Adhyaya 23

சூதர் முனிவர்களிடம் சக்ரதீர்த்தத்தின் மாஹாத்மியத்தை உரைக்கிறார். இந்தத் தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் செவிமடுத்தால் பாபமலம் நீங்கி, மனம் தூய்மையடைந்து, பக்தன் விஷ்ணுலோகத்தை நோக்கி திரும்புவான் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. பின்னர் சக்ரபுஷ்கரிணி கரையில் பத்மநாபன் என்னும் ஒழுக்கமிக்க பிராமணத் தபஸ்வி நீண்ட காலம் தவம் செய்கிறான். சத்தியம், கருணை, இந்திரியநிக்ரகம், வைராக்யம், அனைவர் நலனும் நாடும் மனம் ஆகிய குணங்களால் விளங்கும் அவன் தவத்தால் மகிழ்ந்து ஸ்ரீநிவாசன்/வேங்கடேஸ்வரன் வெளிப்படுகிறார்; பத்மநாபன் ஸ்துதி செய்கிறான், மேலும் தீர்த்தத்தருகே தங்கி நித்திய பூஜை செய்யுமாறு பகவான் ஆணையிடுகிறார். அதன்பின் ஒரு ராக்ஷசன் முனிவனை அச்சுறுத்த, பத்மநாபன் சரணாகதி வாக்குகளால் இறைவனை வேண்டுகிறான். விஷ்ணு சுதர்சனச் சக்கரத்தை அனுப்புகிறார்; அது அগ্নிதேஜஸுடன் வந்து ராக்ஷசனை ஓடச் செய்து இறுதியில் வதம் செய்கிறது. பத்மநாபன் சுதர்சனனைப் போற்றி நிரந்தர பாதுகாப்பை வேண்ட, சுதர்சன் சக்ரதீர்த்தத்தில் உலகநலனுக்காக நித்திய வாசம் என்ற வரம் அளிக்கிறான். அங்கு ஸ்நானம் மோட்சம் நோக்கச் செய்பவதும், சந்ததியருக்கும் தூய்மை தருபவதும் எனக் கூறி, கேட்கவும் பாராயணம் செய்யவும் கிடைக்கும் புண்ணியத்தையும் சக்ரதீர்த்தத்தின் ஒப்பற்ற பெருமையையும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி अध्यாயம் நிறைவடைகிறது.