிகளால் புனித நிலத்திற்கேற வேண்டும். ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் கட்டுப்பாட்டுடன் நீராடி, மிகச் சிறிதளவான பிண்டதானம்கூட பித்ருக்களுக்கு அளித்தால் பரலோக நிலைகளில் உயர்வு கிடைக்கும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. அதன் பின் பாபவிநாசன தீர்த்தத்தின் மகிமை—நினைவு மட்டும் கூட கர்ப்பவாசத் துன்பத்தைத் தவிர்க்கும்; ஸ்வாமி-தீர்த்தத்தின் வடபுறத்தில் நீராடினால் வைகுண்டாரோகம் கிடைக்கும். ரிஷிகளின் கேள்விக்குச் சூதர் ஒரு போதனைக்கதை சொல்கிறார்—இமவத் அருகே பிரம்மாசிரமத்தில் சூத்ரன் த்ருடமதி உயர்ந்த விதிகளைச் செய்ய விரும்ப, குலபதி பிராமணன் அதிகார விதிகளைச் சொல்லி தீட்சை மறுக்கிறான். த்ருடமதி தவம் செய்து பக்திசேவைக்கான அமைப்புகளை உருவாக்குகிறான்; நீண்ட தொடர்பால் சுமதி என்ற பிராமணன் அவனுக்கு வேதக் கிரியைகளை கற்றுத்தந்து பித்ருகர்மங்களையும் செய்கிறான்; இதனால் சுமதிக்கு மரணத்திற்குப் பின் கடும் துன்பமும் பல பிறவிகளும் ஏற்படுகின்றன. அகஸ்தியர் காரணத்தை அறிந்து ஒரே பரிகாரம் கூறுகிறார்—வேங்கடாசலத்தின் பாபவிநாசனத்தில் மூன்று நாள் நீராடல்; அதனால் பிரம்மராக்ஷஸத் தோஷம் அழிந்து தந்தை-மகன் இறுதியில் முக்தி பெறுவர். த்ருடமதியும் தாழ்ந்த யோனிகளுக்குப் பின் பறவையாக அங்கு நீராடி அருந்தியவுடன் திவ்ய விமானத்தில் ஏறி உயர்கிறான்; இறுதியில் தீர்த்தத்தின் பாவநாச சக்தியும், தவறிழைத்தோருக்கும் திருத்தும் வாயிலாக இருப்பதும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.