
அத்தியாயம் புராணக் கதையமைப்பில் தொடங்குகிறது. மாலைக் கடமைகளை நிறைவேற்றிய அர்ஜுனன், மரியாதையுடன் முனிவர் பாரத்வாஜரை அணுகி, ஒரு மகாநதியின் தோற்றமும் அங்கே நீராடி தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியமும் குறித்து உபதேசம் வேண்டுகிறான். பாரத்வாஜர் அர்ஜுனனின் குலம், ஒழுக்கம், நற்குணங்களைப் பாராட்டி, கவனமாகக் கேட்டால் பாவச் செயல்களால் உண்டாகும் துன்பத்தை நீக்கும், மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் தெய்வீக வரலாற்றைச் சொல்லத் தொடங்குகிறார். பின்னர் நிகழ்வு சங்கரரின் திருமண விழாவுடன் தொடர்புபடுகிறது. தேவர்கள் உள்ளிட்டோர் பெருமளவில் கூடுவதால் பூமி பாரமடைந்து நிலை குலைகிறது. இதைக் கண்ட மகாதேவன், உலகப் பாதுகாப்பில் அர்ப்பணித்த, தெய்வீக சக்தியிலிருந்து தோன்றிய அகஸ்தியரை தெற்கே செல்லுமாறு ஆணையிடுகிறார். அகஸ்தியர் விந்தியத்தைத் தாண்டி தெற்கே சென்றவுடன் பூமி மீண்டும் சமநிலையை அடைகிறது; விண்ணோர் அவரைத் துதிக்கின்றனர். அகஸ்தியர் பின்னர் கட்டியெழுப்பிய சூரியனைப் போல ஒளிரும் ஒரு உயர்ந்த மலைக்கண்டு, அதில் ஏறி, அழகிய ஏரியின் வடகரையில் ஆசிரமம் நிறுவுகிறார். விதிப்படி பித்ருக்கள், தேவர்கள், ரிஷிகள், வாஸ்து தேவதைகள் ஆகியோருக்கு வழிபாடு செய்து, உலக நிலைத்தன்மைக்காகத் தபம் செய்யும் நெறியாதர்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். இவ்வாறு உரையாடல், புனித நிலத் தோற்றக் காரணம், உலகைத் தாங்கும் துறவறச் செயல் ஆகியவை ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.
No shlokas available for this adhyaya yet.